Θρησκεία-Εκκλησία – Σελίδα 115 – Πάρε-Δώσε

Πάρε-Δώσε

Ιστοχώρος ποικίλης ύλης
Ελληνική σημαία Πάρε-Δώσε
  • Ειδοποιήσεις

    Ενημερωθείτε άμεσα, για κάθε νέο άρθρο.
    Loading
  • Ροή σχολίων

Αρχεία της κατηγορίας «Θρησκεία-Εκκλησία»

Θέματα που αφορούν την θρησκεία και την Εκκλησία.

Δήλωση Έλληνα Υπουργού Παιδείας: «Υπέρμαχος Στρατηγός του ελληνικού έθνους η Παναγία» – Κι έπειτα απορούμε γιατί το Υπουργείο Παιδείας, ονομάζεται και «Θρησκευμάτων»

  30/09/2009 | Σχολιασμός

Η δήλωση είναι σχετικά παλιά, αλλά επειδή η ελληνορθόδοξη ασύστολη μπουρδολογία ποτέ δεν πεθαίνει, παρατίθεται μόνο και μόνο για να κατανοούμε το πνευματικό και μορφωτικό επίπεδο αυτών που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι απευθύνονται σε Μαορί. Το τραγικό βέβαια είναι ότι διαχειρίζονται και ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο που λέγεται «Παιδεία». Κι όπως αναρωτιέται ο σχολιαστής τής δήλωσης που ακολουθεί, είναι να απορεί κανείς: Ο υπουργός είναι ανιστόρητος ή παραχαράκτης της ιστορίας παίζοντας το παιχνίδι της Εκκλησίας;

Για την ιστορία, η δήλωση αποτελεί απόσπασμα μηνύματος με αφορμή τον εορτασμό της επετείου της Ελληνικής Επαναστάσεως τού 1821 και ανήκει στον πρώην Υπουργό Παιδείας Ευριπίδη Στυλιανίδη. Ο σχολιασμός προέρχεται από επιστολή που εστάλη στο περιοδικό «Δαυλός» και αναδημοσιεύεται αυτούσια:


Σᾶς ὑπενθυμίζω ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ μήνυμα τοῦ ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Εὐριπίδη Στυλιανίδη γιὰ τὴν ἐπέτειο τῆς 25ης Μαρτίου:
«…Δὲν εἶναι τυχαῖο, ἄλλωστε, τὸ ὅτι οἱ ἀγωνιστὲς τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ξεκίνησαν τὸν ἀγῶνα τους τὴν ἡμέρα τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία ἔγινε γιὰ ἀκόμη μία φορὰ τὸ σύμβολο τῆς ἐθνεγερσίας, ἡ «Ὑπέρμαχος Στρατηγός» τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους…».

Στὸ παραπάνω ἀπόσπασμα τοῦ κ. ὑπουργοῦ ὑπάρχουν δύο ἀνακρίβειες. Τὶς ἐπισημαίνουμε:
Ἀνακρίβεια 1η: «Οἱ ἀγωνιστὲς τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ξεκίνησαν τὸν ἀγῶνα τους τὴν ἡμέρα τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Παναγίας». Ὁ κ. ὑπουργὸς προτίμησε νὰ ἀναφέρῃ στὸ μήνυμά του τὸ θρῦλο καὶ ὄχι τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια, ποὺ εἶναι ἡ ἑξῆς:
• Στὶς 22 Φεβρουαρίου τοῦ 1821 ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης περνάει τὸν ποταμὸ Προῦθο.
• Στὶς 24 Φεβρουαρίου στὸ Ἰάσιο, πρωτεύουσα τότε τῆς ἡγεμονίας τῆς Μολδαβίας, βγάζει τὴν ἐπαναστατικὴ προκήρυξή του, ποὺ ἀρχίζει μὲ τοῦτα τὰ λόγια: «Ἡ ὥρα ἦλθεν, ὦ ἄνδρες Ἕλληνες».

Ἡ Ἐπανάσταση οὐσιαστικὰ αὐτὴ τὴ μέρα ἀρχίζει.
• Στὶς 21 Μαρτίου ὁ τσαγκάρης Παναγιώτης Καρατζᾶς ξεσηκώνει τοὺς Πατρινούς, παίρνουν τὴν πόλη καὶ ἀναγκάζουν τοὺς Τούρκους νὰ κλειστοῦν στὸ κάστρο.
• Στὶς 23 Μαρτίου ὁ Κολοκοτρώνης κι ὁ Πετρόμπεης μπαίνουν στὴν Καλαμάτα.

Αὐτὰ τὰ γράφουν ἀκόμη καὶ τὰ σχολικὰ βιβλία. Ἡ Ἐπανάσταση λοιπὸν δὲν ἄρχισε στὶς 25 Μαρτίου στὴν Ἁγία Λαύρα μὲ τελετὲς καὶ λάβαρα. Ἤδη ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὁ θρῦλος αὐτὸς διαψεύδεται ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ὅπως εἶναι ὁ Σπυρίδων Τρικούπης, ὁ Φιλήμων καὶ ὁ Finlay. Ὁ Σπ. Τρικούπης μάλιστα γράφει σχετικά: «Ψευδὴς εἶναι ἡ ἐν Ἑλλάδι ἐπικρατοῦσα ἰδέα, ὅτι ἐν τῇ Μονῇ τῆς Ἁγίας Λαύρας ἀνυψώθη κατὰ πρῶτον ἡ σημαία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως». Ἐξ ἄλλου ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς στὰ ἀπομνημονεύματά του, ποὺ τὰ ἔγραφε κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Ἀγῶνα, ὄχι μόνο δὲν ἀναφέρει ἕνα τόσο σημαντικὸ γεγονός, ἀλλὰ γράφει, πὼς ἀπὸ ἀρκετὲς μέρες πρὶν εἶχε φύγει γιὰ τὰ Νεζερὰ καὶ ἀπὸ τὶς 25 Μαρτίου καὶ μετὰ βρισκόταν στὴν ἐπαναστατημένη Πάτρα.

Ἀνακρίβεια 2η: «Ἡ Παναγία ἔγινε γιὰ μία ἀκόμη φορὰ τὸ σύμβολο τῆς ἐθνεγερσίας, ἡ “Ὑπέρμαχος Στρατηγός” τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους». Ἐδῶ ὁ κ. ὑπουργὸς δὲν μᾶς λέει πόσες φορὲς ἀκόμη μέχρι τότε εἶχε γίνει τὸ σύμβολο τῆς ἐθνεγερσίας. Ποῦ, πότε καὶ κυρίως πῶς διαπιστώθηκε ὅτι εἶναι ἡ «Ὑπέρμαχος Στρατηγός» τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους. Οὔτε σύμβολο ἐθνεγερσίας ἔγινε ἡ Παναγία οὔτε «Ὑπέρμαχος Στρατηγός». Αὐτὰ θυμίζουν βυζαντινὰ παραμύθια. Σύμβολα ἐθνεγερσίας εἶναι ὁ Κολοκοτρώνης, ὁ Καραϊσκάκης, ὁ Κανάρης καὶ ἀμέτρητοι ἄλλοι καπεταναῖοι. Εἶναι οἱ Κλέφτες μας. Καὶ φυσικὰ Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς εἶναι ὁ ἴδιος ὁ λαός.

Ὁ κ. ὑπουργὸς ἴσως δὲν γνωρίζει καλὰ τὴν ἱστορία τοῦ ἔθνους μας. Κι ἂν τὴ γνωρίζῃ, σκόπιμα τὴν παραχαράσσει, γιὰ νὰ γίνῃ –γιὰ εὐνόητους λόγους– ἀρεστὸς στὴν Ἐκκλησία. Ἡ ἄποψή του, πὼς τὴν ἐλευθερία τὴ χρωστᾶμε στὴν «Ὑπέρμαχο Στρατηγό», δὲν θὰ περάσῃ στὸ λαό μας. Γιατὶ ἡ Παναγία οὐδεμία σχέση ἔχει μὲ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ ’21, ὅπως δὲν ἔχει καὶ μὲ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος.

Μὲ τιμὴ
Γεώργιος Ν. Βαλιώτης
Ἐκπαιδευτικὸς – Ἐλασσόνα


Μιας και το θέμα είναι αρκετά σχετικό, δεν θα αποφύγω τον πειρασμό να ξαναδημοσιεύσω μια «αγαπημένη» φωτογραφία, με πρωταγωνιστή έναν άλλον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων:

Έλληνας υπουργός Παιδείας και...Θρησκευμάτων

Βοήθειά μας…

Ραβί Γιεσούα: Ένας προφήτης-μεσσίας που ξεκίνησε (και τελείωσε) την «σταδιοδρομία» του με μια αποτυχημένη πρόβλεψη

  29/09/2009 | Σχολιασμός

Γνωρίζουμε ότι ο Ιησούς (ιουδαϊστί: Γιεσούα) της Βίβλου, ιδιαίτερα των Συνοπτικών*, συμφωνεί εντελώς με την ιουδαϊκή παράδοση. Είναι περισσότερο Ιουδαίος παρά χριστιανός· όπως και τα μέλη της πρώτης κοινότητας εκείνης της εποχής ονομάζονταν και «Εβραίοι» -μόλις η νεότερη έρευνα τους αποκαλεί «Ιουδαιοχριστιανούς». Αλλά η ζωή τους δεν διέφερε σχεδόν καθόλου από εκείνη των υπόλοιπων Ιουδαίων. Και αυτοί απέδιδαν στα ιουδαϊκά ιερά κείμενα καίρια σημασία, παρέμειναν μάλιστα για περισσότερες γενιές μέλη της Συναγωγής. Και ο Ιησούς προπαγάνδιζε ένα ιεραποστολικό έργο μόνο ανάμεσα σε Ιουδαίους. Ήταν έντονα επηρεασμένος από την ιουδαϊκή αποκάλυψη. Και αυτή, ιδιαίτερα η παράδοση της Αποκάλυψης του Ενώχ, επέδρασε έντονα στο χριστιανισμό.

Την εποχή του Ιησού, οι προσδοκίες του τέλους του κόσμου, ήταν συχνό φαινόμενο (και συνεχίζουν να υφίσταται μέχρι και σήμερα). Δεν σήμαιναν ίσως πάντα το τέλος του κόσμου αλλά ίσως την έναρξη μίας νέας παγκόσμιας περιόδου. Ανάλογες ιδέες γνώριζαν και στο Ιράν, στη Βαβυλωνία, στην Ασσυρία, στην Αίγυπτο, και από την ειδωλολατρία τις πήραν οι Ιουδαίοι, αφού εισχώρησαν στην Παλαιά Διαθήκη ως ιδέα του Μεσσία.

Έτσι έγινε και ο Ιησούς ένας από τους πολλούς προφήτες της έσχατης εποχής, αφού ανακήρυξε τη γενεά του στην τελευταία, όπως οι ιουδαϊκές αποκαλύψεις, οι Εσσαίοι, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, αφού κήρυττε ότι ο παρών χρόνος είχε παρέλθει και μερικοί από τους μαθητές του «δεν θα γευτούν το θάνατο, έως ότου δουν να έρχεται δυναμικά η βασιλεία του Θεού»· ότι δεν θα τελείωνε η αποστολή τους στον Ισραήλ, «έως ότου έρθει ο Θεάνθρωπος»· ότι το δικαστήριο του Θεού θα γινόταν «σε αυτή τη γενεά ακόμη»· ότι δεν θα ερχόταν το τέλος, «έως ότου συνέβαιναν όλα αυτά».

«Marana tha» (έλα, Κύριε μας), αυτή ήταν η έκκληση στις προσευχές των πρώτων χριστιανών. Αλλά καθώς ο καιρός περνούσε και ο Κύριος δεν ερχόταν, καθώς οι αμφιβολίες πλήθαιναν, η παραίτηση από την ελπίδα, οι ειρωνείες, η γελοιότητα, ο διχασμός μετρίασαν σιγά-σιγά την απολυτότητα των δηλώσεων του Ιησού. Και τέλος, μετά από δεκαετίες, μετά από αιώνες, όταν αντί για τον Κύριο ήρθε η Εκκλησία, εκείνη μετέβαλε την κοντινή προσδοκία του Ιησού σε μακρινή, τη σκέψη στη βασιλεία του Θεού την έκανε σκέψη στην Εκκλησία, αντικατέστησε με αυτήν την αρχαιότατη χριστιανική πίστη -το βασίλειο των ουρανών: μια τέλεια διαστρέβλωση, βασικά μια γιγαντιαία πλαστογραφία που στον χριστιανισμό, από δογματική άποψη, είναι γενικά η μεγαλύτερη.

Η πίστη και η προσδοκία του επικείμενου τέλους καθόρισε αποφασιστικά τη μετέπειτα γένεση των πρωτοχριστιανικών κειμένων μόλις στο δεύτερο ήμισυ του 1ου και κατά τη διάρκεια του 2ου αιώνα. Διότι ο Ιησούς και οι μαθητές του, οι οποίοι δεν περίμεναν κάποιο αφηρημένο άλλο κόσμο, καμία μεταφυσική κατάσταση μακαριότητας, παρά την άμεσα επικείμενη επέμβαση του Θεού εξ ουρανών και μια τέλεια αλλαγή όλων των πραγμάτων επί γης, φυσικά δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον για σημειώσεις, καταγραφές, βιβλία, για των οποίων τη συγγραφή μόλις που ήταν σε θέση. Και όταν έγραψαν, τότε αποδυνάμωσαν εξαρχής τις προφητείες του Ιησού για το τόσο κοντινό επικείμενο τέλος του κόσμου. Οι χριστιανοί βέβαια δεν βίωσαν ποτέ αυτό το τέλος, και έτσι τα ερωτήματα σχετικά με αυτό διέπουν ολόκληρη την αρχαία λογοτεχνία, εξαπλώνεται ο σκεπτικισμός, η δυσανασχέτηση.

«Πού είναι λοιπόν η επάνοδος του που υποσχέθηκε;» αναφέρεται στη Β’ επιστολή του Πέτρου. «Από τότε που κοιμήθηκαν οι Πατέρες, όλα παραμένουν παρ’ όλα αυτά έτσι όπως ήταν από κτίσεως κόσμου».
Και στην Α’ επιστολή του Κλήμεντα ηχεί η διαμαρτυρία: «Αυτά τα ακούμε ήδη από την εποχή των πατεράδων μας, και δες, γεράσαμε και τίποτα από όλα αυτά δεν μας συνέβη».

Τέτοιες φωνές θα ακούστηκαν σύντομα μετά το θάνατο του Ιησού. Και πληθαίνουν στο πέρασμα των αιώνων. Έτσι, ήδη ο αρχαιότερος χριστιανός συγγραφέας, ο «Απόστολος των εθνών», ο Παύλος, αντιδρά. Αφού είχε εξηγήσει αρχικά στους Κορίνθιους ότι η προθεσμία έχει μετρηθεί «και είναι πλέον σύντομη», ο κόσμος «βαίνει προς την καταστροφή», «εμείς δεν θα κοιμηθούμε όλοι, αλλά θα μεταμορφωθούμε όλοι», στη συνέχεια έδινε πνευματική χροιά στην πίστη για την ύστατη εποχή που από χρόνο σε χρόνο γινόταν όλο και πιο ύποπτη. Τώρα έκανε τη μεγάλη ανανέωση του κόσμου, την πολυπόθητη αλλαγή των αιώνων για τους πιστούς να έχει γίνει ενδόμυχα ήδη μέσω του θανάτου και της ανάστασης του Ιησού. Ο Παύλος αντικατάστησε τώρα το κήρυγμα της βασιλείας του Θεού του Ιησού, την επαγγελία ότι αυτή η βασιλεία θα αρχίσει σύντομα επί γης με ατομικιστικές σκέψεις για τον άλλο κόσμο, με την vita aeterna (αιώνια ζωή).

Ο Χριστός τώρα δεν κατεβαίνει πια στον κόσμο, αλλά ο πιστός χριστιανός ανεβαίνει σε αυτόν στους ουρανούς! Απλούστατον! Κατά το «Όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει το βουνό στον Μωάμεθ»…

Οι Ευαγγελιστές που (υποτίθεται) έγραψαν αργότερα, μετριάζουν αυτή την προφητεία του Ιησού για τη συντέλεια. Και κάπου εδώ αρχίζει το «κόψε-ράψε» των «ιερών» κειμένων, οι προσθήκες και οι αλλαγές κατά το δοκούν, και εν τέλει οι «ιερές πλαστογραφίες»…

* Έτσι ονομάζονται οι συγγραφείς των Ευαγγελίων του Ματθαίου, του Μάρκου και του Λουκά που παρουσιάζουν μεταξύ τους ομοιότητες σε σύγκριση με αυτό του Ιωάννη, και μπορούν να συνοψιστούν σε μια ενιαία αφήγηση.

Πηγή: «Η εγκληματική ιστορία του Χριστιανισμού» (Κάρλχαϊνζ Ντέσνερ)

Ο βυζαντινισμός και η ρασοκρατία, ζουν και βασιλεύουν στην Ελλάδα του 21ού αιώνα – Το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών απέκτησε και «καλλιτεχνικό» όνομα: «Παναγία η Βοήθεια»

  27/09/2009 | Σχολιασμός

Το διάβασα στον Αλφειό Ποταμό και πόνεσαν τα μυαλά μου…
Χάρις στις προσπάθειες του αρχιμανδρίτη Χαρίτωνα Αθανασόπουλου και εφημέριου τού ναού «Παναγία η Βοήθεια» που βρίσκεται στον χώρο του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Πατρών, το Υπουργείο Υγείας μετονόμασε το νοσοκομείο σε Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών «Παναγία η Βοήθεια».
Ιδού και το τεκμήριο:

Υπουργική απόφαση

Εννοείται βέβαια, πως η Εκκλησία δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, που κατέστησε συνώνυμα θρησκεία και επιστήμη.

Μπράβο ρε «καρντάσια» πολιτικοί. Αφού μπροστά ζοριζόμαστε να πάμε, ας κάνουμε όπισθεν ολοταχώς προς τον Μεσαίωνα. Τουλάχιστον δεν μένουμε στάσιμοι. Άντε και με το καλό, η κατάργηση τού Όρκου τού Ιπποκράτη, γιατί Απόλλωνας και Ασκληπιός (προς τούς οποίους απευθύνεται ο όρκος) και Παναγία δεν πάνε μαζί… Βγάζει σπυράκια η «Μεγαλόχαρη».

Κι έπειτα απορείτε γιατί μάς θεωρούν τριτοκοσμικούς. Μην απορείτε καθόλου. Διαβάστε ξανά μανά τον «Ελληνοέλληνα» του Λιαντίνη και ίσως σάς λυθεί η απορία αυτή.

Πραγματικά περιμένω την ώρα, που κάποιοι μουσουλμάνοι θα θελήσουν να χτίσουν κι αυτοί ένα τζαμί μέσα στον περίβολο κάποιου δημόσιου νοσοκομείου, δίπλα δίπλα στον χριστιανικό ναό. Τότε είναι που θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι…

Θρησκεία και πόλεμος

  25/09/2009 | Σχολιασμός

Θρησκεία και πόλεμοςΠοια είναι η σχέση του Θεού με τον πόλεμο; Καμία θα απαντήσουν αναφανδόν οι εκπρόσωποι όλων των θρησκευτικών δογμάτων. Η ειρήνη και η αγάπη προβάλλονται από όλες ανεξαιρέτως τις θρησκείες, ως οι δυο σημαντικότερες πανανθρώπινες αξίες, όμως οι πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ανθρωπότητας, είναι εκείνες στις οποίες οι θρησκείες έπαιξαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, σε εμπόλεμες συρράξεις και αδελφοκτόνους πολέμους. Οι θρησκευτικοί πόλεμοι υπήρξαν ανέκαθεν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα του θεού σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και εκτοπίστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι.

Το οξύμωρο, της αδιαμφισβήτητης αυτής ιστορικής πραγματικότητας δεν καταδικάζει αυτομάτως τις θρησκείες στο «πυρ το εξώτερον», αρκεί να αναγνωρίσει κανείς ότι τα θρησκευτικά δόγματα δεν είναι τίποτα περισσότερο από προϊόντα των ανθρώπων και αποτέλεσμα των σύνθετων διανοητικών διαδικασιών που ανέπτυξε ο άνθρωπος στη πορεία της εξέλιξης του. Αποτελούν στην ουσία την αντανάκλαση των υπαρξιακών αναζητήσεων του ανθρωπίνου είδους που διαβαθμίζονται από ερωτήματα όπως «ποιο είναι το νόημα της ζωής;» ή «τι γίνεται μετά το τέλος της;», αλλά περιλαμβάνουν ταυτόχρονα κώδικες ηθικών κανόνων και αξιών, που ενσωματώθηκαν σε μια μορφή πρώιμου δικαίου το οποίο οργάνωσε και οργανώνει ακόμη και σήμερα τις ανθρώπινες κοινωνίες. Είναι αναπόφευκτο οι θρησκείες να διαπλέκονται άμεσα στο κοινωνικό ιστό και να λαμβάνουν λόγω της υπερφυσικής τους διάστασης ένα ισχυρό ρόλο, επιβάλλοντας τέτοια εξουσία στους ανθρώπους, ικανή να τους φανατίσει ή να τους προτρέψει σε ακραίες συμπεριφορές.

Οι θρησκευτικοί πόλεμοι ανέκαθεν υπήρξαν το πρόσχημα εγκόσμιων διεκδικήσεων και επιδιώξεων κάθε άλλο παρά πνευματικών. Η κινητήριος δύναμη της θρησκείας κινητοποιούσε τις μάζες οι οποίες αγωνίζονταν για ένα δίκαιο, ιερό σκοπό, για ένα σκοπό που αξίζει να πεθάνεις, να χάσεις την οικογένεια σου, τα υπάρχοντα σου, οτιδήποτε σε συνδέει με αυτόν τον κόσμο, μια θυσία όμως που οπωσδήποτε θα ανταμειφθεί σε ένα άλλον, καλύτερο κόσμο. Το αίσθημα δικαίου που προσδίδει η θρησκευτική πίστη σε όλες τις αιμοβόρες ανθρώπινες διενέξεις, τις κάνει λιγότερο ευτελής, λιγότερο αποτρόπαιες. Κι αυτό ήταν κάτι που αντιλήφθηκαν οι άνθρωποι από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας.

Σε όλα τα ιερά κείμενα διαπιστώνεται η αντίφαση της φιλειρηνικής θεϊκής επίκλησης και της προτροπής ή καταγραφής της βίας στο όνομα του Θεού
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’: «Ναι, στην ελληνική γλώσσα, αλλά μόνο για να διαβάζουμε τα…ευαγγέλια!» – Η γλώσσα των σοφών στη δούλεψη της θεοκρατίας

  19/09/2009 | Σχολιασμός

H Μεγάλη Εκκλησία (Πατριαρχείο) της Νέας Ρώμης (Κωνσταντινουπόλεως) ουδέποτε υπήρξε ελληνική ή φιλελληνική ως οργάνωση. Ωστόσο, οι απολογητές της ρωμιοσύνης και του βυζαντινισμού επιμένουν να διαδίδουν, ψευδόμενοι ασυστόλως, ότι χάρη σε αυτήν την Εκκλησία διασώθηκε όχι μόνο η εθνική μας συνείδηση και ταυτότητα αλλά και η εθνική μας παιδεία και γλώσσα.

Τότε όμως, αλήθεια, τι έχουν να απαντήσουν όλοι αυτοί στην πατριαρχική εγκύκλιο που εκδόθηκε τον Μάρτιο του 1819 και στην οποία ο «Γρηγόριος ελέω Θεού Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης», ο δήθεν «εθνομάρτυρας», καταδίκασε την Ελληνική Παιδεία, τις θετικές επιστήμες, αναθεμάτισε τους διαφωτιστές δασκάλους που δίδασκαν το υπόδουλο έθνος και απαγόρευσε στους Έλληνες να βαπτίζουν με αρχαία ελληνικά ονόματα τα παιδιά τους;

Αξίζει να σταθούμε σε ένα σημείο της εγκυκλίου αυτής, όπου ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε’ γράφει ύμνους για την ελληνική γλώσσα, όπως για παράδειγμα, «απειρέσιος είναι τω όντι ο πλους και αχανές το πέλαγος της ελληνικής αυτής γλώσσης…». Όμως τα εγκώμια του πατριάρχη δεν αποσκοπούν στη γνώση της ελληνικής ως κώδικα κατανόησης της φιλοσοφίας και μετοχής στην Ελληνική Παιδεία, αλλά λόγω του ότι «…είναι αναγκαία η γνώσις της ελληνικής γλώσσης, και κατά πόσους τρόπους εις τον βίον επωφελής, μάλιστα τον ορθόδοξον, είναι και τοις τυφλοίς αυτής δήλον, καν λέγωμεν ημείς, καν μη λέγωμεν, επειδή κατ’ αυτήν όντων συγγεγραμμένων όλων των θεοσόφων βιβλίων των πνευματεμφόρων Πατέρων και διδασκάλων της Εκκλησίας μας, και όλων των ιερών νόμων και κανόνων, δι’ αυτής μόνης εις την αληθή κατανόησιν εκείνων διαπορθμευόμεθα, και δι’ αυτής τα προς Θεόν όσια και τα προς ανθρώπους δίκαια διδασκόμεθα».

Η ελληνική στην υπηρεσία της θρησκείας και της Εκκλησίας, υπάλληλός της και…δούλη της. Ή αλλιώς, η γλώσσα των σοφών στη δούλεψη της θεοκρατίας! Ο σχολαστικισμός στο απροκάλυπτο… μεγαλείο του(!).

Πηγή: ear-hellas.gr

 
Εναλλαγή σε εμφάνιση φορητής συσκευής