Όσοι δώσαμε λίγη προσοχή στο μάθημα της ιστορίας, όταν το διδασκόμασταν στο σχολείο, μάθαμε για το μεγαλείο το αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.
Ενώ όμως τα πεπραγμένα των προγόνων μας, μάς γέμιζαν δέος και υπερηφάνεια, κάπου «ξενερώναμε» όταν μαθαίναμε ότι δεν είμαστε γηγενείς Έλληνες, το αλφάβητό μας το «δανειστήκαμε» από άλλον λαό, ενώ και η γλώσσα μας από κάπου αλλού «κρατούσε η σκούφια της».
Υποψιάζομαι (δεν το γνωρίζω, για να είμαι ειλικρινής), ότι πάνω κάτω η ίδια ιστορία διδάσκεται στα σχολεία.

Η εξάπλωση του διαδικτύου όμως, μας έφερε μπροστά σε μια απίστευτα μεγάλη «βιβλιοθήκη» και πηγή γνώσης. Κι όσο περισσότερο ψάξει κανείς για το συγκεκριμένο θέμα, θα διαπιστώσει ότι από κάποιο σημείο και πριν, θα βρεθεί εν μέσω πολιτισμικής σύγχυσης.

Ας τα πάρουμε όμως ένα ένα κι ας δούμε που βρίσκεται ο μύθος και που η πραγματικότητα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Πηγαίνετε καθημερινά στη δουλειά με το αυτοκίνητό σας αλλά τα έξοδα κίνησης έχουν αυξηθεί κατά πολύ; Περνάτε την Αττική Οδό και μουρμουρίζετε κάθε φορά που πληρώνετε τον υπάλληλο στα διόδια; Λέτε κάτι στα… κινέζικα όταν «εγκλωβίζεστε» σε μποτιλιάρισμα; Κι αν σας λέγαμε ότι υπάρχει λύση στα παραπάνω σας προβλήματα; Δηλαδή, και τα έξοδά σας να μειώσετε, και τη διαδρομή σας ευχάριστη να κάνετε, και την κίνηση να αποφορτίσετε, και να συμβάλετε στη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης; Είναι απλό: κάντε carpooling.

Τι είναι το carpooling;
Μπορεί κάποιοι από σας ήδη να το κάνετε και να μην το ξέρετε. Το carpooling είναι ένας όρος που έχει επικρατήσει διεθνώς για το «μοίρασμα» μιας διαδρομής με άλλους που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση.
Tο carpooling, μάλιστα, αρχίζει να λαμβάνει μορφή μαζικού κινήματος, τα πλεονεκτήματα που προσφέρει είναι πολλά:
* Κάνει πιο ευχάριστη τη… βαρετή διαδρομή προς τη δουλειά ή οποιοδήποτε προορισμό.
* Μειώνει τα έξοδα για βενζίνη ή πάρκινγκ, αφού η συμφωνία συνήθως ορίζει ότι τα μοιράζονται οι συνταξιδιώτες.
* Είναι ένας οικολογικός τρόπος μετακίνησης που συμβάλλει στην μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, η κίνηση των I.X. είναι η βασική αιτία, αφού ευθύνεται για το 62% των συνολικά εκπεμπόμενων υδρογονανθράκων, για το 63% των συνολικά εκπεμπόμενων οξειδίων του αζώτου και για το 80% του συνολικά εκπεμπόμενου μονοξειδίου του άνθρακα…
* Είναι ο πιο οικονομικός τρόπος ταξιδιού συγκρινόμενο με όλα τα συμβατά μέσα μαζικής μεταφοράς.

Μη φανταστείτε ότι είναι δύσκολο να βρείτε συνταξιδιώτη. Αρκεί να μπείτε στην ιστοσελίδα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Είχα ακούσει για την χαώδη και απελπιστική κατάσταση που επικρατεί στα δημόσια νοσοκομεία. Έπρεπε όμως να την νιώσω στο πετσί μου για να εμπεδώσω το πόσο σάπιο είναι το σύστημα υγείας που έχουμε.

Πρόσφατα η κακή μου τύχη, με έριξε για περιστατικό δικού μου προσώπου στο Νοσοκομείο Λαμίας. Το νοσοκομείο αυτό κτιριακά, (αν και ημιτελές, αυτή τη στιγμή που γράφεται το θέμα) αποτελεί ένα στολίδι για την πόλη. Χρειάστηκε βέβαια κάπου 12-13 χρόνια για να κτιστεί και να αρχίσει να (υπο)λειτουργεί (σαν το γιοφύρι της Άρτας…), αλλά η εξωτερική του εμφάνιση τουλάχιστον, άφηνε υποσχέσεις.

Αλίμονο όμως…

Όσο «κούκλα» είναι εξωτερικά το νοσοκομείο, άλλο τόσο «πανούκλα» είναι εσωτερικά. Και για να γίνω πιο σαφής, εννοώ το προσωπικό του νοσοκομείου (ιατρικό και νοσηλευτικό), την απαράδεκτη συμπεριφορά, την ανευθυνότητα, την ασχετοσύνη και (κυρίως) τον «σταρχιδισμό» που είναι στοιχεία διάχυτα στον χώρο.

Εκεί λοιπόν άρχισα να «τα βλέπω όλα»…
Και προσέξτε. Μιλάω για εμπειρία μόνο 1-2 ημερών.

Τι είδε (αλλά και τι άκουσε) λοιπόν ο «Γιαπωνέζος»;

Οι πρώτες υποψίες για το τι θα μπορούσα να δω, μου μπήκαν όταν επισκέφτηκα την αίθουσα αναμονής των επισκεπτών, η οποία είναι ακριβώς στην είσοδο των επειγόντων περιστατικών και είναι το πρώτο που πράγμα που αντικρύζει ένας επισκέπτης. Το πάτωμα ήταν γεμάτο αίματα (κάποιος δύστυχος, εκτελώντας χρέη τραυματιοφορέα, προσπαθούσε να βρει το δρόμο για το ιατρείο, ενώ η μάνα του αιμορραγούσε στο καρότσι και καθώς δεν βρήκε κανέναν να τον εξυπηρετήσει, χάθηκε στους διαδρόμους και τις αίθουσες). Η αίθουσα αναμονής χρησιμεύει ενίοτε και σαν «καλάθι για τα άπλυτα», καθώς στα καθίσματα και το πάτωμα εναποθέτονται προσωρινά (δηλαδή για κάποιες ώρες), τα λερωμένα σεντόνια.

Θα συνεχίσω με την απαράδεκτη συμπεριφορά του προσωπικού (ιατρικού και νοσηλευτικού). …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Ξεκινάω από το σπίτι το μεσημέρι και παίρνω το αστικό να ανέβω στο κέντρο, απ’ όπου θα πάρω το λεωφορείο της δουλειάς. Ενώ η διαδρομή μέχρι το κέντρο διαρκεί 5′-10′, αναλόγως την κίνηση, σήμερα μαρτυρήσαμε σε ένα πρωτοφανές μποτιλιάρισμα. Τα 5′ έγιναν μισή ώρα και πλέον. Το λεωφορείο το πρόλαβα στο «τσακ» (δεν είμαι απόλυτα βέβαιος για τους υπόλοιπους που αναχωρούν την ίδια ώρα από την πλατεία Ελευθερίας του Ηρακλείου, ή αν αναγκάστηκαν τελικά να δώσουν μισό μεροκάματο σε ταξί για να πάνε στις δουλειές τους).

Η αιτία για όλη αυτή την ταλαιπωρία; Καμιά 50αριά με 100σταριά νεαρούς «αγωνιστές» του Κ.Κ.Ε. (αν δεν κάνω λάθος και ήταν κάποια άλλη παράταξη ή οργάνωση, φοιτητική ή μη), που αποφάσισαν να κάνουν «αντίσταση» (σύμφωνα με τα συνθήματά τους) διοργανώνοντας πορεία στους κεντρικούς δρόμους του Ηρακλείου.

Τώρα, τι σκατά διαδήλωση έκαναν, θα σας γελάσω και δεν μ’ ενδιαφέρει κιόλας. Σημασία έχει ότι στο κέντρο του Ηρακλείου σήμερα γινόταν το «έλα να δεις» κι εμένα μου ανέβασαν την πίεση στο 100.

Κι εδώ αναρωτιέμαι…
Εντάξει… ξυπνάει ένα πρωί, κάποιο οργισμένο νιάτο και λέει «σήμερα θα κάνω αντίσταση». Παίρνει τηλέφωνο και 2-3 κοπρίτες «συντρόφους» ή «συναγωνιστές» και τους ανακοινώνει το μανιφέστο του. Αυτοί με τη σειρά τους, με τα στήθη γεμάτα από «αγωνιστικότητα» ρίχνουν σύρμα σ’ όλους τους άπλυτους κολλητούς τους και τελικά μαζεύονται καμιά 50αριά, έτοιμοι να κάνουν «επανάσταση».

Κι συνεχίζω ο ηλίθιος να αναρωτιέμαι…
Η αντίστασή σας ρε κωλόπαιδα, προϋποθέτει την δική μου ταλαιπωρία; Κι εντάξει εγώ. Αν κάποιος είχε σοβαρό πρόβλημα και είχε εγκλωβιστεί στην ουρά σας, τι θα έκανε; Θα περίμενε να τελειώσετε τον «αγώνα» σας;
Τέτοια «αντίσταση» με την πιστωτική του μπαμπά και το χαρτζηλίκι της μαμάς, την κάνω κι εγώ βρε μάγκες.

Αλλά την πραγματική αντίσταση δεν την κάνετε εσείς. Την κάνει ο απλός κοσμάκης που υπομένει την ταλαιπωρία κάθε φορά και δεν σας στριμώχνει σε καμιά γωνιά για να σας δείξει τι εστί βερύκοκο και πόσο απίδια πιάνει ο σάκος.

Στις απαρχές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ένα γερμανο-σοβιετικό σύμφωνο, το Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, επισφράγισε μια σύντομη στρατηγική σύμπνοια μεταξύ αριστεράς και άκρας δεξιάς. Σήμερα ένα άλλο –άτυπο, αλλά εξίσου πραγματικό– πολεμικό σύμφωνο, εκείνο μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, φαίνεται ν’ αναζωογονεί την άβολη αυτή σχέση σε ιδεολογικό επίπεδο.

Στον ελληνικό χώρο συγκεκριμένα, η πρόσφατη εγκληματική επίθεση των Ισραηλινών στο Λίβανο και στη Λωρίδα της Γάζας έδωσε αφορμή για μια εντυπωσιακή σύγκλιση απόψεων που εμφανίστηκαν στον ακροδεξιό και στον αριστερό τύπο ταυτόχρονα, και που βασίστηκαν πάνω στην ανάδειξη του λεγόμενου «εβραϊκού λόμπι» στις ΗΠΑ ως κύριου υπεύθυνου για τη στρατηγική των Αμερικανών στην περιοχή. Η ανιστόρητη αυτή άποψη πασχίζει να εξηγήσει τη στενή συνεργασία μεταξύ Ισραηλινών και Αμερικανών ως απόρροια ενός μυθικού –πλην απροσδιόριστου– κύκλου εβραίων «Ρασπούτιν», οι οποίοι υποτίθεται πως κινούνται αθόρυβα σε όλες τις βαθμίδες της αμερικανικής πολιτικής ζωής καταφέρνοντας έτσι να ευθυγραμμίσουν πλήρως την εξωτερική πολιτική της υπερδύναμης με τους στρατηγικούς στόχους του «παγκόσμιου σιωνισμού».

ΑΛΛΟ ΕΒΡΑΙΟΣ ΚΙ ΑΛΛΟ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΣ
Όμως η πραγματικότητα είναι, όπως πάντοτε, πολυσύνθετη και περίπλοκη, κι έχει ελάχιστα να κάνει με τη μυθολογία περί «εβραϊκού λόμπι». Είναι καταρχάς καίριο να ξεκαθαριστεί πως δεν υπάρχει «εβραϊκό λόμπι» στις ΗΠΑ. Αντιθέτως, το κατεξοχήν δραστήριο λόμπι είναι το ισραηλινό και το φιλο-ισραηλινό. Κι αυτό διότι άλλο Ισραηλινός κι άλλο εβραίος. Ο ταυτισμός του εβραϊσμού με το Ισραήλ είναι τόσο ανιστόρητος όσο και ο ταυτισμός της ορθοδοξίας με τη Ρωσία, ή του καθολικισμού με την Ιταλία. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, το ίδιο το Ισραήλ δεν έχει ούτε επίσημη θρησκεία, ούτε επίσημη κρατική θρησκευτική προτίμηση. Σήμερα δε, πάνω από το 20 τοις εκατό του πληθυσμού της χώρας είναι πιστοί μη-εβραϊκών δογμάτων (μουσουλμάνοι, χριστιανοί ορθόδοξοι, καθολικοί, μαρωνίτες, κόπτες, δρούζοι, κλπ). Στις μέρες μας υπάρχουν Ισραηλινοί διπλωμάτες που είναι άραβες στην καταγωγή και συχνά μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, όπως επίσης και στρατιωτικοί, ανώτατοι δικαστές και βουλευτές. Ταυτόχρονα, ενώ το 65 τοις εκατό των Ισραηλινών αυτοχαρακτηρίζονται εβραίοι στο θρήσκευμα, το ποσοστό αυτό περιλαμβάνει και ένα σημαντικό αριθμό –ίσως και πάνω από το μισό– κοσμικών εβραίων, δηλαδή Ισραηλινών που είναι εβραίοι στην καταγωγή αλλά που έχουν αποστασιοποιηθεί από την οργανωμένη εβραϊκή θρησκεία και ταυτίζονται με το Ισραήλ εθνικά, όχι θρησκευτικά.

Από την άλλη πλευρά οι περισσότεροι εβραίοι στην καταγωγή δεν είναι Ισραηλινοί, καθώς ζουν εκτός των συνόρων του Ισραήλ, και στη συντριπτική τους πλειοψηφία ούτε έχουν, ούτε ενδιαφέρονται ν’ αποκτήσουν, ισραηλινή υπηκοότητα. Ταυτόχρονα υπάρχουν εκατομμύρια εβραίοι, εντός κι εκτός των συνόρων του Ισραήλ, που αντιτάσσονται όχι μόνο στο σιωνισμό (δηλαδή στον κατεξοχήν μη-θρησκευτικό εβραϊκό εθνικισμό), αλλά και στην ύπαρξη του Ισραήλ ως αυτόνομου έθνους. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…