Πάρε-Δώσε

«Σήμερα το να διαβάζει κανείς τους προφήτες είναι σαν να διαβάζει εφημερίδα, τόσο ξεκάθαρα είναι γραμμένα».
Μοναχός Παΐσιος

Ξεκάθαρα, δεν λες τίποτε. Το λέει και το φλιτζάνι -για να δανειστούμε μια ατάκα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Μετά τον θάνατο του μοναχού Παΐσιου (1994), ξεφύτρωσαν σαν τα μανιτάρια διάφορα βιβλία και κείμενα, που αποδίδουν στον εν λόγω ιερωμένο, διάφορες «προφητείες», οι οποίες περιστρέφονται κυρίως γύρω από εθνικά θέματα, και με μια ιδιαίτερη εμμονή στην εκπόρθηση της Κωνσταντινούπολης από τους Ρώσους και την παράδοσή της στους Έλληνες. Ο Παΐσιος βέβαια δεν ζει για να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τους «χρησμούς» που του αποδίδονται, αν και φέρονταν να μην εγκρίνει την διάσταση που έπαιρναν τα λεγόμενά του, στα οποία μάλλον μπήκαν και αρκετές «σάλτσες» από τους διάφορους φερόμενους ως -συνήθως ανώνυμους- συνομιλητές του που δημοσιοποίησαν τις προσωπικές τους εμπειρίες.

Ιδιαίτερη σπουδή στην διάδοση αυτών των προφητειών και την δημιουργία του θρύλου του «προφήτη» Παΐσιου -εκτός της πάσης φύσεως θρήσκους ή θρησκόληπτους- δείχνουν κάποιοι στρατιωτικοί. Υπάρχει μάλιστα και κάποιος, που ισχυρίζεται πως ο Παΐσιος, σε αντίθεση με όσους άλλους στρατιωτικούς συνομίλησε, έδωσε σ’ αυτόν το «προνόμιο» της εισόδου στην Πόλη ως ηγέτη στρατιωτικού τμήματος των Ελλήνων, όταν θα συμβεί η (ανα)κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Ο εν λόγω στρατιωτικός βέβαια, δεν αποκαλύπτει το όνομά του, προφανώς γιατί κατανοεί το βλακώδες του πράγματος και δεν θέλει να εκτεθεί δημοσίως. Σε κάθε περίπτωση πάντως, αποτελεί θλιβερό φαινόμενο η εμπλοκή στρατιωτικών σ’ αυτή την ακατάσχετη μπουρδολογία.

Ας δούμε όμως μερικές από τις πιο δημοφιλείς «προφητείες» και ρήσεις του Παΐσιου, που μόνο θυμηδία μπορούν να προκαλέσουν σε υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Απέναντι στις δογματικές «αλήθειες» των διάφορων θρησκειών και ειδικότερα του Χριστιανισμού, τα επιχειρήματα που τις καταρρίπτουν είναι πάμπολλα και ατράνταχτα. Αν και για μερικές απ’ αυτές τις «αλήθειες» δεν χρειάζονται καν επιχειρήματα, καθώς οι εξελίξεις πάνω στην επιστήμη και στις συνεχόμενες ανακαλύψεις της, έχουν οδηγήσει την θρησκεία και την Εκκλησία στην ουρά αυτών των εξελίξεων, όσο κι αν προσπαθεί με διάφορες θεαματικές κωλοτούμπες να συμμαζέψει τ’ ασυμμάζευτα και να εξηγήσει τ’ ανεξήγητα (βλέπε π.χ. «Ευφυής Σχεδιασμός»). Ίσως πολλοί να συμφωνούν, ότι η διακωμώδηση και η παρωδία της θρησκείας, είναι πολλές φορές πολύ πιο αποτελεσματικές απ’ ότι τα ίδια τα λογικά τα επιχειρήματα, γιατί ακριβώς χτυπάνε τον θρησκευτικό παραλογισμό, όχι με τον ορθολογισμό, αλλά με…παραλογισμό. Κάτι σαν την ομοιοπαθητική ας πούμε. Κατά το σχετικά πρόσφατο παρελθόν, δεν ήταν λίγες οι «θρησκείες» που γεννήθηκαν, διανθισμένες φανερά από μια διάθεση αστεϊσμού και σάτιρας, με μοναδικό σκοπό να καταδείξουν το γελοίον του πράγματος. Ας γνωρίσουμε μερικές απ’ αυτές…

