Πάρε-Δώσε

Το γεγονός σε αρκετούς είναι γνωστό. Στους περισσότερους Έλληνες, άγνωστο. Μιλάμε για την καταστροφή και λεηλασία του Παρθενώνα και των λοιπών μνημείων της Ακρόπολης, από τους χριστιανούς κατά την διάρκεια της -βίαιης- επιβολής της θρησκείας του Χριστιανισμού στους Έλληνες. Είναι γνωστό, ότι στην διάρκεια της ζωής του, ο Παρθενώνας μετετράπη και σε χριστιανικό ναό (αρχικά σε εκκλησία της Αγίας Σοφίας και στην συνέχεια σε εκκλησία της Παναγίας της Αθηνιώτισσας), όπως και το Ερέχθειο (ως ναός του Σωτήρος Χριστού).

Πιο συγκεκριμένα, ο αρχαίος κυρίως ναός αποτέλεσε το ναό της χριστιανικής βασιλικής, ενώ το δυτικό μέρος αποτέλεσε το νάρθηκα. Η ανατολική θύρα καταργήθηκε, κι εκεί έγινε το ιερό. Προκειμένου να μετατραπεί σε χριστιανικό ναό, ανοίχτηκαν πλευρικές είσοδοι, κατασκευάστηκε κλιμακοστάσιο στη ΝΔ γωνία του σηκού, αψίδα στην ανατολική πλευρά, ενώ ο γλυπτός διάκοσμος των μετόπων των δύο προσόψεων και τής βόρειας πλευράς υπέστη εκτεταμένη απολάξευση. Το ίδιο συνέβη και στα μεγαλύτερα αγάλματα του ανατολικού αετώματος, τα οποία καθαιρέθηκαν. Στη ζωοφόρο ανοίχτηκαν παράθυρα, που κατέστρεψαν αρκετά από τα γλυπτά της. Ανάμεσα στον Παρθενώνα και το Ερεχθείο κτίστηκε ναός τής Αγίας Τριάδας, ενώ τα Προπύλαια διαμορφώθηκαν σε ναό των Αρχαγγέλων. Τον στ΄ αι. μ.Χ. ο Ιουστινιανός διέταξε την αφαίρεση των καλυτέρων μαρμάρων του Παρθενώνα, αλλά και άλλων σπουδαίων αρχαίων ναών, όπως των Δελφών, τής Μιλήτου, τής Εφέσου κ.ά. και τη μεταφορά τους στην Κωνσταντινούπολη για την ανέγερση τής Αγίας Σοφίας, των οποίων την επιστροφή ουδείς «Ρωμιός» μέχρι σήμερα διανοήθηκε να αιτήσει (όπως στην περίπτωση του Έλγιν). Τον ιβ΄ αι. προστέθηκε στον Παρθενώνα η κατοικία των ορθόδοξων επισκόπων. Επί αιώνες οι χριστιανοί κατέστρεφαν αναίσχυντα τον Παρθενώνα κι έκτιζαν με τα μάρμαρά του τις πάμπολλες χριστιανικές εκκλησίες, που υπάρχουν γύρω από τον Ιερό Βράχο (είναι κοινό μυστικό, ότι αρκετές εκκλησίες σήμερα είναι χτισμένες με «οικοδομικά υλικά» που προέρχονται από τέτοιου είδους καταστροφές -αρχαίων ελληνικών μνημείων και ναών- ενώ πάνω στα περίτεχνα ελληνικά αγάλματα χάραζαν σταυρούς ή κατέστρεφαν με καλέμι τα γεννητικά όργανα).

Αυτό το ιστορικά τεκμηριωμένο γεγονός -της καταστροφής και λεηλασίας του Παρθενώνα απ’ τους χριστιανούς- φρόντισε να το απεικονίσει, ο διεθνούς φήμης Έλληνας σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς, σε ένα ολιγόλεπτο οπτικό αφιέρωμα, που προβάλλεται στο νέο μουσείο της Ακρόπολης.

Όπως ήταν φυσικό κι αναμενόμενο, η ελληνική Εκκλησία αντέδρασε. Ζήτησε την αφαίρεση του επίμαχου τμήματος του βίντεο που αναπαριστά τους βανδαλισμούς των χριστιανών. Κι εδώ ακολουθεί ο τραγέλαφος: Ο υπουργός Πολιτισμού δεσμεύτηκε να «επανορθώσει» αν διαπιστωθεί κάτι το μεμπτό. Και «επανόρθωσε», ασελγώντας πάνω στην ιστορική πραγματικότητα και τον ελληνικό πολιτισμό. Το επίμαχο τμήμα αφαιρέθηκε, ικανοποιώντας τις επιθυμίες της Εκκλησίας (που χωρίς ίχνος αιδούς, οι «υπηρέτες» της, κάνουν λόγο για απλές «παρεκκλίσεις» (sic)), πιστοποιώντας για μια ακόμα φορά, την επιρροή της στα ελληνικά πράγματα και το καθεστώς θεοκρατίας που διέπη αρκετούς τομείς της ελληνικής πραγματικότητας, κοινωνικής και πολιτικής. Εύστοχα κι εύλογα λοιπόν, ο κ. Γαβράς σχολίασε: «Η ιστορία επαναλαμβάνεται: οι θρησκόληπτοι που άλλοτε ακρωτηρίαζαν τα αγάλματα, σήμερα επεμβαίνουν και κόβουν τις εικόνες».

