Πάρε-Δώσε

Σημερινό δελτίο ειδήσεων του Άλτερ.
Καλεσμένη και η δικηγόρος (έχει σημασία που το τονίζω) Νατάσα Πετρούλια.
Αφού έβγαλε ένα λογύδριο εναντίον του αστυνομικού σώματος, εκτόξευσε και το εξής εξωφρενικό (στο περίπου, δεν θυμάμαι αυτολεξεί τα λόγια, το νόημα όμως ήταν αυτό): «Τι δουλειά έχει η αστυνομία στις συγκεντρώσεις»;

Κι αναρωτιέμαι εγώ τώρα…
Εντάξει, να πει αυτή την ανοησία ένας δημοσιογράφος, ένας αναρχικός, ένας «οργισμένος» μαθητής, ή έστω βρε αδερφέ κάποιος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., θα πω ότι ίσως δεν γνωρίζει και λέει ότι λέει.
Όταν όμως αυτή η ανοησία βγαίνει απ’ τα χείλη, ενός «υπηρέτη» του νόμου, τότε τι να σκεφτώ;

Κυρία Πετρούλια, να υποθέσω ότι δεν γνωρίζετε (που δεν το νομίζω) τι προβλέπει το ελληνικό Σύνταγμα για τις υπαίθριες συγκεντρώσεις, ή απλά κινήστε στο γενικό κλίμα των ημερών;

Άρθρο 11 – (Δικαίωμα του συνέρχεσθαι)

1. Oι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα.
2. Mόνο στις δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις μπορεί να παρίσταται η αστυνομία. Oι υπαίθριες συναθροίσεις μπορούν να απαγορευτούν με αιτιολογημένη απόφαση της αστυνομικής αρχής, γενικά, αν εξαιτίας τους επίκειται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια, σε ορισμένη δε περιοχή, αν απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής, όπως νόμος ορίζει.

Είπατε τίποτα;…

Μαύρο πουκάμισο, ύφος κλαίουσας χήρας, ηθοποιία χειρότερη και από της Ντενίση.
Ένας μικρός, πολύ μικρός, Μήτσος.

Ένα εύστοχο σχόλιο που διάβασα στο amantomatimou.wordpress.com.

– “Ποιά δημοκρατία είναι αυτή που επιτρέπει τέτοιο θάνατο ενός 15χρονου παιδιού;” ….αναρωτήθηκε, υπό το φως των προβολέων του τηλεοπτικού στούντιο, ο Μέγας της Πολιτικής Σκέψης, ο τιμωρός της Έφης Σαρρή και της Πόπης Μαλλιωτάκη, Λάκης Λαζόπουλος.

– Είναι η ίδια δημοκρατία που επιτρέπει σε έναν “επώνυμο” που συλλαμβάνεται σε ένα κότερο γεμάτο κοκαΐνη, να τη βγάζει καθαρή γιατί έχει κολλητούς 2-3 μεγαλοδημοσιογράφους και άλλους τόσους καναλάρχες. Που αντί να τον στείλει εκεί που πρέπει, τον κάνει “διασκεδαστή” και του επιτρέπει να το παίζει τιμητής και κήνσορας των πάντων.

(Η απάντηση, φυσικά, δεν δόθηκε ποτέ. Στη “δημοκρατία του Λάκη”, επιτρέπονται μόνο θεατρινίστικοι μονόλογοι).

Και θα συμπληρώσω εγώ…
Είναι η ίδια δημοκρατία που του επέτρεψε να το παίξει τρελός στον στρατό, αλλά πανέξυπνος στην τηλεόραση.

Ίσως θυμάστε οι περισσότεροι, το περίφημο βιβλίο «Ζιγκ Ζαγκ στις νεραντζιές» (εκδ. Κέδρος) και το θόρυβο που είχε δημιουργηθεί γύρω απ’ αυτό.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, το συγκεκριμένο βιβλίο βραβεύτηκε με Κρατικό βραβείο Λογοτεχνίας το 2000, και το 2001 το Υπουργείο Παιδείας αγόρασε αντίτυπά του και τα διέθεσε σε σχολικές βιβλιοθήκες.

Το βιβλίο αυτό όμως αποσύρθηκε από τις σχολικές βιβλιοθήκες, μετά από αγωγή που είχε καταθέσει ο δικηγόρος Κώστας Πλεύρης (ναι, ο γνωστός), επειδή «περιέχει πορνογραφικές περιγραφές και χυδαίες λέξεις».

Πιο συγκεκριμένα όπως είχε αναφέρει στην σχετική του αίτηση ο Κώστας Πλεύρης, «το μυθιστόρημα της Σωτηροπούλου είναι γεμάτο από χυδαίες λέξεις (γαμώ, μαλάκα, χέσε μας κ.λπ.), ενώ στη σελίδα 18 μαθαίνουμε πως “ο πυρετός φτιάχνει την καλύτερη μαστούρα”, ότι “το πιο άγριο σεξ γίνεται μέσα στο χειρουργείο” και ότι ο ήρωας του βιβλίου “μια φορά μέσα στην εντατική είχε δει ένα δικέφαλο πέος”».

Για την ιστορία και μόνο, η δικαστική απόφαση κατέληγε ως εξής:

Η απαγόρευση ενός βιβλίου από τα αναγνωστέα βιβλία για τα παιδιά δεν σημαίνει ταυτόχρονα ότι καταδικάζεται το βιβλίο, το οποίο μπορεί για τους ενήλικους να είναι ενδιαφέρον, καθόσον υπάρχουν βιβλία λογοτεχνίας τα οποία ωφελούν τους μεγάλους (ενήλικες) αλλά η τυχόν ανάγνωσή τους μπορεί να βλάψει την ανώριμη παιδική ψυχή. Το συγκεκριμένο βιβλίο «Ζιγκ-Ζαγκ στις Νερατζιές» περιέχει φράσεις άσεμνες και χυδαίες, και δεν αρμόζει να διαβάζεται από παιδιά, γιατί δεν συντελεί στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου τους, αυτό δεν σημαίνει ότι το εν λόγω βιβλίο δεν είναι ενδιαφέρον για τους ενήλικες, του οποίου βιβλίου η συγγραφέας Έρση Σωτηροπούλου μπορεί να είναι κατά τα λοιπά μια αξιόλογος συγγραφέας και λογοτέχνης.

Ο λόγος που «ανακινώ» το θέμα αυτό, είναι ένα βίντεο το οποίο έπεσε πρόσφατα στην αντίληψή μου.
Για να είμαι ειλικρινής γέλασα όταν το είδα. Γέλασα, αλλά και ταυτόχρονα θύμωσα με την υποκρισία που διαπίστωσα.
Πρωταγωνιστές στο βίντεο, η «μεγάλη κυρία» της ελληνικής δημοσιογραφίας, Έλλη Στάη και ο γνωστός για τις ακροδεξιές θέσεις του, Κωνσταντίνος Πλεύρης.
Δεν θα πω περισσότερα. Δείτε το βίντεο για να καταλάβετε που μπορεί να φτάσει η δημοσιογραφική υποκρισία, αλλά και προκατάληψη.
Εγώ πάντως στο τέλος αυτομαστιγώθηκα, γιατί (φτου μου) είχα την εντύπωση ότι η (σημερινή) τηλεόραση είναι πολύ πιο χυδαία από το εν λόγω βιβλίο.

«Η σφαίρα χτύπησε λάθος Αλέξη».
Αυτή την «βαρυσήμαντη» δήλωση έκανε μια «οργισμένη» κοπελίτσα μέσα απ’ την εκπομπή του Λαζόπουλου και σε ώρα υψηλής τηλεθέασης.
Κι αυτή η αηδία που εκστόμισε το «οργισμένο νιάτο» χειροκροτήθηκε από το (αυστηρά επιλεγμένο για την περίσταση) κοινό της εκπομπής.
Το χειρότερο; Ο Λάκης το άφησε να πέσει κάτω. Ούτε καν να την αποπάρει, να της πει έτσι για τα μάτια του κόσμου, «δεν είναι σωστό αυτό που λες κορίτσι μου». Κάτι ψέλλισε («δεν θα το δεχτώ, αλλά γνώμη σου») και το άφησε να περάσει.
Κοινώς, το έκανε «γαργάρα».
Αλλά δικαιολογείται (ο Λάκης)…
Ήταν ήδη «συγκινημένος» και «φορτισμένος» που δεν μπορούσε να «αρθρώσει» λέξη.
Έτσι κι αλλιώς όμως, για τον Κούγια το είπε, οπότε δεν τρέχει κάστανο.

Εύγε Λάκη…
Μπορείς να είσαι περήφανος. Κατάφερες, εσύ και οι όμοιοί σου, να δηλητηριάσετε παιδικές ψυχές και να τους μεταλαμπαδεύσετε τα δικά σας «ιδανικά» και «ιδεώδη».

Το μόνο που απομένει πλέον, είναι τα λόγια να γίνουν και πράξη…

Το ιστολόγιο «Τρωκτικό» σε χθεσινή ανάρτηση, αναλαμβάνει να μας πληροφορήσει για την απήχηση που είχαν οι βανδαλισμοί…εεε…συγγνώμη, οι «αυθόρμητες εξεγέρσεις» ήθελα να πω, στην Αυστρία.
Ως ατράνταχτο επιχείρημα, επισυνάπτει κι ένα δυσανάγνωστο πρωτοσέλιδο εφημερίδας.
Όπως μας (παρα)«πληροφορεί» το «Τρωκτικό», ο τίτλος της εφημερίδας είναι: «Το κράτος που όλοι θέλουν μόνον να λεηλατήσουν».
Μόνο που ο τίτλος (το μόνο ευανάγνωστο σημείο) του πρωτοσέλιδου της αυστριακής εφημερίδας, άλλα μας λέει…
Σε απλά ελληνικά, ο τίτλος της (γερμανόφωνης) εφημερίδας, μεταφράζεται σε: «Η ξεθωριασμένη επανάσταση»!
Τώρα, από που προκύπτει αυτή η «αισιοδοξία» και η «απήχηση» που αντιλαμβάνεται το «Τρωκτικό», δεν μπορώ να καταλάβω…
Εκτός κι αν αντιλαμβανόμαστε, ότι πραγματικά θα επιθυμούσαμε.