Πάρε-Δώσε

Για όσους δεν το γνωρίζουν, εδώ και λίγο καιρό, έχει δημιουργηθεί ένας νέος πολιτικός σχηματισμός, με το όνομα «Δράση» (ηγούντες του οποίου είναι οι κύριοι Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, Στέφανος Μάνος και Γιάννης Μπουτάρης).
Όσοι δεν το γνώριζαν πάντως, οι κύριοι υπεύθυνοι της επικοινωνίας και των δημοσίων σχέσεων του εν λόγω κόμματος, φρόντισαν να τους το γνωστοποιήσουν, με την «παραδοσιακή» μέθοδο του spam.
Δηλαδή, έστειλαν αβέρτα-κουβέρτα, «τυφλά» e-mails, χωρίς καμία προηγούμενη έγκριση (από την πλευρά των παραληπτών φυσικά).

Εκτός του ότι αυτοί οι υπεύθυνοι της αποστολής αυτών των e-mails, έδειξαν την παντελή άγνοιά τους, σε σχέση με το «σαβουάρ βιβρ» του διαδικτύου (ειδάλλως, θα γνώριζαν ότι αυτό που κάνουν καλείται «Ανεπιθύμητη αλληλογραφία» και είναι η χειρότερη «σύσταση» για τα πρώτα βήματα του νέου κόμματος), το άμεσο ερώτημα βέβαια που προκύπτει, είναι από που προμηθεύθηκαν τα e-mails που χρησιμοποίησαν (οποιαδήποτε ομοιότητα με «προσωπικά δεδομένα» δεν είναι συμπτωματική). Να ξεκινήσει λοιπόν το κόμμα αυτό, με μια ειλικρινή απάντηση επί του ερωτήματος αυτού; Όχι ότι δεν γνωρίζουμε, τι γίνεται, αλλά έτσι, για τους τύπους…

Στην συνέχεια ακολούθησε και δεύτερο e-mail (δηλαδή spam, για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους), με το οποίο κάποιοι κύριοι έχουν όλη την καλή διάθεση να απαντήσουν στο ερώτημα «Γιατί Δράση;». Εκτός αυτού, μας ενημέρωσαν ότι μπορούμε αν επιθυμούμε να διαγραφούμε από τον κατάλογο αυτών των «ενημερωτικών» e-mails.

Κι ερωτώ τώρα εγώ:
1. Σας έθεσα αγαπητοί φίλοι κάποιο τέτοιο ερώτημα, για το οποίο επιθυμώ και απάντηση και δεν το θυμάμαι;
2. Πριν μου δώσετε την ευχέρεια να σταματήσω να «ενημερώνομαι» για τα τεκταινόμενα του κόμματός σας, σας είχα δώσει εγώ την άδεια προηγουμένως να με «σπαμάρετε»; Είχα εγγραφεί στην υπηρεσία λήψης ενημερωτικών e-mails από την ιστοσελίδα σας και δεν το θυμάμαι ούτε αυτό;
3. Παρ’ ότι κύριοι Κοντογιαννόπουλε, Μάνο και Μπουτάρη, μου κάνετε την τιμή (και με «σκλαβώνετε» θα έλεγα) να βάλετε κι «Εμένα» δίπλα στα ονόματά σας, μπορείτε να μου διευκρινίσετε ποιος ακριβώς είναι ο δικός μου ρόλος, εκτός αυτών, του δέκτη spam, ψηφοφόρου, χειροκροτητή και αφισοκολλητή;

Και κάτι τελευταίο…
Την παροιμιώδη έκφραση «Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς» μήπως την γνωρίζετε;

Καλημέρα σας…

Το ακόλουθο «ποίημα», «αλιεύθηκε», από την απέραντη θάλασσα του διαδικτύου (δυστυχώς, δεν θυμάμαι από που ακριβώς).
Αποδίδει με γλαφυρό τρόπο, τα πολιτικά και κομματικά πάθη, μέσω των οποίων, ο φανατισμός αποτυπώθηκε στα πρόσωπα αυτών που αποκαλούνται «κομματόσκυλα».

Τα κομματόσκυλα, ως γνωστόν, δεν έχουν χρώμα. Διαφέρουν μόνο σ’ αυτό, που τα ίδια θέλουν να αποκαλούν «ιδεολογία». Υποστηρίζουν και υιοθετούν οτιδήποτε πει το κόμμα, ασχέτως αν έρχεται σε αντίθεση και με την κοινή λογική, ασχέτως αν είναι προς το συμφέρον τους ή όχι. Ότι λέει το κόμμα είναι νόμος, τον οποίο ως γνήσια κομματόσκυλα, έχουν χρέος να ακολουθούν πιστά.

Αν είσαι κομματόσκυλο και δεν μπορείς να δεις, πιο πέρα απ’ τα προστάγματα της «κεντρικής γραμμής»…
Αν είσαι απόλυτα πιστός σ’ ότι το κόμμα πει και μόνο σου κατόρθωμα στο «ύδωρ μια οπή»…
Αν είσαι «νομιμόφρονας», σκληρός κομματικός και σαν ζεμένο άλογο κοιτάζεις μόνο μπρος…
Έχεις μυαλό λιγότερο κι από την αμοιβάδα, άχρηστος για το κόμμα σου μα και για την Ελλάδα!

Αν σου χαϊδεύουν τα αυτιά γι’ αυτή την τακτική, του αρχηγού οι άνθρωποι και οι «κομματικοί»…
Αν «μπράβο» συνεχόμενα μες το μαντρί ακούς και έχεις για παρέα σου μονάχα «αυλικούς»…
Αν δεν διαφώνησες ποτέ με κάποια εντολή κι εκτέλεσες το πρόσταγμα σαν το πιστό σκυλί…
Άχρηστος για το κόμμα σου μα και για την Ελλάδα, έχεις μυαλό λιγότερο κι από την αμοιβάδα!

Ξύπνα βρε βλάκα φουκαρά… πως μπήκες στην σειρά; που όταν βλέπεις αρχηγό τεντώνεις την ουρά… κι επίμονα και με χαρά συνέχεια την κουνάς.
Μήπως νομίζεις πως κι εσύ, μαζί τους θα τα φας, αυτά που θα εισπράξουνε από τον κορβανά, που εμείς όλοι γεμίζουμε σεμνά και ταπεινά;
Συνέχισε το γλύψιμο, τους άχρηστους προσκύνα… και θα ψοφήσεις σίγουρα, μια μέρα από την πείνα!

Είναι να γελάει κανείς, όπως θα έλεγε γνωστός αθλητικογράφος, με τις παγκόσμιες πρωτιές και ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίσουν τα γειτονικά Σκόπια και τις κυβερνήσεις του. Το να σχολιάσει κανείς τους πολιτικά αμούστακους πολιτικούς που χειρίστηκαν ή χειρίζονται το τιμόνι της εξουσίας (ο Λιούπτσο Γκεορκιέφσκι καταχωρήθηκε στο βιβλίο Γκίνες το 1999, καθώς έγινε πρωθυπουργός στα 32 του, ο Νίκολα Γκρούεφσκι υπουργός Οικονομικών στα 28 και πρωθυπουργός στα 36, ο Αντόνιο Μιλοσόσκι υπουργός Εξωτερικών στα 32, ο Νίκολα Ντιμιτρόφ υφυπουργός Εξωτερικών στα 28, ο Λαζάρ Ελενόφσκι υπουργός Άμυνας στα 36, ο Μίλε Ζανακιέσκι υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στα 30 κ.ά.) ίσως αποτελεί πλεονασμό και ωχριά, μπροστά στο μοναδικό φαινόμενο κατά το οποίο τρεις εκ των ηγετών που μάχονται για τα «δίκαια» της «Μακεδονίας» και την εθνική της παλιγγενεσία, δεν είναι καν «Μακεδόνες» (και πως θα μπορούσαν να είναι άλλωστε, αλλά λέμε τώρα…)! …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Οι Έλληνες ήταν πρώτης τάξεως πολεμιστές και σίγουρα, κάμποσα σκαλοπάτια παραπάνω από το στρατό του Κεμάλ. Αυτή είναι η άποψη του Γουίταλ. Πιστεύει ότι οι τσολιάδες θα είχαν καταλάβει την Άγκυρα και θα είχαν τελειώσει τον πόλεμο αν δεν είχαν προδοθεί.
Όταν ο Κωνσταντίνος ήρθε στην εξουσία όλοι οι Έλληνες αξιωματικοί που ήταν σε επιτελικές θέσεις υποβαθμίστηκαν αμέσως σε χαμηλότερα πόστα. Πολλοί απ’ αυτούς είχαν πάρει τα γαλόνια τους με ανδραγαθήματα στο πεδίο της μάχης. Ήταν έξοχοι πολεμιστές και σπουδαίοι ηγέτες. Αυτό δεν εμπόδισε το κόμμα του Κωνσταντίνου να τους διώξει και να τους αντικαταστήσει με αξιωματικούς που δεν είχαν ακούσει ποτέ τους να πέφτει ούτε μια ντουφεκιά. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να σπάσει το μέτωπο».
Έρνεστ Χέμινγουεϊ (Αμερικανός συγγραφέας και πολεμικός ανταποκριτής στο μικρασιατικό μέτωπο).

Με τον όρο «Δίκη των έξι» (ή «Δίκη των εξ») έχει καταγραφεί στην ελληνική ιστορία η δίκη ενώπιον έκτακτου στρατοδικείου στο οποίο παραπέμφθηκαν απο την Επαναστατική Επιτροπή για να τιμωρηθούν οι θεωρούμενοι ως υπεύθυνοι για τις συνέπειες της Μικρασιατικής εκστρατείας, κοινώς για την Μικρασιατική Καταστροφή: Γεώργιος Χατζηανέστης, διοικητής της στρατιάς της Μικράς Ασίας, Δημήτριος Γούναρης, πρώην πρωθυπουργός, Μιχαήλ Γούδας, υποναύαρχος και πρώην υπουργός, Ξενοφών Στρατηγός, υποστράτηγος και πρώην υπουργός, Νικόλαος Στράτος, πρώην πρωθυπουργός, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, πρώην πρωθυπουργός, Νικόλαος Θεοτόκης και Γεώργιος Μπαλτατζής, υπουργοί επι των στρατιωτικών και οικονομικών στην κυβέρνηση Γούναρη αντίστοιχα.

Αν και οι κατηγορούμενοι ήταν οκτώ, η ονομασία «Δίκη των έξι» δόθηκε λόγω των έξι εκτελέσεων που τελικώς αποφασίστηκαν και πραγματοποιήθηκαν την ίδια σχεδόν ημέρα στο Γουδί. Το περιστατικό αυτό αποτελεί την κορύφωση αλλά και τον επίλογο του Εθνικού Διχασμού.

Όταν κατέρρευσε το μικρασιατικό μέτωπο, ο ελληνικός στρατός υποχώρησε και κατευθύνθηκε προς τα νησιά του Αιγαίου. Οι αξιωματικοί ένιωθαν προδομένοι και εκτεθιμένοι στις διαθέσεις του Κεμάλ, από τις παλινωδίες αλλά και τις σκοπιμότητες των πολιτικών παιχνιδιών που διαδραματίζονταν στην Αθήνα, όλο αυτό το διάστημα που αυτοί πολεμούσαν στην Μικρά Ασία. Μπροστά στην ανικανότητα των κυβερνήσεων να διαχειριστούν την κρίση, ξέσπασε το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 στην Χίο και τη Λέσβο υπό τον Στυλιανό Γονατά, τον Δ. Φωκά και τον Νικόλαο Πλαστήρα, οι οποίοι σχημάτισαν επαναστατική επιτροπή κηρύσσοντας επανάσταση. Παράλληλα ο στρατιωτικός Θεόδωρος Πάγκαλος μαζί με μια ομάδα αξιωματικών, προσκείμενων προς το κόμμα των Φιλελευθέρων, συνέλαβε πλειάδα πολιτικών και τους οδήγησε στην αστυνομική διεύθυνση Αθηνών. Κατά τη διάρκεια της ανακρίσεως οι κρατούμενοι βρίσκονταν σε απομόνωση …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Αποθεώθηκε χθες ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ταγίπ Ερντογάν, όταν σε συζήτηση στο Νταβός, τα «έχωσε» στον Ισραηλινό πρόεδρο Σιμόν Πέρες, σε σχέση με τις σφαγές που πραγματοποιούνται στην Παλαιστίνη. Στο τέλος μάλιστα «πήρε το καπελάκι του» κι έφυγε, κερδίζοντας έτσι ολοκληρωτικά τις εντυπώσεις.

Πολλοί απ’ τους Έλληνες, ίσως αισθάνθηκαν την ανάγκη να του πουν και μπράβο γι’ αυτή την στάση που κράτησε απέναντι στον Ισραηλινό πρόεδρο.

Μήπως όμως ο «κουμπάρος» ο Ταγίπ, έγινε κατά κάποιον τρόπο «τσάμπα μάγκας»;
Και τι εννοούμε με αυτή την τούρκικη φράση;
Εντάξει, δεν το συζητάμε, με την κίνησή του αυτή ο Τούρκος πρωθυπουργός, κάπου ικανοποίησε το κοινό αίσθημα των περισσότερων από εμάς και σίγουρα ικανοποίησε το κοινό συναίσθημα του απανταχού μουσουλμανικού κόσμου, οποίος ήταν ο κύριος αποδέκτης του «μηνύματος». Οι φίλοι μας οι Παλαιστίνιοι μάλιστα, εξ αιτίας αυτού του γεγονότος, τον έβαλαν τιμητικά δίπλα στους «ένδοξους Οθωμανούς προγόνους του», με πρώτον και καλύτερο τον σουλτάνο Μωάμεθ Β΄(ναι, αυτός που άλωσε την Κωνσταντινούπολη).

Το να λέμε όμως και «μπράβο Ταγίπ», είναι και λίγο τραβηγμένο.
Φυσικά και να του πούμε μπράβο, αν την ίδια στιγμή τολμούσε και έλεγε δημοσίως, όχι μόνο «τέρμα το Νταβός για μένα», αλλά και «τέρμα στην τουρκοϊσραηλινή συμφωνία», η οποία προβλέπει μεταξύ άλλων στρατιωτική συνεργασία και την ενίσχυση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων με οπλικά συστήματα ισραηλινής κατασκευής.
Άκουσε κανείς κάτι τέτοιο, ή τουλάχιστον αντιλήφθηκε τέτοια πρόθεση; Μάλλον όχι…

Αλλά εκτός αυτού, πως νομιμοποιείται να κάνει τον τιμητή ο Ερντογάν, όταν και η Τουρκία ακολουθεί ανάλογη τακτική μ’ αυτή του Ισραήλ, στην νοτιοανατολική Τουρκία με τους Κούρδους;
Να θυμηθούμε επίσης, ότι η Τουρκία διατηρεί παράνομο κατοχικό στρατό στην βόρεια Κύπρο;

Και κάτι τελευταίο…
Δεν προξένησε σε κανένα εντύπωση, πως οι Τούρκοι έκαναν λόγο για συγγνώμη που ζήτησε εκ των υστέρων ο Πέρες, σε τηλεφωνική συνομιλία που είχε με τον Ερντογάν;
Πόσο λογικό ακούγεται αυτό; Για ποιο πράγμα ζήτησε συγγνώμη άραγε ο ισραηλινός πρόεδρος; Επειδή μιλούσε δυνατά;
Όσο και να διαφωνεί κανείς με την τακτική του Ισραήλ, ο Πέρες έκανε το αυτονόητο, για κάθε ηγέτη χώρας: Υποστήριξε το συμφέρον της χώρας του. Πιστεύει λοιπόν κανείς, ότι υπήρχε πιθανότητα να ζητήσει συγγνώμη γι’ αυτό;
Η διάψευση λοιπόν που ακολούθησε από το Ισραήλ, μάλλον έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Αν βέβαια επιμένουν οι Τούρκοι ότι όντως ελέχθη κάτι τέτοιο, δεν έχουν παρά να δημοσιοποιήσουν την απομαγνητοφωνημένη τηλεφωνική συνομιλία των δύο ηγετών.
Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

Κατά τ’ άλλα, λίγη εγκράτεια, από πλευρά Ελλήνων, μάλλον δεν θα έβλαπτε…