Τσαγιέρα του Ράσελ (Russell’s Teapot)
Η «Τσαγιέρα του Ράσελ», συχνά αποκαλούμενη και «Θεϊκή» ή «Επουράνια Τσαγιέρα», είναι μία μεταφορά που χρησιμοποίησε ο φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ (1872-1970), σύμφωνα με την οποία το βάρος της απόδειξης το φέρει αυτός που κάνει τον ισχυρισμό, και όχι αυτός που προσπαθεί να τον καταρρίψει. Χρησιμοποιείται κυρίως ως επιχείρημα για τη μη-ύπαρξη του Θεού από τους σκεπτικιστές.

Σε ένα αδημοσίευτο άρθρο του περιοδικού «Illustrated», το 1952, με τίτλο «Is there God?» (Υπάρχει Θεός;), ο Ράσελ έγραψε:
«Αν έλεγα ότι μεταξύ Γης και Άρη υπάρχει μία πορσελάνινη τσαγιέρα σε ελλειπτική τροχιά γύρω από τον ήλιο, κανείς δεν θα μπορούσε να διαψεύσει τον ισχυρισμό μου, αρκεί να προσέθετα ότι η τσαγιέρα είναι τόσο μικρή, που δεν θα μπορούσαν να την ανιχνεύσουν ούτε τα πιο ισχυρά τηλεσκόπιά μας.

Όμως, αν στη συνέχεια έλεγα ότι, αφού ο ισχυρισμός μου δεν μπορεί να διαψευστεί, θα ήταν ασυγχώρητη απρέπεια να τον αμφισβητούμε με την λογική μας, τότε οι περισσότεροι δικαίως θα θεωρούσαν ότι έλεγα ανοησίες.

Αν όμως η ύπαρξη μιας τέτοιας επουράνιας τσαγιέρας αναφερόταν σε πανάρχαια βιβλία, και διδασκόταν ως ιερή αλήθεια κάθε Κυριακή, και ενσταλαζόταν στα μυαλά μικρών παιδιών σε όλα τα σχολεία, τότε ακόμα και ο παραμικρός δισταγμός, θα ήταν τέτοιο δείγμα εκκεντρικότητας, που σε φωτισμένους καιρούς θα απέφερε στον αμφισβητία το επίζηλο προνόμιο της ψυχιατρικής φροντίδας, ενώ σε πιο πρώιμη περίοδο την Ιερά Εξέταση».

Ο άθεος συγγραφέας και επιστήμονας Ρίτσαρντ Ντόκινς, στο βιβλίο του «Ο εφημέριος του Διαβόλου» (A Devil’s Chaplain), χρησιμοποίησε την «Τσαγιέρα του Ράσελ» ως εξής:
«Ο λόγος που οι υπάρχουσες οργανωμένες θρησκείες εισπράττουν απερίφραστη εχθρότητα είναι ότι, σε αντίθεση με την πίστη στην “Τσαγιέρα του Ράσελ”, έχουν ισχύ, επιρροή, απαλλάσσονται από φόρους και προπαγανδίζονται συστηματικά σε παιδιά πολύ νεαρά για να αντιδράσουν και να προστατευθούν. Tα παιδιά δεν είναι υποχρεωμένα να απομνημονεύουν τρελά βιβλία για τσαγιέρες στα χρόνια που διαπλάθεται η προσωπικότητά τους. Κρατικά επιχορηγούμενα σχολεία δεν αποκλείουν παιδιά των οποίων οι γονείς προτιμούν τσαγιέρες με άλλο σχήμα. Οι “τσαγιεροπιστοί” δεν λιθοβολούν “τσαγιεροάπιστους”, “τσαγιεροαιρετικούς” και “τσαγιεροβλάσφημους” μέχρι θανάτου. Οι μητέρες δεν απαγορεύουν στα παιδιά τους να παντρεύονται άτομα, των οποίων οι γονείς πιστεύουν σε τρεις τσαγιέρες αντί για μία. Οι άνθρωποι που βάζουν πρώτα το γάλα δεν επιτίθενται σ’ αυτούς που βάζουν πρώτα το τσάι…». …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Οι αδελφοί Κύριλλος και Μεθόδιος (κοσμικά ονόματα Κωνσταντίνος και Μιχαήλ αντίστοιχα) που τιμώνται σήμερα κι από την ελληνική Εκκλησία ως ισαποστόλοι άγιοι και η μνήμη τους εορτάζεται στις 11 Μαΐου, είναι ευρέως γνωστοί για την δημιουργία του κυριλλικού αλφαβήτου που χρησιμοποιούν οι Σλάβοι και τον εκχριστιανισμό τους. Θεωρούνται δε απ’ τους Έλληνες (καλύτερα, απ’ τους Ρωμιούς) και φορείς διάδοσης του ελληνικού πολιτισμού στα σλαβικά φύλα, μέσω του εκχριστιανισμού.

Όπως διαπιστώνετε όμως, ο τίτλος του θέματος έχει μερικά ερωτηματικά.

Ας τα πάρουμε ένα-ένα:

1. Βάσει ποιων ιστορικών τεκμηρίων προκύπτει η πεποίθηση και η βεβαιότητα ότι οι δύο αδελφοί ήταν Έλληνες; Γιατί για τους γονείς τους δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτε. Ο πατέρας τους αναφέρεται ως ένας Βυζαντινός αξιωματούχος, αδιευκρίνιστης εθνικότητας, ενώ η μητέρα τους είναι πολύ πιθανό ότι ήταν Σλάβα. Έτσι εξηγείται άλλωστε και το γεγονός της διγλωσσίας των δυο αδελφών. Γνώριζαν πολύ καλά τα σλαβικά, ενώ φυσικά μιλούσαν και τα ελληνικά, τα οποία όμως, ούτως ή άλλως, ήταν η επίσημη γλώσσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (ή για να το θέσουμε ορθότερα, της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας). Το γεγονός ότι γεννήθηκαν στην Θεσσαλονίκη, δεν τους κάνει αυτομάτως Έλληνες, καθώς ως γνωστόν, η πόλη δεν κατοικούνταν μόνο από Έλληνες, αλλά αποτελούσε ένα πολυεθνικό μωσαϊκό.

2. Παραβλέποντας το γεγονός, ότι οι Έλληνες ουδέποτε επιδόθηκαν σε διάδοση του πνεύματος και του πολιτισμού τους, μέσω…ιεραποστολών· απ’ την στιγμή που παράλληλα με τον εκχριστιανισμό που επιχείρησαν, είχαν σκοπό οι δύο αδελφοί να διαδώσουν και τον ελληνικό πολιτισμό, γιατί πολύ απλά δεν δίδαξαν στους Σλάβους το ελληνικό αλφάβητο (το οποίο βεβαίως γνώριζαν), το οποίο χρησιμοποιούνταν και στο Βυζάντιο, και του οποίου οι ίδιοι ήταν υπήκοοι; Το ερώτημα γίνεται πιο βασανιστικό, αν λάβουμε υπόψιν μας, ότι το σημερινό κυριλλικό αλφάβητο που χρησιμοποιούν οι σλαβικοί λαοί δεν είναι αυτό που δημιούργησε ο Κύριλλος. Είναι μια παρανόηση που υπάρχει ακόμη και μέχρι τις μέρες μας. Ο Κύριλλος δεν δημιούργησε το κυριλλικό, αλλά το γλαγολιτικό αλφάβητο, το οποίο ουδεμία σχεδόν σχέση έχει με το ελληνικό και ελάχιστη με το κυριλλικό, το οποίο θεωρείται μετεξέλιξή του. Αντιθέτως, το κυριλλικό αλφάβητο (η ονομασία του είναι συμβατική, αν όχι αυθαίρετη), το οποίο στην πραγματικότητα είναι δημιούργημα των Βούλγαρων, έχει αρκετές ομοιότητες με το ελληνικό, την γνώση του οποίου, δεν την αγνοούσαν μέχρι τότε (ο βασιλιάς Κρούμος εξέδιδε τα διατάγματά του στα ελληνικά). Εξ ου και οι ομοιότητες, καθώς τους φαινόταν πολύ πιο οικείο απ΄τα ορνιθοσκαλίσματα του Κύριλλου, τα οποία εγκατέλειψαν πολύ σύντομα (σε λιγότερο από έναν αιώνα). H δημιουργία του κυριλλικού αλφάβητου απ’ τους Βούλγαρους, με βάση το ελληνικό, καταρρίπτει και το αστείο επιχείρημα, ότι το ελληνικό αλφάβητο δεν μπορούσε να αποδώσει όλους τους φθόγγους της σλαβικής γλώσσας. Γιατί ακόμη κι έτσι, θα μπορούσε απλά να γίνει η προσθήκη των ζητούμενων φθόγγων στο υπάρχον ελληνικό αλφάβητο και να παραδοθεί στους Σλάβους.

3. Για ποια διάδοση ελληνικού πολιτισμού και ελληνικού πνεύματος μιλάμε, όταν όλα όσα μετάφρασαν οι Κύριλλος και Μεθόδιος, ήταν καθαρά θρησκευτικού περιεχομένου, όπως η Αγία Γραφή (αυτό το τερατούργημα) και μερικά ακόμη εκκλησιαστικά κείμενα; Μετέφρασαν Όμηρο, Αριστοτέλη, ή Πλάτωνα και το αγνοούμε; Και πως θα μπορούσαν άλλωστε να κάνουν κάτι τέτοιο, απ’ την στιγμή που το Ελληνικό Πνεύμα κυνηγήθηκε ανελέητα από το θεοκρατικό Βυζάντιο και τα αρχαία ελληνικά συγγράμματα αποτελούσαν υλικό για προσάναμμα; Αρκεί να αναφερθεί ένα ακόμη έργο που μετέφρασαν οι αδελφοί Κύριλλος και Μεθόδιος: «Αγίων ανδρών Βίβλος», το οποίο αποτελεί μια συλλογή κειμένων των «Πατέρων» της Εκκλησίας. Μήπως δεν γνωρίζουμε τι γνώμη είχαν οι «άγιοι Πατέρες» για το ελληνικό πνεύμα και τον ελληνικό πολιτισμό; Ξεχνάμε επίσης, ότι ακόμη και όρος «Έλληνας», ήταν εξοστρακισμένος επί ποινή θανάτου από το ανθελληνικό Βυζάντιο και αντικαταστάθηκε απ’ το «Ρωμιός»; Επομένως τι είδους (ελληνικά) φώτα έδωσαν στους Σλάβους; Απεναντίας, τους βύθισαν κι αυτούς στο σκοτάδι -όπως και τόσους λαούς- της θρησκείας. Και αφού η ελληνική Εκκλησία πιστεύει ότι συντέλεσαν ένα τόσο σημαντικό έργο, γιατί καθυστέρησε τόσο πολύ να τους αγιοποιήσει; Γιατί μέχρι και τον 19ο αιώνα, οι αδελφοί Κύριλλος και Μεθόδιος, απολάμβαναν γενικής ανυποληψίας, τόσο απ’ την Εκκλησία όσο κι απ’ το Κράτος. Να υποθέσει κανείς ότι αγιοποιήθηκαν και εξυψώθηκαν λόγω εθνικών προβλημάτων με τους γείτονες Σλάβους;

Στην πραγματικότητα, τίποτε αυθόρμητο ή άδολο δεν υπάρχει σ’ αυτή την ιστορία. Η δήθεν διαφώτιση των Σλάβων, δεν ήταν παρά μια απόρροια των τότε πολιτικοστρατιωτικών σκοπιμοτήτων. Οι Σλάβοι (με πρώτους τους Μοραβούς [Μοραβία: Περιοχή πρώην Τσεχοσλοβακίας]) εμφανίστηκαν πρόθυμοι να εκχριστιανιστούν σε αντάλλαγμα παροχής προστασίας από το Βυζάντιο, έναντι των Φράγκων και των άλλων εχθρών (συμπεριλαμβανομένων και των Βούλγαρων) που τους απειλούσαν. Κάτι φυσικά που δεν αρνήθηκε το θεοκρατικό Βυζάντιο διακρίνοντας καθαρά τα όποια ωφέλη, εμποδίζοντας παράλληλα την εξάπλωση της επιρροής του Πάπα.

Από τα πρώιμα κιόλας χρόνια της Τουρκοκρατίας, στην Κρήτη αρχίζει η οργανωμένη αντίσταση κατά του κατακτητή, πότε με τη βοήθεια των Βενετών στα Χανιά το 1692 και πότε με την ενθάρρυνση των Ρώσων, στην επανάσταση του Δασκαλογιάννη το 1770. Και οι δύο όμως εξεγέρσεις καταλήγουν σε αποτυχία, με μεγαλύτερες καταπιεστικές συνέπειες για τους υπόδουλους. Αξίζει να σημειωθεί εδώ, η χαρακτηριστική αγριότητα των γενιτσάρων, αυτοκρατορικών και ντόπιων, που είναι μοναδική ίσως στον ελληνικό χώρο.

Η ελληνική επανάσταση του 1821 εξαπλώνεται αμέσως και στην Κρήτη, παρά τη στρατιωτική υπεροχή του τουρκικού στοιχείου, την παντελή έλλειψη όπλων και εφοδίων και την άγρυπνη επιτήρηση των τουρκικών αρχών. Οι αγώνες της Κρήτης, που κινούνται στο ίδιο ιστορικό πλαίσιο με το ξεσήκωμα της άλλης Ελλάδας, διαρκούν 10 σχεδόν χρόνια και περνούν από φάσεις επιτυχίας, αλλά και οδυνηρών συνεπειών. Οι επαναστατικές εξεγέρσεις αρχίζουν από τα Σφακιά. Στις αρχές Ιουνίου του 1821, αρχίζει επίσημα πια ο κρητικός αγώνας. Η πρώτη φάση των αγώνων διαρκεί ως το 1824, όταν οι Τούρκοι καλούν σε βοήθεια μεγάλες αιγυπτιακές δυνάμεις, που κατορθώνουν, σε φονικές μάχες, να καταπνίξουν τα επαναστατικά κινήματα, χαράσσοντας παράλληλα με τη φιλοπόλεμη τακτική τους φιλόδοξους μελλοντικούς στόχους.

Το ίδιο χρονικό διάστημα που μαινόταν η επανάσταση στην Κρήτη, οι εκεί ιεράρχες, σε απόλυτη σύμπνοια με την αντεθνική δράση του Πατριαρχείου, γύριζαν στα χωριά, και προσπαθούσαν να κάμψουν το ηθικό του πληθυσμού, λέγοντας πως οι επαναστάτες είναι αφορισμένοι, και πως πρέπει να παρατήσουν τα όπλα -τονίζοντας παράλληλα και την υπεροχή των εχθρών- και να ζητήσουν συγχώρεση από την «κραταιάν, ένδοξη και φιλάνθρωπον βασιλείαν».

Προς το τέλος του 1823 ο μητροπολίτης Κρήτης, Καλλίνικος Γ΄ ο εξ Αγχιάλου, διαμήνυε στο ποίμνιό του:

Χριστιανοί, τέκνα εν Κυρίω!

 

Γνωστόν έστω υμίν ότι ο ενδοξώτερος αρχιστράτηγος Χασάν Πασάς από φιλανθρωπίαν κινηθείς απεφυλάκισε πολλούς άλλους αδελφούς ημών και εμέ τον ίδιον. Ευρισκόμενος εγώ τώρα υπό την ευνοϊκήν προστασίαν του, ως περί τούτου θέλει σας πληροφορήσει και ο διάκονός μου, δεν δύναμαι από ευγνωμοσύνην να κρύψω την προαίρεσιν και την δικαιοσύνην του. Έρχομαι όμως να παρακαλέσω υμάς, χριστιανοί, να έλθετε πλέον εις συναίσθησιν και να γνωρίσατε με ποίαν ισχυράν δύναμιν του Αντιβασιλέως της Αιγύπτου έχετε να κάμετε.

 

Όθεν σας συμβουλεύω να ρίψητε τα όπλα και να προσπέσητε εις τοιούτον φιλάνθρωπον αρχιστράτηγον, τον οποίον επίτηδες ο ενδοξώτατος Μεχμέτ Αλής έστειλεν τοιούτον, διά να ειρηνεύση τον τόπον μας…

 

Ούτω πράξητε χριστιανοί μου προτιμώντες τον ειρηνικόν βίον παρά τας τόσας ζημίας, τας οποίας καθ’ εκάστην λαμβάνετε υμείς αυτοί, τα τέκνα σας και τα κτήματά σας…

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1827, ο επίσκοπος Κυδωνίας (Κρήτης) Αρτέμιος, θα προσθέσει κι αυτός το όνομά του στον κατάλογο των «ηρωικών» ρασοφόρων της Εκκλησίας, κοινοποιώντας την ακόλουθη εγκύκλιο, με την οποία συνιστούσε στους επαναστατημένους Κρητικούς -τι άλλο;- την υποταγή στον «φιλάνθρωπο» Τούρκο άρχοντα:

Χριστιανοί, ευρισκόμενος εις Γραμβούσαν, σας εύχομαι. Λυπούμαι, αδελφοί μου, ότι σας μωραίνει η τύχη, ώστε να επιμένετε ασυλλογίστως εις το ολέθριον φρόνημα της αποστασίας, το οποίον μέλλει δυστυχώς να επιφέρει και τον τέλειον αφανισμόν σας, εάν δεν μεταμεληθήτε, εωσότου έχετε καιρόν, και αποστραφήτε την οδόν ταύτην της πλάνης σας. Δεν πρέπει κατ’ ουδένα τρόπον να φροντίζετε, τι κάμνουν εις άλλα μέρη οι αποστάται. Σεις χρεωστείτε να φροντίζετε περί της ιδικής σας σωτηρίας και περί της ζωής των τέκνων σας.

 

Εντός ολίγου περιμένονται εδώ οι στόλοι της Αιγύπτου και της Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίοι μέλλουν να σας πολιορκήσουν, αυτοί μεν διά θαλάσσης, τα δε στρατεύματα διά ξηράς, ώστε να σάς βιάσωσι να παραδοθήτε και να χαθήτε.

 

Ο Μουσταφά βέης είναι φιλάνθρωπος και γνωρίζω καλώς ότι δεν θέλει το κακόν σας όθεν από χριστιανικήν αγάπην κινούμενος σας συμβουλεύω και εγώ να προλάβητε τα φρικτά δυστυχήματα, τα οποία σας περιμένουν, εάν πρότερον εκουσίως δεν καταθέσητε τα όπλα και υποταχθήτε εις τον Υψηλότατον βέην μας. Και αυτοί οι ίδιοι φυλακισμένοι καπεταναίοι με παρεκάλεσαν να σας γράψω περί τούτου και προς τούτοις να λάβητε συμπάθειαν εις τα βάσανα, τα οποία σήμερον υποφέρουν εξαιτίας σας…

Σας κάνει εντύπωση ο τίτλος; Προφανώς. Σας φαίνεται περισσότερο ή λιγότερο δόκιμος όρος «Ελληνοϊσλαμισμός», από τον όρο «Ελληνοχριστιανισμός» που με περισσή φροντίδα «πλασάρεται» στη χώρα μας;

Κατά τον τελευταίο, ο Χριστιανισμός δεν είναι παρά η διάσωση και προέκταση των ελληνικών παραδόσεων μέσω του Χριστιανισμού. Και τα επιχειρήματα όσων τον υποστηρίζουν είναι, πάνω κάτω, αυτά:

• Οι χριστιανοί μοναχοί διέσωσαν τα ελληνικά βιβλία.
• Οι πατέρες του Χριστιανισμού μελέτησαν την ελληνική Φιλοσοφία την οποία απήλλαξαν από την «ειδωλολατρική πλάνη».
• Οι βυζαντινοί λόγιοι διέδωσαν την Ελληνική Σκέψη.
• Οι βυζαντινές τέχνες δανείστηκαν από τις ελληνικές.
• Επίσημη γλώσσα του βυζαντινού κράτους ήταν η ελληνική.
• Η νέα θρησκεία σεβάστηκε τους Ιερούς Τόπους μετατρέποντάς τους σε εκκλησίες.
• Η διοίκηση του βυζαντινού κράτους στελεχωνόταν από Έλληνες.

Είναι ολοφάνερο πως εδώ έχουμε τεράστιο έλλειμμα τόσο λογικής (ταύτιση Χριστιανισμού και Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά πώς βολεύει) όσο και ιστορικής ακρίβειας (τα περισσότερα είναι ψέμματα). Ας τους κάνουμε όμως τη χάρη και ας πούμε πως είναι αληθινά. Είναι αρκετά για να θεμελιώσουν την «ελληνικότητα» ενός πολιτισμού; Αν είναι έτσι, τότε όσοι πολιτισμοί κάνανε τα ίδια θα πρέπει να είναι κι αυτοί ελληνικοί. Σωστά; Υπάρχει λοιπόν άλλος τέτοιος πολιτισμός;

Ε, λοιπόν υπάρχει, και είναι το Ισλάμ! Το οποίο Ισλάμ μπορούμε να το ταυτίσουμε με μεγαλύτερη ασφάλεια με το χαλιφάτο της Βαγδάτης αφού ιδρύθηκε από τον Μωάμεθ τον ίδιο και ο ηγέτης του ήταν ταυτόχρονα κι ο «ηγέτης των πιστών» (όπως ξέρει οποιοσδήποτε έχει διαβάσει έστω Ιζνογκούντ). Μπορούμε επίσης να το ταυτίσουμε ασφαλέστατα και με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αφού ο σουλτάνος Σελίμ ο Α’ θα πάρει τον ίδιο τίτλο από τον τελευταίο χαλίφη της δυναστείας των Abbas και οι ιεροί τόποι του Ισλάμ θα τον αναγνωρίσουν ως προστάτη του.

Ιδού λοιπόν τα έργα κι οι ημέρες μιας άγνωστης «ελληνικής» αυτοκρατορίας:

• Οι ισλαμιστές ηγέτες διέσωσαν τα ελληνικά βιβλία: Σωστό. Την εποχή της μεγάλης ακμής του Ισλάμ, Άραβες σοφοί έρχονται στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία για να αγοράσουν αρχαία χειρόγραφα τα οποία μελετούν, αντιγράφουν και μεταφράζουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα έργα του μαθηματικού Διοφάντου τα οποία χρωστάμε στις αντιγραφές από τους Άραβες.
• Οι ισλαμιστές λόγιοι μελέτησαν την ελληνική Φιλοσοφία: Σωστό. Οι Άραβες λάτρεψαν τον Αριστοτέλη κι έχουμε σειρά από άραβες φιλοσόφους: Αλ Κιντί, Ζαχίζ, Αλ Φαραμπί, Ιμπν Κοτέιμπα, Ιμπν Ντορέιντ, Ιμπν Σινά, Αβερρόης. (Αντίστοιχα, πόσους βυζαντινούς φιλοσόφους -όχι θεολόγους!- ξέρετε;)
• Οι ισλαμιστές λόγιοι διέδωσαν την Ελληνική Σκέψη: Σωστό. Οι Άραβες αναδεικνύουν πλήθος σπουδαίων επιστημόνων (γιατροί, μαθηματικοί, αστρονόμοι, χημικοί) που διαδίδουν και εξελίσσουν τις επιστήμες που διδάχτηκαν από τους Έλληνες από τη Μέση Ανατολή ως την αραβοκρατούμενη Ισπανία (αντίστοιχα, το Βυζάντιο πότε προχώρησε τις επιστήμες των Ελλήνων;).
• Οι ισλαμικές τέχνες δανείστηκαν από τις ελληνικές: Σωστό. Τουλάχιστον κοιτώντας μια εγκυκλοπαίδεια στο λήμμα «Σινάν» μαθαίνουμε πως ο εν λόγω ήταν ο κορυφαίος εκπρόσωπος της ελληνοϊσλαμικής (!) αρχιτεκτονικής. Και ήταν και Έλληνας! Όσο για την αραβική μουσική, τα «μακάμια» των αράβων στηρίζονται στις θεωρίες του Πυθαγόρα. (αντίθετα, ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός την ζοφερή εποχή της εικονομαχίας με την «Οκτώηχο» «απαλλάσσει» τη βυζαντινή μουσική από του «ειδωλολατρικούς τρόπους»).
• Επίσημη γλώσσα του χαλιφάτου ήταν η ελληνική: Σωστό. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία λίγα χρόνια μετά την άλωση της Νέας Ρώμης, είχε κάνει επίσημη γλώσσα της τα ελληνικά για ένα σεβαστό χρονικό διάστημα.
• Η νέα θρησκεία σεβάστηκε τους Ιερούς Τόπους: Εδώ έχουμε ένα μεθοδολογικό πρόβλημα διότι κατά τους χριστιανούς η κατάληψη ενός ιερού τόπου από τη νέα θρησκεία κι ο εκδιωγμός από εκεί της παλαιάς θεωρείται σεβασμός. Αν αυτό λοιπόν είναι σεβασμός, τότε οι ισλαμιστές υπήρξαν ευσεβέστατοι. Είτε μιλάμε για χριστιανικούς ναούς, είτε για ελληνικούς ναούς (οι οποίοι είχαν ήδη μετατραπεί σε εκκλησίες), οι ισλαμιστές τους σεβάστηκαν. Σαν να λέμε, σεβάστηκαν τον Παρθενώνα, γι’ αυτό τον έκαναν τζαμί. Ή, καλύτερα, σεβάστηκαν την «Αγιά Σοφιά», γι’ αυτό την έκαναν τζαμί (το τελευταίο πονάει, ε;). Άρα, με τα χριστιανικά μέτρα, σωστό κι αυτό.
• Η διοίκηση του κράτους στελεχωνόταν από Έλληνες: Σωστό για την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Πολλοί σουλτάνοι είχαν Ελληνίδα μητέρα, ενώ η Υψηλή Πύλη στελεχώνεται από «Έλληνες», τους γνωστούς μας Φαναριώτες!

Θα μπορούσα να παραθέσω κι άλλα στοιχεία που να δείχνουν την «ελληνικότητα» του Ισλάμ. Ωστόσο δεν χρειάζεται. Ξέρουμε όλοι πως το Ισλάμ δεν ήταν ελληνικό. Αν όμως κάποιοι επιμένουν πως για τους ίδιους λόγους το Βυζάντιο ήταν ελληνικό, τί να πω γι’ αυτούς πέρα απ’ ότι χαρίζουν τον τίτλο της ελληνικότητας σε τιμή ευκαιρίας.

Λυκόφρων