Πάρε-Δώσε

Το διάβασα στον Αλφειό Ποταμό και πόνεσαν τα μυαλά μου…
Χάρις στις προσπάθειες του αρχιμανδρίτη Χαρίτωνα Αθανασόπουλου και εφημέριου τού ναού «Παναγία η Βοήθεια» που βρίσκεται στον χώρο του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Πατρών, το Υπουργείο Υγείας μετονόμασε το νοσοκομείο σε Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών «Παναγία η Βοήθεια».
Ιδού και το τεκμήριο:

Εννοείται βέβαια, πως η Εκκλησία δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, που κατέστησε συνώνυμα θρησκεία και επιστήμη.

Μπράβο ρε «καρντάσια» πολιτικοί. Αφού μπροστά ζοριζόμαστε να πάμε, ας κάνουμε όπισθεν ολοταχώς προς τον Μεσαίωνα. Τουλάχιστον δεν μένουμε στάσιμοι. Άντε και με το καλό, η κατάργηση τού Όρκου τού Ιπποκράτη, γιατί Απόλλωνας και Ασκληπιός (προς τούς οποίους απευθύνεται ο όρκος) και Παναγία δεν πάνε μαζί… Βγάζει σπυράκια η «Μεγαλόχαρη».

Κι έπειτα απορείτε γιατί μάς θεωρούν τριτοκοσμικούς. Μην απορείτε καθόλου. Διαβάστε ξανά μανά τον «Ελληνοέλληνα» του Λιαντίνη και ίσως σάς λυθεί η απορία αυτή.

Πραγματικά περιμένω την ώρα, που κάποιοι μουσουλμάνοι θα θελήσουν να χτίσουν κι αυτοί ένα τζαμί μέσα στον περίβολο κάποιου δημόσιου νοσοκομείου, δίπλα δίπλα στον χριστιανικό ναό. Τότε είναι που θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι…

Το ακόλουθο σύντομο κείμενο αποτελεί απόσπασμα από ομιλία τού πρώτου Κυβερνήτη της νεότερης Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια, κατά την διάρκεια τής Δ’ Εθνοσυνελεύσεως του Άργους (11 Ιουλίου – 6 Αυγούστου 1829):
«…Ελπίζω ότι όσοι εξ´ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ´ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ´ ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της…».

Το πιθανότερο είναι, διαβάζοντας κάποιος τίς άνωθεν γραμμές, να μειδιάσει -πικρά- κάνοντας κάποιους αναπόφευκτους συνειρμούς. Να συγκρίνει το αθώο τότε, με το σάπιο σήμερα (τηρουμένων πάντα των αναλογιών, των συνθηκών, αλλά και των ηθών τής εκάστοτε εποχής). Αλλά και πάλι θα αναλογιστεί: «Ε καλά, από λόγια…». Σωστό κι αυτό. Ας θυμηθούμε όμως και ποιοι τον «έφαγαν λάχανο»: Οι κοτζαμπάσηδες. Δηλαδή τα «διαπλεκόμενα συμφέροντα» τής εποχής, οι οποίοι ένιωσαν να χάνουν τη γη κάτω απ’ τα πόδια τους με τα «μυαλά» που κουβαλούσε ο έντιμος Κυβερνήτης και τα σχέδια που είχε για την ανόρθωση τής μπαρουτοκαπνισμένης ακόμα Ελλάδος (μα τι θράσος κι αυτός…).

Δώστε όμως τώρα βάση και στην παρακάτω αποστροφή τού λόγου του, όπου το θέμα το κάνει απολύτως προσωπικό…:
«…εφ´ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».

Και πάλι όμως θα μπορούσε να βρεθεί κάποιος κακόπιστος και καχύποπτος και να πει: «Ε και; Επειδή το ‘πε, σημαίνει ότι το ‘κανε κιόλας;».
Κι όμως…«καχύποπτε» αναγνώστη, το έκανε. Αρκεί να πούμε, ότι στην ίδια Εθνοσυνέλευση, ο Γέρος τού Μοριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έκανε έγγραφη αίτηση (η οποία και εγκρίθηκε) για ετήσια επιχορήγηση 180.000 φοινίκων στον Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Η αντίδραση τού Καποδίστρια; Τήρησε κατά γράμμα (τουλάχιστον για τον εαυτό του) το «αμ’ έπος, αμ’ έργον» (ότι λέμε το κάνουμε κιόλας): Αρνήθηκε να δεχθεί τα χρήματα…

Ίσως ο μοναδικός Έλληνας πολιτικός που δεν πήρε τίποτα απ’ την Πατρίδα, αλλά τουναντίον, έδωσε τα πάντα σ’ αυτήν. Ακόμα και τη ζωή του… Τη ζωή του, που δεν περίμενε ότι θα την αφαιρέσει ελληνικό χέρι, όπως ο ίδιος γράφει σε επιστολή του:
«Οι Έλληνες δεν θα φθάσουν ποτέ μέχρι του σημείου να με δολοφονήσουν. Θα σεβασθούν την λευκή κεφαλή μου…»
Παρ’ όλη όμως την λανθασμένη πεποίθηση που είχε, ήταν αποφασισμένος:
«…Είμαι αποφασισμένος να θυσιάσω την ζωήν μου δια την Ελλάδα και θα την θυσιάσω. Εάν οι Μαυρομιχαλαίοι θέλουν να με δολοφονήσουν, ας με δολοφονήσουν. Τόσον το χειρότερον δι’ αυτούς. Θα έλθη κάποτε η ημέρα, κατά την οποίαν οι Έλληνες θα εννοήσουν την σημασίαν της θυσίας μου».

Δυστυχώς φίλε αναγνώστη, ο Καποδίστριας (και ενδεχομένως και κάποιοι άλλοι, ελάχιστοι), αποτελεί την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, και που όντως κάνει την φράση «έντιμος πολιτικός» να ακούγεται σαν ανέκδοτο. Γιατί κοτζαμπάσηδες υπάρχουν και σήμερα, με ότι αυτό συνεπάγεται. Καποδίστριας δεν υπάρχει…

Το γεγονός σε αρκετούς είναι γνωστό. Στους περισσότερους Έλληνες, άγνωστο. Μιλάμε για την καταστροφή και λεηλασία του Παρθενώνα και των λοιπών μνημείων της Ακρόπολης, από τους χριστιανούς κατά την διάρκεια της -βίαιης- επιβολής της θρησκείας του Χριστιανισμού στους Έλληνες. Είναι γνωστό, ότι στην διάρκεια της ζωής του, ο Παρθενώνας μετετράπη και σε χριστιανικό ναό (αρχικά σε εκκλησία της Αγίας Σοφίας και στην συνέχεια σε εκκλησία της Παναγίας της Αθηνιώτισσας), όπως και το Ερέχθειο (ως ναός του Σωτήρος Χριστού).

Πιο συγκεκριμένα, ο αρχαίος κυρίως ναός αποτέλεσε το ναό της χριστιανικής βασιλικής, ενώ το δυτικό μέρος αποτέλεσε το νάρθηκα. Η ανατολική θύρα καταργήθηκε, κι εκεί έγινε το ιερό. Προκειμένου να μετατραπεί σε χριστιανικό ναό, ανοίχτηκαν πλευρικές είσοδοι, κατασκευάστηκε κλιμακοστάσιο στη ΝΔ γωνία του σηκού, αψίδα στην ανατολική πλευρά, ενώ ο γλυπτός διάκοσμος των μετόπων των δύο προσόψεων και τής βόρειας πλευράς υπέστη εκτεταμένη απολάξευση. Το ίδιο συνέβη και στα μεγαλύτερα αγάλματα του ανατολικού αετώματος, τα οποία καθαιρέθηκαν. Στη ζωοφόρο ανοίχτηκαν παράθυρα, που κατέστρεψαν αρκετά από τα γλυπτά της. Ανάμεσα στον Παρθενώνα και το Ερεχθείο κτίστηκε ναός τής Αγίας Τριάδας, ενώ τα Προπύλαια διαμορφώθηκαν σε ναό των Αρχαγγέλων. Τον στ΄ αι. μ.Χ. ο Ιουστινιανός διέταξε την αφαίρεση των καλυτέρων μαρμάρων του Παρθενώνα, αλλά και άλλων σπουδαίων αρχαίων ναών, όπως των Δελφών, τής Μιλήτου, τής Εφέσου κ.ά. και τη μεταφορά τους στην Κωνσταντινούπολη για την ανέγερση τής Αγίας Σοφίας, των οποίων την επιστροφή ουδείς «Ρωμιός» μέχρι σήμερα διανοήθηκε να αιτήσει (όπως στην περίπτωση του Έλγιν). Τον ιβ΄ αι. προστέθηκε στον Παρθενώνα η κατοικία των ορθόδοξων επισκόπων. Επί αιώνες οι χριστιανοί κατέστρεφαν αναίσχυντα τον Παρθενώνα κι έκτιζαν με τα μάρμαρά του τις πάμπολλες χριστιανικές εκκλησίες, που υπάρχουν γύρω από τον Ιερό Βράχο (είναι κοινό μυστικό, ότι αρκετές εκκλησίες σήμερα είναι χτισμένες με «οικοδομικά υλικά» που προέρχονται από τέτοιου είδους καταστροφές -αρχαίων ελληνικών μνημείων και ναών- ενώ πάνω στα περίτεχνα ελληνικά αγάλματα χάραζαν σταυρούς ή κατέστρεφαν με καλέμι τα γεννητικά όργανα).

Αυτό το ιστορικά τεκμηριωμένο γεγονός -της καταστροφής και λεηλασίας του Παρθενώνα απ’ τους χριστιανούς- φρόντισε να το απεικονίσει, ο διεθνούς φήμης Έλληνας σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς, σε ένα ολιγόλεπτο οπτικό αφιέρωμα, που προβάλλεται στο νέο μουσείο της Ακρόπολης.

Όπως ήταν φυσικό κι αναμενόμενο, η ελληνική Εκκλησία αντέδρασε. Ζήτησε την αφαίρεση του επίμαχου τμήματος του βίντεο που αναπαριστά τους βανδαλισμούς των χριστιανών. Κι εδώ ακολουθεί ο τραγέλαφος: Ο υπουργός Πολιτισμού δεσμεύτηκε να «επανορθώσει» αν διαπιστωθεί κάτι το μεμπτό. Και «επανόρθωσε», ασελγώντας πάνω στην ιστορική πραγματικότητα και τον ελληνικό πολιτισμό. Το επίμαχο τμήμα αφαιρέθηκε, ικανοποιώντας τις επιθυμίες της Εκκλησίας (που χωρίς ίχνος αιδούς, οι «υπηρέτες» της, κάνουν λόγο για απλές «παρεκκλίσεις» (sic)), πιστοποιώντας για μια ακόμα φορά, την επιρροή της στα ελληνικά πράγματα και το καθεστώς θεοκρατίας που διέπη αρκετούς τομείς της ελληνικής πραγματικότητας, κοινωνικής και πολιτικής. Εύστοχα κι εύλογα λοιπόν, ο κ. Γαβράς σχολίασε: «Η ιστορία επαναλαμβάνεται: οι θρησκόληπτοι που άλλοτε ακρωτηρίαζαν τα αγάλματα, σήμερα επεμβαίνουν και κόβουν τις εικόνες».

Πέραν της λογοκρισίας όμως, εξοργιστικό είναι το γεγονός, ότι η Εκκλησία βασιζόμενη σε τέτοιες απαράδεκτες μεθόδους και ενέργειες (πολιτικά και πολιτιστικά) εξακολουθεί να μοιράζει άπλετο…σκότος και προσπαθεί να πείσει τον κάθε αφελή, ανίδεο και ανιστόρητο ότι υπήρξε ανέκαθεν ο θεματοφύλακας του απαράμιλλου ελληνικού πολιτισμού. Τι ύβρις αλήθεια…

Αλλά, όταν στην Ελλάδα, ένα άλλο υπουργείο, το Υπουργείο Παιδείας ονομάζεται και Θρησκευμάτων, τότε εικόνες σαν κι αυτές, με τον υπουργό Παιδείας να νομιμοποιεί με την παρουσία του θρησκευτικές τελετές (όπως αυτή του «αγιασμού»), ανάμεσα σε κεράκια, λιβανιστήρια και εικόνες «αγίων», είναι αναπόφευκτες (εκτός από ιλαρές)…

Φαίνεται ότι τα 400 χρόνια τουρκικής σκλαβιάς, μάς άφησαν πολλά «σουβενίρ», που ακόμα και σχεδόν 200 χρόνια μετά την Απελευθέρωση, αρκετοί Έλληνες εξακολουθούν να τα κουβαλούν μαζί τους. Κάποιοι μάλιστα εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν ραγιάδες.

Όταν διάβασα στο «Ίχνος» ότι έχει ψηφιστεί νόμος που προβλέπει (ή προέβλεπε, μιας και δεν φαίνεται να μπήκε σε ισχύ) την υποχρεωτική διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας στα ελληνικά σχολεία (με εισήγηση του Γιωργάκη-Τζέφρι Παπανδρέου και υλοποίηση από τον Κωστάκη Καραμανλή), δεν πίστευα σ’ αυτά που διάβαζα (γιατί πολύ απλά δεν είχα ακούσει ή διαβάσει τίποτα μέχρι τώρα, από τα περιώνυμα ΜΜΕ). Δυστυχώς όμως, ο φίλος ιστολόγος, φρόντισε να τεκμηριώσει αυτά που γράφει, δημοσιεύοντας και το αντίστοιχο ΦΕΚ και να διαλύσει κάθε αμφιβολία.

Εδώ φτάσαμε, δυστυχώς… Να καταργούμε τα αρχαία ελληνικά σαν «μπανάλ» και «νεκρή» γλώσσα και να υποχρεώνουμε τα Ελληνόπουλα να μαθαίνουν τη γλώσσα αυτών, που οι πρόγονοί μας, έχυσαν καντάρια αίμα για να τους ξεκουμπίσουν από δω. Την γλώσσα αυτών, που φρόντισαν να εξολοθρεύσουν και να εκδιώξουν από την εστία του, τον ελληνικό μικρασιατικό πληθυσμό.

Που είσαι ρε Κολοκοτρώνη, που φώναζες τους ραγιάδες ΕΛΛΗΝΕΣ για να τους υπενθυμίσεις την καταγωγή τους, για να δεις τώρα πως κάποιοι «Έλληνες» κάνουν ότι μπορούν για να μας ξαναβάλουν στη θέση του ραγιά.

Όπως δείχνουν τα πράγματα, το Όσκαρ Ραγιαδισμού έχει πολλούς και «σκληρούς» υποψήφιους. Αν κάποιοι βιάστηκαν να το απονείμουν στον πρόεδρο των «Οικολόγων-Πράσινων» κ. Τρεμόπουλο, που πρότεινε την μετονομασία δρόμου της Θεσσαλονίκης σε «Κεμάλ Ατατούρκ», μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσουν κάπως.

Το μόνο που πραγματικά νιώθω την ανάγκη να πω αυτή τη στιγμή και μάλιστα τουρκιστί, είναι: Άι σιχτίρ μπουνταλάδες!

Όπως διαβάζουμε στο «Πρώτο Θέμα»:
«Με κρατικό αεροσκάφος της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας αναμένεται να μεταβεί στην Κέρκυρα το Σάββατο 27 Ιουνίου, για τη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών του ΟΑΣΕ, ο υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων κ. Αντόνιο Μιλόσοσκι.

Στην περίπτωση όμως της συνόδου των υπουργών Εξωτερικών του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, η Ελλάδα –ως προεδρεύουσα χώρα στον ΟΑΣΕ για το 2009- επέλεξε να παραχωρήσει «κατ’ εξαίρεση» ειδική άδεια στο σκοπιανό κρατικό αεροσκάφος για να προσγειωθεί στην Κέρκυρα. Σύμφωνα με ενημερωμένες πηγές, η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη εκτίμησε ότι την ώρα που η Ελλάδα φιλοξενεί μια υπουργική σύνοδο στην οποία θα παραστούν περισσότεροι από 50 υπουργοί Εξωτερικών, μεταξύ των οποίων η κυρία Χίλαρι Κλίντον και ο κ. Σεργκέι Λαβρόφ, η Αθήνα θα βρισκόταν στη θέση του απολογούμενου επειδή «απαγόρευσε» στον υπουργό Εξωτερικών της πΓΔΜ να μεταβεί στην Κέρκυρα. Για το λόγο αυτό επετράπη στο αεροσκάφος που θα μεταφέρει τον κ. Μιλόσοσκι να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας».

Σχόλια:
1. Αυτό πάει να πει, υπεύθυνη και σκληρή εξωτερική πολιτική.
2. Αν κάποιοι ντρέπονται που λέγονται Έλληνες, η κυρία Μπακογιάννη φροντίζει να τους δώσει έναν ακόμα καλό λόγο.
3. Ως πότε οι γραικύλοι που μας κυβερνούν θα μας περιφέρουν ως γιουσουφάκια στην υφήλιο;
4. Φαίνεται πως φτάνει ο καιρός, που «κατ’ εξαίρεσιν» τα Σκόπια θα μπορούν πλέον -και με την επίσημη ανοχή της Ελλάδος- να οικειοποιούνται το όνομα και την ιστορία της Μακεδονίας.
5. Αν η Ελλάδα -της κυρίας Μπακογιάννη- σκύβει τόσο εύκολα στις ορέξεις και τις απαιτήσεις ενός, αντικειμενικά, απίθανου κρατιδίου και του επίσης απίθανου υπουργού Εξωτερικών του, τότε δεν χρειάζεται και πολύ φαντασία για να καταλάβουμε τι συμβαίνει με τις απαιτήσεις π.χ. της Τουρκίας.