Πάρε-Δώσε

Σε κάποια ΜΜΕ και ειδικά σε κάποιες μεγαλοεφημερίδες, ως φαίνεται, δεν έχουν κατανοήσει ακόμα ότι το διαδίκτυο είναι ανεξάντλητη πηγή πληροφόρησης, αλλά και γνώσης, παρ’ όλο που και οι ίδιες «εκπέμπουν» πλέον ηλεκτρονικά (ενίοτε για να παραπληροφορούν). Οι κακές συνήθειες όμως δεν κόβονται εύκολα. Εξακολουθούν να πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν ακόμα την προπαγάνδα τους, παραποιώντας ή αποκρύπτοντας την αλήθεια, έχοντας την εντύπωση ότι απευθύνονται σε ηλίθιους.
Διαβάστε το παρακάτω άρθρο, που δημοσιεύτηκε στα Νέα, την Τρίτη 9 Ιουνίου 2009 και στην συνέχεια θα ακολουθήσει και η «αποκωδικοποίηση»:

«Απίστευτο κι όμως αληθινό! Την Τρίτη 16 Ιουνίου 2009 στο Α΄ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών δικάζεται μια φωτεινή δασκάλα, η Στέλλα Πρωτονοταρίου, πρώην διευθύντρια του 132ου Δημ. Σχολείου, για δράσεις του σχολείου που είχε συναποφασίσει με τον σύλλογο διδασκόντων και που σύμφωνα με τον Συνήγορο του Πολίτη είχαν ως αποτέλεσμα «την πραγμάτωση σε σημαντικό βαθμό μιας ατμόσφαιρας αλληλοσεβασμού και συνεργασίας ανάμεσα στα μέλη της σχολικής κοινότητας, το οποίο αποτελεί ζητούμενο στο πλαίσιο λειτουργίας των σχολικών μονάδων και της επιδίωξης του παιδαγωγικού ιδεώδους.

Το 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών στεγάζεται στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας. Περισσότερο από το 75% των μαθητών του είναι αλλόγλωσσοι, προερχόμενοι από διαφορετικές εθνότητες. Λίγα χρόνια πριν, η μαθητική διαρροή κινούνταν σε υψηλά επίπεδα, ενώ φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας ήταν συχνά. Η διευθύντρια του σχολείου, Στέλλα Πρωτονοταρίου και ο σύλλογος διδασκόντων αντιμετώπισαν συλλογικά το πρόβλημα, προχωρώντας σε μια σειρά παιδαγωγικών παρεμβάσεων, με στόχο την αντιστροφή της κατάστασης. Στα πλαίσια αυτά διοργάνωσαν μαθήματα ελληνικής γλώσσας σε μετανάστες γονείς και μαθήματα μητρικής γλώσσας σε αλλοδαπούς μαθητές (αλβανικής και αραβικής καταγωγής), εξέδιδαν τις ανακοινώσεις του σχολείου σε τρεις γλώσσες (ελληνικά, αλβανικά και αγγλικά) και ανέλαβαν πλήθος άλλων πρωτοβουλιών με σκοπό πάντα την εξυπηρέτηση των μορφωτικών αναγκών των μαθητών τους. Πολύ σύντομα εξαιτίας των παρεμβάσεων αυτών, η μαθητική διαρροή σχεδόν μηδενίστηκε, τα κρούσματα βίας εξαφανίστηκαν, οι μαθητές βελτίωσαν τις επιδόσεις τους και οι Έλληνες και οι μετανάστες γονείς ξεπέρασαν τις αναστολές και τις φοβίες τους και συμμετείχαν ενεργά στη ζωή του σχολείου.

Σύμφωνα όμως με το ΥΠΕΠΘ, η ικανοποίηση των μορφωτικών αναγκών των μαθητών δεν αποτελεί πρωταρχικό κριτήριο για τη στάση του απέναντι στις πρωτοβουλίες των εκπαιδευτικών, γι΄ αυτό την προηγούμενη σχολική χρονιά η Στέλλα Πρωτονοταρίου απομακρύνθηκε από το 132ο Δημοτικό Σχολείο. Η νέα διοίκηση επέβαλε τη διακοπή όλων των προαναφερθεισών παιδαγωγικών παρεμβάσεων, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις από τους δασκάλους και τους γονείς, καθώς και από το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας, συνδικαλιστικούς, πολιτικούς φορείς και πανεπιστημιακούς.

Η δίωξη
Σήμερα, έναν και πλέον χρόνο μετά την απομάκρυνσή της από το 132ο Δημοτικό Σχολείο, η Στέλλα Πρωτονοταρίου διώκεται ποινικά, με μοναδικό μάρτυρα κατηγορίας τον τωρινό διευθυντή του σχολείου κ. Γιουτλάκη, επειδή παραχώρησε σχολικές αίθουσες για την πραγματοποίηση μαθημάτων μητρικής γλώσσας σε αλλόγλωσσους μαθητές το διάστημα 2005- 2007, εκτός διδακτικού ωραρίου. Την ίδια στιγμή που οι σχολικοί χώροι παραχωρούνται από τον Δήμο Αθηναίων για κάθε λογής δραστηριότητες (κοπή πίτας, ενοριακές ανάγκες εκκλησιών, αθλητικούς συλλόγους κ.ά.). Για συνδρομή στο ίδιο «έγκλημα» διώκεται και η δασκάλα που δίδασκε στα προγράμματα αυτά.

Στο πλευρό της οι εκπαιδευτικοί
Η ΣΤΕΛΛΑ Πρωτονοταρίου δεν είναι μόνη της. Τη στηρίζουν οι εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες και δεκάδες διδασκαλικοί Σύλλογοι και Ενώσεις Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης που απαιτούν την παύση κάθε δίωξης εναντίον της, καθώς πιστεύουν ότι “η επίθεση που γίνεται στη συγκεκριμένη δασκάλα είναι επίθεση απέναντι σε κάθε σύλλογο διδασκόντων και κάθε εκπαιδευτικό που με τις παιδαγωγικές του πρωτοβουλίες ξεπερνάει την κρατική παιδαγωγική και παλεύει για την ικανοποίηση των μορφωτικών αναγκών όλων των μαθητών, ανεξάρτητα από την κοινωνική ή εθνική τους προέλευση”.»
Τα Νέα (Χρήστος Κάτσικας)

ΣΧΟΛΙΑ:
1. Το 75% των αλλοδαπών μαθητών, μάλλον θα πρέπει να κρίνεται απολύτως φυσιολογικό για να περνάει «αβρόχοις ποσίν» στο άρθρο.
2. Η αναφορά στον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων απουσιάζει παντελώς από το κείμενο και προκαλεί ερωτηματικά -για τους μη γνωρίζοντες- η απουσία του απ’ αυτούς που στηρίζουν τη δασκάλα (έχει σημασία αυτό).
3. Η έκδοση ανακοινώσεων ενός ελληνικού(;) σχολείου σε 3 γλώσσες, είναι ομολογουμένως κάτι «πρωτοποριακό». Αναρωτιέμαι μόνο, σε ποια άλλη χώρα γίνεται αυτό.
4. Η «δυσκοιλιότητα» στους ρυθμούς εκπαίδευσης που παρατηρείται σε σχολεία όπου συνυπάρχουν Έλληνες και αλλοδαποί μαθητές (και ειδικά ένα τόσο μεγάλο ποσοστό, με το πρόβλημα της γλώσσας να είναι το μεγαλύτερο αγκάθι), μένει επίσης ασχολίαστη. Αντί λοιπόν να γίνει εστίαση στο πρόβλημα των Ελλήνων μαθητών (ελληνικό δεν υποτίθεται πως είναι το σχολείο;), το βάρος δίνεται στην δυσκολία προσαρμογής των ξένων μαθητών.
5. Τελευταίο και καλύτερο: Η εφημερίδα αποσιωπά, παριστάνοντας την «έκπληκτη» για τον «σκοταδισμό» του ελληνικού κράτους, τον πραγματικό λόγο της απομάκρυνσής της, η οποία οφείλεται σε καταγγελία που έγινε αρχικά από τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του συγκεκριμένου σχολικού συγκροτήματος (που έφτασε μέχρι τη Βουλή). Και ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος; Όπως δημοσιεύθηκε στις 20 Απριλίου 2008, στην εφημερίδα «Το Παρόν» (και αναδημοσιεύτηκε κι εδώ), η κυρία Πρωτονοταρίου παραήταν «προοδευτική» και «φωτεινή δασκάλα», αφού δίδασκε παρατύπως σε Αλβανούς μετανάστες μαθητές, το επίσημο αλβανικό βιβλίο της ιστορίας, το οποίο εμφανίζει τους Έλληνες ως αδίστακτους φονιάδες των κατατρεγμένων Αλβανών! Και ποιων Αλβανών; Των Τσάμηδων!!!

«Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν πήγε καθόλου καλά, το μεγάλο λάθος είναι ότι μέσα σε αυτό το συνεταιρισμό ο ΣΥΝ εξαφανίστηκε και στη θέση του εγκαταστάθηκε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., με τις ποικιλώνυμες συνιστώσες του οι οποίες αυθαδίασαν σε βαθμό που ήθελαν να επιβάλλουν τις απόψεις του».

Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα από συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα στα ΝΕΑ ο Λεωνίδας Κύρκος και το οποίο όλως περιέργως έχει «εξαφανιστεί» από αρκετές ιστοσελίδες που έκαναν την αναδημοσίευση. Μια δήλωση, με βαρύνουσα σημασία, αν συνυπολογίσουμε, ότι ο Κύρκος είναι ένας εκ των ιδρυτών του Συνασπισμού και ένας πολιτικός που εμπνέει έναν σεβασμό στο μεγαλύτερο ίσως κομμάτι του ελληνικού πολιτικού φάσματος.

Βέβαια, η αναφορά στην «αυθάδεια» θα μπορούσε να σχολιαστεί ποικιλοτρόπως, αν και ο συσχετισμός με τις «συνιστώσες», μάλλον κάνει λίγο πιο εύκολη την ανάλυση αυτού του «δελφικού χρησμού». Είναι ηλίου φαεινότερον, ότι ο σχετικά μετριοπαθής Συνασπισμός με εκφραστές, πολιτικούς που διακρίνονταν από ένα στοιχειώδες πολιτικό ήθος, όπως ο Φώτης Κουβέλης και ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης που πέθανε πρόσφατα, δεν έχει καμία σχέση με το συνονθύλευμα του Αλέκου Αλαβάνου, του Αλέξη Τσίπρα, του Κουράκη και λοιπών άλλων «επαναστατών ποπολάρων». Θέσεις ενάντια στην κοινή λογική και στο λαϊκό αίσθημα (Δεκεμβριανά, κουκουλοφόροι, λαθρομετανάστες, Μακεδονία κλπ.) έγιναν «Ευαγγέλιο» (ή μήπως το σωστό θα ήταν «Κοράνι»;) για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και είναι γνωστό, ότι οι κυριότεροι εκφραστές αυτών των απόψεων ήταν -και είναι- οι διάφορες «συνιστώσες» του. Οι άνθρωποι, έχοντας αποθρασυνθεί και από τις «δημοσκοπήσεις» που τους έδιναν για κάποιο διάστημα ανήκουστα και απίστευτα ποσοστά (κατ’ αναλογίαν, σοβιετικού τύπου), τράβηξαν το σκοινί μέχρι εκεί που δεν έπαιρνε άλλο (όχι γι’ αυτούς, αλλά για τους απλούς πολίτες, που άναυδοι παρακολουθούσαν το «ρεσιτάλ» υποκρισίας και πολιτικής εκμετάλλευσης). Κλασικοί καιροσκόποι δηλαδή (τι άλλο μπορεί να είναι κάποιος, που επενδύει πολιτικά στις ψήφους των δεκαεξάρηδων και των (λαθρο)μεταναστών;), όπως βέβαια και οι «κερδισμένοι» του ΛΑ.Ο.Σ. που βλέπουν ότι η θρησκεία -προς το παρόν τουλάχιστον- και η πατρίδα αποτελούν «σταθερές αξίες» στην πολιτική συνείδηση των ψηφοφόρων.

Το «στραπάτσο» του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. βέβαια, παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι Ευρωεκλογές χαρακτηρίζονται κι από το πνεύμα της «χαλαρής» ψήφου. Είναι κάτι σαν την περίοδο των εκπτώσεων. Αν ένα κατάστημα δεν μπορεί να μαζέψει χρήμα και τότε, ε τότε «βράστε όρυζα» σύντροφοι… Μάλλον πρέπει ν’ αλλάξετε «εμπόρευμα» ή «γειτονιά».

Στην διάρκεια της μαθητικής μου θητείας, πολλοί ήταν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές που πέρασαν μπροστά από το μαθητικό μου θρανίο. Τους πιο πολλούς δεν τους θυμάμαι, ενώ κάποιοι διατηρούνται στη μνήμη μου λόγω κάποιων κοινότυπων γνωρισμάτων που συναντά κάποιος στις σχολικές αίθουσες, όπως αυστηρότητα, βαρεμάρα, χαβαλές, εμφάνιση (η ερωτική φαντασία των αρρένων μαθητών, οργίαζε θυμάμαι για την πανέμορφη ξανθιά φιλόλογο του 2ου Λυκείου Λαμίας, ονόματι Ανδριάνα -μου διαφεύγει το επώνυμό της-).

Υπήρξε όμως και ένας καθηγητής που έμεινε ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Ο Θεόδωρος Πατσινακίδης, ο οποίος διατέλεσε Γυμνασιάρχης, στο Γυμνάσιο Ξυνιάδος (30 χιλιόμετρα περίπου από τη Λαμία, στην επαρχία Δομοκού) στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Ο Πατσινακίδης -που πάντως εξέπεμπε κι αυτός μια αυστηρότητα, παρ’ όλο που δεν μπορώ να πω ότι την γνώρισα- είχε καταφέρει κάτι καταπληκτικό κατ’ εμέ. Είχε μετατρέψει το βαρετό και ανεπιθύμητο -για τους περισσότερους- μάθημα της Χημείας που μας δίδασκε, σε μάθημα γενικών γνώσεων. Είχε έναν μοναδικό τρόπο να σε καθηλώνει και να σε κάνει να κρέμεσαι από τα χείλη του. Ξεκινούσε π.χ. να μιλάει στην αρχή για την νιτρογλυκερίνη και το μάθημα κατέληγε με την ιστορία του Νόμπελ. Ουσιαστικά, ο Πατσινακίδης με εφαλτήριο το μάθημα της Χημείας, στην πραγματικότητα μας δίδασκε και Ιστορία (και όχι μόνο). Και το έκανε αυτό, με έναν τρόπο απλό και αφηγηματικό, χωρίς να υπάρχει κάτι προμελετημένο στη διδασκαλία του (ήταν από τους ελάχιστους καθηγητές θυμάμαι, που δεν κοίταζε στο βιβλίο για να μας διαβάσει). Μας έκανε να νιώθουμε, όπως τα πιτσιρίκια που τους λέει η γιαγιά παραμύθι και αγωνιούν να ακούσουν τη συνέχεια.

Θεώρησα σκόπιμο, να κάνω μια μικρή αναφορά σ’ αυτόν τον Δάσκαλο, γιατί προσωπικά θεωρώ ότι ήταν από τους πρώτους, που μου έβαλαν το «σαράκι» της αναζήτησης της γνώσης στο παιδικό μυαλό μου και με έκαναν να ξεφυλλίζω την Εγκυκλοπαίδειά μου (μια Εγκυκλοπαίδεια, που δυστυχώς για πολλούς αποτελεί ένα διακοσμητικό στοιχείο). Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, που πρόλαβα και είχα δάσκαλο τον Θεόδωρο Πατσινακίδη.

Ο Θεόδωρος Πατσινακίδης (ο οποίος απ’ ότι θυμάμαι ήταν πρόεδρος των Ποντίων Λαμίας), όπως διάβασα, σκοτώθηκε πριν λίγα χρόνια σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, έξω από τη Λαμία.

Γεια χαρά δάσκαλε κι ευχαριστούμε για την γνώση που μας πότισες…

Έχει γίνει πλέον του συρμού, μετά από κάθε είδους εξόφθαλμα σκάνδαλα, λαμογιές και διαπιστωμένη πολιτική ανικανότητα χειρισμού κρίσεων, να εκστομίζεται από τους πολιτικούς -και με ύφος χιλίων καρδιναλίων- η φράση «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη». Και η ιστορία τελειώνει εκεί… Δεν τρέχει κάστανο… Δεν τιμωρείται κανείς και ο αναλαμβάνων την «ευθύνη» θεωρείται, ένα πράγμα, κάτι σαν εξαγνισμένος, σαν να βγήκε από την κολυμπήθρα του Σιλωάμ. Λέμε τη φράση-κλειδί και καθαρίσαμε. Απλούστατον!

Κύριοι Έλληνες πολιτικοί, το έχουμε εμπεδώσει ότι θεωρείτε Κάφρους τον ελληνικό λαό που κάθεται και σας ψηφίζει. Δεν φταίτε όμως εσείς. Εμείς οι ηλίθιοι φταίμε που σας δείχνουμε κάθε φορά τον δρόμο για την Βουλή, παρ’ όλο που είναι ηλίου φαεινότερον ότι παίζετε με την νοημοσύνη μας.

Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να σας αποκαλέσω κοπρίτες -αναλαμβάνοντας φυσικά την «ευθύνη», έτσι όπως την εννοείτε κι εσείς- και να επισημάνω το αυτονόητο: Όταν αγαπητοί κοπρίτες της πολιτικής, λέμε «αναλαμβάνω την ευθύνη», αυτομάτως σημαίνει ότι έχω την στοιχειώδη ευθιξία και το απαραίτητο φιλότιμο να παραιτηθώ από τον αξίωμά μου (α ρε Μαυρογιαλούρε…), ακόμη ακόμη κι από την βουλευτική μου ασυλία, προκαλώντας-προσκαλώντας την δικαιοσύνη να με ελέγξει. Αλλά ποιος έχασε το φιλότιμο για να το βρείτε εσείς…

Τελικά αυτή η γυναίκα αδικείται στο Υπουργείο Εξωτερικών. Αν κρίνει κανείς από τις μαθηματικές της επιδόσεις, το κατάλληλο υπουργείο γι’ αυτήν θα ήταν το Εθνικής Οικονομίας.
Πραγματικά, όταν είδα το ακόλουθο βίντεο, δεν ήξερα αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω.
Α ρε κακόμοιρη Ελλαδίτσα, ποιοι βαστούν τις τύχες σου…