Ο Νικόλας Δάνδολος κατάγονταν απ’ την Σμύρνη και γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης, στις 27 Απριλίου 1883.
Πρόκειται για τον πιο διάσημο και τιμιότερο επαγγελματία παίκτη τυχερών παιχνιδιών στον κόσμο, όλων των εποχών, που έμεινε γνωστός σαν «Νικ δε Γκρικ» (Nick the Greek). Ένας άνθρωπος που έγινε μύθος στη φαντασία των ρομαντικών ανθρώπων αλλά κι έμεινε στην ιστορία ως ο μεγαλύτερος τζογαδόρος της Αμερικής.
Κανείς σε όλο τον κόσμο, στην ανθρώπινη ιστορία, δεν κατάφερε να κερδίσει ή να χάσει περισσότερα χρήματα θέτοντας σε δοκιμασία όλες τις γνωστές θεωρίες περί εργασίας κι εύκολου πλουτισμού. Υπήρξε για μισό σχεδόν αιώνα ο πιο διάσημος Έλληνας της Αμερικής, πιο γνωστός από τον Σπύρο Σκούρα, τον Δημήτρη Μητρόπουλο, τον Ηλία Καζάν.
Ο χαρακτηρισμός «χαρτοπαίκτης» στο πρόσωπο του ανθρώπου αυτού δεν είχε την κακή σημασία της λέξης, αλλά την απασχόληση και την επίδοσή του στο χαρτοπαίγνιο και μάλι­στα σε ανώτατο επαγγελματικό επίπεδο.

Μεγάλωσε μέσα σε ένα ευκατάστατο οικογενειακό περιβάλλον. Ο πατέρας του ήταν έμπορος χαλιών και ο νονός του εφοπλιστής (ναυπηγός). Αποφοίτησε από το «Ελληνικό Ευαγγελικό Κολέγιο» της Σμύρνης με πτυχίο στη Φιλοσοφία. Η προσωπικότητά του όμως ήταν τέτοια, που δεν τον προόριζε να γίνει ο επόμενος Πλάτωνας.
Στην ηλικία των 18 ετών, ο νονός του τον έστειλε στις Η.Π.Α., με σκοπό να αποκτήσει εμπειρίες πάνω στις επιχειρήσεις. Ο Δάνδολος ενισχύονταν οικονομικά απ’ τον νονό του με ένα εβδομαδιαίο «επίδομα» 150 δολαρίων, ποσό πολύ σημαντικό για τα δεδομένα της εποχής …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Το φθινόπωρο του 2008, είχε πραγματοποιηθεί η φωτογράφηση της Τζένιφερ Λοπέζ στην Ακρόπολη.
Η επίσημη πολιτεία το αποδέχθηκε έναντι…αμοιβής (984,20 €).

Πολλοί πολιτικοί διαμαρτυρήθηκαν (και πολύ σωστά), ενώ η βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Μαρία Δαμανάκη κατάθεσε και σχετική ερώτηση στη βουλή (και πάλι πολύ σωστά), στυλιτεύοντας την κίνηση της κυβέρνησης να εμπορεύεται την πολιτιστική μας κληρονομιά για ιδιοτελείς σκοπούς (ενν. της Λοπέζ).

Τρεις μήνες αργότερα, στον ίδιο χώρο, στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, απλώνονται δύο τεράστια πανό από περίπου 50 φοιτητές, αφού πρώτα διαπληκτίσθηκαν με τους φύλακες, μέσω των οποίων διατρανώνουν την «αντίστασή» τους (εναντίον ποιων άραγε;).
Η εικόνα αυτή κάνει τον γύρο του κόσμου, σε απευθείας μετάδοση από τα ξένα τηλεοπτικά δίκτυα που βρίσκονταν εδώ λόγω των «Δεκεμβριανών».

Κάπου εδώ οι ρόλοι αντιστρέφονται οι ρόλοι.
Αυτοί που εμπορεύτηκαν κι έδωσαν την Ακρόπολη για φωτογράφηση μοντέλου (κι όχι για διαφήμιση της χώρας τουλάχιστον) «εξοργίζονται», ενώ η πρώην «εξοργισμένη» Μαρία Δαμανάκη, κάνει το θέμα «γαργάρα».

