Βλέπουμε πώς κατέγραψαν τα «μεγάλα» ελληνικά κανάλια τον θάνατο του Τάσσου Παπαδόπουλου στις 12 Δεκεμβρίου 2008:
Άλφα – καμία αναφορά στο δελτίο των 8.
Αντέννα – αναφορά 40″ ως τελευταία είδηση πριν τα αθλητικά.
Άλτερ – αναφορά μισού λεπτού προς το τέλος των ειδήσεων.
Μέγκα – αναφορά 50″ ως προτελευταία είδηση, πριν το δίλεπτο ρεπορτάζ για την ποινή του δικαστηρίου σε οπαδό του Ολυμπιακού που σκότωσε οπαδό του Παναθηναϊκού μετά από αγώνα βόλεϊ το 2007.

Κρατικά κανάλια – καμία αναφορά στο μεγάλο «Όχι».

Ίσως η Κύπρια χρυσή Παραολυμπιονίκης του 2004, Καρολίνα Πελεντρίτου, εξέφρασε καλύτερα αυτό που προσέφερε ο Τάσσος Παπαδόπουλος στον ελληνισμό: Τον ευχαρίστησε, γιατί χάρη σ’ αυτόν ακούστηκε ο ελληνικός Εθνικός Ύμνος κατά την απονομή του μεταλλίου της!

Πιστεύουμε ότι ο σωτήρας της Κύπρου από την Πλεκτάνη Ανάν άξιζε πολύ καλύτερης μεταχείρισης από τα ελλαδικά τηλεοπτικά κανάλια.
Η Ελληνική Ιστορία θα γράψει με χρυσά γράμματα το όνομα ΤΑΣΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ.

Πηγή: blog.antibaro.gr

ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΤΑΣΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ 24ΗΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2004
ΛΕΥΚΩΣΙΑ – ΚΥΠΡΟΣ – 07/04/2004

Συμπατριώτισσες, Συμπατριώτες,
Αυτές της εξαιρετικής σημασίας συνθήκες, νιώθω υποχρέωσή μου να απευθυνθώ σ΄ εσάς: Στον Κυρίαρχο Κυπριακό Λαό. Κάθε λαός διαμορφώνει και γράφει την δική του ιστορία. Άλλοτε με απελευθερωτικούς αγώνες, άλλοτε με κοινωνικούς, άλλοτε με δημοκρατικές διαδικασίες με την ψήφο του. Τώρα καλείται ο Κυπριακός Λαός, καλούμαστε ο καθένας χωριστά, αλλά και όλοι συλλογικά, να γράψουμε την ιστορία του μέλλοντος της Κύπρου.

Η πατρίδα μας, διέρχεται τις πιο δραματικές ώρες της μακραίωνης ιστορίας της. Ώρες καθοριστικές, όχι μόνο για το παρόν και τη δική μας γενεά, αλλά και για το μέλλον και τις γενεές που θα έρθουν. Οι αποφάσεις που θα πάρουμε εμείς σήμερα, διαμορφώνουν και καθορίζουν τις τύχες και τα πεπρωμένα και των επερχόμενων γενεών.

Είμαι πεπεισμένος ότι ολόκληρη η πολιτική ηγεσία του τόπου, αλλά και η κάθε μια και ο καθένας από σας, έχει πλήρη επίγνωση της σοβαρότητας της απόφασης που καλούμαστε να πάρουμε στο Δημοψήφισμα της 24ης του Απρίλη, και ότι συμμερίζεστε το βάρος της ευθύνης που αναλαμβάνουμε με την ψήφο μας. Αυτή η απόφαση ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον Κυπριακό Λαό. Ελπίζω οι ξένοι φίλοι μας να σεβαστούν τον λαό και την Κυπριακή Δημοκρατία. Ελπίζω να κατανοήσουν ότι παρεμβάσεις και πιέσεις προσβάλλουν την αξιοπρέπεια του Κυπριακού λαού, είναι αντίθετες προς ρητή πρόνοια του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και, τελικά, καταλήγουν αντιπαραγωγικές.

Η κρισιμότητα των αποφάσεων που καλούμαστε να πάρουμε συλλογικά, αλλά και ατομικά, δεν μας επιτρέπει να αποδυθούμε σε συναγωνισμό για το ποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο πατριώτης. Όλοι έχουμε τον ίδιο στόχο και όλοι έχουμε την ίδια έγνοια για το μέλλον της πατρίδας μας.

Υπάρχουν διαφορές στις εκτιμήσεις, στην ανάλυση των περίπλοκων και, εν πολλοίς, δυσνόητων προνοιών του Σχεδίου Ανάν και των βραχυπρόθεσμων και μακροχρόνιων αποτελεσμάτων του. Καλώ όλους να λειτουργήσουμε σε πνεύμα αλληλοσεβασμού, χωρίς φανατισμό και προπηλακισμούς.

Δεν πρόκειται για πολιτικές εκλογές όπου τα κόμματα καταμετρούν την δύναμή τους. Δεν θα αναμετρηθούν τα κόμματα μεταξύ τους. Θα αναμετρηθούμε με την ιστορία μας.

Η διαφύλαξη λοιπόν της ενότητας μας είναι ύψιστο χρέος προς την πατρίδα μας. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, οφείλουμε να το σεβαστούμε και η επόμενη μέρα πρέπει να μας βρει μονοιασμένους και δυνατούς. Η Κύπρος θα μας χρειαστεί όλους. Δεν περισσεύει κανένας.

Σέβομαι και εκτιμώ κάθε καλόβουλη και ειλικρινή άποψη και προσπαθώ να την κρίνω με αντικειμενικότητα και να την σταθμίσω, χωρίς προκαταλήψεις, και ανεπηρέαστος από δογματισμούς ή συναισθηματική φόρτιση.

Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και εκλεγμένος εκπρόσωπος της Ελληνοκυπριακής κοινότητας φέρω το αυξημένο βάρος της ευθύνης της διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων και το χρέος να δηλώσω δημόσια, με ειλικρίνεια και παρρησία τη δική μου αποτίμηση της κατάληξης και την δική μου απόφαση. Χωρίς καμιά προσπάθεια επιβολής της δικής μου επιλογής και θέλησης, αλλά ως καθοδήγηση και συνεκτίμηση από σας. Η τελική απόφαση ήταν πάντα και παραμένει δική σας. Η ετυμηγορία σας θα εκφραστεί στο Δημοψήφισμα στις 24 του Απρίλη.

Από την ημέρα που επέστρεψα από τη Λουκέρνη …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Χωρίς σχόλια…

Σε ένα ζευγάρι αναρχικών, η κοπέλα μένει έγκυος. Το μαθαίνει η ασφάλεια και γίνεται πανικός. Όλοι φοβούνται ότι θα πολλαπλασιαστούν οι αναρχικοί και θα καταλύσουν το κράτος! Έτσι αρχίζουν οι συσκέψεις σε υπουργεία Δημοσίας Τάξεως, Αμύνης, Εσωτερικών κλπ, για να αντιμετωπιστεί το μέγα πρόβλημα. Σε μια από τις συσκέψεις σηκώνεται ο αρχηγός της ΕΛΑΣ και λέει με στόμφο:
-Κύριοι, βρήκα τη λύση! Μια και οι πληροφορίες μας λένε ότι η κοπέλα θα κάνει δίδυμα, την ώρα που θα γεννάει θα παρατάξουμε μέσα στο δωμάτιο μια διμοιρία ΜΑΤ. Όταν βγάλει το κεφάλι του το πρώτο, ο επικεφαλής θα του ρίξει μια δυνατή με το κλομπ. Το ίδιο θα γίνει και με το δεύτερο. Έτσι λοιπόν, θα πάθουν εκ γενετής αμνησία και αποκλείεται όταν μεγαλώσουν να γίνουν αναρχικοί και να σπάνε βιτρίνες.
-Μπράβο κύριε ταξίαρχε, του λέει ο Υπουργός. Τέτοια κεφάλια χρειάζεται η ΕΛΑΣ! Άντε και στρατηγός.
Μετά από μερικούς μήνες έπιασαν την κοπέλα οι πόνοι. Την τρέχουν στο μαιευτήριο με συνοδεία περιπολικών. Μόλις φτάνουν, τη βάζουν στο κρεβάτι ενώ η διμοιρία είναι ήδη μέσα με πλήρη εξάρτηση. Μετά από λίγο σπάνε τα νερά, η κοπέλα αρχίζει να σπρώχνει φωνάζοντας και σε ένα λεπτό το πρώτο μωρό έχει βγάλει το κεφαλάκι του. Αμέσως ο αρχιματατζής του σβουρίζει μια δυνατή με το κλομπ στο κεφάλι. Το μωρό μένει ακίνητο για μισό λεπτό, μετά συνέρχεται, τινάζει το κεφάλι του, γυρίζει πίσω και φωνάζει:
-Νίκο, Νίκο μη βγεις ρε μαλάκα, μας κάνουν ντου οι μπάτσοι!

Δύο αναρχικοί παίζουν σκάκι ώσπου ξαφνικά ο ένας κάνει τη μαγική κίνηση…
-Ματ!
-Ντου ρε!

Ένας νεαρός αναρχικός περνάει το δρόμο έξω από τα γραφεία του ΚΚΕ. Ξαφνικά …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Αλαβάνου και διαφόρων άλλων του ΣΥΡΙΖΑ, η Ελλάδα ζει «μια κοινωνική εξέγερση των νέων». Αν δεν απατώμαι, είναι η τρίτη φορά την τελευταία πενταετία που ο ΣΥΡΙΖΑ διαπιστώνει ότι εξεγέρθηκαν οι νέοι. Και αν η διαπίστωση είναι σωστή, τότε η ελληνική νεολαία βρίσκεται εδώ και χρόνια σε κατάσταση «διαρκούς κοινωνικής εξέγερσης» και «ακατάπαυστης δικαιολογημένης οργής».

Να το πω με τη μεγαλύτερη σαφήνεια. Δεν πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χαϊδεύει τα αφτιά των κουκουλοφόρων, όπως λέει το ΚΚΕ. Πιστεύω ότι κάνει κάτι πολύ χειρότερο: χαϊδεύει τα αφτιά των νέων.

Υπό αυτή την έννοια, επιδίδεται στη φθηνότερη και αθλιότερη μορφή λαϊκισμού. Όχι μόνον επειδή απευθύνεται σε ανώριμες νοημοσύνες και σε ασχημάτιστες συνειδήσεις. Αλλά κυρίως επειδή καλλιεργεί στους νέους την αίσθηση ότι όλα τα δικαιούνται και για τίποτε δεν υποχρεούνται. Ότι η ζωή τούς ανήκει προτού την κατακτήσουν. Και ότι το μέλλον τους είναι μια υπόθεση διεκδίκησης και όχι προσπάθειας.

Δεν ξέρω πόσοι από αυτούς τους νέους και ύστερα από πόσα χρόνια θα ζητήσουν τον λόγο από τον Αλαβάνο. Δεν ξέρω καν αν θα υπάρχει τότε Αλαβάνος ή ΣΥΡΙΖΑ. Ξέρω όμως ότι πολλά σημερινά παιδιά υποθηκεύουν το μέλλον τους, ίσως να χαραμίσουν τα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής τους, επειδή ένα πολιτικό κόμμα ήθελε να ζήσει τις επαναστατικές φαντασιώσεις του ή, ακόμη χειρότερα, επειδή προσπάθησε να τους μετατρέψει σε εμπόρευμα.

Ανενδοίαστα και ανερυθρίαστα, θα έλεγα. Την περασμένη Κυριακή η πρώτη αντίδραση του Αλαβάνου μετά τη δολοφονία του μαθητή ήταν να δηλώσει ότι στη σημερινή Ελλάδα «είναι κακούργημα να είσαι νέος». Να πει, δηλαδή, στα παιδιά όλης της χώρας ότι ένα παιδί δολοφονήθηκε, όχι επειδή το σκότωσε ένας δολοφόνος, αλλά επειδή ήταν παιδί.

Αναρωτιέμαι ποια όρια συνείδησης μπορεί να διαθέτει ένας πολιτικός για να πει στα παιδιά μας και στα παιδιά του ότι η κοινωνία στην οποία ζουν και μεγαλώνουν τα εχθρεύεται και τα διώκει. Με ποια αίσθηση ευθύνης, αναλαμβάνει να ανακηρύξει τα παιδιά μας και τα παιδιά του, στόχους της πολιτείας στην οποία καλούνται να ενταχθούν;

Και με ποιο δικαίωμα παίρνει το ρίσκο να μετατρέψει τα παιδιά μας και τα παιδιά του σε εχθρούς της κοινωνίας στην οποία θα ζήσουν;

Τα ερωτήματα είναι ρητορικά, δεν περιμένουν απάντηση. Ίσως επειδή τρέμω και μόνο στην ιδέα της απάντησης που θα μπορούσε να τους δοθεί.

Γιάννης Πρετεντέρης

Για τον Γιάννη Πρετεντέρη, δεν έχω και την καλύτερη γνώμη και τον έχω ψέξει σε διάφορα θέματα που έχω δημοσιεύσει. Δεν θα μπορούσε όμως να με βρει αντίθετο σ’ αυτό το άρθρο (ανεξαρτήτως των όποιων δικών του κινήτρων), γι’ αυτό και το αναδημοσιεύω.