Πάρε-Δώσε

Αγαπητέ Θεέ

Ήθελα από πολύ καιρό για να Σου στείλω αυτό το γράμμα αλλά δεν το έκανα γιατί δεν ήθελα να Σε ενοχλήσω από την τόσο σκληρή εργασία Σου να προσπαθείς να κάνεις όλο και καλύτερη τη ζωή όλων ημών των θνητών, εδώ κάτω.

Θέλω να Σε ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου για όλα όσα μας έχεις δώσει από τότε που μας δημιούργησες! Διάβασα την ιστορία με τον Αδάμ και την Εύα και πως δε θα μπορούσαν παρά να αμαρτήσουν τρώγοντας από το απαγορευμένο δέντρο, που θα είχες πολύ σοβαρό λόγο να φυτέψεις κάπου εκεί δίπλα τους! Φταίμε εμείς, οι ανόητοι θνητοί, που δεν γνωρίζουμε τη Σοφία Σου!

Σε ευχαριστώ που μας έδωσες την ανάγκη για sex, σε κάθε λάγνα μορφή της, και Σ’ ευχαριστώ που μας βοηθάς να δοκιμάζουμε τη δύναμή μας για να την καταπολεμάμε!

Σ’ ευχαριστώ για τον Παράδεισο και την Κόλαση, Παντοδύναμε, γιατί αν δεν μας είχες υποσχεθεί Παράδεισο ή Κόλαση, δεν θα μπορούσαμε να είμαστε οι ευτυχισμένοι σου δούλοι!

Σ’ ευχαριστώ που έστειλες όλους αυτούς τους προφήτες που μας οδήγησαν στο δρόμο της Αρετής. Γιατί, χωρίς αυτούς, θα Σε είχαμε ξεχάσει εντελώς και θα αδράτταμε το κάθε δευτερόλεπτο της σύντομης ζωής μας.

Σ’ ευχαριστώ που μας έταξες τον Κόσμο αν Σε υπακούμε, γιατί αν δεν το έκανες, μπορεί και να αμαρτάναμε απολαμβάνοντας τον Κόσμο!

Σ’ ευχαριστώ που είσαι Παντοδύναμος! Τόσο παντοδύναμος που να μας κλείνεις τα μάτια και να σε ακολουθούμε, Εσύ ξέρεις καλύτερα από εμάς προς τα πού πρέπει να πάμε!

Πως μπορώ να Σου δείξω πόσο ευγνώμων Σου είμαι! Είμαι πρόθυμος να δώσω τα πάντα για σένα! Πάρε με! Οδήγησέ με! Είμαι τυφλός, ακριβώς αυτό που εσύ θέλεις να είμαι! Δε έχω μυαλό, γι αυτό σκέψου Εσύ για μένα! Είμαι τόσο αδύναμος, γι’ αυτό κράτα με! Είμαι τόσο φοβισμένος, γι’ αυτό Σε παρακαλώ μη μ’ εγκαταλείπεις! Δεν έχω κανένα σκοπό στη ζωή μου, γι’ αυτό αφήνω τη Σοφία Σου να είναι ο οδηγός μου!

Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου για όλα όσα μου έχεις δώσει, αλλά περισσότερο σ’ ευχαριστώ για όσα μου έχεις πάρει!

Υ.Γ.: Απάντησε στο γράμμα μου όποτε μπορέσεις. Μου άρεσε εκείνη η επιστολή-βίβλος που μου έστειλες!

Πηγή: moscharia.blogspot.com

Έτυχε να διαβάσω σήμερα ένα άρθρο της «Χρυσής Αυγής», το οποίο αναφέρεται στην εβραϊκή γιορτή «Χανουκά» (ή «Χάνουκα», ή όπως προφέρεται τέλος πάντων). Για τους μη γνωρίζοντες, το αντικείμενο της εβραϊκής αυτής γιορτής είναι ο πόλεμος των Εβραίων (με αρχηγούς τους Μακκαβαίους), εναντίον του Έλληνα βασιλιά της Ιουδαίας, Αντίοχου Δ’ του Επιφανούς.

Βεβαίως, οι Εβραίοι καλά κάνουν και γιορτάζουν το γεγονός αυτό.
Βεβαίως, η «Χρυσή Αυγή» καλά κάνει και θεωρεί τον Ιουδαϊσμό, «δολοφόνο» του Ελληνισμού.

Αλλά ρε παλικάρια της «Χρυσής Αυγής», πως και διέφυγε απ’ την προσοχή σας και την κριτική σας, το γεγονός ότι η Ορθοδοξία (της οποίας είστε υπέρμαχοι) και η ελληνική Εκκλησία, εορτάζει κι αυτή το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός την 1η Αυγούστου, τιμώντας, όχι βέβαια τον Έλληνα Αντίοχο, αλλά τους Εβραίους «Αγίους Επτά Μακκαβαίους», καθώς και την μητέρα τους Σολομονή, ακόμα και τον διδάσκαλό τους Ελεάζαρο;

Και για να μην ξεχνιόμαστε… Την ίδια γιορτή, έχει «τιμήσει» με την παρουσία του, στην εβραϊκή Συναγωγή τής Νέας Υόρκης και ο πατριάρχης των «Ρωμιών», Βαρθολομαίος.

Περαστικά…

Όπως ίσως είναι γνωστό, με πρωτοβουλία και προσπάθειες του οικουμενικού πατριάρχη Βαρθολομαίου, μετά από συμφωνία με την τουρκική κυβέρνηση, εξασφαλίστηκε το δικαίωμα απόκτησης της τουρκικής υπηκοότητας από τους Κρήτες ιεράρχες, έτσι ώστε να έχουν δικαίωμα διεκδίκησης του πατριαρχικού θρόνου (η Εκκλησία της Κρήτης υπάγεται απ’ ευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο).

Η -αναμενόμενη- καταφατική απάντηση των Κρητών παπάδων (κάποιοι εκ των Δωδεκανήσιων, που υπάγονται κι αυτοί στο Φανάρι κι επομένως αφορά κι αυτούς η «ευνοϊκή» συμφωνία, φαίνεται να «κώλωσαν»), δικαιολόγησε με τον καλύτερο τρόπο τον όρο «τουρκόπαπας» που έχει αποδοθεί στους «ποιμένες» (με πρώτους πρώτους, τους πατριάρχες και τους μητροπολίτες) που έδρασαν στα όρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εβρισκόμενοι σε απόλυτη σύμπνοια με τον εκάστοτε σουλτάνο, καταπιέζοντας από κοινού τους υπόδουλους ραγιάδες (οι προνομιούχοι παπάδες βεβαίως, δεν λογίζονται ως υπόδουλοι, γιατί πολύ απλά, ουσιαστικά δεν ήταν).

Τα συναισθήματα ποικίλα. Οι ευσεβείς χριστιανοί και πατριώτες, που γνωρίζουν δυο δράμια ιστορίας, αναρωτιούνται: «Μα είναι δυνατόν; Οι Τούρκοι μας ξεκλήρισαν και οι παπάδες μας οικειοθελώς να γίνονται “Τούρκοι”;». Απ’ την άλλη όμως, όσοι γνωρίζουν κάτι παραπάνω από δυο δράμια ιστορίας, ούτε απορούν, ούτε εξίστανται. Μπορούν να διαχωρίσουν τις έννοιες «Έθνος» και «Εκκλησία», που η τελευταία έχει καταβάλει «φιλότιμες» προσπάθειες να τις καταστήσει ταυτόσημες, ενίοτε παραχαράσσοντας την ίδια την ιστορία (την πραγματική ιστορία), που την έχει κατατάξει στις μαύρες σελίδες της.

Για τους απορούντες, ας ξεκαθαριστεί -για μια ακόμη φορά- πως Εκκλησία και -ελληνικό- έθνος, ουδεμία σχέση έχουν (ή μάλλον έχουν: Θύτη και θύματος…). Ουδέποτε οι Εκκλησία και οι παπάδες έβαλαν το έθνος, πάνω από την Ορθοδοξία και «του Χριστού την πίστη την αγία», καθώς και τα συμφέροντά της. Ως γνήσιοι χαμαιλέοντες, προσαρμόζονταν άνετα, στις συνθήκες που θεωρούσαν καλύτερες και ευδόκιμες. Και μιας κι αναφερόμαστε στους Κρήτες ιεράρχες, ας (ξανα)θυμηθούμε τον «πατριωτικό» τους ρόλο στον ξεσηκωμό των Κρητικών, κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, όταν γύριζαν την Κρήτη και έκαναν ότι μπορούσαν για να κάμψουν το ηθικό των επαναστατών, με κεντρικό σύνθημα: «Χριστιανοί! Ρίψατε το όπλα!».

Αφού λοιπόν, οι Κρήτες ιεράρχες θέλουν να συνεχίσουν την τουρκόδουλη παράδοση των προκατόχων τους, με γεια τους με χαρά τους. Δεν έχασε η Βενετιά βελόνι.

Ποιος ξέρει… Τώρα που ο Βαρθολομαίος έλυσε αυτό το «καυτό» πρόβλημα, ίσως ασχοληθεί και λίγο με τα εναπομείναντα γεροντάκια της Ίμβρου (απ’ όπου κατάγεται) και της Τενέδου.

Και για να ευχηθούμε στους νέους «συμπολίτες» του, και στην «νέα» (ή «μητρική») τους γλώσσα: Άι σιχτίρ…

Τις τελευταίες ημέρες, αποτελεί «αγαπημένο» θέμα αρκετών ιστολογίων -κυρίως πατριωτικών- η πρόθεση των Σκοπιανών να αναγείρουν ένα ακόμη άγαλμα, αυτό του αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Ιουστινιανού. Και θα ‘λεγε κανείς ότι η είδηση αυτή αναπαράγεται με αρκετή «οδύνη» και «θυμό», θεωρώντας ότι οι γείτονες αυτοαποκαλούμενοι «Μακεδόνες», μας κλέβουν ένα ακόμη κομμάτι της ιστορίας μας.

Αν παραβλέψουμε το γεγονός ότι ο Ιουστινιανός δεν ήταν Έλληνας (το όνομά του ήταν Γιουτπράδα, με καταγωγή ιλλυρική ή σλαβική -πάντως όχι ελληνική), αλλά ούτε καν φιλέλληνας, θα πρέπει να αναρωτηθούν όσοι κόπτονται για την «κλοπή» αυτής της ιστορικής μορφής, το τι καλό είχε κάνει αυτός ο άνθρωπος στον Ελληνισμό, έτσι ώστε να διεκδικείται με τόσο πάθος…

Μήπως δεν ήταν ένας απ’ τους πρώτους αυτοκράτορες που έβαλε την ταφόπλακα στον Ελληνισμό, χάριν της θρησκείας του Χριστιανισμού; Μήπως δεν ήταν αυτός που κατήργησε τις φιλοσοφικές σχολές; Μήπως δεν ήταν αυτός που θέσπισε ως υποχρεωτική την βάπτιση για όλους του υπηκόους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, με ποινή σε περίπτωση άρνησης την δήμευση της κινητής και ακίνητης περιουσίας τους; (Αυτός φυσικά ήταν ένας ικανός λόγος για την αγιοποίησή του από την Εκκλησία, παρ’ ότι κατέσφαξε 35.000 πολίτες στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης). Μήπως δεν ήταν αυτός που απαγόρευσε οποιαδήποτε άλλη θρησκεία, με ποινή θανάτου -έχοντας βέβαια ως κύριο στόχο τους Έλληνες;

Κι επειδή τα γραπτά μένουν, ας θυμηθούμε και μερικά αποσπάσματα απ’ τον «Ιουστινιάνειο Κώδικα»:
«Επιθυμούμε να σφραγισθούν όλοι οι ναοί σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους της οικουμένης, καθώς και ν’ απαγορευθεί η είσοδος σε αυτούς για να μη διαπραχθεί το κακούργημα της ειδωλολατρίας. Διατάσσουμε επίσης την πλήρη αποχή από τις θυσίες. Και αν κάποιος με κάποια δύναμη παραβεί αυτόν τον νόμο, θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό, ομοίως δε, καθώς και με κατάσχεση της περιουσίας τους, θα τιμωρηθούν όλοι οι διοικητές των επαρχιών που θ’ αμελήσουν να τιμωρήσουν αυτά τα αδικήματα».
(Ιουστινιάνειος Κώδικας, 11.5)

«Κανείς να μην έχει το δικαίωμα να κληροδοτεί με διαθήκη (περιουσίες) ή να χαρίζει με δωρεά οτιδήποτε σε πρόσωπα ή τόπους, που έχουν επισημανθεί ότι διαπράττουν την ασέβεια του Ελληνισμού. Όσα δίδονται ή κληροδοτούνται μ’ αυτόν τον τρόπο θα αφαιρούνται. Με την παρούσα ευσεβή νομοθεσία να διατηρηθούν σε ισχύ όλες οι τιμωρίες, με τις οποίες οι προηγούμενοι βασιλείς είχαν απειλήσει να τιμωρήσουν την ελληνική πλάνη, με τις οποίες προσπαθούσαν (οι προγενέστεροι χριστιανοί βασιλείς) να διασφαλίσουν την ορθόδοξη πίστη».
(Ιουστινιάνειος Κώδικας 11.9)

«Επειδή μερικοί συνελήφθησαν (αν και αξιώθηκαν το χριστιανικό βάφτισμα) διακατεχόμενοι την πλάνη των ανόσιων μυσαρών Ελλήνων, να διαπράττουν εκείνα που δικαιολογημένα εξοργίζουν τον φιλάνθρωπο Θεό μας, αυτοί θα υποβληθούν στην αντίστοιχη τιμωρία και μάλιστα με πνεύμα επιείκειας. Αν επιμείνουν στην πλάνη των Ελλήνων, θα υποβληθούν στην εσχάτη των ποινών».
(Ιουστινιάνειος κώδικας 1.11.10)

Και καλό θα ήταν επίσης να θυμηθούν ή να μάθουν, όσοι οδύρονται για την διεκδίκηση απ’ τους Σκοπιανούς του «σπουδαίου» αυτού ανδρός, και πως ακριβώς κατέληγε ο «Ιουστινιάνειος Κώδικας»: «Θεσπίζουμε αυτούς τους νόμους για τους αλιτήριους Έλληνες».

Να τον χαίρεστε λοιπόν τον Ιουστινιανό «σας»…

Στις 19 Οκτωβρίου του 1752, οι ανασκαφές του Σουηδού αρχιτέκτονα και μηχανικού Καρλ Βέμπερ, αποκάλυψαν την αρχαία πόλη του Ερκολάνο (Herculaneum=Ηράκλειο) που είχε θαφτεί από ένα στρώμα λάβας πάχους 20 μέτρων του Βεζούβιου. Οι έρευνες θα φέρουν στην επιφάνεια, μεταξύ άλλων, πάνω από 1.000 απανθρακωμένους πάπυρους, οι οποίοι βρίσκονταν στην ονομαζόμενη πλέον «Βίλα των Παπύρων», που ανήκε στον Πίσωνα, πεθερό του Ιούλιου Καίσαρα. Μερικοί από τους πάπυρους (περίπου 50) καταστράφηκαν γιατί οι εργάτες αρχικά νόμισαν ότι ήταν καμμένα ξύλα. Τα άγνωστα κείμενα των υπόλοιπων παπύρων, που έγινε κατορθωτό να αναγνωστούν με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας της ΝΑΣΑ, μόλις τα τελευταία χρόνια, ανήκουν κατά κύριον λόγον στην επικούρεια φιλοσοφία (μερικά κείμενα είναι του ίδιου του Επίκουρου, ενώ κάποια άλλα του Φιλόδημου).

Η «Βίλα των Παπύρων», φαίνεται ότι λειτουργούσε ως πνευματικό κέντρο φιλοξενώντας έργα Ελλήνων και Λατίνων φιλοσόφων, και βάση αυτού δημιουργήθηκε η πλούσια ιδιωτική βιβλιοθήκη που αποτελούσαν οι πάπυροι. Οι πάπυροι, που φυλάσσονται σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Νάπολης, φαίνεται να έχουν κινήσει το ενδιαφέρον για την μελέτη τους, όλων πλην των Ελλήνων που έδειξαν σχεδόν ανύπαρκτο ενδιαφέρον. Μια απ’ τις εξηγήσεις που δίνεται, πέραν της κατάστασης βυθιότητας της ελληνικής πολιτείας, είναι πως η επικούρεια φιλοσοφία προκαλεί εμετούς και εξανθήματα στην Εκκλησία, καθώς είναι γνωστές οι θέσεις του Επίκουρου για τις υπερφυσικές ιδιότητες που αποδίδονται στους θεούς (βλέπε και «επικούρειο παράδοξο») και την μετά θάνατον ζωή, αλλά και τις απόψεις του για την πραγματική ζωή και τις απολαύσεις, οι οποίες για τον Ιουδαιοχριστιανισμό θεωρούνται μέγα αμάρτημα.

Ο σκηνοθέτης Θόδωρος Μαραγκός με την ταινία του «Black μπεεε», καυτηριάζει αυτήν την απάθεια και προσπαθεί να εξηγήσει την ελληνική στάση μέσα από τον Δημητράκη, που προσπαθεί να καταλάβει ποιοι τον μεταμόρφωσαν από άνθρωπο σε πρόβατο και του στέρησαν την γνώση. Οι κεντρικοί πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο γιος του Θόδωρου Μαραγκού, Στάθης από την Κύμη και ο Ιταλός με το ελληνικό όνομα Αίγισθος από την…Κύμη (Cuma) της Ιταλίας, ο οποίος μιλάει και καταλαβαίνει τα ελληνικά πολύ καλά. Κάποιοι άλλοι δε Ιταλοί, μιλούν τα ελληνικά καλύτερα κι από πολλούς Έλληνες.

Η ταινία-οδοιπορικό του Θόδωρου Μαραγκού, κέρδισε το Δεύτερο Κρατικό Βραβείο Τεκμηρίωσης στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2005. Η προβολή της όμως στους κινηματογράφους υποβαθμίστηκε και στην ουσία υπονομεύτηκε, καθώς ήταν αρκετά «ενοχλητική»…

Για όσους δεν «ενοχλούνται», δεν έχουν παρά να την παρακολουθήσουν εδώ…