Η απαγόρευση του πατριαρχείου στους Έλληνες να δίνουν στα παιδιά τους αρχαιοελληνικά ονόματα – Μία ακόμη «πατριωτική» πράξη του «εθνομάρτυρα» πατριάρχη Γρηγορίου Ε’
18/09/2009 | 
Σχολιασμός
Το ακόλουθο «πατριωτικό» κείμενο, ανήκει στον πατριάρχη Γρηγόριο Ε’ και αποτελεί τμήμα πατριαρχικής εγκυκλίου, η οποία εξεδόθη εν έτη 1819.
Τί αφορά αυτή η εγκύκλιος; Ουσιαστικά απαγορεύει τους Έλληνες «ευλογημένους επαρχιώτας», να βαπτίζουν με αρχαία ελληνικά ονόματα τα παιδιά τους (χαρακτηρίζοντας αυτή την τακτική, ως…καινοτομία!), γιατί κάτι τέτοιο αποτελεί «ανάρμοστον» πράξη, και «καταφρόνησιν» της χριστιανικής ονοματοδοσίας. Αντ’ αυτού, προτρέπει τους ιερείς των ενοριών να «νουθετούν» τους γονείς και τους ανάδοχους, να επιλέγουν τα «πατροπαράδοτα χριστιανικά ονόματα των εγνωσμένων τη Εκκλησία και των ενδόξως υπ’ αυτής εορταζομένων Αγίων».
Θαυμάστε:
«Και η κατά καινοτομίαν παρά ταύτα εισαχθείσα των παλαιών ελληνικών ονομάτων επιφώνησις εις τα βαπτιζόμενα βρέφη των πιστών, ως ηκούσαμεν, λαμβανομένη ως μία καταφρόνησις της χριστιανικής ονοματοθεσίας, είναι διόλου απροσφυής και ανάρμοστος· όθεν ανάγκη η Αρχιερωσύνη σας να διαδώσητε παραγγελίας εντόνους εις τους Ιερείς των ενοριών σας, και νουθεσίας πνευματικάς εις τους ευλογημένους επαρχιώτας σας, δια να λείψη τουντεύθεν και η κατάχρησις αύτη, και αφεθέντες της ακαίρου και μηδέν εχούσης το χρήσιμον φιλοτιμίας και επιδείξεως οι γονείς και ανάδοχοι να ονοματοθετώσιν εις το εξής εν τω καιρώ της θείας και μυστικής αναγεννήσεως τα ειθισμένα ταις ευσεβέσιν ακοαίς πατροπαράδοτα χριστιανικά ονόματα των εγνωσμένων τη Εκκλησία και των ενδόξως υπ’ αυτής εορταζομένων Αγίων, δια να είναι έφοροι και φύλακες των βαπτιζομένων νηπίων και ταχείς και αδιάλειπτοι χορηγοί της χάριτος αυτών εις τους μετά πίστεως».
Φυσικά δεν θα περίμενε κάτι καλύτερο κανείς, από κάποιον που αφόρισε την Επανάσταση του 1821 και ουκ ολίγους απ’ τους αγωνιστές…
Το (ρητορικό) ερώτημα βεβαίως που προκύπτει είναι το εξής: Για ποιό έθνος μαρτύρησε αυτός ο τύπος, ώστε να θεωρείται εθνομάρτυρας και ο ανδριάντας του να «κοσμεί» την είσοδο του Πανεπιστημίου Αθηνών;
Είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα. Με μια ιστορία που ο ίδιος τη νομίζει λαμπρή. Και απορεί, πώς και δεν πέφτουν οι ξένοι ξεροί μπροστά στο μεγαλείο της. Οι ξένοι όμως, σαν συλλογιούνται την ελληνική ιστορία, την αρχαία εννοώ, γιατί για τη νέα δεν έχουν ακούσει, και βάλουν απέναντι της εμάς τους Νεοέλληνες, φέρνουν στο μυαλό τους άλλες παραστάσεις. Φέρνουν στο μυαλό τους κάποιους καμηλιέρηδες που περπατούν στο Καρνάκ και στη Γκίζα. Τι σχέση ημπορεί να ‘χουν, συλλογιούνται, ετούτοι οι φελλάχοι του Μισιριού σήμερα με τους αρχαίους Φαραώ, και το βασιλικό ήθος των πυραμίδων τους;
Θέλει ο Θεός να αποτρέψει το κακό και δεν μπορεί;
– Η Βίβλος είναι ο λόγος του Θεού.
Ποιες είναι οι προσδοκίες σας για οτιδήποτε ακολουθεί την επίγεια ζωή σας; Το έχετε σκεφτεί; Πιστεύω ότι πολλοί θα μπουν στον πειρασμό να αναφέρουν ότι θα έδιναν τα πάντα για μια θέση στον Παράδεισο! Ναι, αυτόν τον ακριβοθώρητο τόπο, τον οποίον έχουμε ακούσει πολλές φορές, μέσα από, χριστιανικές και μη, διηγήσεις να περιγράφουν ως ένα μέρος κατάφυτο, με μόνιμη καλοκαιρία, με πολύ φως, με ζουμερούς καρπούς, και με παντοτινή ευτυχία. Και κάποιοι μάλιστα ρυθμίζουν όλη τους την επίγεια ζωή (επίγεια ζωή, τι πλεονασμός!!!) με βάση τους κανόνες ενός παιχνιδιού το οποίο έχει ως έπαθλο μια πολυτελή σουίτα στο καταπληκτικό αυτό μέρος. Κάποιοι άλλοι βέβαια (ανάμεσα τους κι εγώ) αποστρέφονται αυτήν την ιδέα, συμμεριζόμενοι πλήρως τη γνώμη ότι:
