Αθήνα, 13 Αυγούστου 2004.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες επιστρέφουν στην γενέτειρά τους.
Η καταπληκτική τελετή έναρξης φτάνει προς το τέλος της. Απομένει μόνο ένα πράγμα. Το άναμμα της Ολυμπιακής Δάδας.
Οι θεατές στο κατάμεστο (φυσικά) Ολυμπιακό Στάδιο αναμένουν την τελευταία πράξη. Κι αυτή αρχίζει όταν εισέρχεται στο Στάδιο ο μεγαλύτερος Έλληνας καλαθοσφαιριστής Νίκος Γκάλης, κρατώντας την Ολυμπιακή Φλόγα.
Η τελική διαδρομή, υπό την μουσική υπόκρουση του «Finale of the Pirogov» του Dmitri Shostakovich, αρχίζει.
Ο επόμενος λαμπαδηδρόμος είναι ο πάλαι ποτέ ηγέτης της ομάδας ποδοσφαίρου του Παναθηναϊκού και της Εθνικής ομάδος, Μίμης Δομάζος.
Στην συνέχεια, η Ολυμπιακή Δάδα περνάει διαδοχικά από τα χέρια 3 Ολυμπιονικών: Της Βούλας Πατουλίδου, του Κάχι Καχιασβίλι και του Ιωάννη Μελισσανίδη.
Ο τελικός αποδέκτης της Ολυμπιακής Δάδας κι αυτός που θα ανέβει στον βωμό για να ανάψει τον ύψους 110 μέτρων μεταλλικό πυρσό, είναι ο Ολυμπιονίκης της ιστιοπλοΐας Νίκος Κακλαμανάκης.
Από κει και πέρα, οι στιγμές είναι απλά συγκλονιστικές, συγκινητικές κι ανεπανάληπτες…
Ήμουν παιδί, όταν παρακολούθησα στην τηλεόραση τις σκηνές του παρακείμενου βίντεο.
Αργότερα έψαχνα να το βρω, αλλά δεν γνώριζα το όνομα της «πρωταγωνίστριας». Τελικά το έμαθα πρόσφατα και κατάφερα να βρω και το αντίστοιχο βίντεο…
Είναι η Γκαμπριέλ Άντερσεν Σάις (Gabrielle Andersen-Scheiss). Η Άντερσεν ήταν δασκάλα του σκι στις ΗΠΑ, όταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, το 1984, αποφάσισε να αγωνιστεί με την χώρα της Ελβετίας στον Μαραθώνιο γυναικών.
Η 39χρονη Άντερσεν μπήκε στο Ολυμπιακό στάδιο 20′ μετά την νικήτρια Τζόαν Μπενόιτ (Joan Benoit). Ήταν σε πλήρη εξάντληση κι έδινε εικόνα παραπληγικού ατόμου. Οι θεατές με κομμένη την ανάσα, έκπληξη, αλλά και θαυμασμό παρακολουθούσαν κι ενθάρρυναν την αθλήτρια να τερματίσει. Ο ήλιος, μαζί με την συγκινητική της προσπάθεια, άφησαν εμφανή σημάδια κοπώσεως πάνω της. Το δεξί της πόδι και το αριστερό της χέρι, είχαν σχεδόν παραλύσει από την υπερπροσπάθεια να φτάσει στον τερματισμό, ενώ έκανε προσπάθειες να κρατά όρθιο το κεφάλι της. Χρειάστηκε 5′ και 44″ για να ολοκληρώσει τον γύρο του σταδίου μέχρι τον τερματισμό.
Φτάνοντας στην τελική γραμμή, έπεσε στα χέρια των γιατρών που την περίμεναν εκεί. Τερμάτισε στην 37η θέση. Η αποθέωση όμως που γνώρισε απ’ τους θεατές, ξεπέρασε κι αυτήν της νικήτριας Τζόαν Μπενόιτ.
Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια μοναδική στιγμή των Ολυμπιακών Αγώνων, όπου το ιδεώδες τους, το απέδωσε με τον πιο συγκινητικό τρόπο η Γκαμπριέλ Άντερσεν Σάις.
Στις 14 Αυγούστου 2004, στις 9 μ.μ., το τηλεοπτικό Κανάλι 10 του Ισραήλ έδειξε ένα ντοκυμαντέρ που αποκαλύπτει το πιο άσχημο μυστικό των ιδρυτών του Ισραηλινού Εργατικού κόμματος: την εσκεμμένη μαζική δηλητηρίαση με ακτινοβολία όλων σχεδόν των νεαρών Σεφαρδιτών Εβραίων μιας ολόκληρης γενιάς.
Το ντοκυμαντέρ «Τα Παιδιά με την Τριχοφυτία» (= δερματική ασθένεια*) – μεταφρασμένο στα Εβραϊκά ως «100.000 Ακτίνες» – με σκηνοθέτες τους David Belhassen και Asher Hemias, κέρδισε το βραβείο για το «καλύτερο ντοκυμαντέρ» στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών της Χάιφα, και πριν είχε κάνει το γύρο του κόσμου συμμετέχοντας σε Εβραϊκά και Ισραηλινά Φεστιβάλ Ταινιών. Αλλά δεν είχε ακόμη εμφανιστεί στις Ισραηλινές τηλεοπτικές οθόνες. Το θέμα του είναι η μαζική ακτινοβόληση εκατοντάδων χιλιάδων νεαρών Ισραηλινών μεταναστών από τις χώρες της Μέσης Ανατολής – των Σεφαρδιτών, όπως ονομάζονται σήμερα. Η ιστορία έχει ως εξής:
Το 1951, ο γενικός διευθυντής του Ισραηλινού Υπουργείου Υγείας, ο Δρ Chaim Sheba, πέταξε στην Αμερική και επέστρεψε με εφτά μηχανήματα ακτίνων-Χ, που του τα προμήθευσε ο Αμερικανικός στρατός.
Επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν σε ένα μαζικό πείραμα με μια ολόκληρη γενιά νεαρών Σεφαρδιτών Εβραίων οι οποίοι θα χρησίμευαν ως πειραματόζωα. Σε κάθε παιδί-Σεφαρδίτη θα χορηγούνταν στο κεφάλι του ακτινοβολία κατά 35.000 φορές μεγαλύτερη από την μέγιστη επιτρεπόμενη δόση για τις ακτίνες-Χ. Για να το πετύχει αυτό, η Αμερικανική κυβέρνηση πλήρωνε την Ισραηλινή κυβέρνηση 300 εκατομμύρια Ισραηλινές λίρες το χρόνο. Ολόκληρος ο προϋπολογισμός για την Υγεία στο Ισραήλ ήταν 60 εκατομμύρια λίρες. Τα χρήματα που πλήρωναν οι Αμερικάνοι ισοδυναμούν με δισεκατομμύρια δολλάρια σήμερα.
Το συγκεκριμένο θέμα είναι αφιερωμένο στις μέλλουσες μητέρες, καθώς και σ’ αυτές που το…σκέφτονται.
Καθώς η αποκορύφωση της εγκυμοσύνης, είναι φυσικά ο τοκετός, πολλές γυναίκες (αν και θα μπορούσε να πει κανείς, όλες), που γνωρίζουν για πρώτη φορά την εμπειρία αυτή, είναι φυσικό να έχουν, εκτός κι από κάποιο άγχος ίσως, μια περιέργεια να παρακολουθήσουν την διαδικασία μιας γέννας.
Για τον λόγο αυτό (την ικανοποίηση της γυναικείας περιέργειας δηλαδή 😉 ), έχει δημιουργηθεί ένα βίντεο τοκετού, με τις περισσότερες από τις δυνατές εκδοχές γέννας: Φυσιολογική γέννα σε μαιευτήριο, γέννα στο σπίτι, γέννα στο νερό, γέννα με καισαρική τομή, γέννα στα γόνατα (στα τέσσερα) και κάθετη γέννα (γέννα με όρθιο το κορμί).
Όπως είναι φυσικό, το βίντεο περιέχει γυμνές και κάπως σκληρές σκηνές, οπότε αν έχετε οποιονδήποτε ενδοιασμό περί αυτών, απλώς «γυρίστε» σελίδα.
Παρακολουθήστε αυτή την ταινία μικρού μήκους (12′) που γυρίστηκε το 1994 από τον Γερμανό σκηνοθέτη Pepe Danquart, με τον τίτλο «Schwarzfahrer» (Ο μαύρος επιβάτης).
Η ιστορία της ταινίας με λίγα λόγια είναι η εξής: Ένας μαύρος ανεβαίνει στο λεωφορείο και κάθεται δίπλα σε μια ηλικιωμένη κυρία. Καθ’ όλη την διάρκεια της διαδρομής, η ηλικιωμένη που δυσανασχετεί, μουρμουρίζει για να την ακούει ο μαύρος συνεπιβάτης της (χωρίς καν να τον κοιτάζει) εκφράζοντας τον ρατσισμό που έχει μέσα της, αλλά και την αγανάκτησή της για την ανεξέλεγκτη μετανάστευση. Ο μαύρος δείχνει να αδιαφορεί για τα όσα ακούει, ενώ οι άλλοι συνεπιβάτες δείχνουν να αδιαφορούν, ή να δυσανασχετούν με τον ρατσιστικό μονόλογο της ηλικιωμένης κυρίας.
Σε κάποια από τις επόμενες στάσεις μπαίνει στο λεωφορείο ένας ελεγκτής και ζητά τα εισιτήρια των επιβατών. Ο μαύρος επιβάτης βγάζει το εισιτήριό του και το κρατά στα χέρια του. Το ίδιο και η ηλικιωμένη κυρία.
Τότε ξαφνικά, ο μαύρος επιβάτης αρπάζει το εισιτήριο της ηλικιωμένης και το…τρώει!
Όταν ο ελεγκτής της ζητά το εισιτήριό της, εκείνη του λέει αμήχανη, ότι το…έφαγε ο μαύρος (που εν τω μεταξύ χαμογελά με ικανοποίηση για την εκδίκηση που πήρε, όπως και οι γύρω επιβάτες που δεν τον «προδίδουν»). Ο ελεγκτής φυσικά δεν την πιστεύει και την κατεβάζει από το λεωφορείο για τα περαιτέρω.
Κάπου εδώ αρχίζει και το «σπασμένο τηλέφωνο», η προπαγάνδα και η παραπληροφόρηση, όπως αποκάλυψε το karsilamas.blogspot.com.
Το έξυπνο σενάριο της ταινίας, το παίρνει αρχικά ο Αλβανός Γκασμέντ Καπλάνι (ένας «επαγγελματίας» μετανάστης, που είναι ταυτόχρονα και συνεργάτης δημοσιογράφος των Νέων) και το δημοσιεύει στο blog του, στις 6 Φεβρουαρίου 2008, σαν αληθινή ιστορία που συνέβη «κάπου στην Αθήνα»!
Κι εντάξει, ο Γκασμέντ Καπλάνι ανεξαρτήτως των κινήτρων του, άντε να πούμε ότι δικαιολογείται, μιας και το «πραγματικό γεγονός» έφτασε στα χέρια του από ανώνυμο e-mail (έτσι ισχυρίζεται τουλάχιστον).
Τι να πει όμως κανείς για το Βήμα και την «Πανδώρα» το κυρίου Γιάννη Πρετεντέρη που στις 17 Απριλίου 2008, παρουσιάζει εκ νέου την υπόθεση της ταινίας σαν πραγματικό γεγονός που συνέβη «στο λεωφορείο που περνά από την οδό Παπαδιαμαντοπούλου με τελικό προορισμό το Γαλάτσι»!;!;!;!
Ο κύριος Πρετεντέρης μάλιστα, δεν δημοσιεύει το όνομα της επιστολογράφου για να την προστατεύσει. Εσένα όμως και πολύ περισσότερο τους αναγνώστες, ποιος θα τους προστατεύσει από την «πατάτα» που έγραψες κύριε Πρετεντέρη μου;
Με το ζόρι δηλαδή ρατσιστές οι Έλληνες…
Να κλάψει ή να γελάσει κανείς;
10/08/2008 | 
Σχολιασμός 
Το συγκεκριμένο θέμα είναι αφιερωμένο στις μέλλουσες μητέρες, καθώς και σ’ αυτές που το…σκέφτονται.
