Πάρε-Δώσε

Έπεσε σήμερα στην αντίληψή μου ένα βίντεο, το οποίο παρουσιάζει μια μικρή συνέντευξη, που δόθηκε από μερικούς 18χρονους διαδηλωτές, τις πρώτες μέρες των βίαιων επεισοδίων στο κέντρο της Αθήνας, σε έναν δημοσιογράφο από την Μαλαισία.
Οι συνεντευξιαζόμενοι, όπως δηλώνουν και μπροστά στον φακό, είναι φοιτητές.

Στην συνέντευξη αυτή, εντοπίστηκαν και κάποια «νόστιμα», τα οποία αν μη τι άλλο, καταδεικνύουν την σύγχυση (ιδεολογική) και την άγνοια (ιστορική) στην οποία, πολύ υποψιάζομαι, ότι δεν έχουν περιέλθει μόνο οι εικονιζόμενοι διαδηλωτές.

Έχουν απομονωθεί, μερικά σημεία αρκετά «ενδιαφέροντα», στην σύντομη αυτή συνέντευξη, απ’ τα οποία κάποιος, ίσως βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα. Φυσικά, στην διάθεσή σας βρίσκεται ολόκληρο το βίντεο (στην αγγλική γλώσσα).

(0:50) – «Πότε έγινε το Πολυτεχνείο ρε;».
Οι «ιδεολόγοι» διαδηλωτές, που επικαλούνται (και συγκρίνουν) τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, δεν γνωρίζουν καν, ούτε ποια χρονιά συνέβησαν!

(1:24) – «Περιμένουμε να πέσει η κυβέρνηση».
No comments…

(2:04) – «Κάποιες φορές διαδήλωνα (sic: έχει συμβεί), τα τελευταία 30 χρόνια (σ.σ.: και δεν είναι πάνω από 20 ετών!), αλλά χωρίς συγκεκριμένο στόχο (σ.σ.: λογικά εννοεί ότι οι διαδηλώσεις δεν είχαν κάποιο συγκεκριμένο στόχο), απλά διαδήλωνα(!!!) (sic: απλά συνέβαινε)».
Aπάντηση στην ερώτηση αν το «οργισμένο νιάτο», έχει διαδηλώσει ξανά κατά το παρελθόν.
Όσο για τον στόχο που πλέον έγινε συγκεκριμένος, αυτός περιγράφεται μάλλον καλύτερα στο προηγούμενο απόσπασμα (1:24).

(2:30) – «Ναι…», «Όχι!».
Δύο ταυτόχρονες, διαφορετικές απαντήσεις από δύο «συναγωνίστριες», στην ερώτηση «Φοβάστε την αστυνομία;».
Συντονιστείτε αδέρφια!

Τουλάχιστον, θα αναγνωρίσουμε στα παιδιά πως, είτε προσχηματικά είτε όχι, δεν συμφώνησαν με τις καταστροφές και τους βανδαλισμούς (προς το τέλος του βίντεο).

Υποτίθεται τώρα, ότι αυτοί είναι οι «μορφωμένοι» και με κάποια ψήγματα επιπέδου και «κουλτούρας», διαδηλωτές, που «ξέρουν τι θέλουν και τι ζητάνε».
Κατά τ’ άλλα…περαστικά μας…

Προχθές δημοσιεύθηκε ένα άρθρο στην εφημερίδα Έθνος, το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ, λέει πως ο σύλλογος της Παναχαϊκής ιδρύθηκε από…αναρχικούς, ενώ τα χρώματα της σημαίας (μαύρο και κόκκινο) παραπέμπουν ευθέως στην σημαία των αναρχικών. Όπως χαρακτηριστικά γράφει: «Η ομάδα της Πάτρας έχει ρίζες αναρχικές και ο σημερινός σκληρός πυρήνας των οπαδών της τηρεί την παράδοση».

Στο ίδιο άρθρο, παρουσιάζει «διχασμένους» τους φιλάθλους του συλλόγου, λόγω της συμμετοχής του δικηγόρου Αλέξη Κούγια στα διοικητικά δρώμενα, ταυτίζοντας μια «μεγάλη» «εξοργισμένη» («οργή», η λέξη της χρονιάς) μερίδα οπαδών με τους αναρχικούς και τους «αντιφασίστες»:
«Οι “Ναβάχο”, όπως ονομάζονται οι φανατικοί της Παναχαϊκής, σηκώνουν συχνά τα πανό της αντιφασιστικής δράσης, όπως φανερώνει και το όνομά τους, ανήκουν σ’ αυτούς που απεχθάνονται τους καουμπόηδες, τους σερίφηδες και τα συναφή επαγγέλματα. Και καθώς ο Αλέξης Κούγιας έχει σχεδόν ταυτιστεί στη συνείδησή τους, όπως και στη συνείδηση πολύ μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, με τον αστυνομικό πελάτη του, η ανάληψη της ομάδας που υποστηρίζουν τους εξόργισε.».

Δεν παραλείπει δε, η εφημερίδα, να βάλει στο «κοκτέιλ» της (για να μην το πούμε «αχταρμά») και το απαραίτητο συστατικό, τους «Χρυσαυγίτες», οι οποίοι «φέρνουν την πολιτική στα γήπεδα» κι έτσι, «Σε ένα γηπεδικό περιβάλλον που δονείται από συνθήματα εμφορούμενα από σεξισμό και ρατσισμό, οι συνθήκες είναι κατάλληλες για να επωαστεί το αβγό του φιδιού, κίνδυνο που έχει εντοπίσει ακόμα και η UEFA. Θέλοντας να προστατεύσει το εμπορικότατο προϊόν ποδόσφαιρο ενσωματώνει αντιρατσιστικές δράσεις στις διοργανώσεις της.».

Είναι φανερό, πως το άρθρο αυτό, κινούμενο μέσα στο νοσηρό κλίμα των ημερών, έχει σαν στόχο τον Αλέξη Κούγια (τον πιο προσφιλή σάκο του μποξ των ημερών) και για τον σκοπό αυτό παραποιείται ακόμα και η ιστορία ενός ιστορικού συλλόγου της Ελλάδος.

Η εφημερίδα, σκόπιμα εξισώνει κι εξομοιώνει, μια μικρή θλιβερή μειοψηφία αναρχικών (και λοιπών στοιχείων) με την πλειοψηφία των αγνών φιλάθλων της Παναχαϊκής, ενώ σκόπιμα επίσης, παραλείπει να αναφέρει τις επικρατέστες εκδοχές που έχουν να κάνουν με την ίδρυση του συλλόγου και μνημονεύει μόνο αυτές που δημιουργούν «κλίμα».
Κοντά σ’ αυτό ας αναρωτηθούμε τι σχέση μπορεί να έχουν οι «αναρχικοί» του 19ου αιώνα με του 21ου, καθώς και την πραγματική του σημασία και έννοια.

Το Έθνος, παρουσιάζει την ίδρυση του συλλόγου, σαν να προήλθε από παρθενογέννεση, αναφέροντας έτσι απλά, ότι ιδρύθηκε από…αναρχικούς και Ιταλούς.
Η αλήθεια είναι ότι …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το φθινόπωρο του 2008, είχε πραγματοποιηθεί η φωτογράφηση της Τζένιφερ Λοπέζ στην Ακρόπολη.
Η επίσημη πολιτεία το αποδέχθηκε έναντι…αμοιβής (984,20 €).

Πολλοί πολιτικοί διαμαρτυρήθηκαν (και πολύ σωστά), ενώ η βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Μαρία Δαμανάκη κατάθεσε και σχετική ερώτηση στη βουλή (και πάλι πολύ σωστά), στυλιτεύοντας την κίνηση της κυβέρνησης να εμπορεύεται την πολιτιστική μας κληρονομιά για ιδιοτελείς σκοπούς (ενν. της Λοπέζ).

Τρεις μήνες αργότερα, στον ίδιο χώρο, στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, απλώνονται δύο τεράστια πανό από περίπου 50 φοιτητές, αφού πρώτα διαπληκτίσθηκαν με τους φύλακες, μέσω των οποίων διατρανώνουν την «αντίστασή» τους (εναντίον ποιων άραγε;).
Η εικόνα αυτή κάνει τον γύρο του κόσμου, σε απευθείας μετάδοση από τα ξένα τηλεοπτικά δίκτυα που βρίσκονταν εδώ λόγω των «Δεκεμβριανών».

Κάπου εδώ οι ρόλοι αντιστρέφονται οι ρόλοι.
Αυτοί που εμπορεύτηκαν κι έδωσαν την Ακρόπολη για φωτογράφηση μοντέλου (κι όχι για διαφήμιση της χώρας τουλάχιστον) «εξοργίζονται», ενώ η πρώην «εξοργισμένη» Μαρία Δαμανάκη, κάνει το θέμα «γαργάρα».

Δύο μέτρα και δυο σταθμά λοιπόν, κύριοι πολιτικοί;
Μέχρι πότε θα νομίζετε ότι είμαστε «ιθαγενείς» που θα μας ξεγελάτε με χάντρες και καθρεφτάκια;

Αλλά δεν φταίτε εσείς… Εμείς φταίμε που δεν σας παίρνουμε με τις ντομάτες.
Αλλά ούτε αυτό μπορούμε να κάνουμε, γιατί οι άτιμες (οι ντομάτες) κοστίζουν κι ακριβά…

Μ’ αυτά όλα αυτά τα «λαβράκια» που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και τα οποία αναδεικνύουν (βεβαίως) τον ρατσισμό των Ελλήνων, σκέφτομαι, πλάκα πλάκα, να δημιουργήσω μια νέα κατηγορία θεμάτων με τίτλο «(Αντι)ρατσιστικές ιστορίες».
Ήδη έχουν δημοσιευτεί εδώ 2 «πραγματικά γεγονότα», τα οποία, αν μη τι άλλο, μας κάνουν να εμπεδώσουμε τον ρατσισμό που κρύβουμε μέσα μας σαν Έλληνες. Δυο-τρία ακόμη τέτοια «συγκλονιστικά» περιστατικά να πετύχω, ε…δε θέλει και πολύ.
Η πρώτη, η οποία έχει γίνει κι ανέκδοτο, αφορούσε τον μαύρο επιβάτη λεωφορείου, που…τρώει το εισιτήριο της ρατσίστριας συνεπιβάτιδάς του.
Η δεύτερη, αφορούσε την θλιβερή εμπειρία μιας «ομογενούς» από την…Αλβανία.

Ένα άλλο «ρατσιστικό περιστατικό», ψάρεψα πρόσφατα, στην ιστοσελίδα του Ελεύθερου Τύπου.
Το «πραγματικό» αυτό περιστατικό, με τίτλο «Δεν φταίει πάντα ο Αλβανός», δημοσιεύει ένας αναγνώστης της εφημερίδας, ο οποίος δηλώνει «αυτόπτης μάρτυρας»:

Έτυχε να είμαι αυτόπτης μάρτυρας σε ένα απίστευτο πραγματικά περιστατικό.
Ήταν μεσημέρι σε λεωφορείο που κατευθυνόταν προς Κηφισιά από κέντρο. Ξαφνικά ένας παππούς άρχισε να φωνάζει ότι του έκλεψαν το πορτοφόλι. Το αποτέλεσμα ήταν να κλειδώσουν οι πόρτες και να περιμένουμε την αστυνομία χωρίς να μπορούμε να φύγουμε.
Τελικά η αστυνομία κατέφτασε και το πρώτο που ρώτησε ήταν: Ποιος είναι αλλοδαπός;
Ούτε καν που καθόταν το θύμα!!!!
Κατευθείαν: ποιος είναι αλλοδαπός.
Ένας δύσμοιρος σήκωσε το χέρι του!!!
Είχε επίσης την ατυχία να κάθεται σχετικά κοντά στο θύμα. Με απίστευτα άσχημο τρόπο οι αστυνομικοί τον ανάγκασαν να τους ακολουθήσει. Τον έβριζαν παρά το γεγονός ότι στο λεωφορείο υπήρχαν και μικρά παιδιά!

Το λεωφορείο ξεκίνησε και στην επόμενη στάση ένας ΕΛΛΗΝΑΣ που καθόταν δίπλα στο θύμα άρχισε να τρέχει προς την έξοδο. Όλοι καταλάβαμε.

Αμέσως μετά μία κυρία δίπλα μου μονολόγησε: Τον είδα εγώ ότι ήταν αυτός αλλά δεν πειράζει. Ας καθαρίζει ο κόσμος από τους ξένους!!!

Δεν ξέρω ποιο ήταν το χειρότερο: Αυτό που είπε ή το γεγονός ότι εγώ δεν αντέδρασα καθόλου και απλά έσκυψα το κεφάλι!!!!!!!

Σχόλια-παρατηρήσεις:
Δεν μπορώ να μην σχολιάσω το γεγονός, ότι όλα αυτά τα ρατσιστικά επεισόδεια, λαμβάνουν χώρα πάντα…μέσα σ’ ένα όχημα! Να έχει κάποια συμβολική σημασία, που δεν μπορώ να διακρίνω ίσως; Ποιος ξέρει…

Το «περιστατικό» αυτό είναι τόσο…αληθοφανές, που ο υπεύθυνος της συγκεκριμένης στήλης του Ελεύθερου Τύπου, το βρίσκει, καθώς φαίνεται, πολύ…πειστικό και…λογικό, έτσι ώστε να εγκρίνει την δημοσίευσή του!
Ηθικό δίδαγμα: Στείλτε ότι μπαρούφα θέλετε στην συγκεκριμένη στήλη της εφημερίδας και θα δημοσιευθεί πάραυτα. Αρκεί βεβαίως, να καταδεικνύει τον ελληνικό ρατσιμό. Συνίσταται δε, τον ΕΛΛΗΝΑ ρατσιστή ή κλέφτη, να τον γράφετε με κεφαλαία (όπως ο συγκεκριμένος «αυτόπτης μάρτυρας»), για να δώσετε έμφαση.

«Τελικά η αστυνομία κατέφτασε και το πρώτο που ρώτησε ήταν: Ποιος είναι αλλοδαπός;». Μόνο αυτό να διαβάσει κανείς, αρχίζει και καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά.
Το παράδοξο δεν είναι ότι η αστυνομία θεωρεί του αλλοδαπούς πιθανούς δράστες τέτοιων περιστατικών, μιας και στις κλοπές σε λεωφορεία κατέχουν τα πρωτεία. Το παράδοξο είναι, ότι η αστυνομία, σύμφωνα μ’ αυτά που εξιστορεί ο «αυτόπτης» μάρτυρας, δεν έκανε τα αυτονόητα. Δηλαδή να ελέγξει ποιοι κάθονταν κοντά στον ηλικιωμένο κι αν κριθεί αναγκαίο, να προχωρήσει σε σωματικό έλεγχο, ακόμη κι όλων των επιβατών (και των αλλοδαπών φυσικά) μέχρι να βρεθούν τα χρήματα.
Τι μας λέει όμως με λίγα λόγια ο «αυτόπτης μάρτυρας»; Ότι η αστυνομία μπήκε «καυλωμένη» στο λεωφορείο, έχοντας ήδη βρει τον ένοχο (ο «αυτόπτης μάρτυρας» μάλιστα φροντίζει να μας «ενημερώσει» και για την εθνική του καταγωγή).
Κι αν δεν υπήρχε αλλοδαπός στο λεωφορείο, τότε τι αγαπητέ «αυτόπτη μάρτυρα»; Τι θα κάναμε χωρίς βαρβάρους;

Πάμε στην κυρία τώρα, που «είδε» τον κλέφτη. Τι μας λέει τώρα ο «αυτόπτης μάρτυρας»; Ότι η κυρία που «είδε» την κλοπή, δεν ενημέρωσε τον ηλικιωμένο, λες και ήξερε ότι θα έρθει η αστυνομία και θα συλλάβει κατευθείαν τον αλλοδαπό, που «δεν τον πάει» επειδή είναι αλλοδαπός. Απολύτως λογικό κι αυτό…

Και κλείνουμε με τον υποτιθέμενο ΕΛΛΗΝΑ (sic) κλέφτη. Τι μας λέει ο «αυτόπτης μάρτυρας»; Ότι ο «κλέφτης», αφού πλέον διέφυγε τον κίνδυνο της σύλληψης (είχε φύγει η στυνομία), πανικοβάλλεται ακριβώς την ώρα που πρόκειται να κατέβει απ’ το λεωφορείο. Με λίγα λόγια, προδίδεται μόνος του, όταν πια έχει «σιγουρέψει» την κλοπή του.

Αγαπητέ «αυτόπτη μάρτυρα», θεωρώντας ότι η «ιστορία» σας έχει έστω κι έναν κόκκο αληθείας, θα περιοριστώ να πω το εξής: Ο «κλέφτης» δεν ξέρω αν είναι ΕΛΛΗΝΑΣ (sic), αλλά σύμφωνα μ’ αυτά που εξιστορείτε, ΜΑΛΑΚΑΣ είναι σίγουρα.
ΟΠΩΣ ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ, ΟΤΙ ΑΠΕΥΘΥΝΕΣΤΕ ΣΕ ΜΑΛΑΚΕΣ, ΚΑΘΩΣ ΤΕΤΟΙΕΣ «ΙΣΤΟΡΙΕΣ», ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΜΑΛΑΚΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΙΣΤΕΥΤΕΣ.
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΒΑΣΑΝΙΖΕΤΕ ΤΗΝ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ!

1990. Ο Αλέξης Τσίπρας, ενεργό «οργισμένο νιάτο» στις μαθητικές καταλήψεις της εποχής στα σχολεία, συνεντευξιάζεται με την Άννα Παναγιωταρέα.

Βλέποντας το βίντεο, είναι αδύνατον να μην «συγκινηθεί» κάποιος, με τα οράματα που έχει για την παιδεία και το εκπαιδευτικό σύστημα ο νυν πρόεδρος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Οποιοδήποτε άλλο σχόλιο, ίσως ωχριά μπροστά στην δύναμη της εικόνας και του λόγου…

Απολαύστε τον…