Οι υποκριτικές κραυγές υστερίας, από κάποιους θιασιώτες της ενσωμάτωσης των λαθρομεταναστών στην ελληνική κοινωνία, στα πλαίσια της «πολυπολιτισμικότητας» και η σθεναρή υποστήριξη του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της θρησκείας που πιστεύει, τον ισλαμισμό, το μεγαλύτερο ποσοστό των τριτοκοσμικών παράνομων μεταναστών που έχουν εισβάλλει στην Ελλάδα, ήταν αρκετά «ερεθιστικά» στοιχεία, για να με οδηγήσουν στο να συγκεντρώσω μερικά δείγματα του «πολιτισμού» τους, που οι επαγγελματίες «αντιρατσιστές» και «υπερασπιστές» των ανθρώπινων δικαιωμάτων, φαίνεται να αγνοούν επιδεικτικά.
Επειδή η εικόνα είναι πιο ισχυρή απ’ τον γραπτό λόγο, ας δούμε λοιπόν, το επίπεδο του «πολιτισμού» των ισλαμιστών, το σέβας στην «διαφορετικότητα» που ίδιοι απαιτούν για τους εαυτούς τους και κυρίως την σχέση που έχουν με τον σεβασμό των στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως αυτό της ζωής.
Οι εικόνες που περιέχονται στο βίντεο, είναι πολύ σκληρές και απολύτως πραγματικές (δεν είναι αναπαράσταση). Και αν πιστεύετε ότι σκηνές σαν και αυτές που θα δείτε είναι σπάνιες και δυσεύρετες, κάνετε λάθος. Υπάρχουν σε αφθονία στο διαδίκτυο, καθώς οι ισλαμιστές φροντίζουν να κινηματογραφούν τα «επιτεύγματα» του πολιτισμού τους και των παραδόσεών τους και στην συνέχεια να τα διοχετεύουν σε φανατικές ισλαμικές ιστοσελίδες.
Οι σκηνές, που αποτελούν ένα πολύ μικρό δείγμα του ισλαμικού «πολιτισμού», προέρχονται από το Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ιράκ, Ιράν, Ινδία, Σομαλία, Νιγηρία, Σουδάν, Αιθιοπία, Μαλί και Αίγυπτο. Χώρες δηλαδή, όπου ο Ισλαμισμός με τα ήθη που έχει καθιερώσει, ζει και βασιλεύει.
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: ΤΟ ΘΕΑΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ! ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ!
Δήλωση ευθύνης:Είμαι ενήλικος και κατανοώ πλήρως ότι οι εικόνες που θα παρακολουθήσω, περιέχουν σκηνές ωμής βίας…
Ήταν να το δούμε κι αυτό! Οι αριστεροί τύπου ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και Π.Α.ΜΕ. ξαφνικά έγιναν πολύ θρήσκοι. Η αφορμή; Ένας μουσουλμάνος λαθρομετανάστης, ο οποίος ένιωσε να του θίγονται τα «ιερά και τα όσια» όταν ένας αστυνομικός διανοήθηκε να του κάνει έλεγχο για ναρκωτικά, ψάχνοντας ανάμεσα σε φωτοτυπημένα φύλλα μινιατούρας κάποιων αποσπασμάτων του Κορανίου, που είχε τυλιγμένα σε μια χαρτοπετσέτα στην τσέπη του. Ο αστυνομικός όμως ήταν «απρόσεκτος» και τα φύλλα έπεσαν χάμω, ενώ κατ’ άλλους τα ποδοπάτησε.
Και οι υστερικές «αντιρατσιστικές» κραυγές δεν άργησαν να έρθουν. Και από ποιους ήρθαν οι κραυγές; Εκτός των γνωστών απάτριδων κι απ’ όσους μάχονται το ελληνικό θρησκευτικό κατεστημένο. Φυσικά κάποιος αναγνώστης αυτής εδώ της ιστοσελίδας, θα αναρωτηθεί: «Για κάτσε ρε μεγάλε. Εσύ δηλαδή δεν το αντιμάχεσαι; Τους έχεις αλλάξει τα φώτα των παπάδων».
Ασφαλώς αγαπητέ αναγνώστη και θα συνεχίσω να τους χτυπάω αλύπητα. Όταν λέμε όμως ότι είμαστε εναντίον της θρησκείας, δεν κάνουμε καμμιά εξαίρεση και πόσο μάλλον για τον Ισλαμισμό. Εδώ είναι που τρελαίνεται κάποιος. Οι παραπάνω «ανθρωπιστές του Da Capo» ενώ δεν δείχνουν κανέναν σεβασμό στον Χριστιανισμό (και καλά κάνουν), δείχνουν μια ανεξήγητη(;) εκτίμηση για το αίσχος μια θρησκείας χάριν της οποίας υπάρχουν σήμερα οι Ταλιμπάν και ο Νόμος της Σαρία.
Με άλλα λόγια, αντί αυτοί οι υποκριτές και Φαρισαίοι που καλύπτονται με τον μανδύα του προοδευτισμού (τρομάρα τους) να αντιδρούν στην σταδιακή ισλαμοποίηση της Ελλάδος που συντελείται, συνεχίζουν να πιπιλίζουν την καραμελίτσα περί ρατσισμού, καταπάτησης δικαιωμάτων και δεν συμμαζεύεται.
Ποιων τα δικαιώματα καταπατούνται κύριοι; Αυτών που μπαίνουν παράνομα στη χώρα, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν; Αυτών που σφάζουν για 10€; Αυτών που έχουν εκτινάξει την εγκληματικότητα στα ύψη; Πότε είχαν δικαιώματα όλοι αυτοί και τα έχασαν στην Ελλάδα;
Για τον σεβασμό ποιας θρησκείας μιλάτε; Αυτής της θρησκείας που στέλνει στην αγχόνη ως πόρνες, βιασμένα κοριτσάκια; Αυτής που στο όνομά της, ανατινάζονται τα αγάλματα μια άλλης θρησκείας (του Βουδισμού); Αλήθεια κύριε Βαλλιανάτε, έχετε αναρωτηθεί τι τύχη θα είχατε στο Ιράν, αν τολμούσατε να μιλήσετε εκεί για δικαιώματα των ομοφυλόφιλων;
Πείτε βρε «ανθρωπιστές», ποιοι από σας τολμούν να κοιμηθούν με ανοιχτό παράθυρο, όπως 20 χρόνια πριν, γνωρίζοντας ότι κάπου κοντά σας υπάρχουν ένα σωρό τριτοκοσμικοί λαθρομετανάστες; Ή μήπως λέτε τα όσα λέτε, επειδή ακριβώς δεν συγχνωτίζεστε με δαύτους και τους βλέπετε μόνο από την τηλεόραση;
Κυρία Δάμα της Ελευθεροτυπίας, να υποθέσουμε ότι σαν γυναίκα είστε υπέρ του «ιερού και του όσιου» που πρεσβεύει η μπούργκα των γυναικών Ταλιμπάν; Σας βρίσκει σύμφωνη σαν γυναίκα το ισλαμικό «έθιμο» της κλειτοριδεκτομής; Λύστε μας επίσης αυτή εδώ την απορία: Πως γίνεται κάποιος που «δεν καταλαβαίνει Χριστό» από ελληνικά, να λέει στα…ελληνικά «Είναι το Κοράνι. Το διαβάζω πρωί και βράδυ. Όπως εσείς προσεύχεστε στο Ευαγγέλιο, έτσι κι εμείς έχουμε το Κοράνι»;
Σε ποια ευνομούμενη χώρα θα τολμούσαν όλοι αυτοί οι τριτοκοσμικοί άπλυτοι λαθραίοι, να τα κάνουν γυαλιά καρφιά και δεν θα τους είχαν στείλει «σούμπιντο» από κει που ήρθαν; Στην Ιταλία μήπως;
Το βέβαιο είναι, ότι αυτές οι «αυθόρμητες» διαδηλώσεις των παράνομων (αυτό θα πρέπει να τονιστεί) μεταναστών, δεν ήταν τυχαίες. Κάποιοι μετράνε αντιδράσεις. Το επόμενα «συμβάντα», προάγγελοι μιας «πορτοκαλί επανάστασης» ίσως δεν είναι και πολύ μακριά. Μόνο που κανείς δεν εγγυάται ότι θα είναι αναίμακτα. Ο κόμπος φτάνει στο χτένι…
Ένα ακόμα καρναβάλι της Eurovision έλαβε τέλος. Μαζί μ’ αυτό, ευτυχώς για μας, κόπηκε μαχαίρι και ο «εθνικός» παροξυσμός, που καλλιεργήθηκε κατά κύριον λόγο από εκπροσώπους του τρίτου φύλου και κάτι «πρωινατζούδες» και «μεσημεριανούδες» που κλήθηκαν να υποδυθούν και τον ρόλο του αμερόληπτου και αντικειμενικού «δημοσιογράφου» (και δυστυχώς αυτός ο παραλογισμός επεκτάθηκε και στο διαδίκτυο).
Ευτυχώς φάγαμε μαύρο (ούτε καν από τα τρία το μακρύτερο) και ήρθαμε στα σύγκαλά μας (ήρθαμε όμως;). Καλό παιδί ο Sakis, συμπαθέστατο, με θετική ενέργεια, αλλά όχι και εθνικός ήρωας χάριν ενός σαχλοπόπ της σειράς (στην προσωπική του δισκογραφία έχει και καλύτερα τραγούδια), που με το στανιό κάποιοι προσπάθησαν να προβάλλουν ως το «άσμα ασμάτων» και μιας χορογραφίας τύπου «κουνάω τα χεράκια και χοροπηδάω σαν κατσικάκι».
Αυτή η έπαρση, που στην τελική μας ζάλισε τον έρωτα, έκανε αρκετούς να επιθυμούν την ήττα ως λύτρωση απ’ αυτή την ακατάσχετη «γιουροβισιονολογία», που σίγουρα θα χτυπούσε κόκκινο σε ενδεχόμενη νίκη.
Ευχαριστούμε σύντροφοι της Eurovision για τις ντομάτες :ntomates: που ξοδέψατε για χάρη μας, αν κι αυτές πρέπει να τις φάνε αυτοί που ξοδεύουν άφθονο κρατικό χρήμα για τέτοιες μπούρδες.
Συνέβη σε ελληνικό γήπεδο και σε επίσημο αγώνα του πρωταθλήματος βόλεϊ γυναικών, μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού.
Οι αθλήτριες του Παναθηναϊκού, αφού κέρδισαν τον αγώνα και το πρωτάθλημα, εμφανίστηκαν στο γήπεδο για να πανηγυρίσουν, φορώντας μπλουζάκια, δώρο των οργανωμένων οπαδών της Θύρας 13, τα οποία είχαν τυπωμένο στην πλάτη, το σεξιστικό σύνθημα της εξέδρας «ΤΣΟ ΚΑΙ ΛΟ», το οποίο μεταφράζεται σε «ΠΟΥΤΣΟ ΚΑΙ ΞΥΛΟ» (το «ποίημα» συνεχίζει «ΣΤΟΝ ΠΟΥΣΤΑΡΑ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ»). Δηλαδή, ένα χυδαίο σύνθημα των φανατικών οπαδών, η διοίκηση του Παναθηναϊκού, ουσιαστικά το νομιμοποίησε και το επισημοποίησε (αφού επέτρεψε να γίνει κάτι τέτοιο), βάζοντάς το μέσα στο γήπεδο, με τον πιο πανηγυρικό τρόπο.
Το τραγικό, είναι ότι αυτοί οι κύριοι, πραγματοποιούν συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, για την δήθεν πάταξη της βίας, όταν οι ίδιοι την βάζουν στα γήπεδα από την πίσω πόρτα και έχουν το θράσος μάλιστα να απαιτούν και την κρατική προστασία (=αστυνομία, που την πληρώνουμε για να προστατεύει τα παραγοντικά και οπαδικά παιχνιδάκια, του κάθε ματσωμένου προέδρου).
Δεν θα σχολιάσουμε, ότι αυτό το χυδαίο σύνθημα, καταδέχτηκαν να το βάλουν στην πλάτη τους γυναίκες, ούτε θα γίνει συμψηφισμός, της συγκεκριμένης ηλιθιότητας, με εμετικά συνθήματα ή ανάλογες ενέργειες, οπαδών άλλων συλλόγων. Τα ίδια σκατά είναι κι αυτοί, αλλά τουλάχιστον μέχρι τώρα, δεν υπήρχε και η, έστω και άτυπη, κάλυψη του συλλόγου που τους συντηρεί. Ούτε τα προσχήματα δεν κρατήθηκαν (έστω μια χλιαρή «καταδίκη» του συμβάντος).
Και για όλα αυτά, δεν κουνήθηκε φύλλο (πλην της εύλογης διαμαρτυρίας του Ολυμπιακού). Σαν να ήταν κάτι το απολύτως λογικό, υγιές και φυσιολογικό.
«ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα».
Σε πόσες ιστοσελίδες δεν υπάρχει άραγε, αυτή η σημείωση-προειδοποίηση, που λειτουργεί ως «μπαμπούλας» στους επίδοξους αντιγραφείς; Πάντα είχα όμως μερικές απορίες σε σχέση με αυτού του είδους τις απαγορεύσεις:
1. Από τη στιγμή, που υπάρχει για τον οποιοδήποτε χρήστη το δικαίωμα της «εύλογης χρήσης» (fair use, δηλαδή ελεύθερη χρήση αποσπάσματος οποιουδήποτε έργου, χωρίς να απαιτείται άδεια), ποιος ο λόγος ύπαρξης της λέξης «μερική», μέσα στην απαγόρευση;
2. Γιατί απαγορεύεται η «αναπαραγωγή», όταν η αγορά οποιασδήποτε συσκευής που χρησιμοποιείται γι’ αυτόν τον σκοπό, περιέχει ειδικό τέλος στην τιμή πώλησης που αποδίδεται στους δημιουργούς;
3. Αφελής ίσως η απορία, αλλά γιατί απαγορεύεται η αναδημοσίευση μια είδησης; Αποτελεί πνευματικό περιουσιακό στοιχείο και αυτή; Ποινικοποιείται δηλαδή η διάδοση της πληροφορίας;
4. Πως νομιμοποιείται κάποιος «εκδότης» να κάνει τέτοιου είδους απαγορεύσεις, όταν το αντικείμενο που θέτει προς απαγόρευση, δεν είναι δικό του; Π.χ. Μπορεί ένα φόρουμ να έχει τέτοιου είδους απαγόρευση, όταν το όποιο περιεχόμενό του, προκύπτει από την συμμετοχή ανεξάρτητων και ανώνυμων χρηστών; Ένα άλλο παράδειγμα: Σε κάποια ιστοσελίδα, κάποιος είχε δημοσιευμένη μια σπάνια φωτογραφία που τραβήχτηκε 80 χρόνια πριν. Απαγορεύει λοιπόν την αναδημοσίευση και βάζει φαρδιά πλατιά τη στάμπα του πάνω της. Όπα ρε μεγάλε! από που κι ως που απαγορεύεις; εσύ την τράβηξες; αλλά κι εσύ να την τράβηξες (που σημαίνει ότι είσαι αιωνόβιος), ποιος σου είπε ότι εξακολουθείς να έχεις δικαιώματα σ’ αυτή μετά από 80 χρόνια; Θέλετε κι ένα παράδειγμα και από τον χώρο της τηλεόρασης; Πόσες εκπομπές υπάρχουν σήμερα που η θεματολογία τους στηρίζεται σε υλικό που υπάρχει ελεύθερο και δωρεάν στο διαδίκτυο (π.χ. βίντεο); Κι όμως έχουν το θράσος και βάζουν από κάτω φαρδιά πλατιά και τη λέξη «Copyright».
5. Ποιον σκοπό ακριβώς εξυπηρετεί η «άδεια του εκδότη» στο διαδίκτυο; Μήπως στην ικανοποίηση του εγώ;
Οι απορίες είναι περισσότερες, αλλά σταματώ εδώ με μια άλλη απορία: Τι πρακτική εφαρμογή μπορεί να έχουν αυτού του είδους οι απαγορεύσεις και ειδικά στο διαδίκτυο; Ο κυβερνοχώρος είναι όπως ο χώρος έξω από το σπίτι μας, Δηλαδή, ουσιαστικά δημόσιος. Είναι σαν να βγαίνει δηλαδή κάποιος στο μπαλκόνι του, να ανακοινώνει κάτι στη γειτονιά και μετά να απαιτεί να μην διαδοθεί γιατί είναι προσωπικό του θέμα. Ε αφού είναι προσωπικό σου θέμα άνθρωπέ μου, μην το βγάζεις στο μπαλκόνι σου τότε. Μείνε μέσα και συζήτησέ το με τον εαυτό σου.
Εντάξει, δεν λέμε, ο κάθε δημιουργός έχει δικαίωμα να προστατεύει το προϊόν του και να αξιώνει και κάποιο τίμημα (και βεβαίως και την ηθική ανταμοιβή), αλλά μήπως η υπερβολή πλέον έχει χτυπήσει κόκκινο;
Α.Ε.Π.Ι. (Ανώνυμη Εταιρεία Προστασίας Πνευματικής Ιδιοκτησίας). Άλλη πονεμένη ιστορία αυτή, για την οποία τόσα χρόνια, έναν καλό λόγο δεν έχω ακούσει. Υπάρχει η γενική αίσθηση (και μάλλον όχι άδικα), ότι η εν λόγω ιδιωτική εταιρεία (που υποτίθεται προστατεύει τα δικαιώματα των μελών της) ασυδοτεί ασύστολα, με την κάλυψη του κράτους. Μου είχε ήδη προκαλέσει αλγεινή εντύπωση, με ένα περιστατικό που είχε υποπέσει λίγα χρόνια πριν στην αντίληψή μου, όταν ζητούσε από ένα ελληνικό μουσικό φόρουμ 0.40 € για κάθε επισκέπτη, κάθε στίχου που είχε δημοσιευμένο! (διαβάστε εδώ το σκηνικό, για να καταλάβετε για τι παραλογισμό μιλάμε). Τα «τσακάλια» της ΑΕΠΙ όμως δεν περιορίζονται στο διαδίκτυο. Έτσι, εκεί που το κράτος είναι απών, η ΑΕΠΙ είναι παρούσα και τα πνευματικά δικαιώματα μιας τηλεόρασης του καφενείου ενός ακριτικού χωριού 30 γερόντων, ισοδυναμούν με το ταπεινό ποσό των 1200 €. Η ασυδοσία και η αδιαφανείς μέθοδοι της ΑΕΠΙ, φαίνεται πάντως δεν περνά απαρατήρητη, ούτε από τα ίδια τα μέλη της, τα οποία την έχουν καταγγείλει και έχει καταδικαστεί. Πέραν αυτών, εξακολουθώ ακόμη και μέχρι σήμερα, να μην καταλαβαίνω γιατί ένας καφετζής π.χ. θα πρέπει να πληρώνει την εν λόγω εταιρεία επειδή ανοίγει την τηλεόραση στο καφενείο του και για την οποία πληρώνει ήδη φόρο μέσω της ΔΕΗ. Για ποιον λόγο θα πρέπει να την πληρώνει κάποιος που ακούει ξένη μουσική, η οποία ενδεχομένως δεν εμπίπτει στην «δικαιοδοσία» της, ή όταν ακούει κλασική και παραδοσιακή μουσική που δεν έχει κάποιος πνευματικά δικαιώματα πάνω τους. Εκτός αυτού, πως μπορεί να γνωρίζει κάποιος, ποιων ακριβώς τα δικαιώματα διαχειρίζεται η ΑΕΠΙ; Αλλά ακόμα και οι καλλιτέχνες, όταν ερμηνεύουν κάτι το οποίο δεν περιβάλλεται από πνευματικά δικαιώματα, πως γίνεται να εγείρουν αξιώσεις για κάτι που εκμεταλλεύονται και δεν τους ανήκει;
Τέλος σε σχέση με την ΑΕΠΙ, δεν το κρύβω ότι το ακόλουθο απόσπασμα από το ερωτηματολόγιό της μου έκανε εντύπωση:
Ερώτηση: Στο κατάστημα μου τραγουδάω μόνος μου. Χρειάζεται να πάρω άδεια από την ΑΕΠΙ;
Απάντηση: Τα μουσικά έργα που τραγουδάτε έχουν μουσική και στίχο που τα έχουν συνθέσει και συγγράψει πνευματικοί δημιουργοί οι οποίοι εκπροσωπούνται από την ΑΕΠΙ. Η άδεια Δημοσίας Εκτέλεσης δεν εξετάζει ποιος ερμηνεύει τα μουσικά έργα, αλλά νομιμοποιεί την χρήση των έργων του ρεπερτορίου των δημιουργών / δικαιούχων μελών της ΑΕΠΙ. Συνεπώς, η έγγραφη άδεια της ΑΕΠΙ είναι απαραίτητη.
Ίσως όλα αυτά να ακούγονται υπεραπλουστευτικά, παράτυπα και άδικα για κάποιους δημιουργούς, αλλά πως να το κάνουμε; υπάρχει και μια μέση λογική και ένα κοινό αίσθημα, που λέει ότι ακόμα και για να κλάσεις σήμερα, πρέπει να πληρώσεις χαράτσι και μάλιστα μεγάλο. Μήπως θα φτάσουμε κάποια στιγμή, να πληρώνουμε δικαιώματα χρήσης, ακόμα και για τον αέρα που αναπνέουμε;
(Σημείωση: Το βίντεο αποτελεί συρραφή επιλεγμένων τμημάτων δύο επιμέρους βίντεο: 1 & 2)
Πλάκα πλάκα τελικά, πολλοί προγραμματιστές είδαν τμήματα από πολλά προγράμματά τους στο κρυφό λογισμικό που είχαν αυτά τα μουσικά CD. Οι πατέρες αναγνώρισαν τα παιδιά τους. Μόνο που τα παιδιά τους δεν είχαν copyright, είχαν GPL (GNU General Public Licence), την άδεια χρήσης που συνοδεύει το ελεύθερο λογισμικό. Αυτή η άδεια προβλέπει την ελεύθερη αντιγραφή και χρήση για το κοινό, προσφέροντας πάντα και τον κώδικα της εφαρμογής. Προβλέπει επίσης την ελεύθερη τροποποίηση της εφαρμογής από τρίτους καθώς και την ελεύθερη διανομή και χρήση της τροποποιημένης έκδοσης, υπό τον όρο να συνοδεύεται η έκδοση και πάλι με GPL. Η παραβίαση της άδειας πέρασε σε δεύτερη μοίρα, καθώς νωρίτερα η εταιρεία είχε παραδεχθεί πως τα εν λόγω μουσικά CD περιείχαν και κακόβουλο λογισμικό που έβλαπτε την ασφάλεια του υπολογιστή, εκτελούσε χρέη κατασκόπου και απέτρεπε την απεγκατάσταση του..
Για το πώς εξελίχθηκε το copyright στο πέρασμα των χρόνων και για τα ηθικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά ζητήματα που δημιουργεί η σημερινή μορφή του είναι ενδιαφέρον να ακούσουμε τις απόψεις και προτάσεις που εκθέτει ο Αμερικάνος Richard Matthew Stallman, πρωτεργάτης του GNU/Linux project, ιδρυτής του Free Software Foundation και εισηγητής της GNU General Public License (GPL). Στο βίντεο, ο «RMS» μιλάει σε σουηδικό πανεπιστήμιο, το Μάιο του 2007, με θέμα «Copyright vs. Community» (Δικαιώματα Αντιγραφής εναντίον Κοινωνίας). Βρείτε και αφιερώστε 72’ για να το δείτε. Αξίζει τον κόπο…
29/05/2009 | 
Σχολιασμός 
Οι υποκριτικές κραυγές υστερίας, από κάποιους θιασιώτες της ενσωμάτωσης των λαθρομεταναστών στην ελληνική κοινωνία, στα πλαίσια της «πολυπολιτισμικότητας» και η σθεναρή υποστήριξη του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της θρησκείας που πιστεύει, τον ισλαμισμό, το μεγαλύτερο ποσοστό των τριτοκοσμικών παράνομων μεταναστών που έχουν εισβάλλει στην Ελλάδα, ήταν αρκετά «ερεθιστικά» στοιχεία, για να με οδηγήσουν στο να συγκεντρώσω μερικά δείγματα του «πολιτισμού» τους, που οι επαγγελματίες «αντιρατσιστές» και «υπερασπιστές» των ανθρώπινων δικαιωμάτων, φαίνεται να αγνοούν επιδεικτικά.
Ήταν να το δούμε κι αυτό! Οι αριστεροί τύπου ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και Π.Α.ΜΕ. ξαφνικά έγιναν πολύ θρήσκοι. Η αφορμή; Ένας μουσουλμάνος λαθρομετανάστης, ο οποίος ένιωσε να του θίγονται τα «ιερά και τα όσια» όταν ένας αστυνομικός διανοήθηκε να του κάνει έλεγχο για ναρκωτικά, ψάχνοντας ανάμεσα σε φωτοτυπημένα φύλλα μινιατούρας κάποιων αποσπασμάτων του Κορανίου, που είχε τυλιγμένα σε μια χαρτοπετσέτα στην τσέπη του. Ο αστυνομικός όμως ήταν «απρόσεκτος» και τα φύλλα έπεσαν χάμω, ενώ κατ’ άλλους τα ποδοπάτησε.
Ένα ακόμα καρναβάλι της Eurovision έλαβε τέλος. Μαζί μ’ αυτό, ευτυχώς για μας, κόπηκε μαχαίρι και ο «εθνικός» παροξυσμός, που καλλιεργήθηκε κατά κύριον λόγο από εκπροσώπους του τρίτου φύλου και κάτι «πρωινατζούδες» και «μεσημεριανούδες» που κλήθηκαν να υποδυθούν και τον ρόλο του αμερόληπτου και αντικειμενικού «δημοσιογράφου» (και δυστυχώς αυτός ο παραλογισμός επεκτάθηκε και στο διαδίκτυο).
Συνέβη σε ελληνικό γήπεδο και σε επίσημο αγώνα του πρωταθλήματος βόλεϊ γυναικών, μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού.
«ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη. 