Δύο μέτρα και δυο σταθμά λοιπόν, κύριοι πολιτικοί;
Μέχρι πότε θα νομίζετε ότι είμαστε «ιθαγενείς» που θα μας ξεγελάτε με χάντρες και καθρεφτάκια;

Αλλά δεν φταίτε εσείς… Εμείς φταίμε που δεν σας παίρνουμε με τις ντομάτες.
Αλλά ούτε αυτό μπορούμε να κάνουμε, γιατί οι άτιμες (οι ντομάτες) κοστίζουν κι ακριβά…

Στην αρχαιότητα, κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, υπήρχε η συνήθεια να παίζονται στοιχήματα, όπως και τώρα δηλαδή.
Έτσι, λίγο προτού μπουν οι αθλητές στον στίβο, πολλοί θεατές έξω απ’ το στάδιο, έβαζαν στοιχήματα για τους αθλητές που πίστευαν ότι θα νικήσουν.
Πολλοί απ’ αυτούς που στοιχημάτιζαν, αναζητώντας μεγαλύτερη «σιγουριά», πήγαιναν σε διάφορα μαντεία και ζητούσαν να μάθουν τον νικητή για το αγώνισμα που τους ενδιέφερε.
Οι ιέρειες των μαντείων, βουτούσαν τότε τα δάκτυλα των χεριών τους σ’ ένα υγρό, καμωμένο από δαφνέλαιο και ύστερα αφού τα έφερναν κοντά στη μύτη τους και μύριζαν τα νύχια τους, έπεφταν σ’ ένα είδος καταληψίας.
Στην συνέχεια προφήτευαν κι έλεγαν το όνομα του νικητή.

Από το περίεργο αυτό γεγονός, έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση: «Δε μύρισα τα νύχια μου», που την λέμε συνήθως, όταν μας ρωτούν κάτι, ή για κάποιο γνωστό συμβάν, το οποίο όμως εμείς αγνοούμε.

Όταν τέσσερις από τους νάνους του Άγιου Βασίλη αρρώστησαν, οι αντικαταστάτες τους δεν έφτιαχναν παιχνίδια αρκετά γρήγορα, κι έτσι ο Άγιος Βασίλης άρχισε να αισθάνεται την πίεση της προ-εορταστικής περιόδου.

Έπειτα, η κυρία Αγιοβασίλη είπε στον Άγιο Βασίλη πως η μητέρα της επρόκειτο να τους επισκεφτεί για τις γιορτές, πράγμα που άγχωσε τον Άγιο Βασίλη ακόμα περισσότερο.

Όταν πήγε να ζεύξει τα ελάφια, βρήκε ότι τρία από αυτά ήταν έτοιμα να γεννήσουν και δύο άλλα είχαν πηδήξει το φράχτη και ήταν έξω, ένας θεός ξέρει που.

Έπειτα, όταν άρχισε να φορτώνει το έλκηθρο, μία από τις σανίδες του πατώματος ράγισε, ο σάκος με τα δώρα έπεσε χάμω, και όλα τα παιχνίδια σκορπίστηκαν.

Απηυδισμένος, ο Άγιος Βασίλης πήγε μέσα στο σπίτι για ένα ποτήρι μηλίτη κι ένα σφηνάκι ρούμι.
Όταν όμως άνοιξε το ντουλάπι ανακάλυψε ότι οι νάνοι είχαν πιεί όλο τον μηλίτη και είχαν κρύψει το ποτό.
Μέσα στον εκνευρισμό του, του έπεσε το μπουκάλι του μηλίτη και έγινε χίλια κομμάτια σε όλο το πάτωμα της κουζίνας.
Πήγε να πιάσει τη σκούπα, μόνο για να συνειδητοποιήσει ότι τα ποντίκια είχαν φάει όλο το άχυρο από την άκρη του σκουπόξυλου.

Μόλις τότε χτύπησε το κουδούνι, κι ένας πολύ νευριασμένος Άγιος Βασίλης τράβηξε προς την πόρτα, την άνοιξε διάπλατα, και είδε να στέκεται μπροστά του ένα αγγελάκι με ένα τεράστιο χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Το αγγελάκι είπε πολύ χαρούμενα: «Καλά Χριστούγεννα, Άγιε Βασίλη! Τι ωραία μέρα που είναι σήμερα! Έχω ένα πανέμορφο δέντρο για ‘σένα. Που να το βάλω»;

Κι έτσι, ξεκίνησε το έθιμο με το αγγελάκι στην κορυφή του χριστουγεννιάτικου δέντρου… 😎

Διαγόρας ο Μήλιος

Οι ειδικοί βιβλιοκριτικοί έχουν τον λόγο…