Σήμερα θα ξαναδούμε ένα γνωστό χριστιανικό τσιτάτο, το «Πίστευε και μη ερεύνα» και το συνηθισμένο ερώτημα που συχνά το ακολουθεί: «Υπάρχει μέσα στην Αγία Γραφή»;
Η γρήγορη απάντηση είναι: Όχι, δεν αναφέρεται αυτολεξεί στην Αγία Γραφή, αλλά γράφεται με ίδιο ή και παρόμοιο τρόπο και με αυτήν την έννοια από τους ίδιους τους Πατέρες της Εκκλησίας, και επιπλέον αντιπροσωπεύει πλήρως το πνεύμα της Αγίας Γραφής και της Εκκλησίας και υπάρχουν πολλά στοιχεία που το επιβεβαιώνουν.
Αυτά τα στοιχεία θα δούμε σε αυτή την παρουσίαση.
Για το θέμα αυτό έχουμε ήδη ασχοληθεί εδώ αλλά μάλλον χρειάζεται επικαιροποίηση.
Στη δημοσίευση αυτή θα δούμε την εξέλιξη της σχέσης ορθοδόξων καθολικών, δηλαδή Βυζαντινών και Λατίνων και κάποια σημαντικά γεγονότα στο Βυζάντιο που προηγήθηκαν και οδήγησαν στην Α’ Άλωση. Στην ουσία θα δούμε πως και γιατί καταλύθηκε η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που είχε καταφέρει τον 10-11ο αιώνα να είναι η πλουσιότερη στον γνωστό μας κόσμο και την ξέρουμε σαν Βυζάντιο.
Γιατί όλη αυτή η παρουσίαση έχει ενδιαφέρον;
Γιατί κανένας ιστορικός δεν θα αναλύσει μια τόσο μεγάλη περίοδο για να βγάλει εκλαϊκευτικά συμπεράσματα που είναι μάλλον απεχθή στον πολύ κόσμο. Παρόλα αυτά είναι χρήσιμα για εμάς γιατί πολλά γεγονότα μοιάζουν με το σήμερα και μας επηρεάζουν.
Αν διαβάσετε μια από τις υπάρχουσες δημοσιεύσεις για το θέμα, θα βγάλετε εύκολα το συμπέρασμα ότι οι σταυροφόροι εντελώς ξαφνικά αποφάσισαν να πάνε στους Αγίους Τόπους που είχαν καταληφθεί ήδη από μουσουλμάνους με την παρότρυνση του Πάπα και σε μια τέτοια εκστρατεία αντί να πάνε στους Αγίους Τόπους, προτίμησαν από μόνοι τους να λοξοδρομήσουν και να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη.
Στην πραγματικότητα αυτό που κυριαρχεί είναι άλλος ένας μύθος. Η αλήθεια είναι αρκετά διαφορετική· δεν αποφάσισαν από μόνοι τους να πάνε εκεί οι Λατίνοι αυτόκλητα, Βυζαντινοί αυτοκράτορες είναι αυτοί που κάλεσαν για βοήθεια από την Ευρώπη, τουλάχιστον τρεις φορές (πριν την Α` Άλωση) για να αντιμετωπίσουν τον τουρκικό κίνδυνο ή για βοήθεια και είχαν μάλιστα και κάποια οφέλη από τη βοήθειά τους, αλλά το θέμα στράβωσε και οι διπλωματικές, κυρίως οι θρησκευτικές διαφορές έπαιξαν σημαντικό ρόλο και έτσι αυτές οι δράσεις αντί για όφελος έφεραν προβλήματα και τελικά την καταστροφή.
Το σημαντικό όμως ήταν η εσωστρέφεια και η κακή διακυβέρνηση που έφερε εσωτερικά δυσεπίλυτα θέματα, καθώς και οι δυναστικές διαμάχες που αδυνάτισαν το Βυζάντιο και αναγκάστηκε να στραφεί στην Δύση λίγα χρόνια μάλιστα μετά από το Σχίσμα. Για να το καταλάβουμε αυτό, θα πρέπει να δούμε όλο το πλαίσιο, όλη την κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει το Βυζάντιο στην πορεία του, και το κλίμα από τις σχέσεις των δύο Εκκλησιών που επίσης παίζει σημαντικό ρόλο.
Μέσα στην αλληλουχία συμβάντων της Ιστορίας, είναι πραγματικά δύσκολο να επιλέξεις το από που θα ξεκινήσεις την ιστορία σου για να αναδείξεις το κυρίως θέμα, αφού όλα όσα συμβαίνουν σε μια εποχή, έχουν σχέση και είναι συνέχεια της προηγούμενης και η αλληλουχία και σημασία των μεμονωμένων συμβάντων που οδηγούν τις εξελίξεις που μας ενδιαφέρουν, πρέπει να αλιευθεί και να παρουσιαστεί με κάποιο κατανοητό τρόπο και αυτό ελπίζω να γίνει εδώ.
Στην προηγούμενη δημοσίευση και στην ενότητα για το Πρωτείο του Πάπα, είδαμε την σταδιακή ψύχρανση των δύο Εκκλησιών για το θέμα του ποιος θα είναι «Πρώτος μεταξύ Ίσων». Αυτή όπως είδαμε προήλθε από την διάθεση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως να υποσκάψει και να πάρει το Πρωτείο του Πάπα (κάτι παρόμοιο πάει να γίνει τώρα τελευταία με το της Μόσχας αντίστοιχα και με άλλο τρόπο κατά του Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως), και μέσα σε αυτό εισπήδησαν και δογματικά θέματα για να το επιβεβαιώσουν και να το διευρύνουν. Έτσι εκεί που υπήρχε μια Εκκλησία που είχε τον έλεγχο της χριστιανοσύνης, τώρα χωρίστηκαν (οι πιστοί) σε καθολικούς και ορθόδοξους. Από την πλευρά της Διοίκησης, χωρίς να μπορεί να πει κανείς ότι αυτά δεν την επηρέαζαν, σαφώς την επηρέαζαν, υπήρχε μια ενδιαφέρουσα, συχνά λυκοφιλία με τα κράτη της Ευρώπης και τον πάπα φυσικά, όπως και με όλα τα υπόλοιπα, που άλλαζε συχνά, αλλά επιπλέον επηρεαζόταν (συχνά υποδαυλιζόταν) από την Εκκλησία, φέρνοντας άλλοτε φιλίες και με την πάροδο του χρόνου περισσότερες έχθρες με τους Λατίνους, αφού η Διοίκηση όπως θα αποδειχθεί ήταν όλο και περισσότερο έρμαιο των θελήσεων της Εκκλησίας.
Θα δούμε λοιπόν συνοπτικά κάποια στοιχεία της εποχής μετά το Σχίσμα και μέχρι και την Α’ Άλωση που θα μας δώσουν μια ιδέα πως καταλήξαμε σταδιακά σε αυτήν, χρησιμοποιώντας κυρίως την μνημειώδη Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, της Εκδοτικής Αθηνών, τόμους Η’ και Θ’. Αν δεν σας ενδιαφέρει όλη η ιστορία μπορείτε κατευθείαν να πάτε στο τελευταίο κεφάλαιο, αλλά η προϊστορία αυτή είναι σημαντική για την σωστή κατανόηση της εξέλιξης των πραγμάτων και την πλήρη κατανόηση του θέματος … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Σήμερα θα δείξουμε ελπίζω την υποκρισία των χριστιανών και την μόνιμη διάθεση που έχουν για απόλυτη κυριαρχία που έχει φανεί ήδη από την ολοκληρωτική τους συμπεριφορά, αυτή που έφερε τον Μεσαίωνα.
Όπως γράφει και η τεχνητή νοημοσύνη, οι διαφορές Ορθόδοξης και Καθολικής Εκκλησίας περιγράφονται ως εξής:
Οι βασικές διαφορές μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών εστιάζονται στην πρωτοκαθεδρία του Πάπα, στη θεολογική διατύπωση της προσθήκης του Filioque στο Σύμβολο της Πίστης (που οι Ορθόδοξοι απορρίπτουν), στις διαφορές στη διάρθρωση της Λειτουργίας (η Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία έχει πιο αρχέγονη μορφή), και σε διαφορές στα Ιερά Μυστήρια, όπως το βάπτισμα (βύθιση στους Ορθοδόξους, ράντισμα στους Καθολικούς).
Για την ορθόδοξη οπτική αυτών των διαφορών διαβάστε την παρουσίαση αυτή του Αρχιμανδρίτη Κυπριανού Μηλιδώνη: εδώ.
Για την καθολική, μια ιδέα (φτωχή είναι η αλήθεια) εδώ από τη καθολική επισκοπή Σύρου.
Μια Κυβέρνηση μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι υπάρχει μόνο εάν κυβερνά. Σε περίπτωση πλήρους απουσίας οποιασδήποτε διακυβέρνησης, το μόνο συμπέρασμα είναι ότι δεν υπάρχει Κυβέρνηση. Αντικαταστήστε τον όρο “Κυβέρνηση” με τη λέξη “Θεό”.
Richard Carrier
Ακολουθούν δύο μεταφρασμένες συνδυασμένες δημοσιεύσεις του Richard Carrier με τα δέκα σημαντικότερα παραδείγματα που έρχονται συχνά πυκνά σαν επιχειρήματα της ύπαρξης του Θεού και πως αυτά ανατρέπονται με την λογική. Στη συνέχεια θα γίνει το αντίθετο. Θα δούμε τα ίδια επιχειρήματα με την προϋπόθεση ότι υπάρχει Θεός και τι θα σήμαινε αυτό για τον κόσμο.
Εδώ η αναφορά σε “Θεό”, αναφέρεται σε έναν παντοδύναμο εξωκοσμικό ον, με υπερ-νόηση, υπερ-αγάπη και υπερ-δυνάμεις, κατασκευαστή του Σύμπαντος, όπως ακριβώς τον φαντάζονται οι μονοθεϊστικές θρησκείες, ενώ ο όρος “αθεΐα” αναφέρεται στην μη ύπαρξη αυτού του Θεού.
Η έμφαση δική μου καθώς και τα σχόλια σε αγκύλες.
1.Εισαγωγή.
Η Μπεϋζιανή αντι-απολογητική είναι η μέθοδος που χρησιμοποιεί την Μπεϋζιανή λογική για να μετατρέψει κάθε επιχείρημα υπέρ του Θεού σε επιχείρημα κατά του Θεού, απλά κατανοώντας πώς λειτουργεί η λογική των αποδείξεων και στη συνέχεια επαναφέροντας όλες τις αποδείξεις που οι θεϊστές πάντα παραλείπουν όταν προσπαθούν να προβάλουν ένα επιχείρημα υπέρ του Θεού. Αυτό αποκαλύπτει το γεγονός ότι όλα τα επιχειρήματα υπέρ του Θεού, είναι στην πραγματικότητα απλώς ασκήσεις απόκρυψης αποδείξεων … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
«Λογοκρισία, διά του ελέγχου περιορισμό λέξεων, εικόνων, ιδεών που κρίνονται ως “προσβλητικές” έχουμε όταν κάποιοι άνθρωποι επιτυγχάνουν να επιβάλουν τις δικές τους πολιτικές ή ηθικές αξίες στους άλλους».
Ορισμός της λογοκρισίας από την μεγαλύτερη οργάνωση προστασίας δικαιωμάτων του ανθρώπου των ΗΠΑ.
«Θέατρο Σκιών», Αναστασάκος, Art Athina 2013
Σε προηγούμενη δημοσίευση αναφέρθηκε ο ολοκληρωτικός και τελικά ο φασιστικός τρόπος ελέγχου ιδεών και συνειδήσεων στο Βυζάντιο αλλά και αργότερα και όχι μόνον, με κύρια υπεύθυνη την Εκκλησία. Στην ουσία δείχθηκε ότι ο φασισμός ενυπάρχει στην Εκκλησία, όσο και αν σήμερα φαίνεται σε μερική ύφεση. Σε αυτή την παρουσίαση έχουμε μία χρονολογική λίστα πράξεων και καταστάσεων, με εκκλησιαστική και θρησκευτική επιρροή ή σχέση, ενδείξεων αυτού του φασιστικού κλίματος που η Εκκλησία υποθάλπει στο ελληνικό κράτος στην κοινωνία από την Επανάσταση του `21 μέχρι σήμερα, και μας δείχνει πόσο πίσω είμαστε στο να γίνουμε μια κανονική δημοκρατική ευνομούμενη πολιτεία και κοινωνία και πόσο μεγάλη εξάρτηση έχουμε από το Βυζάντιο. Επίσης, φαίνεται ο τρόπος και η διαπλοκή Πολιτείας, Δικαιοσύνης και Εκκλησίας.
Με αφορμή λοιπόν την αναθάρρυνση του σκοταδισμού που βλέπουμε γύρω μας, ήρθε η ώρα για μια σελίδα συλλογικής παρουσίασης αρκετών τέτοιων περίεργων, απαράδεκτων ή σκοταδιστικών συμβάντων που έγιναν στην Ελλάδα, με πρόσημο την θρησκεία και που έχουν ως κύριο υπαίτιο την Εκκλησία, επίσημα ή ανεπίσημα, ή και ταγούς της. Όσο πάμε προς τα πίσω υπάρχει λιγότερη ποσότητα, όχι γιατί ήταν έτσι, το αντίθετο, αλλά διατηρήθηκαν δυστυχώς μόνο τα πιο χαρακτηριστικά συμβάντα.
Σήμερα έχουμε ελευθερία στην σκέψη και την έκφραση, χάρη στην Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό, που οφείλεται μόνο και μόνο στην «διαστρεβλωμένη χριστιανοσύνη του ευρωπαϊκού μεσαίωνα» όπως λένε οι απολογητές και στους “αιρετικούς” για την Ορθοδοξία Λατίνους, ευτυχώς. Σήμερα, όλα αυτά μπορεί στην ιδεολογία να μην άλλαξαν, φαίνεται άλλωστε συχνά αυτό, αλλά η επιβολή γίνεται πιο συγκρατημένα, έμμεσα, μέσω της διαπλοκής της Εκκλησίας με το κράτος και την συνεχή πίεση στην εξουσία, και όταν δεν το καταφέρνουν, υπάρχουν οι δεκάδες χριστιανικές οργανώσεις που σε συνεργασία με ακραίους και χρυσαυγίτες, προσπαθούν να επιβάλουν τις πεποιθήσεις τους σαν εθνικό θέσφατο. Τί προσπαθεί να πετύχει αυτός ο εσμός; Την όσο το δυνατόν περισσότερη εξουσία και δύναμη της Εκκλησίας, να επιβάλει αυτά που θέλει στο κράτος και την κοινωνία μας, να μας κρατήσει όσο μπορεί στις μεσαιωνικές και βυζαντινές της βλέψεις, αφού αυτό αποδίδει σε εξουσία και χρήμα. Πολύ χρήμα. Στην μονή Αβακούμ για παράδειγμα και όπως αποδείχθηκε ξεκάθαρα, με ένα μόνο ψευτοθαύμα γέμισε το θησαυροφυλάκιο της με ένα εκατομμύριο ευρώ μετρητά, χώρια τα ακίνητα που αφήνουν ευσεβείς πιστοί νομίζοντας ότι θα πάνε για καλό σκοπό … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
09/11/2025 | 
Σχολιασμός 
