Πάρε-Δώσε

Με αφορμή κάποια συνθήματα που ακούστηκαν στην παρέλαση των ΟΥΚ, την 25η Μαρτίου 2010 και τα οποία φρόντισε να βιντεοσκοπήσει κάποιο «τσακάλι» της δημοσιογραφίας και στην συνέχεια να ανεβάσει το βίντεο στο YouTube, ως ατράνταχτο αποδεικτικό του «ρατσισμού» που διακατέχει τις Ένοπλες Δυνάμεις, βγήκαν οι διάφοροι κονδυλοφόροι της συμφοράς κι έκαναν την τρίχα τριχιά, βρισκόμενοι σε «αντιρατσιστική» υστερία.

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς γι’ αυτό το «συγκλονιστικό ντοκουμέντο» (που ο κάτοχός του, έβαλε και φαρδύ-πλατύ το λογότυπο του εργοδότη του πάνω);
1. Ας ξεκινήσουμε, απ’ το γεγονός, ότι αυτός που ανέβασε το βίντεο, έχει απενεργοποιήσει τον σχολιασμό του. Γιατί; Τί φοβάται;
2. Είναι φανερό, ότι αυτό το «ντοκουμέντο» το τράβηξε κάποιος άσχετος με τον στρατό. Είτε πρόκειται για γυναίκα, είτε για κάποιον κάτοχο «τρελόχαρτου», είτε για κάποιον που είχε το κατάλληλο «βύσμα», έτσι ώστε να βγάλει «καθαρή» την θητεία του, σε κάποιο γραφείο. Διαφορετικά θα γνώριζε ότι τέτοια συνθήματα είναι καθημερινή ρουτίνα και μέρος της εκπαίδευσης στον στρατό (και πολύ υποψιάζομαι, όχι μόνο στον ελληνικό).
3. Παρ’ ότι αυτά τα συνθήματα, όπως προαναφέρθηκε, είναι συνηθισμένα εντός του στρατοπέδου, είναι κομματάκι περίεργο που τα φώναξαν έξω στον κόσμο, γιατί κάτι τέτοιο δεν συνηθίζεται (είναι περισσότερο για εσωτερική κατανάλωση και τόνωση του ηθικού). Κάποιοι καχύποπτοι μιλάνε ευθέως για προβοκάτσια. Απ’ την άλλη πάλι, παρακολουθώντας κανείς το βίντεο, δεν διαπιστώνει απ’ τον κόσμο και σοβαρές…αρνητικές αντιδράσεις. Απεναντίας μάλιστα…
4. Οι κονδυλοφόροι, αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι, να κάνουν την οποιαδήποτε αναφορά στους νεκρούς των ΟΥΚ, από την αλβανική μαφία που πραγματοποιούσε ληστρικές και δολοφονικές επιθέσεις στα παράλια της Κέρκυρας την δεκαετία του ’90.
5. Όσοι αισθάνθηκαν ντροπή για τα συνθήματα αυτά, δεν ντράπηκαν καθόλου για την «παρέλαση» των γραφικών του ΠΑΜΕ;
6. Να υποθέσουμε, ότι ο ιδανικός στρατός, για τους επαγγελματίες αντιρατσιστές, θα έπρεπε να είναι κάπως έτσι;…

Ήταν το έτος 1950, όταν ο Γερμανός γιατρός (μαιευτήρας-γυναικολόγος) Ερνστ Γκρέφενμπεργκ (Ernst Gräfenberg), δημοσίευσε την μελέτη του «Ο ρόλος της ουρήθρας στον γυναικείο οργασμό». Ο Γκρέφενμπεργκ, σ’ αυτήν την μελέτη, ανέφερε την ύπαρξη μιας ερωτογενούς περιοχής κοντά στην ουρήθρα, στο εμπρόσθιο κολπικό τοίχωμα, 5-7 εκατοστά περίπου από την είσοδο του κόλπου, και περιέγραφε την έκχυση υγρών, που προκαλούσε ο ερωτικός ερεθισμός του σημείου αυτού. Το «Σημείο G» είναι ένα πλέγμα σαν «σφουγγαράκι» από απολήξεις νεύρων, αδένων και αιμοφόρων αγγείων, που όταν ερεθιστεί έχει το μέγεθος ενός μικρού φασολιού. Το σημείο αυτό, που το 1981, ονομάστηκε από τους σεξολόγους Τζον Πέρι και Μπέβερλι Γουίπλ, προς τιμήν του Γκρέφενμπεργκ, «Σημείο G» («Gräfenberg spot» ή «G-Spot», από το αρχικό γράμμα του επωνύμου του), έμελλε να προκαλέσει διάσταση απόψεων στην επιστημονική κοινότητα. Πολλοί συμφώνησαν με την μελέτη του Γκρέφενμπεργκ, ενώ άλλοι έκαναν λόγο για γυναικολογικό…ούφο.

Οι περισσότερες απόψεις συγκλίνουν στην άποψη πως το περιβόητο «Σημείο G», δεν είναι μύθος, αν και δεν είναι βέβαιο πως το διαθέτουν όλες οι γυναίκες, παρ’ ότι υπάρχουν μελέτες που υποστηρίζουν ότι το «Σημείο G» είναι οι ρίζες των νεύρων της κλειτορίδας. Σύμφωνα με ιταλική έρευνα (Εμμανουέλε Τζανίνι, Πανεπιστήμιο της Ακουίλα), ο κολπικός οργασμός (που είναι πιο έντονος από τον κλειτοριδικό) οφείλεται ακριβώς στην ύπαρξη του «Σημείου G». Σύμφωνα με άλλες απόψεις, το «Σημείο G», το έχουν όλες οι γυναίκες, αλλά δεν αντιδρά σε όλες με τον ίδιο τρόπο ή ένταση. Από την άλλη, η κάθε γυναίκα αντιδρά διαφορετικά στον ερεθισμό του σημείου αυτού. Άλλες υποστηρίζουν ότι η καλύτερη στάση για την διέγερση του «Σημείου G», είναι να βρίσκεται η γυναίκα από πάνω, ενώ άλλες ότι η διείσδυση από πίσω (στα τέσσερα), είναι ο καλύτερος τρόπος για την «αφύπνιση» του «Σημείου G». Όταν ερεθίζεται το «Σημείο G», δημιουργεί στην γυναίκα το αίσθημα της ανάγκης για ούρηση, λόγο του ότι, όταν διεγείρεται, πιέζει την ουροδόχο κύστη.

Στο ακόλουθο βίντεο, αναλύεται η περιοχή όπου εντοπίζεται το «Σημείο G», καθώς και ο τρόπος που μια γυναίκα μπορεί να το ανακαλύψει (αν δεν το έχει ανακαλύψει ήδη).

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ! Το βίντεο είναι ακατάλληλο για ανήλικους!

«Αν είχες γυρίσει αυτή την ταινία προτού γυρίσω εγώ τον “Κλέφτη των ποδηλάτων” τότε σήμερα θα ήσουν εσύ ο Ντε Σίκα!».
Βιτόριο Ντε Σίκα (προς τον Γκρεγκ Τάλλας, όταν είδε το 1955 το «Ξυπόλητο Τάγμα» στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου)

Το «Ξυπόλητο Τάγμα» είναι η αληθινή ιστορία 160 παιδιών, που η δράση τους πήρε διαστάσεις μύθου όταν διώχτηκαν από τα ορφανοτροφεία της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί κατακτητές στα χρόνια της κατοχής του Bʼ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι Γερμανοί αδειάζουν τα δημόσια κτίρια και τα επιτάσσουν. Ανάμεσα σε αυτά τα κτίρια είναι και αρκετά ορφανοτροφεία. Τα ορφανά πετάγονται στο δρόμο. Μια ομάδα, απ’ αυτά τα ορφανά, για να επιβιώσουν, παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Οργανώνονται σαν μυστικός «στρατός», με ιεραρχία και πειθαρχία. Μόνα τους συγκροτούν ομάδες κρούσης και βοήθειας. Πηγή για την τροφοδοσία τους είναι τα γερμανικά καμιόνια που κουβαλάνε ψωμί και τρόφιμα και οι μαυραγορίτες. Τα κλεμμένα μοιράζονται στα ορφανά, αλλά και σε άλλους κατοίκους της Θεσσαλονίκης που είχαν ανάγκες.

Τα παιδιά του «Ξυπόλυτου Τάγματος» έμειναν στην ιστορία σαν «σαλταδόροι». Ο θρύλος λέει, πως πέρα από την αρωγή που παρείχαν στο κόσμο, κατάφερναν με την εξυπνάδα και το κουράγιο τους να βοηθούν την Αντίσταση, βρίσκοντας τρόπους να φυγαδεύουν στη Μέση Ανατολή Έλληνες, Αμερικάνους και Εγγλέζους αξιωματικούς, με σκοπό να ενωθούν με τους εκεί συμμαχικούς στρατούς.

Στα τέλη της δεκαετίας του ΄40, βρισκόταν στην Αμερική ο ηθοποιός του Κρατικού Θεάτρου Νίκος Κατσιώτης, ο οποίος συζητώντας με τον Γκρεγκ Τάλλας (Γρηγόρης Θαλασσινός) του διηγήθηκε πως την ημέρα που η Θεσσαλονίκη γιόρταζε την απελευθέρωσή της, τον Νοέμβριο του 1944, στο τέλος της διαδήλωσης ακολουθούσε ένα τσούρμο από κουρελήδες πιτσιρικάδες οι οποίοι κρατούσαν ένα πανό που έγραφε «Ξυπόλητο Τάγμα». Η διήγηση του Νίκου Κατσιώτη, συγκλόνισε τον Τάλλας κι αποφάσισε να κάνει το «Ξυπόλητο Τάγμα» ταινία. Το 1952, ο Γκρεγκ Τάλλας έρχεται στην Ελλάδα και με την περιορισμένη οικονομική υποστήριξη ενός άλλου Ελληνοαμερικανού, ξενοδόχου στο Λος Άντζελες, του Πέτρου Μπουντούρη, άρχισε να γυρίζει την ταινία « Το Ξυπόλητο Τάγμα». Ο Νίκος Κατσιώτης έγραψε το σενάριο, ενώ την μουσική έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης (η πρώτη του για κινηματογραφική ταινία), με εκτέλεση από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών (υπό την διεύθυνση τού ιδίου). Η θαυμάσια φωτογραφία ήταν του Μιχάλη Γαζιάδη.

Ο Γκρεγκ Τάλλας αποθαρρημένος από την υποτυπώδη κινηματογραφία της Ελλάδας της εποχής, σκέφτηκε αρχικά να γυρίσει την ταινία στη Νάπολη, πόλη που θεωρούσε πως είχε μια περίεργη ομοιότητα, το ίδιο άρωμα, με τη Θεσσαλονίκη. Αλλά πάλι κάτι τον έτρωγε.

Κι έτσι ήρθε στην Ελλάδα και γύρισε την ταινία στη Θεσσαλονίκη σε φυσικούς χώρους. Μόνο τη σκηνή της «μαύρης αγοράς» γύρισε για καθαρά πρακτικούς λόγους στην Αθήνα, στην περιοχή των Φυλακών Αβέρωφ, όπου και λειτουργούσε πραγματικά η μαύρη αγορά στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής.

Χρησιμοποίησε μόνο δύο επαγγελματίες ηθοποιούς, τον Νίκο Φέρμα και τη Μαρία Κωστή. Όλοι οι άλλοι που έπαιξαν στην ταινία ήσαν ερασιτέχνες. Τα 63 από τα 66 παιδιά που πήραν μέρος στα γυρίσματα, ο Γκρεγκ Τάλλας τα πήρε από αναμορφωτήρια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Η μηχανή λήψης ήταν του 1924 και χρησιμοποιήθηκαν μόνο 6 προβολείς για τον φωτισμό. Το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της ταινίας -σε συνδυασμό με τις συνθήκες παραγωγής- ήταν μια μεγάλη έκπληξη στην Αμερική. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι αυτή η ταινία γυρίστηκε με τόσο λίγα τεχνικά μέσα. Για παράδειγμα, ο φωνολήπτης της Κολούμπια ήταν αδύνατο να πιστέψει πως αυτή η ταινία γυρίστηκε βουβή και πως είχαν επιτευχθεί τόσο άψογοι συγχρονισμοί στο ντουμπλάρισμα της ηχητικής μπάντας στην Ελλάδα!

Το αρνητικό της ταινίας είχε χαθεί και χάρη στις προσπάθειες του διευθυντή της Ταινιοθήκης της Ελλάδας, Θόδωρου Αδαμόπουλου που εντόπισε δύο κόπιες προβολής σε καλή κατάσταση, δημιουργήθηκε, μετά από χρονοβόρες και πολυδάπανες διαδικασίες, ένα καινούργιο αρνητικό της ταινίας.

Το «Ξυπόλυτο Τάγμα» ήταν η πρώτη ελληνική ταινία που κατόρθωσε να βραβευτεί σε διεθνές φεστιβάλ. Πήρε το 1955 το πρώτο βραβείο («Χρυσή Δάφνη»), στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Εδιμβούργου.

Άνευ σχολίων…

Για να κυριολεκτούμε που και που…

Το βίντεο «αλιεύθηκε» από το taxalia.blogspot.com