Πάρε-Δώσε

Ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, ο λαμπρός αυτός νέος, δεν ήταν που είχε εκστομίσει το αμίμητο «Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να καίει την ελληνική σημαία»;
Κι αυτός ο πολιτικός(!) επιλέχτηκε να υπηρετήσει τα εθνικά μας δίκαια στο Υπουργείο Εξωτερικών;

Ψωνίσαμε από σβέρκο πάλι…
Κατά τ’ άλλα…και εις άλλα με…υγεία!
Περαστικά μας…

Σε προηγούμενο θέμα, σχετικό με τα ΜΜΕ και την προπαγάνδα τους, έγραψα ότι Έλληνες έχουν ασθενή μνήμη.
Παρατηρώ το τελευταίο διάστημα, να γίνεται ένα απίστευτο «αβαντάρισμα» και διαφήμιση, από αρκετά ελληνικά ιστολόγια, σε δυο δημοσιογράφους, που την δεκαετία του 80, είχαν αφήσει εποχή με την «αντικειμενικότητα» και την «αμεροληψία» τους, εργαζόμενοι στην κρατική ΕΡΤ.
Μιλάω για τους Μάκη Γιομπαζολιά και Σπύρο Χατζάρα.
Ρε παιδιά, εντάξει είπαμε… Δημοκρατία έχουμε, κανένας δεν φιμώνεται, αλλά το να παρουσιάζονται ως «βαρυσήμαντες» κάποιες δημοσιεύσεις και «άρθρα» τους και να αναδημοσιεύονται σαν μανιτάρια (πολλοί αναδημοσιεύουν καθαρά μηχανικά), είναι και κάπως τραγελαφικό.
Πιτσιρικάς ήμουν, όταν έβλεπα στην ΕΡΤ τον Γιομπαζολιά να αφαιρεί ΣΤΗΝ ΨΥΧΡΑ ΚΑΙ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΑ τον λόγο από κάποιον συνδικαλιστή της ΟΛΜΕ (του ΚΚΕ ήταν, αλλά δεν θυμάμαι όνομα), σε κάποια τηλεοπτική συζήτηση για την Παιδεία, όταν είχε αρχίσει πολύ «ενοχλητικός» μ’ αυτά που έλεγε για την κυβέρνηση (του Ανδρέα Παπανδρέου).
Λίγο μεγαλύτερος ήμουν, όταν ο Χατζάρας είχε γίνει στην ουσία, γραφείο Τύπου του μετά-Χέρφιλντ Ανδρέα Παπανδρέου και «κατσάδιαζε» μέσα από το δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ, εφημερίδα (τον Ελεύθερο Τύπο συγκεκριμένα), που τόλμησε να γράψει κάτι, που κατά τον «αντικειμενικό» δημοσιογράφο Χατζάρα, ήταν ανακριβές. Θυμάμαι αυτολεξεί την φράση που εκστόμισε (με ύφος φανερά υποτιμητικό): «Δημοσιογραφία, δεν είναι ασφαλώς η παραποίηση της αλήθειας».
Και προσέξτε, δεν μιλάμε για τα ιδιωτικά ΜΜΕ του σήμερα, που κάτι τέτοιο ακούγεται φυσικό.
Μιλάμε για δεκαετία 80 και κρατική τηλεόραση, που πέραν του γεγονότος ότι πάντα ήταν και κυβερνητική τηλεόραση, υποτίθεται όμως ότι υπήρχαν και κάποια όρια όσον αφορά τις προσωπικές πολιτικές θέσεις του εκάστοτε δημοσιογράφου, που σίγουρα δεν ήταν αποδεκτό και ηθικοπολιτικά επιτρεπτό να χρησιμοποιεί το κρατικό «γυαλί» για να δηλώσει την πολιτική του προτίμηση και συμπάθεια.
Τώρα αν λάβει υπ’ όψιν του κι αυτό εδώ (κοιτάξτε τον αριθμό 486), τι άλλο να πει κανείς;

Μήπως τους θυμηθήκατε κάποιοι τώρα;

Όπως ήταν αναμενόμενο, τα ΜΜΕ παραμένουν αμετανόητα, συνεχίζοντας το βρώμικο παιχνίδι που παίζουν.
Και τι δεν έχουν ακούσει τ’ αυτάκια μας σε σχέση με την πρόσφατη δολοφονική επίθεση εναντίον του 21χρονου αστυνομικού Αδαμάντιου Μαντζούνη με αυτόματα όπλα.
Δεν περιμέναμε βέβαια, να δούμε δακρύβρεχτα μελό, ανάλογα μ’ αυτά του νεαρού Γρηγορόπουλου, αλλά θέλαμε να πιστεύουμε ότι τα ΜΜΕ, θα μπορούσαν να κρατήσουν τα προσχήματα και δεν θα έκαναν διαγωνισμό αθλιότητας.

Οι 31 σφαίρες που εισέπραξαν οι τρεις αστυνομικοί και τα εν δυνάμει θανάσιμα τραύματα που πήρε ως «σουβενίρ» ο ένας εξ αυτών, προφανώς δεν ήταν αρκετές, για αρκετούς «δημοσιογράφους».
Έτσι, ακούσαμε την κυρία Μάρω Λεονάρδου να προσπαθεί να παρουσιάσει την δολοφονική επίθεση σαν «εκφοβισμό» και την κυρία Τρέμη να διατηρεί αμφιβολίες και να ζητά από τον Πάνο Σόμπολο (ίσως ένας απ’ τους λίγους έντιμους και με ίχνη «τσίπας», δημοσιογράφος σήμερα) να της επιβεβαιώσει με την εμπειρία του αν «μιλάμε για δολοφονική επίθεση».
Είδαμε την κουτοπόνηρη προσπάθεια μερικών να αφαιρέσουν από τον 21χρονο αστυνομικό την αστυνομική του ιδιότητα, κάνοντας λόγο για «επίθεση σε ένα παιδί 21 ετών, των 700€», λες και η επίθεση, είχε σαν στόχο ένα οποιοδήποτε «παιδί» και όχι έναν αστυνομικό.
Άλλοι (στον Άλφα) επικέντρωσαν την προσοχή στο αλεξίσφαιρο γιλέκο που δεν φορούσε ο άτυχος αστυνομικός, δείχνοντας έτσι εσκεμμένα το δέντρο και χάνοντας «επιμελώς» το δάσος.

Είδαμε ακόμα, την επίμονη προσπάθεια, ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση, να δημιουργηθούν εντυπώσεις, προβάλλοντας στα βίντεο και εμβόλιμες σκηνές με «αγανακτισμένους νέους» και κάτοικους των Εξαρχείων, που «ανθίστανται» βρίζοντας τους «αυταρχικούς» αστυνομικούς που κάνουν το αυτονόητο: Φύλλο και φτερό όλη την περιοχή.

Βέβαια, η αξία της ανθρώπινης ζωής για τα ΜΜΕ, έχει σημασία σε σχέση με το ποιος την αφαιρεί, γι’ αυτό και δεν πέσαμε απ’ τα σύννεφα σήμερα, όταν ο Γ.Γ. των αστυνομικών Σπήλιος Κρικέτος, έφερε σε φανερή αμηχανία την κυρία Τρέμη, αναφέροντας ότι κατά τις ημέρες των ταραχών-βανδαλισμών, είχαν σταλεί στο Mega, βίντεο όπου εμφανίζονταν αστυνομικοί να δέρνονται ανηλεώς απ’ τα «οργισμένα νιάτα» και τα οποία βίντεο δεν προβλήθηκαν ποτέ, γιατί κατά την δήλωση αρμοδίου του τηλεοπτικού σταθμού, «οι μπάτσοι δεν πουλούσαν».

Ο νεαρός αστυνομικός, κυριολεκτικά είναι θύμα των «παλικαράδων» με τα Καλάσνικοφ. Ουσιαστικά όμως ποιος τον έβαλε μπροστά στο σκόπευτρό τους; Η απάντηση, μάλλον είναι προφανής…

Συνεχίστε παιδιά…
Σίγουρα μπορείτε να γίνετε ακόμα πιο αηδιαστικοί. Δεν έχετε αφήσει και κάτι το οποίο μπορεί να μας αφήσει «έκπληκτους» πλέον.

Ο Έλληνας έχει ασθενή μνήμη. Το έχει πει κι ο «Επίτιμος» άλλωστε.
Οπότε μπορείτε να βασίζεστε σ’ αυτό…

Ερώτηση: Έλληνας ή Ρωμιός;
Απάντηση: Έλληνας.

Ερώτηση: Έτσι απλά;
Απάντηση: Ναι. Στο χέρι σας είναι να το κάνετε πιο πολύπλοκο, αναζητώντας πληροφορίες στο διαδίκτυο, ή οπουδήποτε αλλού. Αναλύσεις επί αναλύσεων και αντιπαράθεση πλήθους ιστορικών πηγών, που αρχικά θα επιφέρουν την σύγχυση, αλλά στο τέλος, μάλλον θα δώσετε εσείς οι ίδιοι αυτή την απάντηση στον εαυτό σας.

Ερώτηση: Και Έλληνας και Ρωμιός δεν γίνεται;
Απάντηση: Όχι. Την εποχή του Βυζαντίου και με την επικράτηση του Χριστιανισμού, ο όρος «Έλληνας» είχε εξοστρακιστεί με ποινή θανάτου και ο όρος «Ρωμιός», στην ουσία επιβλήθηκε με (αν)«ορθόδοξους» τρόπους, ενώ δεν έχει ελληνικές καταβολές.

Ερώτηση: Γιατί;
Απάντηση: Γιατί η ονομασία «Ρωμιός», είναι παραφθορά του όρου «Ρωμαίος», δηλαδή ο κάτοικος της Ρωμανίας, δηλαδή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή αυτού που γνωρίζουμε σήμερα ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η οποία δημιουργήθηκε ως συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, από μη Έλληνες, με πρωτεύουσα την Νέα Ρώμη, δηλαδή την Κωνσταντινούπολη.

Ερώτηση: Και τι σημαίνει αυτό;
Απάντηση: Ο όρος «Ρωμιός» (Ρωμαίος) σήμαινε αρχικά οποιονδήποτε ελεύθερο πολίτη κατοικούσε στα όρια της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ανεξαρτήτως εθνικής προέλευσης και θρησκεύματος. Αργότερα ο όρος ταυτίστηκε με το κυρίαρχο στοιχείο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τους Έλληνες χριστιανούς.

Ερώτηση: Και τι δήλωνε τότε ο όρος «Έλληνας»;
Απάντηση: Με την επικράτηση του Χριστιανισμού και με την «ευγενική» συνδρομή της Εκκλησίας (οι ηγέτες της οποίας, στην πλειοψηφία τους δεν ήταν Έλληνες), «Έλληνας» ονομάζονταν ο μη χριστιανός «Ρωμιός» και κατ’ επέκτασιν ο αλλόφυλος κι αλλόθρησκος παγανιστής. Ας θυμίσουμε εδώ, ότι πέρα απ’ τους διωγμούς που υπέστησαν οι Έλληνες («εθνικούς» τους αποκαλούσαν οι χριστιανοί) από τους ομοεθνείς τους, ισχυρότατο καταστροφικό πλήγμα δέχτηκε και η πολιτιστική μας κληρονομιά (υλική και πνευματική) από τα θρησκευτικά ιερατεία της εποχής. Κι αξίζει βέβαια να σημειωθεί, ότι υπήρχαν ακόμα κι απαγορεύσεις στο να δίνονται ελληνικά ονόματα στα παιδιά των χριστιανών του Βυζαντίου. Κι όλα αυτά στο όνομα της θρησκείας που ευαγγελίζεται την «αγάπη».

Ερώτηση: Όποιος ήταν «Έλληνας», δεν μπορούσε να είναι χριστιανός και το αντίστροφο;
Απάντηση: Αυτή την απορία, μας την λύνει αργότερα ο «Άγιος» (με την βούλα του Πατριαρχείου) Κοσμάς ο Αιτωλός: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Είναι πραγματικά απίστευτο, πως τόσοι λίγοι (άλλοι επιτήδειοι, άλλοι απλώς αμόρφωτοι, αφελείς ή κοντόφθαλμοι) καταφέρνουν επί 2 χιλιετηρίδες να εξαπατούν, να χειραγωγούν και να κάνουν μια διαρκή πλύση εγκεφάλου στους πολλούς.
Το δογματικό όμως «Πίστευε, και μη ερεύνα» που οδήγησε στη λοβοτομή των αγνών, ταπεινών, αμόρφωτων, αλλά και αφελών πιστών, έχει πλέον μετατραπεί σε «Πίστευε και μη, ερεύνα».
Μια μεταβολή που σαφώς ενοχλεί τους επαγγελματίες της θρησκείας και της πίστης που ευαγγελίζονται, καθώς τώρα θα πρέπει να βρίσκονται στην (δυσάρεστη) θέση να δίνουν απαντήσεις σε ερωτήματα αιώνων, σε όσους τολμούν να αμφισβητούν τα θέσφατα και τα θρησκευτικά αξιώματα και να «βάζουν τον δάχτυλο επί τον τύπο των ήλων».
Απαντήσεις, που σαφώς τις γνωρίζουν, αλλά η βυθιότητα στο σκοτάδι που επέβαλλαν, τους επέτρεπε να αποφεύγουν αυτές τις «κακοτοπιές».
Η αμφισβήτηση υπήρχε ανέκαθεν. Υπήρχε όμως ένα σοβαρό πρόβλημα στο παρελθόν. Η διάδοση της πληροφορίας, που σκόνταφτε πάντα στον καλά οργανωνένο θρησκευτικό ιστό.
Το πρόβλημα αυτό δεν υφίσταται σήμερα, στην κοινωνία της πληροφορίας όπου ζούμε.
Η απάτη αυτή, τουλάχιστον στον πολιτισμένο κόσμο, οδηγείται πλέον, έστω και με αργό ρυθμό, με μαθηματική ακρίβεια στο τέλος της.
Ίσως εμείς να μην έχουμε την τύχη να αντικρίσουμε την εποχή, στην οποία η θρησκεία θα αποτελεί ένα θλιβερό παρελθόν. Τουλάχιστον όμως οι επόμενες γενιές θα ζουν απαλλαγμένες απ’ αυτό το καρκίνωμα που λέγεται θρησκεία και δη, χριστιανισμός στην περίπτωσή μας.

Η ιστοσελίδα αυτή, έχει ασχοληθεί κατά καιρούς, με τις χριστιανικές απάτες, αλλά και την διαστρέβλωση της Ιστορίας στην οποία έχει επιδοθεί διαχρονικά και συστηματικά η Εκκλησία (και ειδικότερα η ελληνική).
Μερικά χρόνια πριν, ίσως θα ήταν αδιανόητο στον πολύ κόσμο, να ακούει όχι μόνο την αμφισβήτηση των «ιερών γραφών», αλλά πολύ περισσότερο για την αμφισβήτηση ακόμα και στην ύπαρξη του ίδιου του Ιησού, κάτι το οποίο, με τα σημερινά δεδομένα όπως αυτά προκύπτουν απ’ την επιστημονική έρευνα, έχει βάσιμα θεμέλια.

Σ’ αυτό το θέμα, έχει συγκεντρωθεί οπτικοακουστικό υλικό από τηλεοπτικές εκπομπές, όπου με επιχειρήματα καταδεικνύονται και καταρρίπτονται, χριστιανικές απάτες και ψεύδη (στις αρχικές σελίδες των βίντεο, υπάρχει συνήθως και η περιγραφή τους). Πρωταγωνιστής στα περισσότερα βίντεο είναι ο κ. Καλόπουλος, όπου ευπρεπέστατα και χωρίς ν’ αφήνει τίποτα να πέσει κάτω, προσπαθεί τεκμηριωμένα να αποδείξει το γιατί δεν είμαστε…ελέφαντες.

Πριν προχωρήσουμε στα βίντεο, περιμένετε μισό λεπτό, γιατί επείγει κάτι…

Κάπου εδώ αφήνουμε τ’ αστεία, γιατί αυτά που έπονται, δεν είναι μόνο για γέλια, αλλά κυρίως για κλάματα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »