Πάρε-Δώσε

Το βιβλιάριο απόρων κορασίδων;
Τεφτέρ χανούμ μπατίρ.

Η πεταλούδα;
Εμπριμέ κουνούπ.

Η αναπηρική σύνταξη;
Σακάτ μπαξίς.

Η πρώτη νύχτα του γάμου;
Τσουτσούν σεφτέ.

Το κυτίο παραπόνων;
Σιχτίρ ντουλάπ.

Η πεθερά;
Σιχτίρ χανούμ.

Η βροχή;
Αλλάχ πι-πι.

Η λίμνη των κύκνων;
Παπί χαβούζ.

Η χήρα;
Τσουτσού αχ-βαχ γιοκ …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Βρισκόμαστε στην εποχή που οι ρωμαϊκές αρένες βρίσκονται στα «πάνω» τους. Τα λιοντάρια έχουν γίνει τετράπαχα, καθώς έχουν εξασφαλισμένο το καθημερινό τους φαγητό, το οποίο αποτελείται επί το πλείστον από «καθαγιασμένο» κρέας χριστιανών «μαρτύρων».

Το φιλοθεάμον κοινό της Ρώμης, προσέρχεται στην αρένα για να παρακολουθήσει έναν ακόμα άνισο αγώνα επιβίωσης μεταξύ λιονταριού και «μαρτύρων». Τα υποψήφια γεύματα βρίσκονται έντρομα στο κέντρο της αρένας. Οι θεατές περιμένουν με ανυπομονησία να σκάσει μύτη και το λιοντάρι για ν’ αρχίσει το θέαμα. Και σκάει…

Οι χριστιανοί μαζεύονται φοβισμένοι γύρω από τον μεγαλύτερο απ’ αυτούς, που είναι ο ποιμένας τους κι αρχίζουν να προσεύχονται. Κι ίδιος όμως δεν είναι περισσότερο ψύχραιμος. Το λιοντάρι αρχίζει να κόβει βόλτες γύρω γύρω και τους περιεργάζεται, κάνοντας αναγνωριστικές κινήσεις. Κάποια στιγμή, αρχίζει να πλησιάζει απειλητικά πλέον, έτοιμο να χυμήξει κατά πάνω τους.

Ο χριστιανός ποιμένας τότε, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει το μόνο όπλο που διαθέτει: Την προσευχή και την πίστη του στον Θεό. Ενώνει λοιπόν τις παλάμες του και κοιτάζοντας ευλαβικά προς τον ουρανό ψιθυρίζει μέσα απ’ τα δόντια του: «Θεέ μου, κάνε ετούτο το θηρίο να σκεφτεί σαν άνθρωπος και ενέπνευσέ το με χριστιανικά συναισθήματα».

Και τότε συμβαίνει κάτι απίστευτο… Ένα «θαύμα»… Το άγριο λιοντάρι, εκεί που είχε πάρει φόρα για να ορμήξει στους χριστιανούς, κόβει απότομα ταχύτητα, σαν μια αόρατη δύναμη να το συγκρατεί. Πλησιάζει ήρεμο τον χριστιανό, κάθεται στα πίσω πόδια του, ενώνει τα δυο μπροστινά του και κοιτάζοντας προς τον ουρανό, προσεύχεται με ανθρώπινη φωνή και λέει: «Κύριε, ευλόγησε το πλούσιο ετούτο γεύμα μου. Αμήν…».

Είναι άγνωστο αν η παρακάτω «επιστολή» είναι πραγματική ή ένα ευφάνταστο δημιούργημα. Όπως και να έχει όμως, είναι αρκετά έξυπνη κι αστεία.

Η υπόθεση: Ο φυλακισμένος (αγράμματος;) επιστολογράφος αποφασίζει να χτυπήσει το καμπανάκι στο έτερο ήμισυ, καθώς του έχουν μπει ψύλλοι στ’ αφτιά πως «του τα φοράει» κανονικά και με τον νόμο.

Μπορείτε να φανταστείτε τι ακριβώς θέλει να πει ο ποιητής με την εκφραστική επιστολή του;

Συνέβη -όπως λέγεται- το 1995, στο Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης (νυν «Γεώργιος Γεννηματάς»).

Κάποιο πρωί, παρουσιάστηκαν εκεί ένας άνδρας και μια γυναίκα, με κάποια…περίεργα τραύματα. Η γυναίκα είχε ένα έγκαυμα στην πλάτη και μια κάκωση στο κρανίο, ενώ ο άνδρας είχε ένα θλαστικό τραύμα στο…πέος!

Μπορείτε να φανταστείτε πως προκλήθηκαν αυτά τα τραύματα; Μην βιαστείτε να δείτε την απάντηση. Βάλτε για λίγο την φαντασία σας να δουλέψει…

Τα παρακάτω άρθρα -που μάλλον οι φαλλοκράτες θα τα λατρέψουν- δημοσιεύθηκαν στην στήλη «ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΙ» της αθηναϊκής εφημερίδας «ΝΕΑ ΗΜΕΡΑ», στις 30 Μαρτίου 1928.

Το πρώτο εξ αυτών, αφορά το αίτημα των γυναικών για την απόκτηση δικαιώματος ψήφου στις εκλογές. Ο αρθρογράφος, καθώς φαίνεται, δεν συμφωνεί καθόλου μ’ αυτή την προοπτική κι απ’ την φαρέτρα των επιχειρημάτων του, βγάζει μια «επιστημονική» έρευνα, η οποία «τεκμηριώνει» τους λόγους για τους οποίους, δεν θα έπρεπε να γίνει δεκτό το αίτημα αυτό.

Απολαύστε το…

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΨΗΦΟΥ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

 

Ωρισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιο τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχε άλλοτε αναπτύξη από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός, ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασην ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός. Επειδή, εν τούτοις, αι ημέραι αύται δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θύλεα, είνε αδύνατον να ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ωρίζονται αι εκάστοτε εκλογές. Η γυναικεία, συνεπώς, ψήφος είνε πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον, εφ’ όσον ουδεμία δύναται να υπάρξει εγγύησις ότι ο γυναικείος πληθυσμός, προσερχόμενος εις τας κάλπας, θα είνε εν τω συνόλω του εις πνευματικήν και ψυχικήν ομαλότητα. Επαναλαμβάνομεν ότι χρησιμοποιούμε επιχειρήματα αυστηρώς επιστημονικά αναπτυχθέντα άλλοτε εις την Βουλήν. Και ναι μεν θα ηδύνατο να προβληθή ως αντεπιχείρημα η επί κεφαλής του παρ’ ημίν γυναικείου κινήματος παρουσία ενός κάποιου ιατρού με μακρυά μαλλιά και με μακρυά γένεια, μορφής, εν γένει λίαν γλυκαναλάτου, αλλ’ ιατρός δεν σημαίνει πάντοτε κι επιστήμων. Εις αυτά δε τα ζητήματα γνώμην επιτρέπεται να έχουν μόνον οι επιστήμονες, εν εκ των γνωρισμάτων των οποίων είνε ότι δεν έχουν καιρό διά χάσιμον εις γυναικεία συνέδρια.

Στο δεύτερο κείμενο, ο αρθρογράφος εκφέρει καθαρά την άποψή του, για ένα πολύ…«σοβαρό» θέμα οικογενειακής φύσεως, που αφορά το δικαίωμα ή όχι, της γυναίκας, να κόβει κατά το δοκούν τα…μαλλιά της, χωρίς την συγκατάθεση του συζύγου της. Και είναι «σοβαρό», γιατί μπορεί να οδηγήσει μέχρι και στον…Άρειο Πάγο!

ΑΠΡΟΟΠΤΑ

 

Φανταζόμεθα την σκηνήν.
– Είδες;
– Τί;
– Τα μαλλιά μου.

 

Και το κομψό φρέσκο κουρεμένο κεφάλι, θα εκινήθη επί του λαιμού δεξιά και αριστερά, διά να ανεμισθούν οι μόλις καλύπτοντες τα ώτα, πρώην βόστρυχοι. Αποτέλεσμα· Συζυγική κατάπληξις, σκηνή, ρήξις, αίτησις διαζυγίου, «διότι άνευ της αδείας του συζύγου της έκοψε τα μαλλιά της». Το πρωτοδικείον απέρριψε την πρότασιν, το Εφετείο επίσης. Ο Άρειος Πάγος όμως χθες, ότε και εις αυτόν έφθασεν η υπόθεσις, φαίνεται να ευρίσκη σοβαρόν το αιτιολογικόν της αιτήσεως. Τουλάχιστον, υπάρχει ήδη εκπεφρασμένη η γνώμη του Εισαγγελέως, καθ’ ην, αν αποδειχθή ότι «η εναγομένη έκοψε εκουσίως τα μαλλιά της και όχι παρασυρθείσα από τον κουρέα της, ως υπεστήριξε, η αίτησις περί διαζυγίου πρέπει να γίνει δεκτή». Αν το δικαστήριον αποδεχθή την γνώμην του Εισαγγελέως, τα γυναικεία κεφάλια, είνε βέβαιον ότι θα σκεφθούν πολύ εις το μέλλον, πριν κουρευθούν.

Άλλοι καιροί, άλλα ήθη…