Πάρε-Δώσε

Ένα απ’ τα κύρια επιχειρήματα των Εβραιοχριστιανών, όταν βρίσκονται σε δύσκολη θέση και αδυνατούν να δώσουν πειστικές -και κυρίως, λογικές- εξηγήσεις στις αντιφάσεις και τις τερατολογίες της «θεόπνευστης» Αγίας Γραφής (ας παραβλέψουμε το γεγονός, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των «πιστών» δεν γνωρίζει ούτε ένα εδάφιό της -κι όμως την επικαλούνται!), είναι ότι αυτοί που την αμφισβητούν και την κριτικάρουν (άθρησκοι, άθεοι κλπ.), δεν έχουν «πίστη», γι’ αυτό και δυσκολεύονται να κατανοήσουν το «θεόπνευστο» περιεχόμενό της και τα «θεάρεστα» μηνύματα που εκπέμπει.

Θα μπορούσε βέβαια κάποιος, να αναρωτηθεί: Μα πως στο καλό υπολογίζεται και συγκρίνεται αυτή η πίστη; Ποια είναι τα κριτήρια;

Ίσως φανεί απίστευτο, αλλά η Αγία Γραφή, ειδικά σ’ αυτό το σημείο, ως εκ του θαύματος, είναι αρκετά σαφής:
«Σημεῖα δὲ τοῖς πιστεύσασι ταῦτα παρακολουθήσει· ἐν τῷ ὀνόματί μου δαιμόνια ἐκβαλοῦσι· γλώσσαις λαλήσουσι καιναῖς· ὄφεις ἀροῦσι· κἂν θανάσιμον τι πίωσιν, οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει· ἐπὶ ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι, καὶ καλῶς ἕξουσιν».
Κατά Μάρκον 16, 17-18

Δηλαδή:
«Και τα θαύματα που θα συνοδέψουν εκείνους που θα πιστέψουν είναι τούτα: Στ’ όνομά μου θα αποβάλλουν δαιμόνια, θα μιλούνε καινούργιες γλώσσες, θα εξουδετερώνουν φίδια, κι αν πιουν κάτι θανατηφόρο καθόλου δε θα τους βλάψει. Θα βάζουν τα χέρια τους πάνω σε αρρώστους και θα τους θεραπεύουν».

Και:
«…ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν. Τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ».
Κατά Ματθαίον 17, 20-21

Δηλαδή:
«…πραγματικά, σας λέω, αν έχετε πίστη ίση μ’ έναν κόκκο σιναπιού, θα πείτε στο βουνό αυτό: Πήγαινε απ’ εδώ εκεί, και θα πάει. Και τίποτε δε θα είναι αδύνατο για σας. Kαι το γένος αυτό δε βγαίνει, παρά με προσευχή και νηστεία».

Με βάση αυτά τα κριτήρια-πειστήρια, εγώ τουλάχιστον, ομολογώ και παραδέχομαι δημοσίως, ότι ο βαθμός πίστης μου είναι υπό του μηδενός. Δικαιολογούμαι όμως, κατά κάποιον τρόπο, διότι δεν δηλώνω ούτε χριστιανός, ούτε πιστός…

Μάλλον όμως τώρα, οι περισσότεροι κάνουν στον εαυτό τους, το αυθόρμητο ερώτημα: Άραγε, τί αποτελέσματα θα είχαν τα παραπάνω «τεστ» πάνω σ’ αυτούς που κατέχουν εργολαβικά την πίστη και ειδικά στους «επαγγελματίες» έμπορους της πίστης, τους κληρικούς; Πόσοι απ’ αυτούς έχουν δοκιμάσει τον βαθμό της πίστης τους, με βάση τις ανωτέρω ρήσεις του Ιησού;

Προσωπικά, πολύ υποψιάζομαι, πως αν επιχειρούσαν π.χ. να μετακινήσουν ένα βουνό με κινητήριο μοχλό την «πίστη» τους, δύο τινά θα μπορούσαν να συμβούν:
1. Να μην συμβεί απολύτως τίποτα… (λέτε;…).
2. Να μετακινηθεί όντως το βουνό και να…πέσει στα κεφάλια τους!

Γι’ αυτό αγαπητοί «πιστοί», όταν θα νιώσετε κάποια στιγμή την ανάγκη, να επικαλεστείτε την «πίστη» σας, θυμηθείτε κι αυτά τα εδάφια της «θεόπνευστης» (για να μην ξεχνιόμαστε) Αγίας Γραφής. Και μην μπείτε στην διαδικασία να τα υποβαθμίσετε ή να τα ερμηνεύσετε κατά το δοκούν (συνήθης πρακτική των Ιουδαιοχριστιανών), γιατί δεν τα «λέει» ο οποιοσδήποτε, αλλά ο «Κύριος υμών Ιησούς Χριστός»…

Εν τέλει, καθώς «η πίστη μετακινεί βουνά» και για να παραφράσουμε την γνωστή ρήση «Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα»: Ιδού το όρος, ιδού και η μετακίνηση λοιπόν…

Ίσως θα έχετε παρατηρήσει, πως κατά κύριον λόγο, η βλασφημία των «θείων» γίνεται απ’ αυτούς που θεωρούν εαυτούς, καλούς χριστιανούς, πιστούς, θρήσκους κ.ά. (προσωπικά, έχω ακούσει ιερέα να «κατεβάζει καντήλια» και μάλιστα ενώπιον παιδιών).
Οι άθεοι, άθρησκοι, αλλόθρησκοι κλπ., παρ’ ότι είναι απελευθερωμένοι απ’ αυτή τη «δέσμευση», σπανίως βάζουν στο στόμα τους εκφράσεις όπως «γαμώ τον Χριστό μου/σου», «γαμώ την Παναγία μου/σου», «γαμώ τον Σταυρό μου/σου» κλπ.

Απ’ ότι φαίνεται λοιπόν, ακόμη και οι ίδιοι οι Εβραιοχριστιανοί δεν παίρνουν και στα πολύ σοβαρά την «δαμόκλειο σπάθη» της Κολάσεως που προτάσσει σαν μπαμπούλα η Εκκλησία. Υπάρχει όμως, μια μικρή λεπτομέρεια, η οποία κατά κάποιον τρόπο απενεχοποιεί τους βλάσφημους (αν και οι περισσότεροι απ’ αυτούς, αν όχι όλοι, δεν γνωρίζουν): Σύμφωνα με την («θεόπνευστη») Αγία Γραφή, το αμάρτημα της βλασφημίας είναι συγχωρητέο…

Υπάρχει κι ένας αστερίσκος όμως… Δεν συγχωρούνται όλες οι βλασφημίες. Εξαιρείται η βλασφημία του Αγίου Πνεύματος, η οποία δεν πάει να ‘χεις «μπάρμπα στον Παράδεισο», δεν συγχωρείται με «καμμία Παναγία». Είναι η απόλυτη βλασφημία. Ιδού και το αντίστοιχο απόσπασμα από την Αγία Γραφή, που τεκμηριώνει τα προαναγραφόμενα:

«Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι πάντα ἀφεθήσεται τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων τὰ ἁμαρτήματα καὶ αἱ βλασφημίαι ὅσας ἐὰν βλασφημήσωσιν· ὃς δ’ ἂν βλασφημήσῃ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, οὐκ ἔχει ἄφεσιν εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλ’ ἔνοχός ἐστιν αἰωνίου κρίσεως».
«Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον» 3:28-29

Δηλαδή:
«Αλήθεια σας λέω ότι όλα θα συγχωρεθούν στους γιους των ανθρώπων, τα αμαρτήματα και οι βλασφημίες όσες κι αν βλασφημήσουν· όποιος όμως βλασφημήσει ενάντια στο Πνεύμα το άγιο, δεν θα συγχωρεθεί ποτέ, παρά είναι ένοχος αιώνιου αμαρτήματος».

Τα ίδια πάνω κάτω λένε και τα υπόλοιπα ευαγγέλια (επιτέλους, συμφωνούν και σε κάτι, ανάμεσα στις τόσες αντιφάσεις τους).

Ηθικό δίδαγμα; Ιουδαιοχριστιανοί, θρήσκοι και μη, «κατεβάστε καντήλια» άφοβα (έτσι κι αλλιώς, σχεδόν κανένας δεν βρίζει το Άγιο Πνεύμα). Ο δρόμος για τον Παράδεισο, δεν περνάει από κει. Η θρησκεία της «αγάπης» θα σας συγχωρέσει. Προσοχή όμως, μην το παραχέσετε κι ασχοληθείτε με το…«πουλί», γιατί τότε «την βάψατε»…

Πληροφορίες και εικόνα από το diagoras.wordpress.com

Η λεγομένη «ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ» που τη φανέρωσε στο δούλο του Ιωάννη -βλέπετε ο Ιησούς θέλει δούλους, γιατί δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί- μπήκε στον κατάλογο της λεγόμενης Καινής Διαθήκης 500 έως 700 χρόνια μετά τη συγγραφή της. Μέχρι τότε εθεωρείτο αιρετικό και αντιχριστιανικό βιβλίο. Μετά από πολλές επεξεργασίες και εγχειρήσεις μπήκε στον «ΚΑΝΟΝΑ» της Καινής Διαθήκης και θεωρήθηκε θεόπνευστο και ωφέλιμο.

Είναι γραμμένη σε άθλια ελληνικά της αλεξανδρινής διαλέκτου, γεμάτη σολοικισμούς και βαρβαρισμούς, π.χ. «ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο…ΗN» (sic) (μετοχή παρατατικού!). Η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης. Ως συγγραφέας φέρεται ο απόστολος Ιωάννης (κατ’ άλλους, κάποιος φανατικός, μισογύνης, ραβίνος που λέγεται Ιωάννης) την περίοδο που ήταν εξόριστος στην Πάτμο το 96 μ.Χ., κατά το 14ο έτος της βασιλείας του αυτοκράτορα Δομιτιανού. Ο καθηγητής ιστορίας Δημήτρης Κυρτάτας στο βιβλίο του “Η Αποκάλυψη του Ιωάννη και οι επτά εκκλησίες της Ασίας” (“Αλεξάνδρεια”, 1994) τοποθετεί το κείμενο στην εποχή του. Δέχεται ότι το κείμενο είναι αυθεντικό και ότι ο συγγραφέας του είναι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο με εμπειρίες, κίνητρα και επιδιώξεις. Ο Ιωάννης της Αποκαλύψεως δεν είναι ο Ευαγγελιστής, ούτε ο Θεολόγος, αλλά ένας προφήτης (ανάμεσα σε πολλούς άλλους) του τέλους του 1ου αιώνα που έχει σοβαρούς ενδοεκκλησιαστικούς λόγους να επηρεάσει-καθοδηγήσει το ποίμνιο των επτά μικρών χριστιανικών κοινοτήτων της Μικράς Ασίας. Φαίνεται ότι το θέμα του Ιωάννη είναι να προλάβει τις “ρεφορμιστικές παρεκκλίσεις” των πιστών και να τους επαναφέρει στη “σκληρή” πρωτοχριστιανική γραμμή. Οι χριστιανικές κοινότητες, στις οποίες αναφέρεται αποκλειστικά (και όχι σε όλη την οικουμένη), εκείνα τα χρόνια δεν αντιμετώπιζαν διώξεις ούτε ιδιαίτερες υλικές στερήσεις. Είχαν την τάση να ζουν σαν τους υπόλοιπους ανθρώπους, εθνικούς ή ιουδαίους στο πλαίσιο της ρωμαϊκής κυριαρχίας. Ο Ιωάννης βρίσκεται σε σύγκρουση με τους τοπικούς ιεράρχες και μέσω της “θεϊκής επικύρωσης” των απόψεών του (της “επικοινωνίας” του δηλαδή με τον Κύριο στην Πάτμο), προσπαθεί με το σύγγραμμά του να τρομοκρατήσει τους πιστούς για το τι θα πάθουν την ώρα της Κρίσεως αν απομακρυνθούν απ’ όσα ο ίδιος τους ζητά. Εκείνο που απαιτεί είναι να πάψουν τα ανοίγματα προς τους μη πιστούς, να γίνουν ευσεβείς, να ζουν μακριά από τα εγκόσμια και τις πάσης φύσεως αμαρτίες και να περιμένουν οσονούπω το “θηρίο”, την έλευση δηλαδή του Σατανά.

Η Αποκάλυψη είναι ένα προφητικό, εσχατολογικό βιβλίο. Το βιβλίο είναι γεμάτο κακία, ζήλια, έχθρα προς όλα τα έθνη της γης, εξολοθρευτική μανία, παραλογισμούς και τερατολογίες. Θα μπορούσε να θεωρηθεί αυστηρώς ακατάλληλο για μεγάλους και μικρούς, γιατί μοιάζει με εγχειρίδιο φασιστών που θέλουν να εξολοθρεύσουν την ανθρωπότητα και τη ίδια τη Γη, για να μείνουν μόνοι με τον θεό τους.

Οι ιδιότητες που φορτώνει στον εβραιοχριστιανικό θεό του είναι φρικτές. Γεννάει ένα τέρας. Το «Υπεραρνί» με εφτά κέρατα και εφτά μάτια. Το Υπεραρνί μαζί με 144 (12 δωδεκάδες) χιλιάδες σφραγισμένους, εντελώς ανέραστους Εβραίους «παρθένους» (12.000 από κάθε φυλή του Ισραήλ), κάνει πολέμους και εξοντώνει τους λαούς γιατί δεν το δέχονται για υιό του θεού και αρνούνται να προσκυνήσουν τον Γιαχβέ.

Λίγα λόγια για τις θεωρούμενες προφητείες
Δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν προφητείες και προφήτες. Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια το μέλλον των ανθρώπων για τους παρακάτω λόγους:
1. Οι άνθρωποι, όσο καταπιεσμένοι και εξουσιασμένοι κι αν είναι, διαθέτουν ελευθερία βούλησης και εκλογής. Μπορούν να αλλάζουν όποτε θέλουν ατομικά ή συλλογικά.
2. Υπάρχουν πάρα πολλά μέλλοντα. Αν ο «προφήτης», προβλέψει κάτι και οι άνθρωποι το μάθουν, μπορούν να το αλλάξουν και να κάνουν άλλα πράγματα αφού διαθέτουν ελευθερία εκλογής. Τότε όμως ο προφήτης θα αποδειχθεί ψευδοπροφήτης.

Λένε ότι κάποιες προφητείες έχουν επαληθευτεί. Λάθος. Πολλές προφητείες γράφτηκαν μετά την «επαλήθευση» τους! Οι βιβλιστές και οι Νοστραδαμιστές διαψεύστηκαν παταγωδώς. Έλεγαν ότι η καταστροφή θα γίνει το αργότερο το 1984. Μετά το πήγαν στο 2000. Τώρα τραβούν τα μαλλιά τους αλλά δεν απελπίζονται να πάνε να πνιγούν να μας αφήσουνε ήσυχους. Όλα θα συμβούν το 2012!

Αν μελετήσετε προσεκτικά όλες τις «προφητείες», θα προσέξετε ότι είναι κατά 99% απαισιόδοξες και εφιαλτικές. Τα περισσότερα κείμενα των σημιτογενών θρησκειών και κοσμοθεωριών είναι γεμάτα από κλάψα ή γκρίνια, ή απαισιοδοξία, ευθυγραμμισμένα από τα χαρακτηριστικά που αποδίδουν στο θεό τους, παρουσιάζοντάς τον σαν γκρινιάρη, εκδικητικό, και ζηλιάρη: «θεός ζηλότυπος». Ακόμα η κοσμοθέαση των Σημιτών (Εβραίων, Χριστιαvώv, Μουσουλμάνων, Γιαχωβάδων, Σατανιστών) καταλήγει σε μια πλήρη καταστροφή του κόσμου, λες και ο θεός τους τον «έφτιαξε» εντελούς ελαττωματικό για να παίξει. Φαντασθείτε ένα «Πανυπερτέλειο και Πάνσοφο θεό», όπως τον περιγράφουν, να φτιάχνει ελαττωματικούς κόσμους και ανθρώπους και μετά να καταστρέφει τους κόσμους που έφτιαξε και να καβουρδίζει αιωνίως στη «λίμνη του πυρός» την πλειοψηφία των ανθρώπων όλων των εποχών!

Οι κινδυνολόγοι «επιστήμονες», ψευδοπροφήτες, συγγραφείς και δημοσιογράφοι κραυγάζουν κάθε λίγο από όλα τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης (ΜΜΑ): Η Γη κινδυνεύει, πλησιάζει το τέλος του κόσμου. Είναι πολλά τα θέματα που εφευρίσκουν οι κινδυνολάγνοι για να κατατρομάξουν τους αφελείς και να παραλύσουν το σφρίγος και την έφεση για δημιουργικότητα, ανέλιξη, πορεία προς την ατέρμονη τελειότητα και αρετή. Το κοινό γνώρισμα όλων των κινδυνοκαρτέρηδων είναι ότι υπομένουν μαζοχιστικά τις διαψεύσεις των προφητειών τους και αμέσως εφευρίσκουν καινούριες.

Αλλά καιρός να μπούμε στη μελέτη των κειμένων…
Συνίσταται σε όσους έχουν καρδιακά προβλήματα να μη διαβάσουν αυτά τα ανατριχιαστικά αποσπάσματα που παρατίθενται…

Το Επτακέφαλο-Επτακέρατο Αρνί
«Και είδα ανάμεσα στο θρόνο και στα τέσσερα ζώα και ανάμεσα στους γέροντες, ένα αρνί να στέκεται σαν σφαγμένο, να έχει επτά κέρατα και επτά μάτια».
Αποκάλυψις 5, 6

Σχόλιο:
Φαίνεται πως …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Όλως τυχαίως, κατά την περιήγησή μου στο διαδίκτυο, πέφτω σε μια συζήτηση όπου σ’ ένα μήνυμα πραγματεύεται ο…σωτήριος και…καθαρτικός ρόλος της Εκκλησίας (ψεκάζει, γυαλίζει, απολυμαίνει). Επειδή στη σελίδα αυτή, έφτασα, ψάχνοντας κάτι παρεμφερές (την αμαρτία της αιμομιξίας), εντύπωση μου προκάλεσε το ακόλουθο απόσπασμα (γιατί εγώ, άλλα ήξερα):
«… Η Γραφή κηρύττει κάθαρση και με άλλη έννοια. Εάν ένας λαϊκός χριστιανός εκτραπεί δεινώς και γίνει σκανδαλοποιός και είναι αμετανόητος, αποκόπτεται από το σώμα της Εκκλησίας ως ακάθαρτο και επικίνδυνο μέλος. Θα το γνωρίζετε πιστεύω και το περιστατικό αυτό: Όταν στην Εκκλησία της Κορίνθου λαϊκό μέλος έπεσε στο αμάρτημα της αιμομιξίας, ο απόστολος Παύλος αναστατώθηκε, διότι οι χριστιανοί δεν κήρυξαν πένθος και δεν απέβαλαν τον αιμομίκτη από την Εκκλησία. Διέταξε δε να συναχτούν και να παραδώσουν τον αναίσχυντο αυτό άνθρωπο στον Σατανά, για να τιμωρηθεί σκληρά το σώμα του, ώστε να σωθεί το πνεύμα του κατά τη Δευτέρα παρουσία. Γράφει ο απόστολος στους χριστιανούς: «Δεν οίδατε ότι μικρή ζύμη όλο το φύραμα ζυμώνει; Καθαρίστε λοιπόν την παλιά ζύμη και εξαιρέσετε το πονηρό από εσάς» (Α΄ Κορ. 5:6-7, 13)».

Θέλοντας λοιπόν να κάνω πράξη το «πίστευε και μη, ερεύνα», ανατρέχω στις «ιερές γραφές» για να διαπιστώσω το αληθές του προηγούμενου αποσπάσματος. Τι έκπληξη όμως! Ο συντάκτης αυτού του κηρύγματος, αποδεικνύεται λίγο…ψευταράκος! Γιατί, οι «ιερές γραφές» δεν κάνουν σαφή λόγο για αιμομιξία. Τι λέει λοιπόν ο απόστολος Παύλος στο συγκεκριμένο κεφάλαιο; Ιδού:
«…Διαδίδεται πως υπάρχει μια περίπτωση πορνείας μεταξύ σας, και μάλιστα τέτοιου είδους πορνεία, που ούτε ανάμεσα στους ειδωλολάτρες δε συναντιέται! Nα έχει δηλαδή ένας σχέσεις με τη γυναίκα του πατέρα του! Kι εσείς είστε τόσο γεμάτοι από αυταρέσκεια που δεν πενθήσατε, όπως άρμοζε καλύτερα, ώστε ν’ αποκοπεί από ανάμεσά σας αυτός που έκανε την πράξη αυτή. Oπωσδήποτε πάντως, εγώ, που είμαι βέβαια απών σωματικά αλλά παρών πνευματικά, έχω κιόλας καταδικάσει στ’ όνομα του Kυρίου μας Iησού Xριστού, σαν να ήμουν παρών, αυτόν που διέπραξε τόσο αδιάντροπα την πράξη αυτή. Έτσι, αφού συναχθείτε εσείς και το δικό μου πνεύμα, έχοντας και τη δύναμη του Kυρίου μας Iησού Xριστού, να παραδώσετε έναν τέτοιο άνθρωπο στο Σατανά, για να εξαλειφθεί το σαρκικό φρόνημα, ώστε το πνεύμα να διατηρηθεί σώο την Hμέρα του Kυρίου Iησού. Δεν είναι δικαιολογημένη η ικανοποίησή σας. Δεν το ξέρετε πως λίγο προζύμι ξινίζει όλο το ζυμάρι; Kαθαρίστε, λοιπόν, ολότελα την εκκλησία από το παλιό προζύμι, για να είστε νέο ζυμάρι, καθώς είστε άζυμοι τώρα πια. Γιατί, πραγματικά, το δικό μας το Πάσχα είναι το ότι για μας θυσιάστηκε ο Xριστός. Eπομένως, ας γιορτάζουμε όχι πια με παλιό προζύμι ούτε με προζύμι κακίας και πονηρίας, αλλά με απαλλαγμένη από προζύμι ειλικρίνεια και αλήθεια».

Θα αναρωτηθεί λοιπόν κάποιος εδώ, γιατί ο Παύλος δεν λέει ευθέως «σχέσεις με την μάνα του» και λέει «σχέσεις με τη γυναίκα του πατέρα του»; Γιατί πάει Αθήνα Θεσσαλονίκη, μέσω Ιωαννίνων κι όχι μέσω Λαμίας; Μήπως επειδή δεν αναφέρεται στην βιολογική μάνα του αμαρτωλού, αλλά σε κατοπινή σύζυγο του πατέρα του (δηλαδή μητριά); Ηθικά κατακριτέα βέβαια, μια τέτοια πράξη, αλλά αιμομιξία δεν είναι, με την στενή έννοια του όρου.

Θα μπορούσε φυσικά, να πει κάποιος, ότι απ’ τη στιγμή που η συγκεκριμένη φράση είναι «θολή» και ασαφής, ο καθένας θα μπορούσε να δώσει την δική του ερμηνεία. Σωστό κι αυτό. Για πάμε όμως λίγο παρακάτω, στην ίδια επιστολή… Τι γνώμη έχει ο Παύλος για την αιμομιξία; Διαβάζουμε από την μετάφραση της ίδιας ιστοσελίδας:
«Αν, όμως, κάποιος νομίζει πως φέρεται σκληρά στην κόρη του, που θέλει κάποιον, αν αυτή είναι σε ώριμη ηλικία και είναι ανάγκη να γίνει έτσι, ας την αφήσει να κάνει αυτό που θέλει, δεν αμαρτάνει, ας παντρευτούν» (Παύλου Α’ Προς Κορινθίους, Κεφ. 7 36).

Η πρώτη παρατήρηση που θα κάνει κάποιος εδώ, είναι πως ο Παύλος δεν λέει κάτι το μεμπτό. Σωστά. Ο Παύλος δεν λέει τίποτε το μεμπτό εδώ, σύμφωνα με αυτή τη μετάφραση, αν και είναι ν’ απορεί κανείς: Γιατί θα μπορούσε να είναι αμαρτία ένας γάμος; Να δούμε όμως πως έχει και το πρωτότυπο κείμενο; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Τη δεκαετία του 1880 το γλωσσικό ζήτημα εμφανίστηκε μαζί με τη Νέα Αθηναϊκή Σχολή. Η όξυνση της διαμάχης για τη γλώσσα χώρισε τον ελλαδικό και εξωελλαδικό ελληνισμό ανάμεσα στους καθαρευουσιάνους και τους δημοτικιστές ή «μαλλιαρούς» όπως τους αποκαλούσαν οι αντίπαλοί τους. Ιδιαίτερα στην Αθήνα όμως η σύγκρουση έλαβε μεγάλη ένταση και συσχετίστηκε άμεσα και έμμεσα με κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα που εκκινούνταν από αντιθέσεις του ίδιου του ελλαδικού κοινωνικού σχηματισμού ή και πιο συγκεκριμένα των αντιθέσεων που πήγαζαν από τις αντιφάσεις της αθηναϊκής κοινωνίας.

Στα 1888 ο Γιάννης Ψυχάρης ο οποίος διέμενε μόνιμα στο Παρίσι κυκλοφόρησε «Το ταξίδι μου», με το οποίο θα αναδειχτεί ο ίδιος ως το σύμβολο του δημοτικισμού και θα καταστεί ο κατεξοχήν «διδάσκαλός του» εισάγοντας ταυτόχρονα και μια πολύ συγκεκριμένη αντίληψη για τη δημοτική που ονομάστηκε «ψυχαρισμός» και οι οπαδοί της «ψυχαριστές». Από τον κύκλο του Ψυχάρη προέρχεται και ο λόγιος βαμβακέμπορος Αλέξανδρος Πάλλης ο οποίος ζούσε εγκατεστημένος όπως και ο Ψυχάρης στο εξωτερικό. Η μετάφραση της Καινής Διαθήκης στην απλή νεοελληνική από τον Πάλλη έδωσε την αφορμή να ξεσπάσουν τα «Ευαγγελικά».

Αυτή ήταν μια ιδιαίτερα τολμηρή κίνηση του Πάλλη καθώς «εις την καθωμιλημένην ελληνικήν γλώσσαν η ελληνική ορθόδοξος Εκκλησία απηγόρευσε πάσαν μετάφρασιν ή παράφρασιν του πρωτοτύπου ελληνικού κειμένου της Κ. Διαθήκης και αυτού του ελληνικού κειμένου της Π. Διαθήκης» κατά τους πρόσφατους αιώνες. Ήδη στις αρχές του 18ου αιώνα η ορθόδοξη ελληνική Εκκλησία είχε απαγορεύσει αυστηρά μέσω πατριαρχικών και συνοδικών αποφάσεων με την ποινή του αφορισμού την αγορά, την κατοχή ή την ανάγνωση μεταφράσεων της Αγίας Γραφής στην καθoμιλουμένη και με την ποινή του αναθέματος την μετάφρασή της σε απλούστερη γλώσσα.

Δεν ήταν όμως προσπάθεια του Πάλλη το μοναδικό μεταφραστικό εγχείρημα. Αντίθετα, είχε προηγηθεί η μετάφραση της «Αναπλάσεως» στα 1900 από τον ομώνυμο θρησκευτικό σύλλογο με τίτλο: «Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον εις το πρωτότυπον κείμενον εις ερμηνείαν σύντομον και εις προσευχάς. Έκδοσις Συλλόγου «Αναπλάσεως» τη συστάσει δι’ Εγκυκλίου της Μεγάλης Εκκλησίας προς ακώλυτον κυκλοφορίαν και εν τω κλίματι του Οικουμενικού Θρόνου. Εν Αθήναις δαπάνη Μελετίου Βαγιανέλλη Αρχιμανδρίτου».

Η έκδοση του συλλόγου «Ανάπλασις» περιελάμβανε το πρωτότυπο κείμενο του κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, σύντομη ερμηνεία και προσευχές. Εξαιτίας του ερμηνευτικού χαρακτήρα της δε θεωρήθηκε μετάφραση, αλλά ερμηνευτική παράφραση. Η έκδοση αυτή είχε την έγκριση του Πατριαρχείου από το 1896 με εντολή να γραφτεί σε απλή καθαρεύουσα. Επίσης, οι προσευχές που περιελάμβανε είχαν την έγκριση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδας. Η έκδοση αυτή αποτέλεσε αντικείμενο κριτικής μόνο κατά την περίοδο των ταραχών μέσα στο γενικότερο κλίμα.

Στο ίδιο κλίμα και εξυπηρετώντας τον ίδιο σκοπό θα κυκλοφορήσει λίγους μήνες μετά την έκδοση του συλλόγου «Ανάπλασις» μια πραγματική μετάφραση και των τεσσάρων Ευαγγελίων. Η μετάφραση αυτή έγινε με μέριμνα της βασίλισσας Όλγας και εκδόθηκε σε 1000 αντίτυπα στα τέλη του 1900 δηλώνοντας ότι είναι γραμμένη για οικογενειακή χρήση (Ο ακριβής τίτλος είναι: «Κείμενον και μετάφρασις του Ιερού Ευαγγελίου προς αποκλειστικήν οικογενειακήν του ελληνικού λαού χρήσιν μερίμνη της Α.Μ. της βασιλίσσης των Ελλήνων Όλγας εκδιδόμενα. Εν Αθήναις τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου 1900»). Η μετάφραση έγινε από την ιδιαιτέρα γραμματέα της Όλγας, Ιουλίας Σουμάκη (μετέπειτα Καρόλου) έχοντας ως βοηθό το θείο της καθηγητή του Πανεπιστημίου Ιωάννη Πανταζίδη. Από τους κύκλους του παλατιού παρουσιάστηκε η ιδέα της μετάφρασης στη νέα ελληνική ως μια αναγκαιότητα που συνειδητοποίησε η βασίλισσα στις επισκέψεις της στα νοσοκομεία των Αθηνών κατά τον πόλεμο του 1897, όταν αντιλήφθηκε πως οι τραυματίες στους οποίους διάβαζε αποσπάσματα από την Αγία Γραφή δεν κατανοούσαν τα βιβλικά κείμενα.

Η νέα μετάφραση έγινε υπό την επιτήρηση και τη σύμφωνη γνώμη του Μητροπολίτη Αθηνών Προκόπιου. Χρειάστηκε όμως την αναγνώριση του Υπουργείου για την έκδοση. Το Υπουργείο αρνήθηκε να εκδώσει μια εγκύκλιο αναγνώρισης χωρίς την προηγούμενη έγκριση από την Ιερά Σύνοδο. Το ζήτημα έτσι περιπλέχτηκε. Η Σύνοδος όμως αρνήθηκε να εγκρίνει την έκδοση θέτοντας ως πρόβλημα τη χρήση χυδαίας και ταπεινής γλώσσας παρά το γεγονός ότι ο πρόεδρός της Προκόπιος συμφωνούσε με το κείμενο. Παρ’ όλ’ αυτά η βασίλισσα επέμεινε. Συνέστησε ειδική επιτροπή επί αυτού του ζητήματος με τη συμμετοχή του Προκοπίου, του Πανταζίδη, του Φίλιππου Παπαδόπουλου, καθηγητή της Ριζάρειου Σχολής, του Διονύση Μεσσαλά, κλειδούχου της βασίλισσας. Στη συνέχεια αποδόθηκε εκ περιτροπής στους καθηγητές της Θεολογικής Σχολής. Από τους καθηγητές άλλοι συμφώνησαν άλλοι διαφώνησαν και άλλοι πρότειναν να γραφτεί μια νέα από τους ίδιους. Η Ιερά Σύνοδος συνέχισε να αρνείται, αλλά παρά τις συνεχείς αρνητικές απαντήσεις της και «προφορική αδεία» του Μητροπολίτου Αθηνών Προκοπίου προχώρησε στην έκδοση της μετάφρασης με δικά της έξοδα.

Μέχρι το Μάρτιο του 1901 τα αντίτυπα του βιβλίου είχαν εξαντληθεί και η βασίλισσα σκεφτόταν να προχωρήσει σε μια δεύτερη έκδοση, αλλά φαίνεται πως την πρόλαβαν τα γεγονότα. Η μετάφραση αυτή, αλλά και το ίδιο το πρόσωπο της βασίλισσας έγινε στόχος επικρίσεων κατά την περίοδο του αντιμεταφραστικού κινήματος και των ταραχών του 1901. Μετά τα γεγονότα δόθηκε διαταγή να κατασχεθούν όλα τα αντίτυπα της μετάφρασης.

Η μετάφραση του Αλέξανδρου Πάλλη ήταν εκείνη όμως που προκάλεσε την ένταση …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »