Στις 14 Αυγούστου 2004, στις 9 μ.μ., το τηλεοπτικό Κανάλι 10 του Ισραήλ έδειξε ένα ντοκυμαντέρ που αποκαλύπτει το πιο άσχημο μυστικό των ιδρυτών του Ισραηλινού Εργατικού κόμματος: την εσκεμμένη μαζική δηλητηρίαση με ακτινοβολία όλων σχεδόν των νεαρών Σεφαρδιτών Εβραίων μιας ολόκληρης γενιάς.

Το ντοκυμαντέρ «Τα Παιδιά με την Τριχοφυτία» (= δερματική ασθένεια*) – μεταφρασμένο στα Εβραϊκά ως «100.000 Ακτίνες» – με σκηνοθέτες τους David Belhassen και Asher Hemias, κέρδισε το βραβείο για το «καλύτερο ντοκυμαντέρ» στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών της Χάιφα, και πριν είχε κάνει το γύρο του κόσμου συμμετέχοντας σε Εβραϊκά και Ισραηλινά Φεστιβάλ Ταινιών. Αλλά δεν είχε ακόμη εμφανιστεί στις Ισραηλινές τηλεοπτικές οθόνες. Το θέμα του είναι η μαζική ακτινοβόληση εκατοντάδων χιλιάδων νεαρών Ισραηλινών μεταναστών από τις χώρες της Μέσης Ανατολής – των Σεφαρδιτών, όπως ονομάζονται σήμερα. Η ιστορία έχει ως εξής:

Το 1951, ο γενικός διευθυντής του Ισραηλινού Υπουργείου Υγείας, ο Δρ Chaim Sheba, πέταξε στην Αμερική και επέστρεψε με εφτά μηχανήματα ακτίνων-Χ, που του τα προμήθευσε ο Αμερικανικός στρατός.

Επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν σε ένα μαζικό πείραμα με μια ολόκληρη γενιά νεαρών Σεφαρδιτών Εβραίων οι οποίοι θα χρησίμευαν ως πειραματόζωα. Σε κάθε παιδί-Σεφαρδίτη θα χορηγούνταν στο κεφάλι του ακτινοβολία κατά 35.000 φορές μεγαλύτερη από την μέγιστη επιτρεπόμενη δόση για τις ακτίνες-Χ. Για να το πετύχει αυτό, η Αμερικανική κυβέρνηση πλήρωνε την Ισραηλινή κυβέρνηση 300 εκατομμύρια Ισραηλινές λίρες το χρόνο. Ολόκληρος ο προϋπολογισμός για την Υγεία στο Ισραήλ ήταν 60 εκατομμύρια λίρες. Τα χρήματα που πλήρωναν οι Αμερικάνοι ισοδυναμούν με δισεκατομμύρια δολλάρια σήμερα.

Για να εξαπατηθούν οι γονείς των θυμάτων, τα παιδιά τα έπαιρναν σε …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Ο Λεν Φόλεϊ (Len Foley), είναι ένας Αμερικανός, ο οποίος έχει δημιουργήσει το παρακείμενο ιδιότυπο βίντεο με τίτλο « Bionic Burger Movie», καθώς και μια ιστοσελίδα για το ίδιο θέμα.
Το βίντεο έχει σαν θέμα μια επίσης ιδιότυπη συλλογή. Αυτό που κάνει τη συλλογή του πρωτότυπη, είναι το περιεχόμενό της, που δεν είναι τίποτε άλλο από…χάμπουργκερς!
Λογικά, το πρώτο που θα σκεφτεί κάποιος, ακούγοντας για μουσείο με χάμπουργκερς, είναι «ε, εντάξει, μια ακόμη αμερικανιά».
Είναι όμως έτσι; Μάλλον όχι…
Ο Φόλεϊ είχε διαβάσει σε ένα βιβλίο για κάποιο περιστατικό που του φάνηκε αρκετά παράξενο. Φρόντισε λοιπόν να το διασταυρώσει και διαπίστωσε ότι η ιστορία είναι απολύτως αληθινή.
Ποια είναι όμως αυτή η ιστορία η οποία αναπαριστάται και στο βίντεο;
Ένας Αμερικανός συνέλαβε την ιδέα της συλλογής από χάμπουργκερς (και προσέξτε! όχι όποια κι όποια χάμπουργκερς), εξ αιτίας ενός περιστατικού που του συνέβη το 1989, όταν πήγε να αγοράσει 2 χάμπουργκερς από ένα κατάστημα Μακ Ντόναλντς (McDonald’s). Αφού έφαγε το ένα χάμπουργκερ στο κατάστημα, τύλιξε το άλλο και το έβαλε στην τσέπη του σακακιού του κι έκτοτε το είχε ξεχάσει εκεί.

Έναν χρόνο αργότερα, ψάχνοντας στην ντουλάπα του βρήκε το σακάκι του και πήγε να το φορέσει. Τότε παρατήρησε ότι υπήρχε κάτι στην τσέπη… …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Πρωτοσέλιδη είχε γίνει η είδηση ότι δεν υπάρχει ξεκάθαρη, επιστημονική βάση για την προτροπή ότι το μέσο υγιές άτομο πρέπει να πίνει ημερησίως πολύ νερό, αντιθέτως μάλιστα, ίσως αυτή η συνήθεια να είναι και βλαβερή. Αυτό ανακοίνωσαν δύο ειδικοί νεφρολόγοι προκαλώντας πολλά ερωτήματα. Πολλοί ισχυρίζονται ότι το να πίνουμε πολύ νερό βοηθάει σε όλα, από την απομάκρυνση των τοξινών και τη διατήρηση των ζωτικών οργάνων μας σε πολύ καλή κατάσταση μέχρι στο να διατηρούμε χαμηλό το βάρος μας και να βελτιώνουμε τον κατάσταση του δέρματός μας. Ωστόσο, τα αποδεικτικά στοιχεία για την υποστήριξη αυτών των ισχυρισμών είναι ανεπαρκή, σύμφωνα με νέα επιστημονική ανασκόπηση που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of the American Society of Nephrology.

«Υπάρχει αυτό που ονομάζω αστικό μύθο, ότι δηλαδή το να πίνουμε πολύ νερό είναι υγιής συνήθεια. Ετσι, παρατηρούμε γύρω μας άτομα να κυκλοφορούν ολημερίς με πλαστικά μπουκάλια πίνοντας συνέχεια νερό», είπε στο Reuters Health ο δρ Stanley Goldfarb, του Πανεπιστημίου της Πενσυλβανίας στη Φιλαδέλφεια.

Σαν ειδικός νεφρολόγος, ο Goldfarb ενδιαφέρεται για το πώς τα νεφρά «διαχειρίζονται» τα υγρά, και αυτό παρακίνησε τον ίδιο και τον συνεργάτη του δρα Dan Negoianu να ανασκοπήσουν την επιστημονική βιβλιογραφία σχετικά με τα οφέλη της κατανάλωσης νερού. Οι ερευνητές ισχυρίζονται ότι απομυθοποίησαν τέσσερις επικρατούσες απόψεις, και ειδικότερα:

Η κατανάλωση μεγάλης ποσότητας νερού ελαττώνει την όρεξη
«Πολλά άτομα πίνουν νερό πριν και κατά τη διάρκεια του φαγητού για να προσπαθήσουν να περιορίσουν την όρεξή τους» εξήγησε ο Goldfarb, ωστόσο δεν υπάρχουν «επαρκή αποδεικτικά στοιχεία» για κάτι τέτοιο. Επειδή το νερό απορροφάται γρήγορα και κινείται μέσω του γαστρεντερικού συστήματος επίσης γρήγορα, δεν δημιουργεί αίσθημα πληρότητας ούτε οδηγεί στην έκκριση ορμονών που αμβλύνουν το αίσθημα της πείνας, σύμφωνα με όσα ξέρουμε» είπε ο ερευνητής. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Το «The Moment of Truth» είναι ένα παιχνίδι που έκανε την εμφάνισή του στην Αμερική τον Ιανουάριο του 2008 στο κανάλι Fox, ενώ προηγουμένως πρωτοπαίχτηκε στην Κολομβία με τον τίτλο «Nothing But the Truth». Η πλοκή του παιχνιδιού δεν ξεφεύγει από τα συνηθισμένα στερεότυπα ενός τηλεοπτικού παιχνιδιού. Γίνονται ερωτήσεις από τον παρουσιαστή κι ο παίχτης αναλόγως την απάντηση, κερδίζει μεγάλα ποσά ή τα χάνει όλα.
Η ιδιαιτερότητα του παιχνιδιού όμως, βρίσκεται στο ύφος και το περιεχόμενο των ερωτήσεων, οι οποίες δεν είναι απλώς προσωπικές, μα…πολύ προσωπικές (πιο προσωπικές δεν γίνεται). Οι πανούργοι παραγωγοί της εκπομπής προσαρμόζουν τις ερωτήσεις στον κάθε παίκτη και δημιουργούν τρομερή ίντριγκα.
Έτσι, έχει βρεθεί μάνα να λέει ποιο απ’ τα παιδιά της αγαπάει περισσότερο, ή γυναίκα να λέει ότι απάτησε τον σύζυγό της ή ότι κακώς δεν παντρεύτηκε τον πρώην της. Ένας παίκτης που ήταν ξυλουργός παραδέχτηκε ότι κοροϊδεύει τους πελάτες και τους παίρνει περισσότερα χρήματα. Ένας άλλος (που είχε πάει στο παιχνίδι με τη γυναίκα του και με μια οικογενειακή φίλη) ρωτήθηκε αν έχει απατήσει τη γυναίκα του με τη φίλη τους. Μόλις η σύζυγος άκουσε τον αντρούλη της να απαντάει θετικά, άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Όλα τα επεισόδια είναι γεμάτα από τέτοια…«νόστιμα».

Θα αναρωτηθεί κάποιος, γιατί ο παίχτης θα πρέπει ντε και καλά να απαντήσει ειλικρινά σ’ αυτού του είδους τις ερωτήσεις. Η απάντηση είναι μάλλον απλή…
Στο παιχνίδι «συμμετέχει» κι ένας…ανιχνευτής ψεύδους! …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Με αφορμή του Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, γίναμε μάρτυρες μιας ευρύτατης διεθνούς κινητοποίησης υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Θιβετιανών, που καταπατούνται ανηλεώς από το αυταρχικό καθεστώς της Κίνας, η οποία υποτίθεται ότι κατέχει μια χώρα (το Θιβέτ) που δεν της ανήκει. Μάλιστα, πολλοί φτάνουν να υποστηρίζουν ότι στο Θιβέτ η Κίνα προβαίνει σε πραγματική γενοκτονία.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Επειδή τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει λίγο δύσπιστοι όταν ακούμε για «ανθρώπινα δικαιώματα», στο όνομα των οποίων έχει καταστρατηγηθεί με τον πιο άτσαλο τρόπο κάθε έννοια διεθνούς νομιμότητας και έχει επιβληθεί ο νόμος της ζούγκλας, με εκατόμβες θυμάτων, θα προσπαθήσουμε να δούμε τι συμβαίνει πραγματικά στο Θιβέτ, πέρα από μυθοποιήσεις.

Σκοπός μας δεν είναι να απολογηθούμε για το κινέζικο καθεστώς, ούτε έχουμε αυταπάτες ότι η Κίνα είναι κάποιο ειδυλλιακά δημοκρατικό κράτος. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε με κάποιον σκεπτικισμό, τουλάχιστον, την προπαγάνδα των Αμερικανών, που, με πρόσχημα τα «ανθρώπινα δικαιώματα», εκμεταλλεύονται την υπόθεση του Θιβέτ για να διεισδύσουν ακόμα περισσότερο στην περιοχή, να ολοκληρώσουν την περικύκλωση της Κίνας και όλων των χωρών που ανήκουν στον «άξονα του Κακού» (Ιράν, Ρωσία κ.λπ.) και να εδραιώσουν τη μονοκρατορία τους.

Για να μπορέσουμε όμως να ξεδιαλύνουμε αυτό το κουβάρι οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων, θα πρέπει να ερευνούμε τα ζητήματα όσο γίνεται πιο αντικειμενικά και τεκμηριωμένα, και να μην πέφτουμε θύματα μανιχαϊστικών αντιλήψεων. Το «ιππικό» δεν είναι πάντα τόσο αγνών προθέσεων, όσο μας έχουν συνηθίσει τα γουέστερν.

Τα γεγονότα του Μαρτίου
Ας ξεκινήσουμε όμως από τα γεγονότα του Μαρτίου. Στις 10 Μαρτίου 2008, επέτειο της αποτυχημένης εξέγερσης του 1959, Θιβετιανοί που ζουν εξόριστοι στην Ινδία ξεκίνησαν μια πορεία προς το Θιβέτ, με σκοπό να φτάσουν στην Κίνα τις ημέρες των Ολυμπιακών Αγώνων και να διαμαρτυρηθούν για την καταπιεστική πολιτική της κινεζικής κυβέρνησης απέναντι στο Θιβέτ.

Παράλληλα, στις 14 του μήνα, ξεκίνησαν και διαδηλώσεις στη Λάσα, πρωτεύουσα του Θιβέτ, οι οποίες, όπως όλοι μάθαμε (από τα λεγόμενα των εξόριστων Θιβετιανών και των δυτικών ΜΜΕ), κατεστάλησαν αγρίως από τις κινεζικές Αρχές, με εκατοντάδες νεκρούς. Ψάχνοντας λίγο πιο προσεκτικά, όμως, ανακαλύψαμε ότι πολλοί αυτόπτες μάρτυρες, όπως τουρίστες, αλλά και δημοσιογράφοι από τη Δύση, που δεν μπορούν να κατηγορηθούν για ιδιαίτερη συμπάθεια προς το κινεζικό καθεστώς, περιέγραφαν τα γεγονότα εντελώς διαφορετικά.

Δημοσιογράφος του Economist (Τζέιμς Μάιλς), που ήταν παρών σε όλα τα γεγονότα, αναφέρει ότι …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…