Πάρε-Δώσε

Ακούμε τούς ξένους, όταν θέλουν ν’ αναφερθούν στην Ελλάδα, να μιλάνε για τον ελληνικό πολιτισμό, το ελληνικό πνεύμα και γενικότερα για την αρχαία Ελλάδα, γεμάτοι θαυμασμό και δέος. Κι εμείς φουσκώνουμε σαν τα παγώνια…

Θα αναρωτηθεί κάποιος, και για τί άλλο να μιλήσουν οι άνθρωποι; Γι’ αυτά είμαστε γνωστοί στον κόσμο οι Έλληνες.

Ε, όχι μόνο γι’ αυτά…. Υπάρχουν και κάποιοι «αστοιχείωτοι», που γίνονται πιο πεζοί και συνδέουν αυθόρμητα την Ελλάδα με το σουβλάκι, τον «μουζάκα», την «γκρικ σάλατ» και το τζατζίκι. Δηλαδή με ότι έχει σχέση την γαστριμαργία.

Κι εδώ τίθεται το ερώτημα: Ποιοί βρίσκονται πιο κοντά στην «απεικόνιση» τής Ελλάδας; Οι αρχαιολάτρες/αρχαιογνώστες που μιλάνε για το πνεύμα ή οι «πεζοί» που μιλάνε για το στομάχι;
Απάντηση (δική μου): Οι πεζοί. Γιατί είμαστε ένας λαός που δεν είναι άξιος να κουβαλήσει αυτό το τεράστιο ιστορικό φορτίο. Γιατί δεν έχουμε παράγει και εξάγει ούτε δράμι πολιτισμού τούς πρόσφατους, τουλάχιστον, αιώνες (εκτός απ’ τα τουρκόφωνα εδέσματα που προαναφέρθησαν). Γιατί είμαστε καταναλωτές πολιτισμού και όχι δημιουργοί. Γιατί είμαστε Νεοέλληνες κι όχι Ελληνοέλληνες.

Αφήνω όμως το σύνθημα και πάω στο παρασύνθημα.
Υπάρχει κάτι που μ’ ενοχλεί ιδιαίτερα και το έχω θίξει (επιφανειακά, μεταξύ άλλων) και σε άλλο θέμα. Αφορά το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Όπως μαρτυρεί φυσικά τ’ όνομά του, ονομάζεται έτσι προς τιμήν του μεγάλου φιλόσοφου Αριστοτέλη (παραπέμπω σκόπιμα στην αγγλική Wikipedia, γιατί το αντίστοιχο ελληνικό λήμμα, είναι μια γρήγορη «ξεπέτα»).

Ως εδώ όλα καλά…
Αν κάποιος τώρα επιχειρήσει να επισκεφτεί την επίσημη ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου, θα βρεθεί μπροστά σε μια έκπληξη: Στην αρχική σελίδα, δεν υπάρχει ως έμβλημα ο Αριστοτέλης, όπως φυσιολογικά θα περίμενε κάποιος, μιας κι αυτού το όνομα φέρει το Πανεπιστήμιο, αλλά δεσπόζει η αγιογραφία τού Αγίου Δημητρίου!

Η εικόνα δηλαδή, ενός αξιωματικού τού ρωμαϊκού στρατού (και μετέπειτα «αγίου»), κρίθηκε (από ποιούς και με ποιό σκεπτικό άραγε;) ως η πιο κατάλληλη για έμβλημα, ακόμα κι απ’ αυτή τού ίδιου τού τιμώμενου!

Προσέξτε! Μιλάμε για Πανεπιστήμιο και όχι για κάποιο θρησκευτικό ίδρυμα. Τί δουλειά έχει η θρησκεία με την επιστήμη; Το φως με το σκοτάδι; Ο μύθος με την πραγματικότητα; Η λογική με το παράλογο; Τί σχέση έχει ο Φάντης με το ρετσινόλαδο;

Αυτό τώρα, είναι απόδοση τιμής στον μεγάλο Έλληνα φιλόσοφο, ή ύβρις; Αν αυτό δεν είναι παραλογισμός (εκτός από ύβρις), τότε τί είναι; Και ποιά είναι, αλήθεια, η θέση τών πανεπιστημιακών διδασκάλων γι’ αυτό το ανοσιούργημα; Το δέχονται; Το αγνοούν; Το παραβλέπουν;

Αλλά δεν είναι ν’ απορεί κανείς… Εδώ φτάσαν στο σημείο να αναγορεύσουν επίτιμο διδάκτορα πέντε τμημάτων τού εν λόγω Πανεπιστημίου, τον…πατριάρχη Βαρθολομαίο!
Τον ηγέτη δηλαδή μιας θρησκείας, που μετέτρεψε τον Έλληνα σε Ρωμιό.
Τον ηγέτη δηλαδή μιας θρησκείας, που διαχρονικά πολέμησε, την επιστήμη, το ελληνικό πνεύμα και πετούσε στην πυρά τα συγγράμματα τών Ελλήνων φιλοσόφων (και τού Αριστοτέλη φυσικά).
Τον ηγέτη μια θρησκείας που έχει αναγορεύσει σε προστάτες τών γραμμάτων, τρεις ανθέλληνες.
Τον ηγέτη μιας θρησκείας που είχε φτάσει στο σημείο να αποκαλεί «θέλημα Θεού» την σκλαβιά στον Τούρκο, τού οποίου εδόθη η εντολή (απ’ τον…Θεό) «ωσάν σκύλος να μας φυλάει».
Τον ηγέτη δηλαδή μιας θρησκείας, που αφόρησε την Ελληνική Επανάσταση (κι όχι μια φορά μόνο…).
Τον ηγέτη δηλαδή μιας θρησκείας, που έφτασε στο σημείο να απαγορεύσει στους πιστούς της να δίνουν ελληνικά ονόματα στα παιδιά τους, αντί τών «πατροπαράδοτων εβραϊκών».

Στην Τουρκία, έχουν την προσωπογραφία τού Κεμάλ σε κάθε κτήριο για να θυμίζει σε όλους ποιος είναι ο «πατέρας τών Τούρκων» (Ατατούρκ). Στην Κούβα έχουν τον Φιντέλ Κάστρο. Όπως είχαν άλλοτε τον Χομεϊνί στο Ιράν, τον Μάο στην Κίνα, τον Λένιν και τον Στάλιν στη Σοβιετική Ένωση κ.ο.κ. Κάτι σαν τα «ιερά τοτέμ» δηλαδή, κάποιων πρωτόγονων πολιτισμών. Στην Ελλάδα έχουμε τη θρησκεία και δη την Ορθοδοξία, για να μας θυμίζει πόσο γερά είναι ακόμα γαντζωμένη (σαν καρκίνωμα) σε κάθε πτυχή τού ελληνικού βίου και τής ελληνικής κοινωνίας.

Συμπερασματικά: Η θεοκρατία και ο ραγιαδισμός στην Ελλάδα, ζει και βασιλεύει…

Με αφορμή την καταδίκη της Ιταλίας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για την ύπαρξη «εσταυρωμένων» στις σχολικές αίθουσες (μετά από προσφυγή της Soile Lautsi, μιας Ιταλίδας τής οποίας τα παιδιά, παρακολουθούσαν μαθήματα σε δημόσιο σχολείο, γεμάτο «εσταυρωμένους», σε κάθε τάξη, όπως και σε ολόκληρη την Ιταλία), απέναντι σ’ αυτούς που νιώθουν να τούς θίγονται τα «ιερά και τα όσια» (αισθανόμενοι ότι αργά ή γρήγορα, κάτι τέτοιο θα συμβεί και στην Ελλάδα), ίσως θα ήταν χρήσιμο να παρατεθεί το σκεπτικό μιας απόφασης δικαστηρίου στις Η.Π.Α. το 2000.

Η απόφαση αφορά την υπόθεση «Santa Fe Independent School Dist. v. Doe» και συμπυκνώνει μέσα σε λίγες μόνο γραμμές την αιτιολόγηση της μη ύπαρξης θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία.

«School sponsorship of a religious message is impermissible because it sends the ancillary message to members of the audience who are nonadherents “that they are outsiders, not full members of the political community, and an accompanying message to adherents that they are insiders, favored members of the political community».

Δηλαδή:
«Η εναγκάλιση ενός θρησκευτικού μηνύματος από το σχολείο είναι ανεπίτρεπτη διότι στέλνει το συμπληρωματικό μήνυμα προς τα μέλη του ακροατηρίου που είναι αλλόθρησκοι, ότι είναι παρείσακτοι, ότι δεν είναι πλήρως μέλη της πολιτειακής κοινωνίας, και ένα συνοδευτικό μήνυμα προς τους ομόθρησκους ότι εκείνοι είναι αναγνωρισμένα, ευνοούμενα μέλη της πολιτειακής κοινωνίας».
(Το κείμενο και η μετάφραση από τον Διαγόρα τον Μήλιο)

Και για να «δανειστώ» τον συλλογισμό του (τού Διαγόρα), «για να μπορέσουν κάποιες τόσο “λεπτές” έννοιες να ληφθούν σοβαρά υπόψη από τους δικούς μας νομοθέτες θα πρέπει πρώτα να φύγουν από το Σύνταγμα της Ελλάδας οι αισχρότητες περί επικρατούσας θρησκείας κ.λπ.
Βλέπετε, έτσι όπως είναι αυτή τη στιγμή το Σύνταγμα, ο διαχωρισμός των μελών της κοινωνίας σε “παρείσακτα” και “αναγνωρισμένα”, είναι συνταγματικά κατοχυρωμένος».

Ενημέρωση: Τα «μαντάτα» έφτασαν και στην Ελλάδα και κατατέθηκε ήδη προσφυγή για την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων, με βάση την προηγούμενη απόφαση που αφορά την Ιταλία.

Επειδή ο γράφων είναι «περιορισμένης ευθύνης» και τα υψηλά νοήματα δεν τα πιάνει με τη μία, μήπως θα μπορούσε κάποιος αναγνώστης με υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης, να εξάγει κάποιο συμπέρασμα απ’ το ακόλουθο κείμενο;

«69 χρόνια μετά την τραγωδία του θανάτου και της αναπηρίας δεκάδων χιλιάδων φαντάρων, έχει έρθει η ώρα για μια ψύχραιμη ιστορική αποτίμηση που να απαντάει στο ερώτημα αν τελικά βγήκε κερδισμένη η ελληνική κοινωνία από μια εξ αντικειμένου σύμπλευση με το φασιστικό καθεστώς Μεταξά στην οποία οδηγήθηκε από τον εθνικιστικό παροξυσμό της εποχής, προκειμένου να αποτραπεί η απλή διέλευση ενός άλλου φασιστικού στρατού, με μόνο επιχείρημα ότι ο δεύτερος στρατός ήταν «ξένος» (αλλά εξίσου φασιστικός). Υποστηρίζω ότι η εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτό το σφαγείο θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί. Η 28η Οκτωβρίου δεν σήμαινε ούτε την «ενότητα» ούτε «το μεγαλείο του έθνους», αλλά την είσοδο της Ελλάδας σε ένα παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο…».
Νάσος Θεοδωρίδης, μέλος του ΣΥΝ και της Αντιεθνικιστικής Κίνησης.

Τί εννοεί ή υποννοεί ο «ποιητής», με την «ψύχραιμη αποτίμησή» του στο υπογραμμισμένο κείμενο;

Κάθε χρόνο, τέτοιον καιρό, στον εορτασμό της επετείου του μεγάλου «ΟΧΙ» της 28ης Οκτωβρίου του 1940, έχουμε ξανά και μανά το ίδιο τροπάριο. Ποιος το είπε το «ΟΧΙ»; Ο Ιωάννης Μεταξάς ή ο λαός;

Ένα ψεύτικο δίλημμα, μόνο και μόνο για να μειωθεί και να ακυρωθεί ο δικτάτορας Μεταξάς. Μόνο ένας ηλίθιος θα αμφέβαλλε για το δεδομένο «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού, που θα έπαιρνε τα όπλα, όποια κι αν ήταν η απάντηση του Μεταξά στο ιταλικό τελεσίγραφο. Είτε το θέλουμε όμως είτε όχι, είτε μας αρέσει είτε όχι, είτε καλώς είτε κακώς, αυτός ο άνθρωπος βρέθηκε στο τιμόνι της Ελλάδος εκείνη την δεδομένη στιγμή κι αυτός είπε το επίσημο «ΟΧΙ» (που συμφωνούσε βεβαίως με το κοινό λαϊκό αίσθημα), κυριολεκτικά κι όχι μεταφορικά ή συμβολικά. Και για τους λάτρεις της πραγματικής ιστορίας (που γράφει και δεν ξεγράφει), ο άνθρωπος που εισέπραξε το «ΟΧΙ», ο Ιταλός πρέσβης Εμμανουέλε Γκράτσι φρόντισε -προς τιμήν του- να διασώσει ολόκληρο τον δραματικό διάλογο που έκανε με τον δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940. Επιπλέον, η επιστράτευση κηρύχθηκε άμεσα, την ίδια ημέρα, που σημαίνει ότι για το επίσημο ελληνικό κράτος, δεν υπήρξε ουδεμία αμφιταλάντευση ή δισταγμός.

Επειδή, συνήθως, αυτό το ψευτοδίλημμα προέρχεται από τα αριστερά, θέλοντας ν’ ανακατέψουν τον φασισμό του Χίτλερ και του Μουσολίνι μ’ αυτόν του Μεταξά, καλό θα είναι να «φρεσκάρουμε» και λίγο την μνήμη μας και να θυμηθούμε πως αντέδρασε η επίσημη Αριστερά την εποχή εκείνη.

Στις 28 Οκτωβρίου, η Ιταλία κηρύσσει τον πόλεμο στην Ελλάδα. Οι Έλληνες σπεύδουν στο πολεμικό μέτωπο κι έτσι οι εξελίξεις προσπερνούν τα μανιφέστα του ΚΚΕ. Λίγες μέρες μετά την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, στις 2 Νοεμβρίου 1940 δημοσιεύεται στον αθηναϊκό τύπο (με την έγκριση Μεταξά), μια ανοιχτή επιστολή (που καταγγέλθηκε αργότερα από το ΚΚΕ ως πλαστή) του φυλακισμένου ηγέτη του ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη, με τίτλο «Ανοιχτό Γράμμα του Γενικού Γραμματέα του Κ.Κ.Ε. προς το λαό της Ελλάδας», με την οποία καλεί όλους τους Έλληνες να ενωθούν κάτω από την κυβέρνηση Μεταξά και να αντισταθούν:

Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι Έλληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικο‐απελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό τον Μουσολίνι.

 

Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟ‐ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ (σ.σ.: Τα κεφαλαία μεταφέρονται όπως έχουν στο πρωτότυπο).

 

Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.

 

Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θα ‘ναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.

 

Αθήνα, 31 του Οκτώβρη 1940
ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ

Λίγες μέρες αργότερα όμως, ο «σύντροφος» Ζαχαριάδης τα μαζεύει άρον άρον και και με μια νέα επιστολή του, στις 26 Νοεμβρίου 1940, ζητά από την Ελλάδα να κρατήσει…ουδετερότητα. Έρχεται και η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, στις 7 Δεκεμβρίου 1940, κι ενώ έχει απελευθερωθεί η Βόρεια Ήπειρος, βάζει το κερασάκι πάνω στην τούρτα, εκδίδοντας ένα ακόλουθο μανιφέστο (ΚΚΕ-Επίσημα Κείμενα, τόμος Ε’), όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρει:

Ο πόλεμος αυτός προκλήθηκε από τη βασιλομεταξική σπείρα, που διατάχτηκε από τους Εγγλέζους ιμπεριαλιστές, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδος μας. Ούτε είναι βέβαια «πόλεμος κατά του φασισμού», όπως δήλωσε κυνικά ο αρχιφασίστας Μεταξάς, ο δήμιος του λαού μας. Μα ούτε και πόλεμος για την απελευθέρωση των ελληνικών μειονοτήτων της Αλβανίας απ’ το ζυγό του ιταλικού φασισμού και της αλβανικής αστοτσιφλικάδικης κλίκας, γι’ αυτό ο πόλεμος αυτός δεν μπορεί να ‘χει καμμία σχέση με την ελευθερία…
Καλούμε τους πολεμιστές μας ν’ αρνηθούν να πολεμήσουν πέρα απ’ τα σύνορα της πατρίδας μας. Τι ζητάμε στην Αλβανία; Που μας πάνε; Ο λαός μας δε θέλει δεύτερο Σαγγάριο.

Στις 14 Απριλίου 1941, δημοσιεύεται στον «Ριζοσπάστη» απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, με την οποία, λίγο πολύ, καλεί τον λαό, αντί να στραφεί εναντίον των κατακτητών, να στραφεί εναντίον της κυβέρνησης, γιατί ο πόλεμος είναι…άδικος:

Καλούμε όλο το λαό να σκεφθή πόσο διαφορετική θα ήταν ή θέση τον σήμερα, αν η επιστράτεψη της 28 Οκτωβρίου 1940 μετατρεπόταν σε λαϊκό ξεσήκωμα, που θα σάρωνε τη διχτατορία και θ’ ασφάλιζε την ειρήνη και την ανεξαρτησία μας, με μια συμφωνία με τη Σοβιετική Ένωση. Να σκεφθή πόσες μανάδες θα χαίρονταν τα παληκάρια τους, πώς η Μακεδονία, η Θράκη και όλα όσα ακόμα θα χάσουμε, θα γλύτωναν τον ξενικό ζυγό και πώς αντί για μαγνητικές νάρκες, μπόμπες, πείνα και καταστροφές, ο λαός μας θά ‘χε τώρα πραγματική ελευθερία. Να σκεφθή ακόμα πώς αν το σωτήριο αυτό ξεσήκωμα δεν έγινε, αιτία είναι η πλάνη τον λαού πώς ο πόλεμος ήταν δίκαιος, πώς άλλος τρόπος για να υπερασπίσουμε την ανεξαρτησία μας δεν υπήρχε. Και να μάθη πώς με την πλάνη αυτή τον ξεγέλασαν οι τύραννοι, αναθέτοντας σε χαφιέδες της «προσωρινής διοίκησης» να σκαρώσουν ατιμίες και παγίδες πλαστογραφίες, και άλλα εγκλήματα, όπως το πλαστό γράμμα τον αρχηγού του λαού, σύντροφου Ζαχαριάδη.

Πως εξηγείται αυτή η στάση του ΚΚΕ; Απλούστατον…
Η μαμά Σοβιετική Ένωση, έναν χρόνο πριν, έχει υπογράψει με την Γερμανία, το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ, το οποίο προβλέπει τον μη πόλεμο μεταξύ αυτών των χωρών. Ως γνωστόν, ο Χίτλερ σύντομα το έκανε κωλόχαρτο αυτό το σύμφωνο και επιτέθηκε στην Σοβιετική Ένωση.

Πως εξηγείται αυτή η στάση του ΚΚΕ; Απλούστατον…
Η Σοβιετική Ένωση, ενάμισι χρόνο περίπου πριν (στις 23 Αυγούστου 1939), έχει υπογράψει με την Γερμανία, το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ, το οποίο προέβλεπε την μη επίθεση μεταξύ αυτών των χωρών. Η Γερμανία εφ’ όσον είχε υπογράψει σύμφωνο (το οποίο, το ΚΚΕ αποκαλούσε «όργανο ειρήνης») με την «μάνα» Σοβιετική Ένωση, θεωρούνταν πλέον «φίλη» χώρα.

Ως γνωστόν όμως, αφού αυτοί οι δυο χώρισαν την Ευρώπη στα δύο και κατακτούσαν την μία χώρα μετά την άλλη, ο Χίτλερ σύντομα, αυτό το «όργανο ειρήνης» το έκανε κωλόχαρτο και στις 22 Ιουνίου 1941 επιτέθηκε στην Σοβιετική Ένωση, εφαρμόζοντας την γνωστή επιχείριση «Μπαρμπαρόσα».

Ποια ήταν η αντίδραση του ΚΚΕ; Με απόφαση στις 1-8-1941, η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, κάλεσε τον ελληνικό λαό να υπερασπίσει την…Σοβιετική Ένωση!… («Το Κ.Κ.Ε. από το 1931 ως το 1952», ΚΚΕ):

Μέσα στις σημερινές συνθήκες το βασικό καθήκον των Ελλήνων κομμουνιστών είναι η οργάνωση της πάλης του ελληνικού λαού για την υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης και την αποτίναξη του ξενικού ζυγού.

 

Το ΚΚΕ καλεί τον ελληνικό λαό, όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις του σε ένα εθνικό μέτωπο της απελευθέρωσης:
α) Για το διώξιμο της γερμανοϊταλικής κατοχής.
β) Για την ανατροπή της κυβέρνησης-οργανέτου τους.
γ) Για την καθημερινή υποστήριξη και υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης.

Η παράνοια δεν τελειώνει εδώ όμως.
Το 1945, το ΕΑΜ απαιτούσε την επιστροφή των…Τσάμηδων στα σπίτια τους στην Ήπειρο!!!

Όλα αυτά δεν αναφέρονται για να εξωραϊστεί ο δικτάτορας Μεταξάς, ούτε για να ξύνονται παλιές πληγές και «αμαρτίες» της Αριστεράς. Ο δικτάτορας είναι δικτάτορας (και μάλιστα ο συγκεκριμένος, ήταν ένας «άνθρωπος μικρός», όπως έγραψε ο Γεώργιος Βλάχος στην «Καθημερινή», το 1922). Τελεία και παύλα. Να μην έχουμε όμως και επιλεκτική μνήμη, ειδικά μάλιστα απ’ την στιγμή που η Αριστερά έχει ουσιαστικά οικειοποιηθεί την υπόθεση «Εθνική Αντίσταση».

Η δήλωση είναι σχετικά παλιά, αλλά επειδή η ελληνορθόδοξη ασύστολη μπουρδολογία ποτέ δεν πεθαίνει, παρατίθεται μόνο και μόνο για να κατανοούμε το πνευματικό και μορφωτικό επίπεδο αυτών που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι απευθύνονται σε Μαορί. Το τραγικό βέβαια είναι ότι διαχειρίζονται και ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο που λέγεται «Παιδεία». Κι όπως αναρωτιέται ο σχολιαστής τής δήλωσης που ακολουθεί, είναι να απορεί κανείς: Ο υπουργός είναι ανιστόρητος ή παραχαράκτης της ιστορίας παίζοντας το παιχνίδι της Εκκλησίας;

Για την ιστορία, η δήλωση αποτελεί απόσπασμα μηνύματος με αφορμή τον εορτασμό της επετείου της Ελληνικής Επαναστάσεως τού 1821 και ανήκει στον πρώην Υπουργό Παιδείας Ευριπίδη Στυλιανίδη. Ο σχολιασμός προέρχεται από επιστολή που εστάλη στο περιοδικό «Δαυλός» και αναδημοσιεύεται αυτούσια:

Σᾶς ὑπενθυμίζω ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ μήνυμα τοῦ ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Εὐριπίδη Στυλιανίδη γιὰ τὴν ἐπέτειο τῆς 25ης Μαρτίου:
«…Δὲν εἶναι τυχαῖο, ἄλλωστε, τὸ ὅτι οἱ ἀγωνιστὲς τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ξεκίνησαν τὸν ἀγῶνα τους τὴν ἡμέρα τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία ἔγινε γιὰ ἀκόμη μία φορὰ τὸ σύμβολο τῆς ἐθνεγερσίας, ἡ «Ὑπέρμαχος Στρατηγός» τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους…».

Μὲ τιμὴ
Γεώργιος Ν. Βαλιώτης
Ἐκπαιδευτικὸς – Ἐλασσόνα

Μιας και το θέμα είναι αρκετά σχετικό, δεν θα αποφύγω τον πειρασμό να ξαναδημοσιεύσω μια «αγαπημένη» φωτογραφία, με πρωταγωνιστή έναν άλλον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων:

Βοήθειά μας…