Πάρε-Δώσε

Στην πασαρέλα των υποψήφιων αιρετών των ημερών, φυσικά δεν έλειψε η στιβαρή παρουσία των κομμουνιστών που έκαναν κι αυτοί αισθητή την παρουσία τους με δηλώσεις, συνάξεις, “μενού” υποψηφίων και σωρούς από “έτοιμα” ψηφοδέλτια. Σε ένα από αυτά, που έφεραν με χαμόγελο και από το μαγαζί μου, ανάμεσα από τις ετικέτες με φωτογραφία και περιληπτική παρουσίαση των ηγετικών κι ένδοξων σταδιοδρομιών του καθενός, υπήρχε και η εξής:
Φωτογραφία: Άλουστο δεκαετίας μακρύ -φυσικά- μαλλί, παρομοίως αξυρισιά, και -φυσικά φυσικά- γύρω από τον λαιμό, παλαιστινιακό, τι άλλο; …
Κείμενο: “Τάδε Τάδε του Τάδε.
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας στο Τμήμα Υπολογιστών – Τηλεπικοινωνιών και Δικτύων. Συμμετείχε στο ΚΙΝΗΜΑ του άρθρου 16 ως μαθητής και στην ΕΞΕΓΕΡΣΗ του Δεκέμβρη ως φοιτητής”. (Τα κεφαλαία δικά μου).

Πείτε κάποιος και σε μένα τώρα, γιατί μάλλον έμεινα πίσω. Από πότε καταγράφηκε η, κομματικώς υποκινημένη του Δεκεμβρίου του 2008, καταστροφή του απλού Έλληνα και το πλιάτσικο του ιδρώτα του, ως ΕΞΕΓΕΡΣΗ αξιομνημόνευτης συμμετοχής κάποιου, στην προσπάθειά του εκεί που πριν έσπαγε και έκλεβε, τώρα να ζητάει ψήφο; (H δική μου αποτίμηση στην αξιοθαύμαστη εξέγερσή τους ήταν 2.600 €. Μείον…).

Και όλα αυτά με πρόφαση έναν νεαρό, θύμα κι αυτός των ίδιων συμφερόντων της “εξέγερσης”, που έπρεπε και να τον αγιοποιήσουν χάρη της κατάστασης, εφόσον “βρέθηκε” να ηγείται μιας ορδής αναρχικών (βλέπε αναπαράσταση), 2 η ώρα σε μια νύχτα συμπλοκών με την αστυνομία, πολύ μακριά από την Κηφισιά του -και που; στα Εξάρχεια. Και για όποιον αλτρουιστή ξεκινήσει να του σηκώνεται η τρίχα, λόγω της φαινομενικά σκληρής μου γλώσσας, θα ‘ταν συνετό, πρώτα να μου πει ποιές ήταν οι θέσεις του και που ήταν η συμπόνια του για τις οικογένειες των αστυνομικών (11 για το 2009!), των πιλότων και όλων των ένστολων που τους μετέτρεψαν σε κόκκινο πανί στα μάτια όλων των πιτσιρικάδων για να ρίξουν αυτοί μια κυβέρνηση.

Η απώλεια ανθρώπων πονάει. Γεγονός.
Ο πόνος πουλάει. Γεγονός.
Οι εθνομηδενιστές πουλάνε μόνο ότι συμφέρει. Γεγονός.

Θεσσαλός

Στις 22 Μαΐου 1963 ο βουλευτής της (τότε) ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης πεθαίνει στη Θεσσαλονίκη. Βγαίνοντας από μια εκδήλωση που είχε οργανώσει η ΕΔΑ και την ώρα που στρεφότανε προς τους χωροφύλακες που ήταν εκεί, ένα τρίκυκλο με οδηγό τον Σπύρο Κοτζαμάνη περνάει από δίπλα του και ο Μανώλης Εμμανουηλίδης που ήταν στη καρότσα τον κτυπάει στο κεφάλι. Ο Λαμπράκης μεταφέρεται στον Ερυθρό με την συνοδεία του βουλευτού της ΕΔΑ και αργότερα του ΚΚΕ, Γιώργου Βέρρου, όπου και πεθαίνει.

Την ώρα που περνάει το τρίκυκλο ο Λαμπράκης πέφτει κάτω ανάμεσα στους δικούς του. Ένας από αυτούς ο Μανώλης Χατζηαποστόλου, ο επονομαζόμενος και «Τίγρης» πηδάει στη καρότσα του τρίκυκλου και συμπλέκεται με τον Εμμανουηλίδη. Γίνεται έτσι ένα μπέρδεμα στο σχέδιο απόδρασης του τρίκυκλου και έτσι συλλαμβάνεται τόσο αυτός που χτύπησε τον Λαμπράκη, όσο και ο οδηγός του οχήματος. Ο θάνατος του Λαμπράκη αποδίδεται στον Εμμανουηλίδη που τον χτύπησε από το τρίκυκλο με το κλομπ. Είναι όμως έτσι;

Ο Μανώλης Χατζηαποστόλου ή Τίγρης, ήτανε αυτός που πήδηξε στο τρίκυκλο και ουσιαστικά έπιασε αυτούς που χτύπησαν τον Λαμπράκη. Προς το τέλος της ζωής του δίνει μια εντυπωσιακή συνέντευξη στην ΕΤ-1. Εκεί για πρώτη φορά λέει κάτι συνταρακτικό: Τον Λαμπράκη τον σκότωσαν οι κομμουνιστές. Αναφέρει και όνομα: Ο δολοφόνος του Λαμπράκη είναι ο Βέρρος! Στέλεχος της ΕΔΑ τότε και αργότερα του ΚΚΕ.

Αναφέρει ότι τον χτυπήσανε επαγγελματικά. Με σάκο από καουτσούκ ή με σάκο παραγεμισμένο με άμμο. Ζητάει να δημοσιευτεί η συνέντευξή του αυτή μετά τον θάνατό του. Φοβάται ότι θα του πετάξουνε λάσπη. Μια ζωή αριστερός δεν θέλει οι σύντροφοί του να τον πούνε προδότη, τουλάχιστον όχι όσο είναι ζωντανός …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Τα πρώιμα χρόνια της ελληνικής Αριστεράς και η Φεντερασιόν του Αβραάμ Μπεναρόγια
Μέχρι τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα η ελληνική Αριστερά διέπονταν από την ιδεολογία της κοινωνικής απελευθέρωσης, σε συνδυασμό με το αίτημα για την απελευθέρωση των λαών που ήταν υπόδουλοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Με κεντρικές μορφές, όπως ο σημαντικότερος Έλληνας σοσιαλιστής της εποχής, ο Σταύρος Καλλέργης, ο Μαρίνος Αντύπας, ο Νίκος Γιαννιός, ο Γεώργιος Σκληρός κ.ά., το σοσιαλιστικό κίνημα που κινούνταν στα όρια του ελλαδικού χώρου, θα ερχόταν αντιμέτωπο με νέα δεδομένα, όταν θα πραγματοποιούνταν η ενσωμάτωση της Θεσσαλονίκης και της Μακεδονίας: Στην Βόρεια Ελλάδα, το εβραιοβουλγαρικό σοσιαλιστικό κίνημα είχε πολύ μεγαλύτερη επιρροή, σε μια βάση διαφόρων εθνοτήτων που αποτελούσαν την περίφημη «μακεδονική σαλάτα».

Όταν απελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη από τον ελληνικό στρατό τον Οκτώβριο του 1912, οι μόνοι που αισθάνθηκαν απελευθερωμένοι, ήταν οι Έλληνες, οι οποίοι όμως μειοψηφούσαν σε πληθυσμό εκείνη την εποχή στην πόλη (σε σύνολο 150.000, οι Έλληνες ήταν 40.000, οι Εβραίοι 60.000, οι Τούρκοι 45.000 και οι λοιπές εθνότητες 5.000). Η μεγαλύτερη κοινότητα της Θεσσαλονίκης, η εβραϊκή, δεν είδε με καθόλου καλό μάτι την αλλαγή του καθεστώτος. Οι Εβραίοι, στα πλαίσια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την οποία θεωρούσαν ως πατρίδα τους, έλεγχαν κάθε οικονομική δραστηριότητα. Τα νέα δεδομένα, προκαλούσαν γι’ αυτούς οικονομικές απώλειες, καθώς η αποχώρηση των ηττημένων αποτελούσε και απώλεια χρεών. Επιπλέον, τα όρια της ελληνικής επικράτειας, ήταν σαφώς πιο στενά απ’ αυτά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στα οποία δρούσαν πριν εμπορικά και αυτή τη φορά έβλεπαν στα πρόσωπα των Ελλήνων τον κίνδυνο του ανταγωνισμού, τον οποίον δεν είχαν με τους μουσουλμάνους και τους Βούλγαρους, οι οποίοι περιορίζονταν στις αγροτικές ασχολίες και στο «χαμαλίκι». Εκτός όμως των οικονομικών λόγων, υπήρχε και ο φόβος των αντιποίνων, καθώς η εβραϊκή κοινότητα, όχι μόνο είχαν ενισχύσει οικονομικά τον πόλεμο των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων, πραγματοποιώντας έρανο, με το τεράστιο ποσό των 650.000 χρυσών λιρών, αλλά μέλη της είχαν δημιουργήσει στρατιωτικό σώμα εθελοντών, για να πολεμήσουν στο πλευρό των Τούρκων κι εναντίον των Ελλήνων (δημοσίευμα εφημερίδας «Εστία», 9 Οκτωβρίου 1912). Εξ άλλου, ήταν ακόμη νωπές οι μνήμες από τον λιθοβολισμό Ελλήνων αιχμαλώτων, από Εβραίους στην Θεσσαλονίκη. Υπό αυτές τις συνθήκες και παρ’ ότι ο Βενιζέλος είχε φροντίσει να καθησυχάσει την εβραϊκή κοινότητα παραχωρώντας τους και ιδιαίτερα προνόμια (π.χ. εξαγορά στρατιωτικής θητείας, διατήρηση της αργίας του Σαββάτου, διατήρηση της ισπανοεβραϊκής γλώσσας στις οικονομικές συναλλαγές κ.ά.), οι Εβραίοι ξεκίνησαν προσπάθειες «διεθνοποίησης» της πόλης στέλνοντας εκκλήσεις, πότε στους Βούλγαρους για να προστατέψουν με περιπολίες τις εβραϊκές συνοικίες, πότε στους Αυστριακούς, με αίτημα αυτή τη φορά, να προσαρτήσουν την Θεσσαλονίκη και την Μακεδονία, στην Αυστρουγγαρία, και πότε αποστέλλοντας επιτροπή στο Λονδίνο με αίτημα την αυτονόμηση της Μακεδονίας.

Ένα από τα κινήματα αυτονόμησης της Μακεδονίας και της Θράκης, ήταν το εργατικό σωματείο «Εργατική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία Θεσσαλονίκης» πιο γνωστό με τον ισπανοεβραϊκό τίτλο «Φεντερασιόν», το οποίο είχε ιδρυθεί το 1909 από τον Εβραίο τυπογράφο, βουλγαρικής καταγωγής, Αβραάμ Μπεναρόγια και τον επίσης Εβραίο Κουν Βεντούρα. Η Φεντερασιόν, που αποτελούνταν κυρίως από Εβραίους και Βούλγαρους, αρχικά ήταν ανοιχτά υπέρ των Νεότουρκων και κατά του διαμελισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η οργάνωση εκπροσωπούνταν μάλιστα από το 1910 στο οθωμανικό κοινοβούλιο, με τον Βούλγαρο Ντίμιταρ Βλάχοφ. Προσγειωμένος όμως στην ωμή πραγματικότητα της προσάρτησης της Μακεδονίας στην Ελλάδα και κάτω από την διεθνή αντίληψη που υπήρχε για το μέλλον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Μπεναρόγια αναπροσάρμοσε την τακτική του και κάτω από τον σοσιαλιστικό μανδύα, προπαγάνδιζε μέσα από την εφημερίδα της οργάνωσης «Αβάντι», την αυτόνομη ομοσπονδία της Μακεδονίας, ως τμήμα μιας Βαλκανικής Ομοσπονδίας.

Γράφει για την Φεντερασιόν, ο διατελέσας προσωρινός Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ (1925-1926) και βουλευτής (1926-28), Ελευθέριος Σταυρίδης («Τα Παρασκήνια του ΚΚΕ»): …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Πρόκειται για μια λεπτομέρεια, που μάλλον οι περισσότεροι -και δη οι άνδρες- αγνοούν. Η διάκριση μάλιστα αυτή, δεν αφορά μόνο τα ρούχα (συνήθως τα πουκάμισα), αλλά και τις ζώνες: Οι άνδρες περνάνε την ζώνη τους προς την αριστερή πλευρά του παντελονιού, ενώ οι οι γυναίκες προς την δεξιά.

Η απάντηση -τουλάχιστον όσον αφορά τα πουκάμισα- βρίσκεται στην βικτωριανή περίοδο και στην αριστοκρατική κοινωνία της εποχής. Οι αριστοκράτισσες κυρίες, ντυνόταν επί το πλείστον με την βοήθεια των υπηρετριών τους. Όμως οι περισσότερες υπηρέτριες ήταν δεξιόχειρες και καθώς στεκόταν απέναντι από τις κυρίες τους για να τις κουμπώσουν, δεν ήταν αρκετά βολικό γι’ αυτές να έχουν τα κουμπιά αριστερά τους. Για την διευκόλυνσή τους, επικράτησε σιγά σιγά η αλλαγή της θέσης των κουμπιών των γυναικείων ενδυμάτων από τα δεξιά στ’ αριστερά. Από ένα σημείο και μετά μάλιστα, τα γυναικεία ενδύματα με τα κουμπιά στην αριστερά πλευρά, ήταν δηλωτικό της οικονομικής ευμάρειας και κοινωνικής τάξης, καθώς αποτελούσαν «απόδειξη» πως η κάτοχός τους διέθετε υπηρετικό προσωπικό.

Από την άλλη, οι άνδρες διατήρησαν τα κουμπιά στην δεξιά πλευρά, γιατί συνήθως ντυνόταν…μόνοι τους, χωρίς την βοήθεια των υπηρετριών.

«Ο αμύητος, αλλά συχνά και ο μυημένος, είναι αδύνατον να «βρει άκρη», να εξηγήσει λογικά τις «ακατανόητες» μερικές φορές θέσεις και αποφάσεις της εκάστοτε ηγεσίας του ΚΚΕ. Ο σύγχρονος ερευνητής, έστω και βιαστικός, μένει εμβρόντητος μπροστά στις αλλοπρόσαλλες, ανεδαφικές και συχνά ανεξήγητες, με την κοινή λογική, αποφάσεις των ηγετών του ΚΚΕ σε κρίσιμες στιγμές, σε κρίσιμα προβλήματα. Αναρωτιέται αν οι άνθρωποι αυτοί είχαν κοινό νου, αν διέθεταν στοιχειώδη λογική ή ήταν διανοητικά καθυστερημένοι.

Και ακολουθούν η Βάρκιζα, ο Εμφύλιος, και τα «Γιατί» συνεχίζουν την ατέλειωτη παρέλαση, χωρίς ποτέ να δίνεται μία λογική, μία πειστική εξήγηση. Κατά κανόνα, όσοι αναφέρονται στα αλλεπάλληλα και τραγικά λάθη της δεκαετίας ’40-’50 τα αποδίδουν στον δογματισμό, στην πολιτική ανωριμότητα και στην ανικανότητα των ηγετών του ΚΚΕ. Κάπου-κάπου ακούγονται και μερικές θαρραλέες φωνές, όμως κι αυτές κόβονται στη μέση. Κάπου ανοίγουν ρωγμές και η αλήθεια γλιστράει και χάνεται σαν το νερό στην άμμο. Όμως είναι ανάγκη επιτακτική να ειπωθεί ολόκληρη η αλήθεια, καθαρή και αφτιασίδωτη. Και η αλήθεια είναι πως παρά το μικρό πολιτικό και πνευματικό τους ανάστημα, δεν ήταν ούτε τόσο ανίκανοι ούτε τόσο ηλίθιοι. Απλώς, δεν ξεχνούσαν ποτέ πως ήταν διορισμένοι από την Κομμουνιστική Διεθνή, πως το ΚΚΕ ήταν οργανικό τμήμα της ΚΔ και είχαν συνεπώς την υποχρέωση να εφαρμόζουν πιστά τις αποφάσεις και τις εντολές της. Τις αποφάσεις και τις εντολές, σε τελευταία ανάλυση, των σοβιετικών ηγετών».
Απόσπασμα από το βιβλίο «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι», Τάκης Λαζαρίδης …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »