Παρασκευή, 25 Αυγούστου, 1972. Ώρα 05:49. Θέση «Δύο Αοράκια» Νέας Αλικαρνασσού, Ηρακλείου Κρήτης. Είναι η στιγμή που ο ήλιος ανατέλλει. Ο Βασίλης Λυμπέρης, στημένος απένταντι από το εκτελεστικό απόσπασμα, πέφτει νεκρός με 6 σφαίρες και γίνεται έτσι ο τελευταίος θανατοποινίτης στην Ελλάδα. Προηγουμένως, είχε καταδικαστεί με την εσχάτη των ποινών, γιατί έκαψε ζωντανούς, τα δυο του παιδιά, την γυναίκα του και την πεθερά του.

Το χρονικό της τραγωδίας, ξεκινά, όταν ο Βασίλης Λυμπέρης, ηλεκτρολόγος στο επάγγελμα, γνωρίστηκε με την σύζυγό του, Βασιλική Μάρκου, το Πάσχα του 1967, καθώς ο πατέρας του πρώτου, Γιώργος, είχε υποστεί έμφραγμα και είχε εισαχθεί στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Στον ίδιο θάλαμο νοσηλευόταν και ο πατέρας της Βασιλικής. Η αρχική γνωριμία εξελίχθηκε σε ερωτική σχέση η οποία τον Δεκέμβριο του ίδιου κατέληξε σε γάμο (παρά την διαφωνία του πατέρα του Λιμπέρη), καθώς η Βασιλική είχε καταστεί έγκυος.
Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο σπίτι των γονιών της Βασιλικής και στην αρχή τα πήγαιναν καλά, αν και αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, τα οποία επιδεινώθηκαν όταν ο Λυμπέρης έχασε τη δουλειά του. Μέχρι τότε στηρίζονταν οικονομικά στους γονείς τους.

Αυτή η οικονομική ανέχεια, έφερε γρήγορα προστριβές ανάμεσα στον Βασίλη Λυμπέρη και την γυναίκα του, αλλά και την πεθερά του, Αντιγόνη Μάρκου, η οποία όπως έλεγε, όχι μόνο είχε λόγο επί παντός επιστητού, αλλά δεν είχε δώσει και τα απαραίτητα εφόδια στην κόρη της για να «ανοίξει σπίτι» (δεν τα πήγαινε καλά με το νοικοκυριό). Αντίθετα, είχε καλή γνώμη για τον πεθερό του, ο οποίος δεν εμπλέκονταν στη ζωή του ζευγαριού.

Κατά τη διάρκεια του κοινού τους βίου, απέκτησαν δύο παιδιά και μετά από την πώληση ενός οικοπέδου της Βασιλικής, ο Λυμπέρης ανοίγει ένα κατάστημα με μπαταρίες, το οποίο όμως δεν πηγαίνει καλά και αναγκάζεται να το κλείσει.
Το γεγονός αυτό, καθώς και ο θάνατος του πεθερού του, επιδεινώνει τις ήδη τεταμένες σχέσεις.
Ο Βασίλης Λυμπέρης άρχισε να εργάζεται σε διάφορες δουλειές, αλλά η οικονομική τους κατάσταση παρέμενε δυσχερής και πολλές φορές αναγκάζονταν να δανείζονται για να αντιμετωπίσουν τις οικονομικές ανάγκες. Η Βασιλική ήθελε να εργασθεί ώστε να συμβάλει στα οικογενειακά έξοδα ενώ, εν τω μεταξύ, περίμενε το δεύτερο παιδί της. Ο Βασίλης Λυμπέρης αρνιόταν κάθε τέτοια σκέψη. Οι συγκρούσεις του με τη Βασιλική αλλά κυρίως με την Αντιγόνη Μάρκου γίνονταν ολοένα και πιο πυκνές. Κάθε τόσο ζητούσε να πουλήσουν ένα ακόμα οικόπεδο. Συγγενείς των δύο γυναικών θα καταθέσουν αργότερα πως ο Λυμπέρης έφτανε στο σημείο να τις απειλεί για να επιτύχει τον σκοπό του. Τελικώς, το οικόπεδο πουλήθηκε και με ένα μέρος από το ποσό ο Λυμπέρης αγόρασε καινούργιο αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο με το οποίο πήγε το βράδυ της 4ης προς 5η Ιανουαρίου του 1972, στο σπίτι των Βριλησσίων…

Στις 5 Ιανουαρίου του 1971, λίγο πριν από το δεύτερο τοκετό της, η Βασιλική παρέδωσε στον δικηγόρο της μία ιδιόγραφη διαθήκη. «Μεταξύ άλλων» είπε αργότερα ο ίδιος «έγραφε ότι αποκλήρωνε από την περιουσία της τον σύζυγό της, λόγω της απαράδεκτης συμπεριφορά του και πως την άφηνε στα παιδιά της. Ίσως φοβόταν μήπως πάθει κάτι κακό στη γέννα, επειδή το πρώτο της παιδί το είχε κάνει με καισαρική».

Μετά τη γέννηση και του δεύτερου παιδιού, η ρήξη στις σχέσεις του ζευγαριού έγινε οριστική. Η Βασιλική τότε κινεί διαδικασίες έκδοσης διαζυγίου. Την εποχή εκείνη, ο Βασίλης Λυμπέρης γνώρισε τη 18χρονη Μαρία Γκίκα. Τη σχέση του άντρα της με τη Μαρία Γκίκα, η Βασιλική την έμαθε από ένα τυχαίο περιστατικό. Λίγο καιρό, μετά τη γέννηση του δεύτερου παιδιού της πήγε να βρει τον Βασίλη Λυμπέρη στο μαγαζί του, με πρόθεση να συμφιλιωθούν και αυτός να επιστρέψει στο σπίτι. Η ίδια θα σημειώσει μετά στο ημερολόγιό της πως «την ώρα που ήμουνα εκεί, κτύπησε το τηλέφωνο και άκουσα το Βασίλη να αποκαλεί το συνομιλητή του με το όνομα Μαρία. Κατάλαβα ότι κάποια γυναίκα υπήρχε στη ζωή του. Του είπα ότι το διαζύγιο δεν επρόκειτο να του το δώσω. Έτσι, την άλλη μέρα, ήρθε και με βρήκε και, κλαίγοντας, μου είπε ότι, πράγματι συνδεόταν με τη Μαρία, ότι την αγαπούσε πολύ και ήθελε να την παντρευτεί. Μετά από λίγες ημέρες, όμως, ήρθε πάλι και μου ζήτησε να τον συγχωρέσω. Μου είπε επίσης ότι στο εξής θα ήταν καλός (…)».

Τους τελευταίους μήνες του 1971, στη ζωή του Βασίλη Λυμπέρη επικρατούσε τρικυμία. Η αδιέξοδη σχέση του με τη Μαρία Γκίκα και η κρίση στις σχέσεις του με τη Βασιλική και τα παιδιά του «ροκάνιζαν» όλα τα αποθέματα της ψυχικής του αντοχής. Την παραμονή των Χριστουγέννων του 1971, Λυμπέρης αγόρασε μερικά δώρα και πήγε στα Βριλήσσια για να επισκεφθεί τη γυναίκα και τα παιδιά του. Όμως δεν του επέτρεψαν να μπει στο σπίτι και έτσι πήρε τα παιδιά, για λίγη ώρα, μέσα στο αυτοκίνητο. Ορισμένοι μάρτυρες ανέφεραν πως η ενέργεια αυτή του Λυμπέρη ήταν ιδιοτελής, καθώς έτσι πίστευε πως θα μπορούσε να αμβλύνει τις αντιρρήσεις της Βασιλικής και να την πείσει να πουλήσει ένα ακόμα περιουσιακό της στοιχείο.

Τις πρώτες ημέρες του 1972, η ιδέα της φωτιάς πυράκτωνε, πλέον, το μυαλό του Βασίλη Λυμπέρη. Και το βράδυ της 4ης προς 5η Ιανουαρίου, είχε εισέλθει πια σε μια αμετάκλητη διαδρομή. Αργότερα, ο ίδιος θα πει ότι, εκείνο το βράδυ η ιδέα της φωτιάς τον είχε κυριεύσει πλήρως. Προσπάθησε να τη διώξει και για το λόγο αυτό πήγε στον κινηματογράφο και είδε την ελληνική ταινία «Η κόρη του ήλιου» (σκην.: Ντ. Δημόπουλος).Τη στιγμή που το αναμμένο σπίρτο έπεφτε πάνω στη χυμένη βενζίνη, έκλεινε οριστικά ένας κύκλος …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο Διογένης ο «Κυνικός» (ή Κύων), γνωστός κι ως ο Διογένης ο Σινωπεύς, ήταν Έλληνας φιλόσοφος, που γεννήθηκε στη Σινώπη του Πόντου περίπου το 412 π.Χ. (σύμφωνα με άλλες πηγές το 399 π.Χ.) και θεωρείται ο κυριότερος εκπρόσωπος της Κυνικής Φιλοσοφίας. Σύμφωνα με έναν θρύλο, γεννήθηκε την ημέρα που πέθανε ο Σωκράτης.

Λέγεται ότι οι Σινωπείς τον εξόρισαν γιατί παραχάραξε το τοπικό νόμισμα. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι ακολούθησε στην εξορία τον πατέρα του Ικεσία, επόπτη του νομισματοκοπείου της Σινώπης, όταν αυτός κατηγορήθηκε σαν παραχαράκτης. Ο Διογένης λόγω της εξορίας, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα ως πολιτικός εξόριστος το 370 π.Χ. Συνήθως, τα καλοκαίρια έμενε στην Κόρινθο και τους χειμώνες στην Αθήνα.

Πολύ γρήγορα εντυπωσιάστηκε από τη διδασκαλία του Αντισθένη, ένας από τους πιο διαπρεπείς μαθητές του Σωκράτη και ζήτησε να γίνει μαθητής του. Λέγεται, ότι εμφανίστηκε μπροστά στον Αντισθένη, σαν τραπεζίτης, παρακαλώντας τον να τον δεχθεί ως μαθητή του. Ο Αντισθένης, φυσικά, αρνήθηκε να διδάξει έναν τραπεζίτη. Ο Διογένης επέμενε για πολύ καιρό. Ο Αντισθένης αποφάσισε να τον δεχθεί μόνο όταν τον είδε να είναι ντυμένος με κουρέλια, να κοιμάται στο χώμα και στις λάσπες, και να περιπλανιέται ζητιανεύοντας μαζί με τους άλλους ζητιάνους. Σύντομα ο Διογένης ξεπέρασε το δάσκαλό του, όχι μόνο σε φήμη, αλλά και στην αυστηρότητα του τρόπου ζωής. Θεωρείται το αρχέτυπο των Κυνικών, και μάλιστα πολλοί του αποδίδουν την καθιέρωση του Κυνικού τρόπου ζωής, αν και ο ίδιος αναγνωρίζει το χρέος του στον Αντισθένη. Η κυνική φιλοσοφία λέγεται έτσι γιατί οι κυνικοί είχαν ως έμβλημά τους τον Κύων (τον σκύλο) και έλεγαν «εμείς διαφέρουμε από τους άλλους σκύλους διότι εμείς δεν δαγκώνουμε τους εχθρούς αλλά τους φίλους, για να τους διορθώσουμε». Οι κυνικοί φιλόσοφοι πρέσβευαν την απόλυτη αμφισβήτηση των πάντων, απέρριπταν κάθε εξουσία και ήθελαν την απόλυτη ελευθερία του ανθρώπου …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Αποθεώθηκε χθες ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ταγίπ Ερντογάν, όταν σε συζήτηση στο Νταβός, τα «έχωσε» στον Ισραηλινό πρόεδρο Σιμόν Πέρες, σε σχέση με τις σφαγές που πραγματοποιούνται στην Παλαιστίνη. Στο τέλος μάλιστα «πήρε το καπελάκι του» κι έφυγε, κερδίζοντας έτσι ολοκληρωτικά τις εντυπώσεις.

Πολλοί απ’ τους Έλληνες, ίσως αισθάνθηκαν την ανάγκη να του πουν και μπράβο γι’ αυτή την στάση που κράτησε απέναντι στον Ισραηλινό πρόεδρο.

Μήπως όμως ο «κουμπάρος» ο Ταγίπ, έγινε κατά κάποιον τρόπο «τσάμπα μάγκας»;
Και τι εννοούμε με αυτή την τούρκικη φράση;
Εντάξει, δεν το συζητάμε, με την κίνησή του αυτή ο Τούρκος πρωθυπουργός, κάπου ικανοποίησε το κοινό αίσθημα των περισσότερων από εμάς και σίγουρα ικανοποίησε το κοινό συναίσθημα του απανταχού μουσουλμανικού κόσμου, οποίος ήταν ο κύριος αποδέκτης του «μηνύματος». Οι φίλοι μας οι Παλαιστίνιοι μάλιστα, εξ αιτίας αυτού του γεγονότος, τον έβαλαν τιμητικά δίπλα στους «ένδοξους Οθωμανούς προγόνους του», με πρώτον και καλύτερο τον σουλτάνο Μωάμεθ Β΄(ναι, αυτός που άλωσε την Κωνσταντινούπολη).

Το να λέμε όμως και «μπράβο Ταγίπ», είναι και λίγο τραβηγμένο.
Φυσικά και να του πούμε μπράβο, αν την ίδια στιγμή τολμούσε και έλεγε δημοσίως, όχι μόνο «τέρμα το Νταβός για μένα», αλλά και «τέρμα στην τουρκοϊσραηλινή συμφωνία», η οποία προβλέπει μεταξύ άλλων στρατιωτική συνεργασία και την ενίσχυση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων με οπλικά συστήματα ισραηλινής κατασκευής.
Άκουσε κανείς κάτι τέτοιο, ή τουλάχιστον αντιλήφθηκε τέτοια πρόθεση; Μάλλον όχι…

Αλλά εκτός αυτού, πως νομιμοποιείται να κάνει τον τιμητή ο Ερντογάν, όταν και η Τουρκία ακολουθεί ανάλογη τακτική μ’ αυτή του Ισραήλ, στην νοτιοανατολική Τουρκία με τους Κούρδους;
Να θυμηθούμε επίσης, ότι η Τουρκία διατηρεί παράνομο κατοχικό στρατό στην βόρεια Κύπρο;

Και κάτι τελευταίο…
Δεν προξένησε σε κανένα εντύπωση, πως οι Τούρκοι έκαναν λόγο για συγγνώμη που ζήτησε εκ των υστέρων ο Πέρες, σε τηλεφωνική συνομιλία που είχε με τον Ερντογάν;
Πόσο λογικό ακούγεται αυτό; Για ποιο πράγμα ζήτησε συγγνώμη άραγε ο ισραηλινός πρόεδρος; Επειδή μιλούσε δυνατά;
Όσο και να διαφωνεί κανείς με την τακτική του Ισραήλ, ο Πέρες έκανε το αυτονόητο, για κάθε ηγέτη χώρας: Υποστήριξε το συμφέρον της χώρας του. Πιστεύει λοιπόν κανείς, ότι υπήρχε πιθανότητα να ζητήσει συγγνώμη γι’ αυτό;
Η διάψευση λοιπόν που ακολούθησε από το Ισραήλ, μάλλον έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Αν βέβαια επιμένουν οι Τούρκοι ότι όντως ελέχθη κάτι τέτοιο, δεν έχουν παρά να δημοσιοποιήσουν την απομαγνητοφωνημένη τηλεφωνική συνομιλία των δύο ηγετών.
Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

Κατά τ’ άλλα, λίγη εγκράτεια, από πλευρά Ελλήνων, μάλλον δεν θα έβλαπτε…

Τις ακούμε και τις διαβάζουμε σχεδόν κάθε μέρα. Έχουν αποτυπωθεί τόσο βαθιά στον εγκέφαλό μας, που μερικές φορές νομίζουμε ότι ακούμε ή διαβάζουμε συνεχώς το ίδιο «ρεπορτάζ», με ελάχιστες παραλλαγές και διαφορετικούς μόνο πρωταγωνιστές.
Είναι οι καθιερωμένες δημοσιογραφικές ατάκες-φράσεις «κλισέ», τις οποίες χρησιμοποιεί ο κάθε νεόκοπος και μη δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό του.
Η εκφώνηση ή αποτύπωση ενός «ρεπορτάζ», μοιάζει με έναν ρόλο που ο εκάστοτε δημοσιογράφος αποστηθίζει το σενάριο που του αναλογεί κι όταν έρχεται η δική του ώρα να βγει στο «σανίδι» (δηλαδή στον «αέρα»), αρχίζει να παπαγαλίζει όλα όσα γνωρίζει.

Φαίνεται, ότι τελικά δεν είναι και τόσο δύσκολο να γίνει κάποιος δημοσιογράφος. Οι προϋποθέσεις δεν είναι και τόσο τρομερές:
Υποτυπώδη δημοσιογραφική δεοντολογία, λίγη εμφάνιση, αρκετό «αέρα», πολύ θράσος και απαραιτήτως απομνημόνευση λέξεων και φράσεων που από μόνες τους μπορούν άνετα να συνθέσουν σε μεγάλο βαθμό ένα εύπεπτο και σοβαροφανές «ρεπορτάζ», για οποιοδήποτε γεγονός.
Και το βασικότερο; Δεν χρειάζεται να μάθει κανείς τι σημαίνει π.χ. λαίλαπα, ή ποιος ήταν ο Μολώχ, πότε χρησιμοποιείται ο όρος «κυριολεκτικά» κλπ, γιατί κανένας δεν θα τον ρωτήσει (αν τον ρωτήσει πάντως, μάλλον την έχει άσχημα).

Εάν έχετε λοιπόν κατά νου, να στραφείτε προς το δημοσιογραφικό «λειτούργημα», μπορείτε κάλλιστα να αρχίσετε την εκπαίδευσή σας από εδώ.
Πάρτε ένα αγγούρι (ή κάτι τέλος πάντως που να προσομοιώνει ένα μικρόφωνο), στηθείτε μπροστά σε έναν καθρέφτη κι αφού πάρετε την κατάλληλη «πόζα», αρχίστε να απαγγέλετε τις ακόλουθες λέξεις και φράσεις, «φορώντας» βέβαια και το ανάλογο ύφος (π.χ. δεν μπορείτε να λέτε «εικόνες βιβλικής καταστροφής» και να χαμογελάτε). Όταν το καταφέρετε (που δεν είναι και δύσκολο), θα έχετε κάνει ήδη το πρώτο μεγάλο βήμα στον τομέα της υποκριτικής τέχνης της δημοσιογραφίας. Τα υπόλοιπα δευτερεύοντα δημοσιογραφικά βήματα, θα πρέπει να τα διδαχτείτε σε κάποιο «εργαστήρι δημοσιογραφίας», ή σε κάποια δραματική σχολή.

Η αστυνομία έχει εξαπολύσει άγριο ανθρωποκυνηγητό για τον εντοπισμό των δραστών.

Άνοιγμα/κλείσιμο της «ψαλίδας» δείχνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις μεταξύ…

Έρχεται «τσουνάμι»…(απολύσεων, αυξήσεων και γενικώς όλων όσων καταλήγουν σε -ων) (ο ελληνικός όρος «κύμα», προφανώς θεωρείται «μπανάλ» πλέον).

Σφοδρή επίθεση εξαπέλυσε ο πρόεδρος του… (βάλτε όποιο κόμμα θέλετε).

Η πύρινη λαίλαπα κατατρώει τα δάση…

Στο μάτι του κυκλώνα.

Ο στρατηγός άνεμος.

Οι πυροσβέστες καταβάλλουν αγωνιώδεις και υπεράνθρωπες προσπάθειες για να περιορίσουν την έκταση της πυρκαγιάς.

Κυριολεκτικά (και κυριολεκτικά 9 στις 10 φορές δεν κυριολεκτούν) …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Μια μικρή ομάδα κτηνοτρόφων, μέλη γνωστής οικογένειας στην περιοχή του Πύργου Ηρακλείου Κρήτης, αφού καβάλησαν τα 4Χ4, εισέβαλαν στο τοπικό αστυνομικό τμήμα και απαίτησαν ούτε λίγο ούτε πολύ την απελευθέρωση ενός 21χρονου Αλβανού λαθρομετανάστη (ο οποίος επρόκειτο να απελαθεί), που είχαν στην δούλεψή τους και είχε συλληφθεί λίγες ώρες πριν για παράνομη είσοδο στη χώρα, με το ακλόνητο επιχείρημα ότι…«είχε και δουλειές να κάνει», καθώς έπρεπε να πάει ν’ αρμέξει τα πρόβατα!

Οι βοσκοί μάλιστα ήταν τόσο ανένδοτοι και επιθετικοί, ώστε οι αστυνομικοί κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για να μην χάσουν τον κρατούμενο μέσα από τα χέρια τους και μπροστά σ’ αυτό το ενδεχόμενο, αναγκάστηκαν να καλέσουν ενισχύσεις.
Οι βοσκοί τότε τράπηκαν σε φυγή για να αποφύγουν τη σύλληψη, ενώ σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για αντίσταση κατά της αρχής.