Πέραν της λογοκρισίας όμως, εξοργιστικό είναι το γεγονός, ότι η Εκκλησία βασιζόμενη σε τέτοιες απαράδεκτες μεθόδους και ενέργειες (πολιτικά και πολιτιστικά) εξακολουθεί να μοιράζει άπλετο…σκότος και προσπαθεί να πείσει τον κάθε αφελή, ανίδεο και ανιστόρητο ότι υπήρξε ανέκαθεν ο θεματοφύλακας του απαράμιλλου ελληνικού πολιτισμού. Τι ύβρις αλήθεια…

Αλλά, όταν στην Ελλάδα, ένα άλλο υπουργείο, το Υπουργείο Παιδείας ονομάζεται και Θρησκευμάτων, τότε εικόνες σαν κι αυτές, με τον υπουργό Παιδείας να νομιμοποιεί με την παρουσία του θρησκευτικές τελετές (όπως αυτή του «αγιασμού»), ανάμεσα σε κεράκια, λιβανιστήρια και εικόνες «αγίων», είναι αναπόφευκτες (εκτός από ιλαρές)…

Κατά τη γνώμη μου, διαχρονικά από τον παγκόσμιο αθλητικό τύπο, προβάλλεται το δίπολο Πελέ-Μαραντόνα και η θέση τους στην κορυφή της πυραμίδας του Παγκοσμίου Ποδοσφαίρου έχει λάβει τη μορφή σχεδόν αυτονόητης αλήθειας… Κάτι σαν αξίωμα δηλαδή.

Παρά το γεγονός ότι οι δύο προαναφερθέντες παίκτες αξίζουν δικαιωματικά μια θέση στην ελίτ των ηρώων της «στρογγυλής θεάς», νομίζω ότι το εκβιαστικό, όπως προβάλλεται μερικές φορές, δίλημμα «Πελέ ή Μαραντόνα» αδικεί άλλες μεγάλες μορφές του Παγκοσμίου Ποδοσφαίρου, που έχουν προσφέρει, με τη σειρά τους, τα μέγιστα, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο της χώρας τους, αλλά και στην ανάπτυξη και καθιέρωση του ποδοσφαίρου ως «βασιλιά των σπορ».

Τουλάχιστον ένας από αυτούς, ο Ζινεντίν Ζιντάν, κατά τη γνώμη μου, άνετα μπορεί, αν απαλλαγεί κάποιος από την αναγκαιότητα του διλήμματος «Πελέ ή Μαραντόνα», να τοποθετηθεί ανάμεσα, ή δίπλα στους δύο μεγάλους. Και είναι κάτι που θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει και να θεωρήσει ως βάσιμο, με αναγωγή κυρίως σε κριτήρια που κατεξοχήν θα πρέπει να κυριαρχούν όταν συγκρίνουμε κορυφαίους ποδοσφαιριστές, δηλαδή με αναγωγή σε ένα σύνολο από τεχνικές αρετές εντός γηπέδου (σουτ, αμφιδέξια χρήση των ποδιών κοντρόλ, πάσα, ταχύτητα,στημένες φάσεις, άμυνα κτλ), αλλά και σε εξίσου σημαντικά κριτήρια όπως η ηγετικότητα, το «ειδικό βάρος» του παίκτη εντός του γηπέδου, η διάρκειά του μέσα στον χρόνο, η συμβολή του στις επιτυχίες των ομάδων στις οποίες συμμετείχε, και, τέλος, οι διακρίσεις, τόσο ατομικές, όσο και ομαδικές που έχει να επιδείξει κάποιος στο σύνολο της καριέρας του στα γήπεδα.

Υπό το φως των παραπάνω κριτηρίων,θεωρώ ότι ο Ζιντάν κάλλιστα τοποθετείται ανάμεσα στους δύο μεγάλους, αλλά και θέτει υποψηφιότητα να θεωρηθεί, έστω και κατ’ ελάχιστο, ανώτερος του Μαραντόνα, ιδίως εάν παρακάμψει κανείς κατά τη σύγκρισή τους την εξωγηπεδική, ταραχώδη δίχως άλλο, ζωή του Αργεντινού άσου, που σίγουρα -και ανεξάρτητα από τη δεδομένη τεράστια ποδοσφαιρική του αξία- έχει γιγαντώσει τον μύθο του, έχοντας διευκολύνει συνεπώς αυτό ακριβώς που ανέφερα στην αρχή: την επικράτηση δηλαδή του διλήμματος «Πελέ ή Μαραντόνα» στις συζητήσεις των απανταχού θαυμαστών του ποδοσφαίρου.

Νasos Kats

Τελικά αυτή η γυναίκα αδικείται στο Υπουργείο Εξωτερικών. Αν κρίνει κανείς από τις μαθηματικές της επιδόσεις, το κατάλληλο υπουργείο γι’ αυτήν θα ήταν το Εθνικής Οικονομίας.
Πραγματικά, όταν είδα το ακόλουθο βίντεο, δεν ήξερα αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω.
Α ρε κακόμοιρη Ελλαδίτσα, ποιοι βαστούν τις τύχες σου…

Οι υποκριτικές κραυγές υστερίας, από κάποιους θιασιώτες της ενσωμάτωσης των λαθρομεταναστών στην ελληνική κοινωνία, στα πλαίσια της «πολυπολιτισμικότητας» και η σθεναρή υποστήριξη του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της θρησκείας που πιστεύει, τον ισλαμισμό, το μεγαλύτερο ποσοστό των τριτοκοσμικών παράνομων μεταναστών που έχουν εισβάλλει στην Ελλάδα, ήταν αρκετά «ερεθιστικά» στοιχεία, για να με οδηγήσουν στο να συγκεντρώσω μερικά δείγματα του «πολιτισμού» τους, που οι επαγγελματίες «αντιρατσιστές» και «υπερασπιστές» των ανθρώπινων δικαιωμάτων, φαίνεται να αγνοούν επιδεικτικά.

Επειδή η εικόνα είναι πιο ισχυρή απ’ τον γραπτό λόγο, ας δούμε λοιπόν, το επίπεδο του «πολιτισμού» των ισλαμιστών, το σέβας στην «διαφορετικότητα» που ίδιοι απαιτούν για τους εαυτούς τους και κυρίως την σχέση που έχουν με τον σεβασμό των στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως αυτό της ζωής.

Οι εικόνες που περιέχονται στο βίντεο, είναι πολύ σκληρές και απολύτως πραγματικές (δεν είναι αναπαράσταση). Και αν πιστεύετε ότι σκηνές σαν και αυτές που θα δείτε είναι σπάνιες και δυσεύρετες, κάνετε λάθος. Υπάρχουν σε αφθονία στο διαδίκτυο, καθώς οι ισλαμιστές φροντίζουν να κινηματογραφούν τα «επιτεύγματα» του πολιτισμού τους και των παραδόσεών τους και στην συνέχεια να τα διοχετεύουν σε φανατικές ισλαμικές ιστοσελίδες.

Οι σκηνές, που αποτελούν ένα πολύ μικρό δείγμα του ισλαμικού «πολιτισμού», προέρχονται από το Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ιράκ, Ιράν, Ινδία, Σομαλία, Νιγηρία, Σουδάν, Αιθιοπία, Μαλί και Αίγυπτο. Χώρες δηλαδή, όπου ο Ισλαμισμός με τα ήθη που έχει καθιερώσει, ζει και βασιλεύει.

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: ΤΟ ΘΕΑΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ! ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ!

Δήλωση ευθύνης: Είμαι ενήλικος και κατανοώ πλήρως ότι οι εικόνες που θα παρακολουθήσω, περιέχουν σκηνές ωμής βίας…

Το φαινόμενο της οφθαλμαπάτης συνίσταται στο ότι εσφαλμένα αντιλαμβανόμαστε κάτι διαφορετικό, απ’ αυτό που βλέπουν τα μάτια μας, ή δυσκολευόμαστε να έχουμε μια σαφή σντίληψη αυτού που βλέπουμε. Πρόκειται δηλαδή για μια ψευδαίσθηση, ή παιχνίδια του εγκεφάλου.
Στο διαδίκτυο υπάρχει σήμερα πληθώρα τέτοιων παραδειγμάτων οφθαλμαπάτης, που έχουν βαλθεί να…μας τρελάνουν.
Ένα μικρό δείγμα απ’ αυτές, τις πιο εντυπωσιακές, έχει συγκεντρωθεί κι εδώ.
Καθίστε λοιπόν, πάρτε τα…χάπια σας και πάρτε μια γεύση…

Όσο κι αν σας φαίνεται αδύνατον κι απίστευτο, τα τετράγωνα Α και Β έχουν ακριβώς το ίδιο…χρώμα!

Δεν το πιστεύετε; Δοκιμάστε να …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »