Πάρε-Δώσε

«Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν πήγε καθόλου καλά, το μεγάλο λάθος είναι ότι μέσα σε αυτό το συνεταιρισμό ο ΣΥΝ εξαφανίστηκε και στη θέση του εγκαταστάθηκε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., με τις ποικιλώνυμες συνιστώσες του οι οποίες αυθαδίασαν σε βαθμό που ήθελαν να επιβάλλουν τις απόψεις του».

Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα από συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα στα ΝΕΑ ο Λεωνίδας Κύρκος και το οποίο όλως περιέργως έχει «εξαφανιστεί» από αρκετές ιστοσελίδες που έκαναν την αναδημοσίευση. Μια δήλωση, με βαρύνουσα σημασία, αν συνυπολογίσουμε, ότι ο Κύρκος είναι ένας εκ των ιδρυτών του Συνασπισμού και ένας πολιτικός που εμπνέει έναν σεβασμό στο μεγαλύτερο ίσως κομμάτι του ελληνικού πολιτικού φάσματος.

Βέβαια, η αναφορά στην «αυθάδεια» θα μπορούσε να σχολιαστεί ποικιλοτρόπως, αν και ο συσχετισμός με τις «συνιστώσες», μάλλον κάνει λίγο πιο εύκολη την ανάλυση αυτού του «δελφικού χρησμού». Είναι ηλίου φαεινότερον, ότι ο σχετικά μετριοπαθής Συνασπισμός με εκφραστές, πολιτικούς που διακρίνονταν από ένα στοιχειώδες πολιτικό ήθος, όπως ο Φώτης Κουβέλης και ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης που πέθανε πρόσφατα, δεν έχει καμία σχέση με το συνονθύλευμα του Αλέκου Αλαβάνου, του Αλέξη Τσίπρα, του Κουράκη και λοιπών άλλων «επαναστατών ποπολάρων». Θέσεις ενάντια στην κοινή λογική και στο λαϊκό αίσθημα (Δεκεμβριανά, κουκουλοφόροι, λαθρομετανάστες, Μακεδονία κλπ.) έγιναν «Ευαγγέλιο» (ή μήπως το σωστό θα ήταν «Κοράνι»;) για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και είναι γνωστό, ότι οι κυριότεροι εκφραστές αυτών των απόψεων ήταν -και είναι- οι διάφορες «συνιστώσες» του. Οι άνθρωποι, έχοντας αποθρασυνθεί και από τις «δημοσκοπήσεις» που τους έδιναν για κάποιο διάστημα ανήκουστα και απίστευτα ποσοστά (κατ’ αναλογίαν, σοβιετικού τύπου), τράβηξαν το σκοινί μέχρι εκεί που δεν έπαιρνε άλλο (όχι γι’ αυτούς, αλλά για τους απλούς πολίτες, που άναυδοι παρακολουθούσαν το «ρεσιτάλ» υποκρισίας και πολιτικής εκμετάλλευσης). Κλασικοί καιροσκόποι δηλαδή (τι άλλο μπορεί να είναι κάποιος, που επενδύει πολιτικά στις ψήφους των δεκαεξάρηδων και των (λαθρο)μεταναστών;), όπως βέβαια και οι «κερδισμένοι» του ΛΑ.Ο.Σ. που βλέπουν ότι η θρησκεία -προς το παρόν τουλάχιστον- και η πατρίδα αποτελούν «σταθερές αξίες» στην πολιτική συνείδηση των ψηφοφόρων.

Το «στραπάτσο» του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. βέβαια, παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι Ευρωεκλογές χαρακτηρίζονται κι από το πνεύμα της «χαλαρής» ψήφου. Είναι κάτι σαν την περίοδο των εκπτώσεων. Αν ένα κατάστημα δεν μπορεί να μαζέψει χρήμα και τότε, ε τότε «βράστε όρυζα» σύντροφοι… Μάλλον πρέπει ν’ αλλάξετε «εμπόρευμα» ή «γειτονιά».

Έχει γίνει πλέον του συρμού, μετά από κάθε είδους εξόφθαλμα σκάνδαλα, λαμογιές και διαπιστωμένη πολιτική ανικανότητα χειρισμού κρίσεων, να εκστομίζεται από τους πολιτικούς -και με ύφος χιλίων καρδιναλίων- η φράση «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη». Και η ιστορία τελειώνει εκεί… Δεν τρέχει κάστανο… Δεν τιμωρείται κανείς και ο αναλαμβάνων την «ευθύνη» θεωρείται, ένα πράγμα, κάτι σαν εξαγνισμένος, σαν να βγήκε από την κολυμπήθρα του Σιλωάμ. Λέμε τη φράση-κλειδί και καθαρίσαμε. Απλούστατον!

Κύριοι Έλληνες πολιτικοί, το έχουμε εμπεδώσει ότι θεωρείτε Κάφρους τον ελληνικό λαό που κάθεται και σας ψηφίζει. Δεν φταίτε όμως εσείς. Εμείς οι ηλίθιοι φταίμε που σας δείχνουμε κάθε φορά τον δρόμο για την Βουλή, παρ’ όλο που είναι ηλίου φαεινότερον ότι παίζετε με την νοημοσύνη μας.

Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να σας αποκαλέσω κοπρίτες -αναλαμβάνοντας φυσικά την «ευθύνη», έτσι όπως την εννοείτε κι εσείς- και να επισημάνω το αυτονόητο: Όταν αγαπητοί κοπρίτες της πολιτικής, λέμε «αναλαμβάνω την ευθύνη», αυτομάτως σημαίνει ότι έχω την στοιχειώδη ευθιξία και το απαραίτητο φιλότιμο να παραιτηθώ από τον αξίωμά μου (α ρε Μαυρογιαλούρε…), ακόμη ακόμη κι από την βουλευτική μου ασυλία, προκαλώντας-προσκαλώντας την δικαιοσύνη να με ελέγξει. Αλλά ποιος έχασε το φιλότιμο για να το βρείτε εσείς…

Τελικά αυτή η γυναίκα αδικείται στο Υπουργείο Εξωτερικών. Αν κρίνει κανείς από τις μαθηματικές της επιδόσεις, το κατάλληλο υπουργείο γι’ αυτήν θα ήταν το Εθνικής Οικονομίας.
Πραγματικά, όταν είδα το ακόλουθο βίντεο, δεν ήξερα αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω.
Α ρε κακόμοιρη Ελλαδίτσα, ποιοι βαστούν τις τύχες σου…

Δύο εβραϊκές εφημερίδες άλλαξαν με Photoshop την εθιμοτυπική φωτογραφία του νέου ισραηλινού υπουργικού συμβουλίου, εξαφανίζοντας τις δυο γυναίκες υπουργούς!
Οι δυο γυναίκες φυσικά δεν πρόλαβαν να αφήσουν τα εγκόσμια αλλά οι εφημερίδες θεώρησαν ότι είναι πολύ προσβλητικό να δημοσιεύσουν την επίσημη φωτoγραφία με γυναίκες μέσα. Οι δύο υπουργίνες λέγονται Limor Livnat και Sofa Landver οι οποίες στις εφημερίδες «Yated Neeman» και «Shaa Tova» αντικαταστάθηκαν από δύο εντελώς άγνωστους και άσχετους με την ισραηλινή κυβέρνηση άντρες!
Πολλοί Εβραίοι, κυρίως της ορθόδοξης τάσης, πιστεύουν ότι η φωτογραφία μιας γυναίκας παραβιάζει την θηλυκή σεμνότητα. Μερικές εφημερίδες στο Ισραήλ απαγορεύουν τη δημοσίευση γυναικείων φωτογραφιών σεβόμενοι τους θρησκευτικά επηρεασμένους αναγνώστες τους. Πάντως οι υπόλοιπες εφημερίδες στο Ισραήλ διακωμώδησαν τις μετατροπές και δημιούργησαν «παιχνίδια του τύπου «Σερσέ λα φάμ» (Αναζητήστε τη γυναίκα).

Το θέμα αλιεύθηκε στο exastal.blogspot.com (αναδημοσίευση από BBC) κι ευθύς μου ήρθε στο μυαλό ένα παρόμοιο θέμα που είχε δημοσιευθεί παλαιότερα εδώ.

Έως το 2004, στην Ελλάδα επικρατούσε η λογική του Μεσαίωνα στην έκδοση δικαστικών αποφάσεων που αφορούν στο οικογενειακό δίκαιο (επιμέλεια παιδιών, επικοινωνία πατέρα-τέκνου, διατροφές). Το έτος αυτό, βρέθηκε άνθρωπος (ο υπογράφων) να αμφισβητήσει τον παραλογισμό αυτό και μάλιστα να ιδρύσει σύλλογο (ΣΥΓΑΠΑ) με 25.000 μέλη (άνδρες-γυναίκες), διαμαρτυρούμενα σήμερα και με οργάνωση κόμματος. Αυτή η ισχυρή δυναμική, ως αντίδραση του νομικού μας συστήματος, της δικαστηριακής πρακτικής, της άνισης μεταχείρισης γονέων στο διαζύγιο παρουσίασε στην κοινή γνώμη τις ελλείψεις της κοινωνίας μας σε επίπεδο εκπαίδευσης αλλά και τις καταστροφικές συνέπειες στα παιδιά.

Παρουσιάσαμε το θέμα επιστημονικά, ακτιβιστικά, κοινωνικά, νομικά, ψυχιατρικά. Δείξαμε την οικονομική πλευρά του προβλήματος καθώς και την πολιτική του διάσταση. Δυστυχώς, όμως στη χώρα μας, υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν την καταστροφή της οικογένειας, την καταστροφή προτύπων, ιδανικών και ηθών. Θέλουν τη νομική εμπλοκή των νοικοκυραίων στην υπόθεση «διαζύγιο», θέλουν την θυματοποίηση της γυναίκας, θέλουν την καταστροφή του ενός εκατομμυρίου παιδιών. Προ δεκαπενταετίας, στις υπερατλαντικές χώρες, πολλά θέματα λύθηκαν με την πολιτική εισαγωγή υπευθύνων ακτιβιστών πατεράδων αλλά, και στην Ευρώπη από διετίας εμφανίστηκαν άτομα και κόμματα (π.χ. Matt’Ο Connors στη Βρετανία, Carlos Caldito στην Ισπανία, Jοhn Jammit στη Μάλτα).

Η οικογενειακή έννομη τάξη, ως αξεδιάλυτο σύμπλεγμα υφιστάμενης νομοθεσίας και παγιωμένης νομολογίας, έχει δημιουργήσει μια εκρηκτική ανισότητα μέσα στους κόλπους της κάθε ελληνικής οικογένειας με παιδιά. Πρόκειται για την ανισότητα σε βάρος του πατέρα. Αυτή δημιουργείται από το γεγονός ότι, σε περίπτωση διάλυσης της συμβίωσης –εν γάμω ή εκτός αυτού– το παιδί ή τα παιδιά θα περιέλθουν, με μια πιθανότητα άνω του 99%, στην μητέρα. Η ανισότητα αυτή αποκτά την πλήρη πρακτική σημασία της από το γεγονός ότι, σε περίπτωση διάλυσης του γάμου, το σύστημα της μονογονεϊκής επιμέλειας, όπως υπάρχει και εφαρμόζεται στην χώρα μας, βασίζεται στην αρχή του «όλα ή τίποτα». Ο ένας γονιός, αυτός που θα πάρει την «επιμέλεια», έχει περίπου απόλυτη εξουσία αποφάσεων σχετικά με το «τέκνο». Ο άλλος γονιός, αυτός που δεν θα «πάρει την επιμέλεια», χάνει κάθε αποφασιστικό ρόλο. Μαζί με την συμβίωση με τον άλλο γονιό χάνει και την συμβίωση με το παιδί του, χάνει και κάθε δικαίωμα να αποφασίζει για το παιδί του. Έτσι, μετά την διάσταση των γονιών του, το παιδί αποκτά έναν μόνο γονιό, και αποξενώνεται σχεδόν νομοτελειακά από τον άλλο. Αντίστοιχα, ο άλλος γονιός χάνει τον γονικό του ρόλο στο παιδί του, και το βλέπει να αποξενώνεται από αυτόν.

Η κατάσταση αυτή δεν αλλάζει, ακόμα κι αν ασκείται –όποτε και όσο ασκείται– ένα «χλωμό» και αποδυναμωμένο, δικαίωμα «επικοινωνίας». Την απαίσια εικόνα συμπληρώνει η αντιδικία μεταξύ των γονιών για την διατροφή του παιδιού. Όπως είναι ρυθμισμένος ο θεσμός της «διατροφής» σήμερα, με την έλλειψη κάθε ελέγχου για το «πού πάνε τα χρήματα» από τη στιγμή που θα καταβληθούν, ο γονιός που την καταβάλλει νιώθει –δικαιολογημένα– ότι μισθοδοτεί τον άλλο γονιό για να του στερεί το παιδί και να το στρέφει εναντίον του. Η κατάφωρα άδικη αυτή κατάσταση δεν αφορά μόνον τα παιδιά χωρισμένων γονιών, ούτε μόνο τους χωρισμένους πατέρες, που έχουν δει τα παιδιά τους να τους περιφρονούν, να ζουν χωρίς οι ίδιοι να έχουν τον παραμικρό λόγο πάνω τους, να αποξενώνονται και να μην τους θέλουν, και να υπόκεινται –με την προστασία όλων των Αρχών– στην αποκλειστική εξουσία, επιρροή και υποβολή της άλλης πλευράς. Αφορά άντρες και γυναίκες, μέσα και έξω από τον γάμο. Μέσα στον γάμο, αφού, στις υπάρχουσες σήμερα οικογένειες, η νομική ανισότητα αποτελεί διαλυτικό παράγοντα.

Στην οικογένεια, ο ένας γονιός –κατά κανόνα: ο πατέρας– δεν μπορεί να συζητήσει, να «διαπραγματευθεί» με τον άλλον, υπό όρους ισότητας, τις οικογενειακές αποφάσεις, τα θέματα της κοινής ζωής, την ανατροφή των παιδιών τους. Και δεν μπορεί, αφού αντιμετωπίζει, ανά πάσα στιγμή και σε κάθε διαφωνία με τον άλλον, το φάσμα της διάλυσης της οικογένειάς του. Και η διάλυση της οικογένειας, για τον γονιό που δεν θα πάρει την «επιμέλεια» των παιδιών του, θα σημαίνει αναγκαστικά και ουσιαστική απώλεια του οικογενειακού δεσμού με το παιδί του …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »