Σημερινό δελτίο ειδήσεων του Άλτερ.
Καλεσμένη και η δικηγόρος (έχει σημασία που το τονίζω) Νατάσα Πετρούλια.
Αφού έβγαλε ένα λογύδριο εναντίον του αστυνομικού σώματος, εκτόξευσε και το εξής εξωφρενικό (στο περίπου, δεν θυμάμαι αυτολεξεί τα λόγια, το νόημα όμως ήταν αυτό): «Τι δουλειά έχει η αστυνομία στις συγκεντρώσεις»;

Κι αναρωτιέμαι εγώ τώρα…
Εντάξει, να πει αυτή την ανοησία ένας δημοσιογράφος, ένας αναρχικός, ένας «οργισμένος» μαθητής, ή έστω βρε αδερφέ κάποιος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., θα πω ότι ίσως δεν γνωρίζει και λέει ότι λέει.
Όταν όμως αυτή η ανοησία βγαίνει απ’ τα χείλη, ενός «υπηρέτη» του νόμου, τότε τι να σκεφτώ;

Κυρία Πετρούλια, να υποθέσω ότι δεν γνωρίζετε (που δεν το νομίζω) τι προβλέπει το ελληνικό Σύνταγμα για τις υπαίθριες συγκεντρώσεις, ή απλά κινήστε στο γενικό κλίμα των ημερών;

Άρθρο 11 – (Δικαίωμα του συνέρχεσθαι)

1. Oι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα.
2. Mόνο στις δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις μπορεί να παρίσταται η αστυνομία. Oι υπαίθριες συναθροίσεις μπορούν να απαγορευτούν με αιτιολογημένη απόφαση της αστυνομικής αρχής, γενικά, αν εξαιτίας τους επίκειται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια, σε ορισμένη δε περιοχή, αν απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής, όπως νόμος ορίζει.

Είπατε τίποτα;…

Ήταν ο Μελισσανίδης (ολυμπιονίκης στην γυμναστική) με μια παρέα άλλων και επέστρεφε στις 4:00 το πρωί να πάει σπίτι του.
Mε το που μπαίνουν στη παραλιακή, τους σταματάει η Τροχαία για αλκοτέστ.

Πάει λοιπόν ο αστυνομικός στον Μελισσανίδη και του λέει να φυσήξει στο ακροφύσιο…
Τσαντίζεται ο Μελισσανίδης, τον αγριοκοιτάζει και του λέει:
– Μα καλά ξέρετε ποιος είμαι;
Ιδέα δεν είχε ο αστυνομικός.

Τα παίρνει στο κρανίο ο Μελισσανίδης βγαίνει από το αμάξι, παίρνει 5 βήματα φόρα, τρέχει βουτιά στον αέρα, προσγειώνεται, τριπλή ανάποδη τούμπα, διπλή μπροστινή, τινάζεται εναέρια, σπαγκάτ, χαμός…
– Τώρα με θυμάσαι;

Τίποτα, χαμπάρι ο αστυνομικός…
Τσαντίζεται περισσότερο ο Μελισσανίδης, 10 βήματα φορά, τρέχει, ρόδα, μια δύο τρεις κωλοτούμπες στον αέρα, προσγείωση, τρεις ανάποδες τούμπες, διπλό σπαγκάτ, κατακόρυφες και στο τέλος, τέλεια προσγείωση μισό μέτρο από τον αστυνομικό…

Εν τω μεταξύ είχαν σταματήσει και άλλα αμάξια οι αστυνομικοί της Τροχαίας, ήταν και δυο τύποι ψιλομεθυσμένοι, τρία αμάξια πιο πίσω και παρακολουθούσαν, οπότε γυρίζει ο ένας στον άλλο και του λέει:
– Γάμησέ τα μαλάκα μου… Το έχουν δυσκολέψει πολύ το αλκοτέστ, δεν το περνάμε με τίποτα!

Διαστάσεις επιδημίας έχει πάρει η παραπληροφόρηση σχετικά με το ότι ήταν αποδεκτή (και περίπου θεσμοθετημένη) η ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα. Ιδιαίτερη σπουδή μάλιστα, επιδεικνύουν και διάφοροι εγχώριοι εκκλησιαστικοί κύκλοι, με προφανή κίνητρα και σκοπό.

Σε όλες τις εποχές και σε όλες τις κοινωνίες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν άτομα με αποκλίνουσες σεξουαλικές συμπεριφορές, παρά φύσει, θα λέγαμε. Όμως, ειδικά για την αρχαία Ελλάδα, δεν αποτελούσαν τον κανόνα, αλλά την εξαίρεση. Είναι τελείως ανυπόστατες οι περί του αντιθέτου αιτιάσεις.

Ο K. J. Dover στο βιβλίο του «Η ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα», υπό το πρίσμα ενός δήθεν «προοδευτισμού», που έχει την δυνατότητα, απαλλαγμένος από διάφορα ταμπού να δει «αντικειμενικά» το θέμα, προσπαθεί να μας πείσει ότι στην αρχαία Ελλάδα δεν ίσχυαν οι δικές μας απόψεις για την ομοφυλοφιλία και περίπου μας καλεί όλους, να αποκτήσουμε την ίδια με τους αρχαίους Έλληνες «ελεύθερη» άποψη για το θέμα αυτό.

Αναφέρει λοιπόν:

K. J. Dover «Η ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα» – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΙΩΤΕΛΛΗ.

Οι Έλληνες γνώριζαν ότι οι σεξουαλικές προτιμήσεις των ανθρώπων διαφέρουν, η γλώσσα τους όμως δεν έχει ουσιαστικά που να αντιστοιχούν προς τα αγγλικά ουσιαστικά «ομοφυλόφιλος» και «ετεροφυλόφιλος», αφού πίστευαν ότι:
1. Στην πραγματικότητα όλοι αντιδρούν, σε διαφορετικές στιγμές, σε ομοφυλοφιλικά και σε ετεροφυλοφιλικά ερεθίσματα.
2. Στην πραγματικότητα, κανένας άνδρας δεν έρχεται τόσο σε ενεργητική, όσο και σε παθητική σεξουαλική επαφή στο ίδιο στάδιο της ζωής του.

Από το πρώτο αυτό επιχείρημα, λοιπόν, διαπιστώνουμε ότι κάτι δεν πάει καλά. Θα προξενούσε μεγάλη κατάπληξη το γεγονός να προσπαθεί ο Dover να γράψει ένα τόσο σημαντικό βιβλίο, χωρίς να έχει στην διάθεσή του κάποιο λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης. Το επιχείρημά του, θα είχε σπουδαία αξία, εάν ήταν αληθινό, όμως δεν είναι. Οι Έλληνες έχουν δημιουργήσει την τέλεια γλώσσα. Ένα όργανο μεγίστης ακριβείας και εάν δεν ξεχώριζαν στην γλώσσα τους, αυτές τις δύο σεξουαλικές επιλογές, οπωσδήποτε θα είχαν σοβαρό λόγο. Είναι, όμως, έτσι, ή, μήπως κάτι άλλο συνέβαινε, που μας οδηγεί θέλοντας και μη, ακολουθώντας την ίδια ακριβώς συλλογιστική με τον κ. καθηγητή για την σημασιολογική δύναμη των λέξεων, στα αντίθετα συμπεράσματα;

Το θέμα αυτό είναι πάρα πολύ σπουδαίο και πρέπει να σταθούμε, διότι έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Έχει απόλυτο δίκιο ο κ. καθηγητής να ξεκινά με την γλώσσα, για κάποιο όμως λόγο, αγνοεί το σημαντικότερο στοιχείο. Στην εποχή μας με τις λέξεις «ομοφυλόφιλος» και «ετεροφυλόφιλος», κάνουμε μια απλή διαπίστωση του φαινομένου, χωρίς να το αξιολογούμε είτε θετικά, είτε αρνητικά.

Αντιθέτως, στην αρχαία Ελλάδα η γλώσσα είχε πολύ μεγάλη ακρίβεια. Ο Επίκτητος έλεγε το εξής καταπληκτικό, για την μεγάλη σημασία των λέξεων: «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις». Στην ελληνική γλώσσα δεν υπάρχει τίποτε τυχαίο. Στο συγκεκριμένο λοιπόν σημείο η γλώσσα λαμβάνει θέση και μάλιστα ιδιαιτέρως αρνητική.

Αξίζει να σημειώσουμε ακόμη πως η Αιδώς ήταν πολύ σημαντική Θεότητα και, όποιος την προκαλούσε δοκίμαζε σκληρότατη τιμωρία από την Νέμεση, που μονίμως την συνόδευε. Η Αιδώς ετυμολογικώς συνδέεται με το Αίσχος, άρα η συγκεκριμένη πράξη έφερνε καταισχύνη στον ενεργούντα.

Πράγματι λοιπόν, δεν συναντούμε τις λέξεις ομοφυλόφιλος ή ετεροφυλόφιλος στα αρχαία μας κείμενα, όχι όμως για τον λόγο που υποστηρίζει ο Dover. Στην αρχαία μας γλώσσα οι ομοφυλόφιλοι αναφέρονται, με μια λέξη πολύ σκληρή, την λέξη ΚΙΝΑΙΔΟΣ δηλ. ο «κινών την αιδώ» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Μια απίστευτη ιστορία φιλίας δύο σκύλων.
Ο ένας τραυματίζεται στην προσπάθεια του να περάσει από έναν πολυσύχναστο αυτοκινητόδρομο.
Ο φίλος του, με αυτοθυσία επεμβαίνει και σέρνει τον φίλο του μέχρι την άκρη του δρόμου.
Τελικά ο τραυματισμένος σκύλος επέζησε.
Καλύτερα όμως να παρακολουθήσετε το βίντεο.
Η εικόνα τα λέει όλα…

Πηγή: pineza.gr

Μαύρο πουκάμισο, ύφος κλαίουσας χήρας, ηθοποιία χειρότερη και από της Ντενίση.
Ένας μικρός, πολύ μικρός, Μήτσος.

Ένα εύστοχο σχόλιο που διάβασα στο amantomatimou.wordpress.com.

– “Ποιά δημοκρατία είναι αυτή που επιτρέπει τέτοιο θάνατο ενός 15χρονου παιδιού;” ….αναρωτήθηκε, υπό το φως των προβολέων του τηλεοπτικού στούντιο, ο Μέγας της Πολιτικής Σκέψης, ο τιμωρός της Έφης Σαρρή και της Πόπης Μαλλιωτάκη, Λάκης Λαζόπουλος.

– Είναι η ίδια δημοκρατία που επιτρέπει σε έναν “επώνυμο” που συλλαμβάνεται σε ένα κότερο γεμάτο κοκαΐνη, να τη βγάζει καθαρή γιατί έχει κολλητούς 2-3 μεγαλοδημοσιογράφους και άλλους τόσους καναλάρχες. Που αντί να τον στείλει εκεί που πρέπει, τον κάνει “διασκεδαστή” και του επιτρέπει να το παίζει τιμητής και κήνσορας των πάντων.

(Η απάντηση, φυσικά, δεν δόθηκε ποτέ. Στη “δημοκρατία του Λάκη”, επιτρέπονται μόνο θεατρινίστικοι μονόλογοι).

Και θα συμπληρώσω εγώ…
Είναι η ίδια δημοκρατία που του επέτρεψε να το παίξει τρελός στον στρατό, αλλά πανέξυπνος στην τηλεόραση.