Πάρε-Δώσε

Ο Γερμανός υπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ (Δημοσίων Έργων), καλεί τον Έλληνα ομόλογό του στη Γερμανία και επισκέπτονται διάφορα έργα που έχουν γίνει κατά τη διάρκεια της υπουργικής θητείας του Γερμανού. Αφήνοντας τις τυπικότητες κατά μέρος, λέει κάποια στιγμή, συνωμοτικά, ο Γερμανός στον Έλληνα:
– Την βλέπεις αυτή την γέφυρα; Κόστος 300 εκατομμύρια ευρώ. 15 εκατομμύρια στην τσέπη μου.

Ο Έλληνας χαμογέλασε συγκαταβατικά και δεν είπε τίποτα. Τον κοίταξε με ένα φευγαλέο υπεροπτικό ύφος, σαν να του έλεγε «α ρε ψιλικατζή…». Μετά από έναν μήνα, Ο Έλληνας υπουργός ανταποδίδει την πρόσκληση στον Γερμανό ομόλογό του και τον καλεί να επισκεφθεί την Ελλάδα. Αφού προηγήθηκε η πατροπαράδοτη ελληνική φιλοξενία, τον ξεναγεί κι αυτός με την σειρά του στα διάφορα έργα. Κάποια στιγμή φτάνουν στη μέση του πουθενά, όπου δεν υπάρχει απολύτως τίποτε που να θυμίζει δημόσιο έργο και με ύφος χιλίων καρδιναλίων ρωτάει τον Γερμανό:
– Τη βλέπεις αυτή την υπερσύγχρονη γέφυρα; Είναι μεγαλύτερη στην Ευρώπη!

Ο Γερμανός δείχνει ν’ απορεί:
– Ποια γέφυρα;

Κι απαντά ο Έλληνας υπουργός, ακάθεκτος:
– Κόστος 1 δισεκατομμύριο ευρώ. 100 εκατομμύρια ευρώ στην τσέπη μου!

«Το να ισχυρίζεται κανείς ότι η γη περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο είναι τόσο εσφαλμένο όσο το να υποστηρίζει ότι ο Ιησούς δεν γεννήθηκε από παρθένο».
Ρομπέρτο Μπελαρμίνο (Καρδινάλιος και άγιος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας)

Ασφαλώς και ήταν παρθένος η Μαρία.
Ασφαλώς και ο Ιωσήφ ήταν «προστάτης» της, με την αθώα έννοια της λέξης.
Ασφαλώς και ο επισκέπτης της Μαρίας, δεν ήταν παρά «άγγελος κυρίου».
Ασφαλώς και η επίσκεψη αναλώθηκε με χαριτολογίες και όχι με τίποτε άλλο.
Ασφαλώς και αυτό που έδωσε ο επισκέπτης στην Μαρία, δεν ήταν παρά ένα κρίνο.

Η απορία είναι η εξής: Δύο χιλιάδες χρόνια πέρασαν, κι ακόμα δεν χόρτασε να τρώει κουτόχορτο η ανθρωπότητα;

Για την «ιστορία», ας συμπληρώσουμε, πως πουθενά στα Ευαγγέλια δεν γίνεται λόγος περί…κρίνου. Ο Ιωάννης και ο Μάρκος δεν κάνουν καν λόγο για…Ευαγγελισμό. Ο Ματθαίος απλά αναφέρει ότι η Μαρία, γκαστρώθηκε από το…Άγιο Πνεύμα και ο άγγελος εμφανίζεται στο όνειρο του Ιωσήφ για να τον καθησυχάσει (ήταν έτοιμος να την…«σουτάρει») και να του αναγγείλει τα…χαρμόσυνα νέα. Αντιθέτως, η περιγραφή της συνάντησης του άγγελου Γαβριήλ με την Παναγία, από τον Λουκά, μας οδηγεί σε άλλες, πιο…«πονηρές» σκέψεις…

Η εικόνα με τον κρίνο, είναι καθαρά επινόηση κάποιων ζωγράφων, των οποίων η «καλλιτεχνική άδεια»(;), ήταν και είναι απόλυτα βολική για όσους θέλουν μια πιο…εύπεπτη εξήγηση για το γκάστρωμα της «παρθένου» Εβραιοπούλας Μαριάμ…

Με την σαβουροσελίδα που λέγεται «Τρωκτικό», είχα ασχοληθεί, στο παρελθόν, όταν στις αρχές, για κάποιο διάστημα το είχα πάρει στα σοβαρά (Mea culpa). Έκτοτε, θεώρησα πως δεν αξίζει τον κόπο ν’ ασχολείται κανείς μαζί του, αν και αρκετοί -ακόμη και στα ΜΜΕ- επικαλούνται την «εγκυρότητά» του…

Σήμερα, θα κάνω μια εξαίρεση και θα ξανασχοληθώ μαζί του, όχι όμως για κάποιον σοβαρό λόγο (άλλωστε, τι σχέση έχει η συγκεκριμένη σελίδα με την σοβαρότητα;), γι’ αυτό άλλωστε και το παρόν άρθρο εντάσσεται στην κατηγορία «Αστεία». Έτυχε να διαβάσω κάτι, που με έκανε να γελάσω. Ας μην μακρηγορούμε όμως…

Πριν λίγες ημέρες, έγινε βομβιστική επίθεση, στο σπίτι του αντιπροέδρου του Ελληνοπακιστανικού Συλλόγου στην Ελλάδα, Ανουάρ Ικμπάλ. Αρχικά θεωρήθηκε από αρκετούς, ότι η επίθεση αυτή έγινε από την ακροδεξιά οργάνωση «Χρυσή Αυγή», σε αντίποινα για παρόμοια επίθεση που είχαν δεχθεί τα γραφεία της, λίγες ώρες πριν. Για την ιστορία, την ευθύνη των επιθέσεων ανέλαβε τελικά η τρομοκρατική οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς».

Κάπου εδώ αρχίζει και η αστεία πλευρά της υπόθεσης. Το ιστολόγιο «Λες μαλακίες», δοκιμάζοντας την «εγκυρότητα» του «Τρωκτικού», αποστέλλει στο εν λόγω «δημοσιογραφικό» ιστολόγιο ένα κείμενο, ως πρόεδρος των Πακιστανών, επισυνάπτοντας ταυτόχρονα και την «φωτογραφία» του. Μόνο που η φωτογραφία δεν ήταν του Ανουάρ Ικμπάλ, αλλά του προέδρου της «Χρυσής Αυγής» Νίκου Μιχαλολιάκου, που υπέγραφε το κείμενο ως πρόεδρος της πακιστανικής κοινότητος στην Αθήνα, με το όνομα Μοχάμεντ Ζακφτίμ!

Και τι κάνει το απίθανο «Τρωκτικό»;
Ναι, σωστά μαντεύετε…
Εκεί που «τίποτα δεν γράφεται τυχαία», ανάρτησαν την υποτιθέμενη δήλωση του «προέδρου» της πακιστανικής κοινότητας, με τον βαρύγδουπο τίτλο «Ο πρόεδρος της πακιστανικής κοινότητας της Αθήνας έκανε δηλώσεις σε εκδήλωση ενάντια στον ρατσισμό», με φαρδιά πλατιά από δίπλα την φωτογραφία του Μιχαλολιάκου (τον οποίο, στην ονομασία της εικόνας τον προσδιόριζαν ως…Πακιστανό)!

Φυσικά, αυτό το άρθρο, έχει κατέβει πλέον απ’ το «Τρωκτικό», καθώς, προφανώς, κάποιος τους ενημέρωσε για την «πατάτα» που έκαναν, κάνοντας να γελάσει ο κάθε πικραμένος.

Περισσότερες «πατάτες», εδώ. Καλό γέλιο…

Ο διευθυντής της εταιρείας «Δημητράκας», που κατασκευάζει καρφιά, πηγαίνει σε μια διαφημιστική εταιρεία για να να προωθήσει το προϊόν του. Ο διαφημιστής, του λέει ότι κάτι θα σκεφτεί να ετοιμάσει που θα κάνει εντύπωση και θα μείνει χαραγμένο στην μνήμη των τηλεθεατών καταναλωτών, και του λέει να περάσει σε μια εβδομάδα, που θα είναι έτοιμο το δοκιμαστικό διαφημιστικό μήνυμα.

Πράγματι, πηγαίνει την επόμενη βδομάδα ο διευθυντής στη διαφημιστική εταιρεία και τον βάζουν στο μεγάλο καναπέ στην αίθουσα προβολής για να παρακολουθήσει το σποτάκι.

Αυτό παρουσίαζε τον Χριστό πάνω στο σταυρό και τελείωνε με δυο Ρωμαίους στρατιώτες να λένε: «Για δουλειά στο τάκα τάκα, μόνο πρόκες “Δημητράκα”».

Ο διευθυντής, σοκαρίστηκε και τους εξέφρασε τον προβληματισμό του για την απήχηση που θα είχε το σποτάκι στον χριστιανικό πληθυσμό κλπ. κλπ. Ο διαφημιστής προβληματίστηκε κι αυτός με την σειρά του και του είπε να περάσει πάλι την επόμενη εβδομάδα να παρακολουθήσει ένα άλλο σποτάκι που θα έφτιαχναν.

Ξαναπηγαίνει την επόμενη βδομάδα ο διευθυντής στη διαφημιστική εταιρεία και τον βάζουν ξανά στον μεγάλο καναπέ στην αίθουσα προβολής για να παρακολουθήσει το σποτάκι.

Αυτό παρουσίαζε πάλι τον Χριστό πάνω στο σταυρό, με τους δυο Ρωμαίους στρατιώτες να λένε: «Η δουλειά είναι μια πλάκα, με τις πρόκες “Δημητράκα”».

Τσαντίζεται τότε ο διευθυντής και λέει στον διαφημιστή:
– Θέλω ένα σποτάκι που να μην παριστάνει επιτέλους τον Χριστό πάνω στον σταυρό. Ξεκολλήστε από αυτή την ιδέα γιατί δε θα πουλήσουμε ούτε ένα καρφί κι όλοι θα μας βρίζουν!
– Εντάξει κύριέ μου, του απαντά ο διαφημιστής. Νομίζω ότι έχω συλλάβει την κατάλληλη ιδέα, που θα κάνει αναγνωρίσιμη την εταιρεία σας και τα προϊόντα σας, χωρίς να χρειάζεται να εμφανίζουμε τον Χριστό πάνω στον σταυρό και να εξαγριώνουμε τους θρησκευόμενους. Την άλλη εβδομάδα θα σας έχουμε έτοιμη μια διαφήμιση που πιστεύω ότι θα σας ικανοποιήσει αυτή τη φορά.

Πάει λοιπόν την επόμενη εβδομάδα ο διευθυντής, κομματάκι επιφυλακτικός, λόγω των προηγούμενων εμπειριών του, για να δει την νέα διαφήμιση και τι να δει…

Η διαφήμιση δεν εμφάνιζε πλέον τον Χριστό πάνω στον σταυρό, αλλά να τρέχει στο δάσος, ακολουθούμενος από τους δυο Ρωμαίους στρατιώτες που έτρεχαν ξωπίσω του κυνηγώντας τον, με τον έναν να λέει στον άλλον, σε έξαλλη κατάσταση: «Και του το ’πα του μαλάκα… Μόνο πρόκες “Δημητράκα”!».