Σήμερα θα ξαναδούμε ένα γνωστό χριστιανικό τσιτάτο, το «Πίστευε και μη ερεύνα» και το συνηθισμένο ερώτημα που συχνά το ακολουθεί: «Υπάρχει μέσα στην Αγία Γραφή»;
Η γρήγορη απάντηση είναι: Όχι, δεν αναφέρεται αυτολεξεί στην Αγία Γραφή, αλλά γράφεται με ίδιο ή και παρόμοιο τρόπο και με αυτήν την έννοια από τους ίδιους τους Πατέρες της Εκκλησίας, και επιπλέον αντιπροσωπεύει πλήρως το πνεύμα της Αγίας Γραφής και της Εκκλησίας και υπάρχουν πολλά στοιχεία που το επιβεβαιώνουν.
Αυτά τα στοιχεία θα δούμε σε αυτή την παρουσίαση.
Για το θέμα αυτό έχουμε ήδη ασχοληθεί εδώ αλλά μάλλον χρειάζεται επικαιροποίηση.
Σήμερα θα δείξουμε ελπίζω την υποκρισία των χριστιανών και την μόνιμη διάθεση που έχουν για απόλυτη κυριαρχία που έχει φανεί ήδη από την ολοκληρωτική τους συμπεριφορά, αυτή που έφερε τον Μεσαίωνα.
Όπως γράφει και η τεχνητή νοημοσύνη, οι διαφορές Ορθόδοξης και Καθολικής Εκκλησίας περιγράφονται ως εξής:
Οι βασικές διαφορές μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών εστιάζονται στην πρωτοκαθεδρία του Πάπα, στη θεολογική διατύπωση της προσθήκης του Filioque στο Σύμβολο της Πίστης (που οι Ορθόδοξοι απορρίπτουν), στις διαφορές στη διάρθρωση της Λειτουργίας (η Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία έχει πιο αρχέγονη μορφή), και σε διαφορές στα Ιερά Μυστήρια, όπως το βάπτισμα (βύθιση στους Ορθοδόξους, ράντισμα στους Καθολικούς).
Για την ορθόδοξη οπτική αυτών των διαφορών διαβάστε την παρουσίαση αυτή του Αρχιμανδρίτη Κυπριανού Μηλιδώνη: εδώ.
Για την καθολική, μια ιδέα (φτωχή είναι η αλήθεια) εδώ από τη καθολική επισκοπή Σύρου.
«Λογοκρισία, διά του ελέγχου περιορισμό λέξεων, εικόνων, ιδεών που κρίνονται ως “προσβλητικές” έχουμε όταν κάποιοι άνθρωποι επιτυγχάνουν να επιβάλουν τις δικές τους πολιτικές ή ηθικές αξίες στους άλλους».
Ορισμός της λογοκρισίας από την μεγαλύτερη οργάνωση προστασίας δικαιωμάτων του ανθρώπου των ΗΠΑ.
«Θέατρο Σκιών», Αναστασάκος, Art Athina 2013
Σε προηγούμενη δημοσίευση αναφέρθηκε ο ολοκληρωτικός και τελικά ο φασιστικός τρόπος ελέγχου ιδεών και συνειδήσεων στο Βυζάντιο αλλά και αργότερα και όχι μόνον, με κύρια υπεύθυνη την Εκκλησία. Στην ουσία δείχθηκε ότι ο φασισμός ενυπάρχει στην Εκκλησία, όσο και αν σήμερα φαίνεται σε μερική ύφεση. Σε αυτή την παρουσίαση έχουμε μία χρονολογική λίστα πράξεων και καταστάσεων, με εκκλησιαστική και θρησκευτική επιρροή ή σχέση, ενδείξεων αυτού του φασιστικού κλίματος που η Εκκλησία υποθάλπει στο ελληνικό κράτος στην κοινωνία από την Επανάσταση του `21 μέχρι σήμερα, και μας δείχνει πόσο πίσω είμαστε στο να γίνουμε μια κανονική δημοκρατική ευνομούμενη πολιτεία και κοινωνία και πόσο μεγάλη εξάρτηση έχουμε από το Βυζάντιο. Επίσης, φαίνεται ο τρόπος και η διαπλοκή Πολιτείας, Δικαιοσύνης και Εκκλησίας.
Με αφορμή λοιπόν την αναθάρρυνση του σκοταδισμού που βλέπουμε γύρω μας, ήρθε η ώρα για μια σελίδα συλλογικής παρουσίασης αρκετών τέτοιων περίεργων, απαράδεκτων ή σκοταδιστικών συμβάντων που έγιναν στην Ελλάδα, με πρόσημο την θρησκεία και που έχουν ως κύριο υπαίτιο την Εκκλησία, επίσημα ή ανεπίσημα, ή και ταγούς της. Όσο πάμε προς τα πίσω υπάρχει λιγότερη ποσότητα, όχι γιατί ήταν έτσι, το αντίθετο, αλλά διατηρήθηκαν δυστυχώς μόνο τα πιο χαρακτηριστικά συμβάντα.
Σήμερα έχουμε ελευθερία στην σκέψη και την έκφραση, χάρη στην Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό, που οφείλεται μόνο και μόνο στην «διαστρεβλωμένη χριστιανοσύνη του ευρωπαϊκού μεσαίωνα» όπως λένε οι απολογητές και στους “αιρετικούς” για την Ορθοδοξία Λατίνους, ευτυχώς. Σήμερα, όλα αυτά μπορεί στην ιδεολογία να μην άλλαξαν, φαίνεται άλλωστε συχνά αυτό, αλλά η επιβολή γίνεται πιο συγκρατημένα, έμμεσα, μέσω της διαπλοκής της Εκκλησίας με το κράτος και την συνεχή πίεση στην εξουσία, και όταν δεν το καταφέρνουν, υπάρχουν οι δεκάδες χριστιανικές οργανώσεις που σε συνεργασία με ακραίους και χρυσαυγίτες, προσπαθούν να επιβάλουν τις πεποιθήσεις τους σαν εθνικό θέσφατο. Τί προσπαθεί να πετύχει αυτός ο εσμός; Την όσο το δυνατόν περισσότερη εξουσία και δύναμη της Εκκλησίας, να επιβάλει αυτά που θέλει στο κράτος και την κοινωνία μας, να μας κρατήσει όσο μπορεί στις μεσαιωνικές και βυζαντινές της βλέψεις, αφού αυτό αποδίδει σε εξουσία και χρήμα. Πολύ χρήμα. Στην μονή Αβακούμ για παράδειγμα και όπως αποδείχθηκε ξεκάθαρα, με ένα μόνο ψευτοθαύμα γέμισε το θησαυροφυλάκιο της με ένα εκατομμύριο ευρώ μετρητά, χώρια τα ακίνητα που αφήνουν ευσεβείς πιστοί νομίζοντας ότι θα πάνε για καλό σκοπό … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Πριν από αρκετά χρόνια, όταν ακόμα βρισκόμουν εντός της χριστιανικής πίστεως, είχα αγοράσει το βιβλίο του εκλιπόντος θεολόγου Χρήστου Γιανναρά «Καταφύγιο Ιδεών». Σε αυτό, περιγράφει την πνευματική του πορεία υπό μορφή εξομολογήσεως.
Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου (το οποίο αποτελείται από 390 σελίδες και χωρίζεται σε 31 κεφάλαια) καταλαμβάνεται από την καταγραφή της εμπειρίας του μέσα από την ορθόδοξη οργάνωση «Ζωή». Οι χριστιανικές οργανώσεις υποκαθιστούσαν (και υποκαθιστούν ακόμα) το κατηχητικό και προσηλυτιστικό έργο της επισήμου Εκκλησίας.
Γιατί όμως το χαρακτηρίζω «προσηλυτιστικό», εφόσον απευθύνονται (ως επί το πλείστον) σε ήδη χριστιανούς (μυρωμένους βαπτισμένους, του θεού παραδομένους); Νομίζω ότι η απάντηση είναι πολύ απλή. Απευθύνονται σε χριστιανούς που ποτέ τους δεν ασχολήθηκαν σοβαρά με την θρησκευτική τους πίστη. Είναι το ίδιο και το αυτό σαν να απευθύνονται σε ανθρώπους που τώρα για πρώτη φορά θα κατηχηθούν. Άλλωστε ο ίδιος ο Γιανναράς χρησιμοποιεί τον όρο αυτό όταν αναφέρεται στην προσχώρηση της μητέρας του στην κίνηση της «Ζωής» (σ. 35). Και ο Γιανναράς μπορεί μεν να δίνει τη μαρτυρία του για γεγονότα που έλαβαν χώρα αρκετές δεκαετίες πριν, όμως σήμερα βλέπουμε τα αποτελέσματα της επιρροής εκείνης.
Σήμερα υπάρχουν πολλές χριστιανικές οργανώσεις ορθόδοξες και ετερόδοξες. Ορθόδοξες του νέου ημερολογίου και του παλαιού. Κύκλοι μελέτης των Γραφών και των πατέρων, αλλά και κύκλοι «φωτισμένων» που δεν έχουν την επίσημη έγκριση της Εκκλησίας. Να προσθέσουμε επίσης και τις χριστιανικές απολογητικές ιστοσελίδες που κινούνται από το «αντιαιρετικό» γραφείο της Εκκλησίας.
Όλα αυτά όμως κινούνται γύρω από τον ίδιο πυρήνα: Την πίστη στον Χριστό. Τώρα το πώς ερμηνεύει ο καθένας τους τον «Χριστό» και την πίστη, είναι…αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Είναι πιστεύω γνωστό στους αναγνώστες ότι και οι ίδιοι οι «απολογητές» του διαδικτύου είναι μεταξύ τους διχασμένοι, αφού άλλοι δέχονται την εξέλιξη των ειδών και άλλοι όχι. Δεν είναι όμως γνωστό (και παίρνω την ευθύνη των γραφομένων μου), ότι ενώ διατείνονται περί της ιστορικότητος του Ιησού προς τους έξω, οι ίδιοι μεταξύ τους αναφέρουν ότι ο Χριστός δεν υπάρχει στην ιστορία, ότι τα νούμερα των μαρτύρων που παρουσιάζουν είναι πλασματικά, και ότι τα συναξάρια δεν είναι ιστορία! Δηλαδή, κοροϊδεύουν ανοικτά τους αναγνώστες τους.
Ο Γιανναράς καταγγέλλοντας από τη μια τον επίσημο εκκλησιαστικό μηχανισμό του καιρού του ότι διεφθάρη θεολογικώς από τη Δύση (και όχι μόνο), και αναφέροντας από την άλλη ότι πολλοί που επάνδρωσαν αργότερα εκκλησιαστικές θέσεις προέρχονταν από τις οργανώσεις, δεν δίνει πουθενά το περιθώριο ώστε να χωρέσει η «αυθεντική» Ορθοδοξία.
Τί είναι αυτό; Είναι μια πλάνη που όποιος την έχει, αρνείται να δει κατάματα την πραγματικότητα, αλλά πιστεύει ότι υπάρχει μεν (καθότι βιώθηκε από αυθεντίες -που τους καλούν «πατέρες») αλλά δεν εκπροσωπείται πλέον ορθά καθότι χρειάζεται μια «θεολογική» επαναφορά. Διαχωρίζουν δηλαδή αυτό που βλέπουν στον καιρό τους ως «ορθοδοξία», από αυτό που έχουν πλάσσει στο νου τους. Και θα λέγαμε, ότι μάλλον οφείλεται σε ψυχολογικούς παράγοντες καθώς και στην εγωιστική θέση της δήθεν κατοχής της απόλυτης αλήθειας και αυθεντίας. Ο άνθρωπος που βρίσκεται σε αυτή τη φάση, έχει την ψευδαίσθηση ότι αν κλονιστεί το πιστεύω του, θα καταρρεύσει και ο κόσμος του. Σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από αυτό που έμαθε να αποδέχεται μετά από πολυετή πλύση εγκεφάλου και προπαγάνδας που υφίσταται ήδη από την παιδική του ηλικία.
