Πάρε-Δώσε

Ένα από τα πάμπολλα κίβδηλα επιχειρήματα που επικαλούνται οι Ιουδαιοχριστιανοί, έτσι ώστε να αναδείξουν τον Χριστιανισμό σε «θρησκεία τής αγάπης», είναι ότι η Εκκλησία φύσει και θέσει τάχθηκε απέναντι στο φαινόμενο τής δουλείας. Το πάνε μάλιστα κι ένα βήμα παραπέρα και δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται πως χάρις στον Χριστιανισμό και στην Εκκλησία εξαλείφθηκε η δουλεία.

Πολύ καλό για να είναι αληθινό όμως…

Ακόμη κι αν είχε όλη την καλή διάθεση η Εκκλησία, θα έπρεπε να έχει κάνει προηγουμένως την υπέρβαση και να έρθει σε ευθεία σύγκρουση, όχι μόνο με τούς «πατέρες», με πρώτον και καλύτερον τον απόστολο Παύλο, αλλά κι αυτή καθ’ αυτή την Αγία Γραφή.

Στην πραγματικότητα, η δουλεία, σε γενικές γραμμές, όχι μόνο δεν αποδοκιμάζεται στα «ιερά» κείμενα, αλλά τουναντίον είναι αποδεκτή ως κάτι φυσιολογικό, ενώ κατά περίπτωσιν παρουσιάζεται λίγο πολύ κι ως…ευλογία και θέλημα Θεού. Οι δούλοι καλούνται να αποδεκτούν αδιαμαρτύρητα την κατάστασή τους, γιατί αυτό που είναι να λάβουν απ’ τον Θεό, θα το λάβουν, είτε σκλαβωμένοι είτε ελεύθεροι. Οι δούλοι θα πρέπει να υποτάσσονται στον κύριό τους, όπως ακριβώς και στον Θεό.

Στην Παλαιά Διαθήκη, ο ίδιος ο «Πανάγαθος» παρουσιάζεται να δίνει οδηγίες…ομαλής δουλείας εντάσσοντάς την σε ένα, ας το πούμε, νομοθετικό πλαίσιο. Στην Καινή Διαθήκη, ακόμη και ο Ιησούς κάνει διάκριση μεταξύ δούλου και κυρίου, ενώ, όπως προαναφέρθηκε, αυτός που δίνει πραγματική παράσταση, είναι ο ιδρυτής τού Χριστιανισμού, ο Παύλος.

Από τον χορό τής εξύψωσης τής δουλείας, φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν και τα καθάρματα τής βρόμικης χριστιανικής ιστορίας, οι επονομαζόμενοι «πατέρες», όπως π.χ. ο Μέγας Βασίλειος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Όπως μάλιστα, πολύ «όμορφα», το έθεσε κι ένας άλλος «σοφός» τής Εκκλησίας και «διδάσκαλος τού Γένους», ο Νικόδημος ο Αγιορείτης, «η δουλεία δεν βλάπτει την πίστην», ή όπως ακόμη πιο «σωστά», το έθεσε ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Καθόλου δεν βλάπτει η δουλεία, αλλ’ ωφελεί μάλιστα» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Αναδημοσίευση τού αυτούσιου άρθρου από το gonia.gr («Ορθόδοξος Χριστιανική Γωνιά») με τίτλο «Πάτερ πρέπει εμείς οι Ορθόδοξοι να γιορτάζουμε τα γενέθλιά μας ή όχι;», προς τέρψιν και αποσβόλωσιν τών αναγνωστών…

Δημοσίευση: Τετάρτη, 07 Οκτωβρίου 2009

 

Ερώτησις:
Πάτερ πρέπει εμείς οι Ορθόδοξοι να γιορτάζουμε τα γενέθλιά μας ή όχι;

 

Απάντησις:
Άκουσε παιδί μου γενέθλια δικαιούνται να γιορτάζουν μόνον σε όσους ο Θεός τα προανήγγειλεν όπως π.χ. η γέννησις του Χριστού, η Γέννησις της Παναγίας και του Ιωάννου του Προδρόμου.

 

Αυτά είναι Θεάρεστα γενέθλια. Τα των λοιπών ανθρώπων τα γενέθλια είναι αμαρτωλά, διότι κάθε παιδί συλλαμβάνεται με πορνικά παιχνίδια.

 

Εάν τα γενέθλια δεν ήταν αμαρτωλά δεν θα βάπτιζαν τα βρέφη. Όποιοι γιορτάζουν τα γενέθλιά τους, γιορτάζουν την σαρκικήν τους αμαρτίαν.

 

Ο Θεός θέλει, να γιορτάζωμε τα Πνευματικά μας γενέθλια και πνευματικά γεννιέται ο άνθρωπος που βαπτίζεται. Και από αμαρτωλός που ήταν γίνεται αναμάρτητος, δηλαδή ψυχικά και σωματικά καθαρός.

 

Και καλόν είναι αυτοί που σέβονται τον Θεόν να γιορτάζουν την ονομαστικήν τους εορτήν που λέγεται Πνευματική αναγέννησις.

 

Όλα τα δυτικά Παπικά κράτη, που γιορτάζουν τα γενέθλιά τους είναι σιχαμερά στα μάτια του Θεού, διότι γιορτάζουν τα πορνικά και αμαρτωλά παιχνίδια της συλλήψεώς των.

 

Όταν ο Ηρώδης γιόρτασεν τα αμαρτωλά γενέθλια, βρήκεν αφορμήν η Σατανάς και τον έβαλεν και έκοψεν το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή, που ολόκληρος ο κόσμος ήταν κατώτερος της κεφαλής αυτής.

 

Επειδή τα έργα των δυτικών είναι πονηρά, αρέσκονται να γιορτάζουν τα βρώμικα γενέθλιά τους.

 

***

 

Από το βιβλίο: Ιερέως Φωτίου Νικολαΐδη, «Ερωτήσεις και Απαντήσεις Απορίες και Διευκρινίσεις σε θέματα: Θρησκευτικά, πολιτικά, οικονομικά, περιβαλλοντολογικά, στρατιωτικά, διαπλανητικά και ηθικά που είναι χρήσιμα για κάθε άνθρωπο», ΚΑΣΤΟΡΙΑ 1998 – ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

Πηγή: diagoras.wordpress.com

Για να προλάβουμε τυχόν απορία, σχετικά με το τί ακριβώς εορτάζεται στις ονομαστικές γιορτές τών «αγίων» τής Εκκλησίας, απαντούμε: Ο…θάνατός τους (ενίοτε «μαρτυρικός»)…

Με άλλα λόγια, οι ταπεινοί χριστιανοί που φέρουν ονόματα όπως Αθανάσιος, Αντώνιος, Γεώργιος, Νικόλαος, Ανδρέας, Βαρβάρα, Παρασκευή κ.ά. κατά την ονομαστική τους εορτή, δεν γιορτάζουν το όνομά τους, αλλά τον θάνατο τού «αγίου», ο οποίος, λαμβάνοντας υπόψιν το βρόμικο ιστορικό τού Χριστιανισμού, θα ήταν έκπληξη, αν δεν πρόκειται για κάποιον παράφρονα ή εγκληματία, ή ακόμα ακόμα και για κάποιο εντελώς ανύπαρκτο πρόσωπο. Αν αναλογιστεί βεβαίως κάποιος και το γεγονός, ότι κάποιοι «άγιοι» τιμώνται από την Εκκλησία, πάνω από μία φορά τον χρόνο, ενδεχομένως να βρεθεί σε κάποιο λογικό αδιέξοδο.

Καμμία έκπληξη. Ανέκαθεν τα χαρακτηριστικά θεολογικά γνωρίσματα τού Ιουδαιοχριστιανισμού ήταν το σκοτάδι, η θλίψη, η νεκρολαγνεία, το ψεύδος, η ανωμαλία και η παράνοια.

«Εάν πεθάνης πριν πεθάνης, όταν πεθάνης δεν θα πεθάνης».
Μοναχός Πατάπιος ο Καυσοκαλυβίτης

Το άνωθεν, υψηλής «σοφίας» απόφθεγμα, βρίσκεται κορνιζοποιημένο στο αρχονταρίκι τής Καλύβης τού αγίου Ακακίου, στο Άγιον Όρος …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Σε ομιλία που έδωσε το 2002, ο Βρετανός επιστήμονας και γνωστός άθεος Ρίτσαρντ Ντόκινς, εστιάζει στην διάσταση θρησκείας και επιστήμης και στην ασυλία που τυγχάνει η πρώτη, με το πρόσχημα τού σεβασμού τής θρησκευτικής πίστεως. Επικρίνει με καυστικό τρόπο και πινελιές βρετανικού χιούμορ την επιβολή τής θρησκείας στην επιστήμη.

Ο Ντόκινς θεωρεί, πως οι άθεοι, θα πρέπει να είναι πιο μάχιμοι απέναντι στο θρησκευτικό κατεστημένο που τούς έχει δαιμονοποιήσει ως το απόλυτο κακό. Οι θρησκευτικοί ταγοί, στην προσπάθειά τους να υποστηρίξουν την θεωρία τού Δημιουργισμού, αποδυναμώνοντας ταυτόχρονα την θεωρία τής Εξέλιξης, ταυτίζουν σκόπιμα την δεύτερη με τούς άθεους, στους οποίους δεν διστάζουν να καταλογίσουν τα μύρια όσα. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Ντόκινς, το να συστήνεται σήμερα κάποιος ως άθεος, «ισοδυναμεί με το να συστήνεται ως κύριος Χίτλερ ή δεσποινίς Βελζεβούλ», ενώ δεν παραλείπει να αναφέρει πως ακόμη και ο Τσαρλς Ντάργουιν (Δαρβίνος) απέφευγε να δηλώνει άθεος και προτιμούσε τον όρο «αγνωστικιστής». Όπως όμως τού επισήμανε ο Άγγλος μαρξιστής και μάχιμος άθεος Έντουαρντ Έιβλινγκ, στην πραγματικότητα «Αγνωστικιστής, είναι απλά ο άθεος γραμμένος ευπρεπώς και άθεος είναι απλά ο αγνωστικιστής γραμμένος επιθετικά».

Ενώ η επιστήμη είναι ανοιχτή στην κριτική και στις νέες ιδέες, το ίδιο μοιάζει σχεδόν αδιανόητο στην περίπτωση τής θρησκείας κι επικαλούμενος ο Ντόκινς τα λόγια τού Βρετανού συγγραφέα Ντάγκλας Άνταμς, παρατηρεί: «Η θρησκεία δεν φαίνεται να λειτουργεί έτσι. Έχει κάποιες ιδέες στον πυρήνα της, τις οποίες αποκαλούμε “ιερές”. Αυτό σημαίνει πως εδώ έχουμε μια ιδέα ή μια έννοια, για την οποία δεν έχεις δικαίωμα να πεις οτιδήποτε άσχημο. Απλά δεν μπορείς. Γιατί; Γιατί δεν μπορείς… Το να έχεις άποψη για το πώς ξεκίνησε το σύμπαν, το ποιος δημιούργησε το σύμπαν, όχι, αυτό είναι “ιερό”. Έτσι, έχουμε συνηθίσει να μην αμφισβητούμε θρησκευτικές ιδέες». …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στο βιβλίο των Θεοδοσίου και Δανέζη, “Στα Χρόνια του Βυζαντίου” (εκδόσεις Δίαυλος, Αθήνα 2010), που το θέμα του είναι η μελέτη της επιστήμης στο Βυζάντιο, είδαμε ήδη μια παρέκβαση για το θέμα της ελληνικότητας του Βυζαντίου. Μέσα σε αυτό το βιβλίο, υπάρχει και μια δεύτερη μεγάλη αυτή τη φορά παρέκβαση (σελ 112-6), όπου οι συγγραφείς μας εξηγούν ότι η Εκκλησία απομακρύνθηκε από το δόγμα του Χριστού και αυτό ήταν το πρόβλημα. Επίσης μας λένε ότι η χριστιανική διδασκαλία έχει σχέση με τις αρχαιοελληνικές αξίες, κάτι που δεν μπορεί να αφεθεί έτσι απλά. Με τον τρόπο αυτό προσπαθούν ίσως να δικαιολογήσουν κατά κάποιο τρόπο, γιατί στην Δύση υπήρξε εξέλιξη της επιστήμης σε αντίθεση με το Βυζάντιο.

Είναι κατανοητό ότι για έναν σύγχρονο άνθρωπο που θέλει να λέγεται επιστήμονας αλλά έχει γεννηθεί μέσα στα νάματα της Ορθοδοξίας χωρίς να τα έχει ήδη ανατρέψει, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Βλέπει τον πόλεμο της Εκκλησίας κατά της επιστήμης και πρέπει να τον δικαιολογήσει με κάποιο τρόπο, να βρει που είναι το στραβό. Επειδή αυτό δεν διανοείται να το δει στην βάση της θρησκείας -στην θεωρούμενη αδιαμφισβήτητη θεότητα, το ρίχνει στην Εκκλησία που πήρε στραβό δρόμο, μη κατανοώντας η Εκκλησία τα πραγματικά μηνύματα του Χριστού, την στιγμή που ο ίδιος τα έχει καταλάβει.

Ας δούμε τι πράγματι νομίζουν ότι κατάλαβαν οι δύο αυτοί επιστήμονες, οι παρενθέσεις και οι υπογραμμίσεις δικές μου: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »