Πάρε-Δώσε

Το προσκύνημα σε πρόσωπα που ζούσαν ακόμη συνέβαινε κατά μίμηση παγανιστικών εθίμων. Παντού στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία προσείλκυαν το πλήθος άνθρωποι κατειλημμένοι από τον «θεό», κήρυκες και θαυματοποιοί, σοφοί, μάντεις, εξάγγελοι της σωτηρίας, μυσταγωγοί, θεόπνευστοι. Και αυτοί οι ζωντανοί «divi», άνθρωποι προικισμένοι, για τους οποίους πίστευαν ότι ήταν πλήρεις θείου πνεύματος και θείας δύναμης, τους οποίους θεωρούσαν απεσταλμένους του Θεού, κινητοποίησαν ολόκληρα πλήθη. Διότι κατά την ελληνιστική περίοδο του θρησκευτικού συγκρητισμού, οι λαϊκές μάζες αγαπούσαν τους «επίγειους» θεούς, τους «επίγειους» αρωγούς, αυτούς θαύμαζαν οι «divi» ήρθαν να αντικαταστήσουν, ούτως ειπείν, τους φιλοσόφους και τους ποιητές της κλασικής περιόδου.

Στους πιο περίφημους από αυτούς τους ειδωλολάτρες συγκαταλέγεται ένας σύγχρονος της εποχής του Ιησού, ο Απολλώνιος ο Τυανέας, η βιογραφία του οποίου, γραμμένη από τον Φιλόστρατο, έχει τόσο εκπληκτικές ομοιότητες με τη βιβλική εικόνα του Ιησού, ώστε σε πολλά κομμάτια της διαβάζεται σαν ευαγγελικό κείμενο. Κι ένας ακόμη πιο σκοτεινός εκπρόσωπος αυτού του θεϊκού σιναφιού είναι ο Περεγρίνος ο Πρωτεύς, ένας κυνικός, ο οποίος αυτοπυρπολείται το 176 μ.Χ. σε μια θεαματική επίδειξη στην Ολυμπία μπροστά στα μάτια πολλών περίεργων περαστικών, αφού προηγουμένως, στη φυλακή, ομολογεί πίστη στον Χριστιανισμό -σύμφωνα με τον Λουκιανό, μόνο και μόνο για να αρπάξει πλούσια δώρα.

Σύμφωνα με τους απολογητές, υπάρχει ωστόσο μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο προσκύνημα σε ζώντες ειδωλολάτρες κι εκείνο σε ζώντες χριστιανούς, μεγάλη διαφορά γενικά ανάμεσα σε κάθε ειδωλολατρικό και χριστιανικό προσκύνημα. Παραδέχονται μεν μια εκπληκτική ομοιότητα όσον αφορά τα εξωτερικά γνωρίσματα, ακόμη και ταυτότητα των προσώπων, αλλά ο ειδωλολάτρης αρωγός ενεργούσε από μόνος του, ο χριστιανός όμως μέσω του Θεού -ο ένας είναι η πηγή, ο άλλος το εργαλείο, η μια βοήθεια έχει μαγικές επιρροές, είναι θεουργική πρακτική, η άλλη είναι γνήσια και πραγματικά θρησκευτική. Ωστόσο λένε ότι ο Χριστός είναι πηγή, όπως ο ειδωλολάτρης ήρωας, αλλά ο Χριστός «αποτελεί εδώ εξαίρεση και δεν συγκρίνεται με άλλους» (Kotting).

Βέβαια, αυτά τα ξέρουμε και δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε με τέτοιου είδους εξυπνάδες, με παπαδίστικα ψέματα, μπορούμε να αγνοήσουμε τέτοιες δήθεν λόγιες διαφοροποιήσεις, που δεν είναι παρά χονδροειδείς απάτες και διδάσκονται για αιώνες. Όπως και να έχει το πράγμα, από τη μια πλευρά έχουμε να κάνουμε με την επιθυμία να βοηθηθούν, την ικανοποίηση της περιέργειας, την πίστη σε θαύματα· και από την άλλη με την κομπορρήμονα εκκεντρικότητα των επιδειξιών, όπως και με την επιδίωξη να βγάλουν κέρδος από τη δυστυχία, την αποβλάκωση· με λίγα λόγια κάθε φορά το θέμα είναι η ανθρώπινη φτώχεια, η μανία για τα θαύματα και η μπίζνα.

Οι ασκητές διέθεταν μεγάλη δύναμη έλξης. Υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να γίνουν αντικείμενα της περιέργειας των πιστών. Κάθε φορά που πλησίαζε κάποιο δίποδο, αυτοί κρύβονταν σαν αγρίμια μέσα στη σπηλιά τους, χώνονταν στη γη σαν τυφλοπόντικες, ώστε μιλούσαν και για «άγιους τυφλοπόντικες». Για πολλούς αρκούσε «η μυρωδιά των ανθρώπων», για να το βάλουν στα πόδια. Και πολλές ασκητείες δεν δημιουργήθηκαν για θαυμαστές, όπως βεβαίως οι «έγκλειστοι» ή οι «βοσκοί».

Άλλοι ασκητές όμως αγαπούσαν τη «δημοσιότητα» και περιβάλλονταν από πλήθος μαθητών. Ο άγιος Απολλώνιος είχε περισσότερους από πεντακόσιους, όπως πιστοποιεί ο εκκλησιαστικός συγγραφέας Ρουφίνος. Άλλοι πάλι έμοιαζαν μάλλον με επιδειξίες της πιο ακραίας μορφής. Ναι μεν κάλυπταν το «αμαρτωλό» μέλος τους, είτε με μακριά μαλλιά, με μακριές γενειάδες, με φύλλα, είτε απλά κλείνοντας γρήγορα σφιχτά τα πόδια, αλλά κατά τα άλλα επιδείκνυαν τον ηρωισμό τους, την ηρωική αυτοθυσία τους στις υπηρεσίες του άγιου εγωισμού, για την επίτευξη του ουράνιου βασιλείου, επιδείκνυαν ανενδοίαστα την ασκητεία τους και κάθε είδος τρέλας που μπορεί να φανταστεί άνθρωπος. Ύστερα, σε αυτούς τους έρημους τόπους διαδραματίστηκε «ένα πρωτόγνωρο θέατρο, ένα θέατρο στο οποίο ο καθένας δίνει την εντύπωση ότι παίζει έναν αιώνιο ρόλο με ζήλο και οδυνηρή σχολαστικότητα», και το έκαναν με τέτοιο τρόπο, ώστε θα ήταν πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο, «να διακρίνεις εδώ τους πραγματικούς τρελούς από τους δήθεν, τους αληθινούς αγίους από τους ψεύτικους…» (Lacarriere).

Όλη αυτή η χριστιανική βλακεία στις έρημους της Αιγύπτου, της Αραβίας, της Συρίας προκαλούσε την περιέργεια των πιστών. Είχε δημιουργηθεί ένα αντίγραφο των «Αγίων Τόπων» (Raymond Ruyer), οιονεί κομμουνιστικές κοινότητες και εκκεντρικοί όλων των ειδών. Κι έτσι άρχισαν να πηγαίνουν προσκυνητές και σε αυτά τα μέρη, καθώς μάλιστα, για πολλούς που ταξίδευαν στους «Αγίους Τόπους», η χώρα των Φαραώ ήταν μια μικρή εκδρομή. Ήδη από το δεύτερο ήμισυ του 4ου αιώνα επισκέπτονται αναρίθμητοι πιστοί, με οποιαδήποτε κίνητρα, αλλού τους πιο γνωστούς αναχωρητές, αλλού τα σημαντικότερα μοναστικά κέντρα, τα μοναστήρια, στο Πίσπιρ, την Αρσινόη, την Οξύρρυγχο, την Αφροδιτόπολη, τη Βαβυλώνα, τη Μέμφιδα κ.ά. Έτσι, πήγαιναν απλοί άνθρωποι, όπως και «άνθρωποι του κόσμου». Ευγενείς, αξιωματούχοι της αυτοκρατορίας, πλούσιες κυρίες, όπως η πλούσια φίλη του Ιερώνυμου, Παύλα. Και η προσκυνήτρια Αιθερία ήταν ανάμεσα τους, και κατόπιν λαμπρές προσωπικότητες της εκκλησιαστικής ιστορίας από Ανατολή και Δύση, ο Παλλάδιος, ο Ιωάννης, ο Κασσιανός ή ο Ρουφίνος της Ακουιληίας. Και φυσικά, μεγάλα ξενοδοχεία κοντά στα μοναστήρια φρόντιζαν κι εδώ για την παρατεταμένη παραμονή των προσκυνητών.

Στα διάφορα είδη ασκητικής τρέλας και ασκητικού θεατρινισμού ανήκαν οι επονομαζόμενοι «ορθοί». Κι αυτό το είδος το οποίο εμφανιζόταν εν μέσω και ενώπιον όλου του κόσμου, μαγνήτιζε τα βλέμματα, προσείλκυε τους ερίεργους, εκείνους τους προσκυνητές οι οποίοι θαύμαζαν τα ανδραγαθήματα των ανθρώπων που στέκονταν όρθιοι, ακίνητοι σαν παλούκια, για ώρες, για ημέρες, ό,τι καιρό κι αν έκανε, μέσα στο λιοπύρι και στην καταρρακτώδη βροχή, με τα χέρια σταυρωμένα ή υψωμένα προς τον ουράνιο Πατέρα, σιωπηλοί, προσευχόμενοι, ψέλνοντας Ο άγιος Ιάκωβος, κατόπιν επίσκοπος της Νίσιβης και διδάσκαλος του εχθρού των Ιουδαίων αγίου Εφραίμ, είχε «για σκέπασμα του μόνο τον ουρανό» και ασκούσε τη «στάση (ορθοστασία)» τόσο απορροφημένος, ώστε κάποτε θάφτηκε ολόκληρος από το χιόνι, δήθεν χωρίς να το καταλάβει. Ένας συνάδελφος αυτού του περίτρανου ορθού, ο Ιωάννης των Σάρδεων, τη νύχτα, στον ύπνο του, κρατιέται όρθιος με σχοινί που έχει περάσει από τις μασχάλες του. Η αγία Δομνίνα, παρομοίως επαγγελματίας ορθή και εκτεθειμένη «στα μάτια όλου του κόσμου», «δεν μιλάει ποτέ», όπως αναφέρει ο εκκλησιαστικός διδάσκαλος Θεοδώρητος, «χωρίς να χύνει δάκρυα, πράγμα που γνωρίζω από ιδία εμπειρία, διότι συχνά έπιανε το χέρι μου και το έβαζε στα μάτια της και το ύγραινε τόσο, ώστε γίνονταν μούσκεμα».

Αλλά ακόμη και αυτοί οι μωροί επισκιάστηκαν από μια ασκητική τρέλα και μια επιδειξιομανία, με μια σκιά που έφτανε σε υψηλότερο, για να μην πούμε σε ύψιστο επίπεδο, αποτελώντας έτσι κυριολεκτικά την κορυφή όλων των ασκητικών ανδραγαθημάτων, από την πρακτική των στυλιτών.

Οι στυλίτες πυροδότησαν ένα μεγάλο κύμα προσκυνητών που δεν τελείωσε ούτε μετά τον θάνατο τους, παρά άνθισε στον τόπο της τόσο φιλόδοξης όσο και ανόητης εκκεντρικότητας τους, η οποία δημιούργησε τέτοιον σάλο ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Στέκονταν πάνω σε στύλους από πέτρα ή ξύλο και φυσικά με τον ένα και μοναδικό σκοπό να απομακρυνθούν από τη γη, από τους ανθρώπους. Δεν είναι τυχαίο που αυτό το, τουλάχιστον από μορφολογική άποψη, αποκορύφωμα των χριστιανικών παραλογισμών άρχισε στη Συρία, όπου ήδη οι ειδωλολάτρες πίστευαν ότι, όσο ψηλότερα στεκόταν ένας άνθρωπος, τόσο καλύτερα μπορούσε να μιλήσει με τους θεούς …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Όπως δεν είναι τίποτα καινούργιο στον Χριστιανισμό, έτσι δεν είναι καινούργιο και το φαινόμενο της λατρείας των ιερών λειψάνων η οποία θεωρείται στοιχείο της λατρείας των μαρτύρων και των αγίων, και θα παίξει μεγάλο ρόλο στη ζωή των πιστών χριστιανών για δύο ολόκληρες χιλιετίες.

Ιερά λείψανα υπήρχαν από θεούς και ήρωες. Ήδη οι «πρωτόγονοι» διατηρούσαν λείψανα ανθρώπων που είχαν ανώτερες δυνάμεις, συγγενών, φυλάρχων, πολεμιστών, εχθρών, όπως παραδείγματος χάρη τα κρανία που αποκτούσαν οι κυνηγοί κεφαλών. Ή φόραγαν τα λείψανα ως φυλαχτό. Η λατρεία των λειψάνων βασίζεται στην πίστη ότι μέσα στους ήρωες, τους προφήτες, τους μεσσίες· και τους αγίους δρα μια ιδιαίτερη δύναμη η οποία παραμένει ενεργή και μετά το θάνατο τους. Ευρεία λατρεία λειψάνων υπήρχε σε αρκετές προχριστιανικές «ανώτερες θρησκείες».

Στον Ινδουισμό, λείψανα έχουν μόνο μερικές μεταρρυθμιστικές αιρέσεις, οι ραντασβάμις τα ρούχα αρχαίων γκουρού, οι καμπιρπάνθις τις παντόφλες του δασκάλου τους. Αντιθέτως, στον Ζαϊνισμό ή τον Βουδισμό αυτή η λατρεία είναι πολύ ανεπτυγμένη. Λατρεύονται υπολείμματα του σώματος βουδιστών αγίων (sharirika) και χρηστικά αντικείμενα (paribhogika). Και η στάχτη και τα οστά του Βούδα, όπως αργότερα εκείνα πολλών χριστιανών αγίων, μοιράστηκαν ανάμεσα στους κοσμικούς οπαδούς του, σε πολλούς τόπους των Ινδιών εξέθεταν τα δόντια του, τα μαλλιά του, το ραβδί, το παγούρι, όπως και λείψανα των μαθητών του. Σήμερα ακόμη η πόλη Κάντι της Κεϊλάνης ισχυρίζεται ότι έχει στην κατοχή της ένα δόντι του Βούδα (μήκους 5 εκ.), η παγόδα Σουέ Ντάγκον στη Ρανγκούν (Βιρμανία) οχτώ τρίχες του Γκαουτάμα μαζί με ό,τι άφησαν οι μυθικοί προγονοί του. Πολλά τζαμιά διατηρούν τις τρίχες από το γένι του
Μωάμεθ σε γυάλινα μπουκάλια. Αλλά και στον κινέζικο Βουδισμό διατηρούν ιερά οστά, όπως και πλήθος άλλων πραγμάτων που φτάνουν μέχρι μικροσκοπικούς κόκκους σκόνης πτωμάτων.

Ο Ιουδαϊσμός δεν έχει λατρεία λειψάνων. Πώς θα μπορούσε να αναπτυχθεί σ’ ένα λαό, στον οποίο η «Αγία Γραφή» (Δ’ Μωυσής 19,11 κ.εξ.) επιτάσσει: «Όποιος αγγίξει νεκρό, θα είναι ακάθαρτος για εφτά ημέρες». Όποιος μάλιστα δεν καθαριστεί την τρίτη και την έβδομη ημέρα, «όποιος μολύνει και την κατοικία του Κυρίου», «πρέπει να αποκόπτεται από το λαό του Ισραήλ». Ωστόσο η καθολική θεολογία βρίσκει στην Παλαιά Διαθήκη, εκτός πολλών άλλων χριστιανικών στοιχείων, και τη λατρεία των λειψάνων, π.χ. στα σημεία: «Τα κόκκαλα του Ιωσήφ, τα οποία έφεραν τα παιδιά του Ισραήλ από την Αίγυπτο, τα έθαψαν στην πόλη Συχέμ…». Ή «Τα οστά τους (των δικαίων) ας αναδώσουν νέα ζωή από τον τόπο τους» (Σοφ. Σειρ. 46, 12).

Η μαγεία των χριστιανικών λειψάνων έχει επομένως τόση σχέση με τον Ιουδαϊσμό, όση και με τον Ιησού και τους Αποστόλους του. Αντιθέτως υπάρχουν εκπληκτικές ομοιότητες με μια ευρέως διαδεδομένη ειδωλολατρική λατρεία.

Για τους Έλληνες, οι ήρωες ήταν οι γενναίοι του πανάρχαιου παρελθόντος, νικητές σε μάχες, σε αγωνίσματα, ήταν ηγεμόνες, βασιλείς, τις περισσότερες φορές μυθικά πρόσωπα τα οποία ωστόσο σχεδόν όλοι θεωρούσαν πραγματικούς ανθρώπους. Σε αυτούς απέδιδαν την ίδρυση ναών και πόλεων, όλους τους σημαντικούς θεσμούς· σε αυτούς απέδιδαν την καταγωγή τους γένη ευγενών, ο Όμηρος τους ύμνησε και παντού πίστευαν ότι είχαν στην κατοχή τους τα λείψανα τους. Καθώς μάλιστα είχαν και τάφους θεών, του Δία, του Ουρανού, του Διόνυσου, του Απόλλωνα και άλλων, γνώριζαν και λάτρευαν φυσικά και πλήθος μνημείων ηρώων, θρυλικούς τάφους, πηγές, δέντρα, πέτρες, σπήλαια τα οποία έδειχναν οι ξεναγοί.

Τα λείψανα των ηρώων τα διατηρούσαν συνήθως σε τάφους που συχνά ήταν και ο αποκλειστικός τόπος λατρείας τους. Κι όπως έκαναν αργότερα οι χριστιανοί με τα οστά των αγίων τους, έτσι ενταφίαζαν ήδη οι Έλληνες τα οστά των ηρώων τους σε διακεκριμένες θέσεις, παραδείγματος χάρη στο κέντρο της πόλης, αν και κατά τα άλλα δεν έθαβαν σχεδόν καθόλου νεκρούς μέσα στην πόλη λόγω του κινδύνου της μόλυνσης. Κι αν ανέχονταν ακόμη λιγότερο να τους θάβουν στα ιερά, πάλι αποτελούσαν οι ήρωες εξαίρεση, αφού υπήρχαν πολλοί ναοί ή άλση ναών με τάφους ηρώων, ως επί το πλείστον μυθικών, αλλά και ιστορικών προσώπων Ωστόσο, στην ειδωλολατρική αρχαιότητα η λατρεία των σαρκικών λειψάνων ήταν σχεδόν πάντα ταφική λατρεία· μόνο σε μερικές εξαιρετικές περιπτώσεις διατηρούσαν οστά ηρώων εκτός τάφου, σε λειψανοθήκη, παραδείγματος χάρη στην περίπτωση της Ευρώπης στην Κρήτη. Και τα οστά του Πέλοπα στην Ολυμπία και του Τάνταλου στο Άργος αναπαύονταν σε ορειχάλκινο δοχείο. Πάντως, τα περισσότερα τμήματα λειψάνων ήταν τις πιο πολλές φορές σε τάφο. Και όπως η ηρωολατρεία, έτσι και η χριστιανική λατρεία λειψάνων ήταν αρχικά ταφική λατρεία. Οι μάρτυρες των πρώτων αιώνων θάβονταν από τους χριστιανούς σε τάφους και λατρεύονταν εκεί. Χωρίς τάφο κάποιου μάρτυρα δεν υπήρχε λατρεία. Όπως και στους ειδωλολάτρες, έτσι και στους χριστιανούς λειψανοθήκη ήταν αρχικά η σαρκοφάγος. Είτε την τοποθετούσαν στον τάφο είτε παρέμενε θεατή στη θολωτή είσοδο του τάφου, ώστε οι περαστικοί μπορούσαν να τη δουν και να την αγγίξουν, όπως συνέβαινε και σε πολλά ειδωλολατρικά ηρώα.

Στην ηρωολατρεία όπως και στην αγιολατρεία απεικόνιζαν τους τιμώμενους συχνά σε νομίσματα, αν και τους αγίους μόλις κατά τον Μεσαίωνα. Κι όπως οι χριστιανοί έπαιρναν συχνά ονόματα αγίων, ιδιαίτερα από τα τέλη του 3ου αιώνα και μετά, έτσι καθοριζόταν ήδη για τους ειδωλολάτρες η επιλογή ονόματος από κάποιο ήρωα. Ιδιαίτερη δύναμη περνάει μερικές φορές και στα αντικείμενα τα οποία χρησιμοποιούσαν οι ήρωες. Κι αυτή δύναμη μπορεί να μεταδοθεί περαιτέρω. Γενικά όμως κάνει ο ίδιος ο ήρωας θαύματα, ενώ στη χριστιανική πίστη θαύματα κάνουν και τα λείψανα, μεταδίδοντας τη δύναμη την οποία έχουν μέσα τους. Αυτό ισχύει ακόμη και για τμήματα λειψάνων. Όποιος αγγίξει τα οστά μάρτυρα, διδάσκει ο Άγιος Βασίλειος, αποκτά μέσω της δύναμης τους μερίδιο στην αγιοσύνη. Ωστόσο, τα αρχαία λείψανα δεν μοιράζονταν. Δεν εκχωρούνταν κομμάτια λειψάνων. Ούτε υπήρχε παραγωγή τεχνητών λειψάνων -αδιανόητο για τους Έλληνες. Και πρώτα από όλα δεν γνώριζαν καθόλου το εμπόριο λειψάνων, όπως το διεξήγαγαν οι χριστιανοί από τον 4ο αιώνα. Οι ειδωλολάτρες λάτρευαν τα σαρκικά λείψανα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, στον τάφο. Θα το θεωρούσαν ασέβεια να διαταράξουν τη γαλήνη του νεκρού. Ναι μεν διαμέλισαν στην αρχαία Αίγυπτο τα οστά του θεού Όσιρη και τα σκόρπισαν στη χώρα -αλλά μόνο στον μύθο. Η μάλλον μοναδική ιστορική εξαίρεση σε προχριστιανική εποχή, το σκόρπισμα των λειψάνων του Μένανδρου, ενός ηγεμόνα της Ινδίας της ελληνιστικής περιόδου, ενός βουδιστή, δεν αφορούσε το σκελετό αλλά την τέφρα.

Η πρώτη μαρτυρία για την αρχή της χριστιανικής λειψανολατρείας είναι η πολλαπλά πλαστογραφημένη αναφορά στο μαρτύριο του …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Άρθρον Α
Είναι βασικό η δική σου φωνή να είναι η πιο θεόθεν αποκαλυπτική.
Για να είσαι εσύ φίνος χριστιανός, πρέπει οι άλλοι να είναι διαλογής.
Πώς θα το καταφέρεις αυτό ;
Με την επιχείρηση «χωματερή»! Τους «θάβεις» όλους!
Πώς θα το καταφέρεις όμως αυτό και ταυτόχρονα να φαίνεσαι καλός;
Απλό!
Όταν θες να «θάψεις» άλλους δεν υπάρχει πρόβλημα. Μπορείς να «θάβεις» ελεύθερα άθεους, ετερόδοξους, ομόδοξους, γείτονες, ακόμα και συγγενείς ή φίλους.
Αφού λοιπόν τους περάσεις κόσκινο και τους «ξεσκίσεις» κανονικά, στο τέλος θα συμπληρώνεις πάντα «…βέβαια εμείς τους αγαπάμε όλους· ο Κύριος να τους ευλογήσει…».
Τότε είσαι εντάξει! Δεν τρέχει τίποτα! Καθάρισες ρε παιδί μου!

Άρθρον Βου
Όταν θες να δώσεις δόξα στον εαυτό σου μπορείς άνετα να περιαυτολογήσεις όσο θες. Δώσ’ τα όλα. Πες τι φιλανθρωπίες έχεις κάνει, πόσο έχεις τρέξει στο έργο, τι χρήμα ξοδεύεις, τι θαύματα έχουν γίνει κάτω από τα χέρια σου και τέλος πάντων εξήγησε άνετα αλλά έμμεσα στο εκκλησίασμα ότι είσαι ο «superstar» της αδελφότητος! Ένα πράγμα μόνο μη ξεχάσεις…
Μπορείς να περιαυτολογείς όσο θες αλλά στον πρόλογο θα πεις εξάπαντος το εξής: «Και τώρα αδελφοί θα σας πω κάτι για τη δόξα του Κυρίου».

Άρθρον Γου
Θα λες συχνά «αδελφοί μου εγώ είμαι ένα τίποτα… ένα σκουλήκι… ένας τιποτένιος…». Είναι πολύ πιασάρικο αυτό. Συγκινεί τον ακροατή. Είναι πολύ χριστιανουά να λες «είμαι ένα τίποτα… ένα σκουλήκι…» κ.λ.π.
ΦΥΣΙΚΑ εσύ θα λες ότι είσαι τα παραπάνω. Αν σε πει άλλος έτσι, αααα! Είπαμε να το λέμε εμείς. Όχι να μας το λένε οι άλλοι…
Αν κανείς αμφισβητήσει το κύρος και την εξουσία σου στην εκκλησία άσε το «τίποτα» και το «σκουλήκι» στην άκρη, και στείλ’ τον στον…οξαποδώ. Προσοχή μη σου χαλάσει κανείς το πρεστίζζζ…

Άρθρο Δου
Θα λες σε όλους ότι είστε αδέλφια! Θα διακηρύττεις με παρρησία ότι «τα φυσικά σου αδέλφια δεν είναι τίποτα! Τώρα είμαστε εμείς αδέλφια».
Δεν έχει βέβαια σημασία που αν ο ακροατής σου χρειαστεί έναν γιατρό θα τρέχουν τα φυσικά του αδέλφια και όχι εσύ! Εσύ θα το «παίζεις» πάντα ο «big brother»!

Άρθρον Εεεε
Αν κάποιος μπει στο νοσοκομείο δεν υπάρχει πρόβλημα. Ας τον κοιτάξουν οι δικοί του. Εσύ έχεις διακονία λόγου δεν είσαι για τέτοια. Βέβαια αν είναι κάποιος που δεν έχει πιστούς στην οικογένειά του ή ζει μόνος του θα καταλάβει την απουσία σου και μπορεί να γκρινιάξει που δεν πατάς ποτέ! Μη μασάς!…
Εσύ θα πεις ότι εκείνος είναι ο παράξενος λόγω της αρρώστιας και της μοναξιάς του.
Σημασία έχει να ΜΗ φταις εσύ! Πολύ σημαντικό αυτό για το πρεστίζζζζζζ…

Άρθρον Στ’
Αν σε καλέσει η οικογένεια με το ωραίο διαμέρισμα που έχει τζάκι και ωραία σποτ και που ο σύζυγος είναι πολύ κύριος η δε μανδάμ μορφωμένη καλοσυνάτη, σικ και με ευγλωττία, θα πας και θα κάτσεις και θα φας και θα τους μιλήσεις με ζήλο και χαμόγελο για τον Κύριο.
Αν όμως σε καλέσει ο παππούς ο χήρος ο ξεδοντιάρης που είναι και κατιτίς σε άξεστο και μυρίζει σκόρδο, στείλε έναν αδελφό διότι εσύ είσαι πολύ φορτωμένος αυτό το καιρό.
Αν όμως πας… ξεπέτα τον στα γρήγορα!
Μετά μη ξεχάσεις να το διηγηθείς στο κήρυγμα για τη δόξα του Κυρίου!

Άρθρον Ζζζζ
Το Ζζζζ σημαίνει ότι κοιμούνται… Αν ξυπνήσουν θα πέσει οπωρικόν του θέρους ερυθράς αποχρώσεως!

Πηγή: airetik0s.wordpress.com

Είναι Κυριακή πρωί. Μεγάλος αριθμός πολιτών που εργάζεται όλη την προηγούμενη εβδομάδα, περιμένει αυτή την ημέρα για να κοιμηθεί λίγες ώρες παραπάνω, χωρίς το άγχος του «σπαστικού» ξυπνητηριού που τους «αγριεύει» από τα ξημερώματα. Αμ δε όμως… Λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Η Κυριακή είναι η κατεξοχήν ημέρα της Εκκλησίας και την θέση του ξυπνητηριού παίρνει ο εκκωφαντικός ήχος της καμπάνας, της παρακείμενης εκκλησίας. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει κάπου εκεί κοντά του ο καθένας μια εκκλησία. Είναι όπως και τα φαρμακεία: Ένα σε κάθε γωνία.

Ο χτύπος της καμπάνας, «υπενθυμίζει» στο «ποίμνιο» πως είναι ημέρα εκκλησιασμού. Μια πρακτική, αντίστοιχη εκείνης των μουεζίνηδων που καλούν απ’ τα μεγάφωνα τους πιστούς του Αλλάχ να προσέλθουν στο τζαμί. Τί κι αν ο άλλος δεν είναι θρησκευόμενος, ή ανήκει σε άλλο θρησκευτικό δόγμα; Τί κι αν δεν πιστεύει και δεν επιθυμεί να εκκλησιάζεται; Οφείλει να «λάβει γνώση», ότι από τις 6-7 το πρωί η εκκλησία «είναι ανοιχτά και μας περιμένει». Οφείλει να θυσιάσει τον ύπνο του και την ξεκούρασή του «για του Χριστού την πίστη την αγία».

Η Εκκλησία, μπρος στην τεχνολογική εξέλιξη που συντελείται στις μέρες μας, δεν θα μπορούσε να μείνει αμέτοχη. Έτσι, τα «πατροπαράδοτα» καμπαναριά (που οι ανατολικοί αντέγραψαν απ’ τους δυτικούς, τον 6ο αιώνα), δίνουν σταδιακά την θέση τους σε πιο εξελιγμένες μορφές «αφύπνισης»: Τα ηλεκτρονικά καμπαναριά, τα οποία χειρίζονται οι ιερείς, ως άλλοι DJ, μέσω ενός πίνακα ελέγχου (κονσόλας), που υπάρχει εντός του ναού. Ο ιερέας μπορεί να προγραμματίσει πλέον το άκουσμα της καμπάνας, την διάρκεια, καθώς και να κάνει χρονοδιάγραμμα αναπαραγωγής χτυπήματος «καμπάνας» (όλα αυτά, χωρίς να «κουράζεται», όπως με τον παραδοσιακό τρόπο). Έτσι, το άκουσμα της «παραδοσιακής» καμπάνας, που σε κάποιες περιπτώσεις θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έως και υποφερτό, έχει αντικατασταθεί με ηχητικές εγκαταστάσεις, που παίζουν στη διαπασών «μελωδικούς» ήχους καμπάνας, ενώ ταυτόχρονα το περίοικο ποίμνιο είναι υποχρεωμένο να ακούει μέσω των μεγαφώνων, τις ψαλμωδίες των ενίοτε παράφωνων ψαλτών.

Σε παλαιότερες εποχές, το μόνο θετικό που θα μπορούσε να αναγνωρίσει κάποιος στην ύπαρξη και λειτουργία των καμπανών, είναι η χρήση τους ως ένα είδους συναγερμού, που ειδοποιούσε τους περίοικους για κάποιο συμβάν (π.χ. πυρκαγιά). Σήμερα αυτή η χρήση, μάλλον περιττεύει, όπως περιττεύει και η «μόδα» του ηλεκτρονικού ρολογιού που έχουν αρκετές εκκλησίες για να υπενθυμίζουν την ώρα, με ωριαία εκκωφαντικά χτυπήματα, λες κι ο κόσμος δεν έχει ρολόγια πάνω του για να βλέπει την ώρα.

Είναι αρκετοί αυτοί, που αν και αναγνωρίζουν εμμέσως το ενοχλητικό της υποθέσεως, σπεύδουν να δώσουν ωστόσο κι ένα ελαφρυντικό στην Εκκλησία, με την δικαιολογία πως οι καμπάνες δεν χτυπούν σε ώρες κοινής ησυχίας. Η δικαιολογία αυτή δεν στέκει, καθώς εδώ δεν έχουμε να κάνουμε, απλά με ώρες κοινής ησυχίας, αλλά με ηχορύπανση, που, τυπικά τουλάχιστον, τιμωρείται απ’ τον νόμο. Λέμε τυπικά, γιατί στην πράξη, ελάχιστες φορές έχει ενεργοποιηθεί ο νόμος για την ηχορύπανση, όταν αυτό το αδίκημα συντελείται από την Εκκλησία. Ένα άλλο -φαιδρό- αντεπιχείρημα, είναι πως οι καμπάνες δεν ηχορυπαίνουν περισσότερο από τα διάφορα κλαμπς που παίζουν διαπασών μουσική και σε ώρες κοινής ησυχίας. Το «επιχείρημα» αυτό είναι φαιδρό, αφ’ ενός γιατί δεν έχουμε όλοι κι από ένα τέτοιο κλαμπ στη γειτονιά μας (ενώ εκκλησία, κατά 99%, έχουμε) κι αφ’ ετέρου η ύπαρξη της παρανομίας αυτών των κλαμπς, δεν σημαίνει ότι νομιμοποιεί αυτήν της Εκκλησίας.

Πως ορίζεται όμως η ηχορύπανση; Σύμφωνα με τον νόμο, οποιοσδήποτε ήχος ή θόρυβος υπερβαίνει τα 50 db (ντεσιμπέλ), θεωρείται ηχορύπανση. Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος των επιπέδων θορύβου, μια κανονική σε ένταση ομιλία κινείται στο όριο των 50 db, το χτύπημα του τηλεφώνου στα 70-80 db, ένας αεροσυμπιεστής (κομπρεσέρ) στα 90-100 db, η διαπασών μουσική των κλαμπς στα 100-110 db και η απογείωση ενός αεροπλάνου πάνω από 140 db. Διάφορες μετρήσεις που έχουν γίνει σε καμπαναριά (ηλεκτρονικά και μη), αναφέρουν κατά μέσον όρο τιμές 80-100 db.

Με άλλα λόγια, δεν διαφέρει σε ένταση ο ήχος που παράγεται από το χτύπημα της καμπάνας, από τον θόρυβο ενός αεροσυμπιεστή που χαλάει τον κόσμο έξω απ’ το σπίτι μας. Αν και στην περίπτωση του αεροσυμπιεστή μπορεί να επιδειχθεί μια σχετική ανοχή, λόγω του πρόσκαιρου του πράγματος, είναι ευνόητο πως δεν γίνεται να μιλάμε για την ίδια ανοχή στην περίπτωση της καμπάνας που ηχεί σε τακτά χρονικά διαστήματα και δίχως εν τέλει ωφέλιμο και δημιουργικό σκοπό (όπως στην περίπτωση του αεροσυμπιεστή). Και για να γίνει πιο κατανοητό, οι καμπάνες των εκκλησιών, δεν εξαιρούνται του νόμου.

Παρ’ ότι πολλοί ενοχλούνται απ’ την ηχητική αυθαιρεσία της Εκκλησίας, ελάχιστοι ενοχλούμενοι καταφεύγουν στην δικαιοσύνη, αφ’ ενός γιατί θα μετατραπούν σε δακτυλοδεικτούμενους, ώς «αντίχριστοι» και «άθεοι» από τους «θρήσκους» συμπολίτες τους (φαινόμενο όχι σπάνιο, ειδικά σε μικρές κοινωνίες), αφ’ ετέρου γιατί το φαινόμενο αυτό (της «ιερής» ηχορύπανσης), αντιμετωπίζεται κι από την ίδια την δικαιοσύνη, ως ένα στοιχείο πολιτιστικής παράδοσης και κληρονομιάς, που θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με ανοχή. Χαρακτηριστική της αντίληψης αυτής, είναι μια απόφαση που εκδόθηκε στην Κρήτη, προ λίγων ετών, που υποστήριζε πως λόγω του νοήματος και της σπουδαιότητας της κωδωνοκρουσίας για το σύνολο των πιστών, «… δικαιολογείται η αυξημένη υποχρέωση των αιτούντων για ανοχή ενοχλήσεων (ακόμα και αν υπήρχαν τέτοιες) που προέρχονται από τον ήχο των καμπανών που λειτουργούν με το σύστημα της ηλεκτρικής κωδωνοκρουσίας…».

Η ελληνική πολιτεία, που δεν δίστασε να ρίξει «καμπάνα» σε σχολείο για ηχορύπανση, δείχνει να κωφεύει ακόμη και σε εκκλήσεις του Συνήγορου του Πολίτη να ελέγξει τις εκάστοτε καταγγελίες που γίνονται για την ηχορύπανση που προκαλούν οι καμπάνες των εκκλησιών· έρμαιο του πολιτικού κόστους ή/και της θεοκρατικής αντίληψης, που διακατέχει τον ελληνικό πολιτικό και δικαστικό βίο. Το ερώτημα είναι ως πότε;…

Ενδιαφέροντες σύνδεσμοι:
1. Συνήγορος του Πολίτη (υποθέσεις καταγγελιών [pdf]).
2. Αυτοψία ηχορύπανσης σε χώρους εκκλησίας (1 και 2).
3. Ποινή φυλάκισης σε ιερέα για θόρυβο καμπάνας.
4. Πρόστιμο σε εκκλησία για ηχορύπανση.
5. Ερώτηση σχετικά με την ηχορύπανση από τις καμπάνες εκκλησίας.

Αναρωτιέται ο Μιχάλης Καλόπουλος:

Ποιος άνθρωπος θα μάτωνε στο κλάμα και θα ζητούσε τρεις φορές απ’ τον οποιονδήποτε θεό, να αποφύγει την σωτηρία ολόκληρης της ανθρωπότητας, τη στιγμή μάλιστα που γνώριζε πως λίγες ώρες μετά θα αναστηθεί;

Ποιος άνθρωπος με στοιχειώδη αισθήματα, δεν θα αντάλλαζε ευχαρίστως λίγες ώρες δικής του νεκροφάνειας, με την πανανθρώπινη σωτηρία, αλλά βαλαντώνει στο κλάμα, για να μην περάσει αυτός λίγες ώρες ταλαιπωρίας πριν ανανήψει;

«Και προχωρήσας ολίγον έπεσεν επί πρόσωπον αυτού, προσευχόμενος και λέγων… Πάλιν εκ δευτέρου υπήγε και προσευχήθη, λέγων· Πάτερ μου, εάν δεν ήναι δυνατόν τούτο το ποτήριον να παρέλθη απ’ εμού χωρίς να πίω αυτό… Και πάλιν και προσευχήθη εκ τρίτου, ειπών τον αυτόν λόγον».
Ματθαίος 26, 39-44

«Εφάνη δε εις αυτόν άγγελος απ’ ουρανού ενισχύων αυτόν. Και ελθών εις αγωνίαν, προσηύχετο θερμότερον, έγεινε δε ο ιδρώς αυτού ως θρόμβοι αίματος καταβαίνοντες εις την γην».
Λουκάς 22, 43-44

Πηγή: sfrang2.blogspot.com