Από τη δική μου εμπειρία με το Χριστιανισμό, φρονώ ότι υπάρχουν τρία πιθανά ενδεχόμενα για κάποιον που βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση. Είτε θα συνεχίσει να πλανιέται περί της «ιδεώδους» Ορθοδοξίας (την οποία δεν είδε ποτέ του), είτε θα αποδεχτεί την πραγματικότητα μη απαρνούμενος το πιστεύω του αλλά ζώντας σε «απομόνωση» (εφόσον δεν μπορεί να βρει στην κοινότητα άλλους ισόψυχους και ομόφρονες), είτε θα προσπαθήσει να επανεξετάσει την ορθότητα του «πιστεύω» του, για να καταλάβει πως ποτέ δεν υπήρξε η «ιδεώδης» Ορθοδοξία, όχι τόσο εξαιτίας της ανθρώπινης αδυναμίας, αλλά στην ουσία του ίδιου του δόγματος. Όπως και αν έχει, παρακάτω παρουσιάζονται αποσπάσματα από το εν λόγω βιβλίο, για να πάρουμε μια γεύση για το πώς η Εκκλησία καταστρέφει ανθρώπινες ζωές, για όσους φυσικά πήραν την απόφαση να ακολουθήσουν ουσιαστικά και όχι τυπολατρικά τις επιταγές του «Χριστού» δηλαδή…τις δικές της … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Στο προηγούμενο μέρος, εξετάσαμε δύο από τις συνήθεις χριστιανικές απολογητικές κατηγορίες κατά του φιλοσόφου Ιουλιανού.
Η πρώτη, ήταν η πολιτική του απέναντι στους χριστιανούς.
Εκεί, είπαμε ότι φρόντισε να εξασφαλίσει την θρησκευτική ανοχή όχι μόνο απέναντι του Χριστιανισμού, αλλά και μεταξύ των χριστιανικών ρευμάτων.
Ότι η κατάργηση χριστιανών από καίριες και σημαντικές θέσεις ήταν πράξη συνετή προς αποφυγή στάσεων, και τέλος ότι το διάταγμά του που όριζε ότι ο καθηγητής της κλασσικής παιδείας δεν θα μπορούσε να είναι χριστιανός, ήταν απόλυτα λογικό και συνεπέστατο με τις χριστιανικές θέσεις πριν την επισημοποίηση του Χριστιανισμού.
Η δεύτερη, είναι ότι η στήριξή του προς τον Ιουδαϊσμό ήταν στα πλαίσια της θρησκευτικής πολιτικής της ανεξιθρησκείας. Μάλιστα δείχθηκε από τα ίδια τα γραπτά του η επικριτική του θέση απέναντι στον Ιουδαϊσμό.
Στο παρόν, θα εξεταστούν οι ισχυρισμοί περί φόνων και διώξεων, καθώς και το λεγόμενο πογκρόμ που υποτίθεται ότι διέπραξε … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
09/11/2025 | 
Σχολιασμός 
Πριν από αρκετά χρόνια, όταν ακόμα βρισκόμουν εντός της χριστιανικής πίστεως, είχα αγοράσει το βιβλίο του εκλιπόντος θεολόγου Χρήστου Γιανναρά «Καταφύγιο Ιδεών». Σε αυτό, περιγράφει την πνευματική του πορεία υπό μορφή εξομολογήσεως.
Στο 
