Είχα ακούσει για την χαώδη και απελπιστική κατάσταση που επικρατεί στα δημόσια νοσοκομεία. Έπρεπε όμως να την νιώσω στο πετσί μου για να εμπεδώσω το πόσο σάπιο είναι το σύστημα υγείας που έχουμε.

Πρόσφατα η κακή μου τύχη, με έριξε για περιστατικό δικού μου προσώπου στο Νοσοκομείο Λαμίας. Το νοσοκομείο αυτό κτιριακά, (αν και ημιτελές, αυτή τη στιγμή που γράφεται το θέμα) αποτελεί ένα στολίδι για την πόλη. Χρειάστηκε βέβαια κάπου 12-13 χρόνια για να κτιστεί και να αρχίσει να (υπο)λειτουργεί (σαν το γιοφύρι της Άρτας…), αλλά η εξωτερική του εμφάνιση τουλάχιστον, άφηνε υποσχέσεις.

Αλίμονο όμως…

Όσο «κούκλα» είναι εξωτερικά το νοσοκομείο, άλλο τόσο «πανούκλα» είναι εσωτερικά. Και για να γίνω πιο σαφής, εννοώ το προσωπικό του νοσοκομείου (ιατρικό και νοσηλευτικό), την απαράδεκτη συμπεριφορά, την ανευθυνότητα, την ασχετοσύνη και (κυρίως) τον «σταρχιδισμό» που είναι στοιχεία διάχυτα στον χώρο.

Εκεί λοιπόν άρχισα να «τα βλέπω όλα»…
Και προσέξτε. Μιλάω για εμπειρία μόνο 1-2 ημερών.

Τι είδε (αλλά και τι άκουσε) λοιπόν ο «Γιαπωνέζος»;

Οι πρώτες υποψίες για το τι θα μπορούσα να δω, μου μπήκαν όταν επισκέφτηκα την αίθουσα αναμονής των επισκεπτών, η οποία είναι ακριβώς στην είσοδο των επειγόντων περιστατικών και είναι το πρώτο που πράγμα που αντικρύζει ένας επισκέπτης. Το πάτωμα ήταν γεμάτο αίματα (κάποιος δύστυχος, εκτελώντας χρέη τραυματιοφορέα, προσπαθούσε να βρει το δρόμο για το ιατρείο, ενώ η μάνα του αιμορραγούσε στο καρότσι και καθώς δεν βρήκε κανέναν να τον εξυπηρετήσει, χάθηκε στους διαδρόμους και τις αίθουσες). Η αίθουσα αναμονής χρησιμεύει ενίοτε και σαν «καλάθι για τα άπλυτα», καθώς στα καθίσματα και το πάτωμα εναποθέτονται προσωρινά (δηλαδή για κάποιες ώρες), τα λερωμένα σεντόνια.

Θα συνεχίσω με την απαράδεκτη συμπεριφορά του προσωπικού (ιατρικού και νοσηλευτικού). …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ξεκινάω από το σπίτι το μεσημέρι και παίρνω το αστικό να ανέβω στο κέντρο, απ’ όπου θα πάρω το λεωφορείο της δουλειάς. Ενώ η διαδρομή μέχρι το κέντρο διαρκεί 5′-10′, αναλόγως την κίνηση, σήμερα μαρτυρήσαμε σε ένα πρωτοφανές μποτιλιάρισμα. Τα 5′ έγιναν μισή ώρα και πλέον. Το λεωφορείο το πρόλαβα στο «τσακ» (δεν είμαι απόλυτα βέβαιος για τους υπόλοιπους που αναχωρούν την ίδια ώρα από την πλατεία Ελευθερίας του Ηρακλείου, ή αν αναγκάστηκαν τελικά να δώσουν μισό μεροκάματο σε ταξί για να πάνε στις δουλειές τους).

Η αιτία για όλη αυτή την ταλαιπωρία; Καμιά 50αριά με 100σταριά νεαρούς «αγωνιστές» του Κ.Κ.Ε. (αν δεν κάνω λάθος και ήταν κάποια άλλη παράταξη ή οργάνωση, φοιτητική ή μη), που αποφάσισαν να κάνουν «αντίσταση» (σύμφωνα με τα συνθήματά τους) διοργανώνοντας πορεία στους κεντρικούς δρόμους του Ηρακλείου.

Τώρα, τι σκατά διαδήλωση έκαναν, θα σας γελάσω και δεν μ’ ενδιαφέρει κιόλας. Σημασία έχει ότι στο κέντρο του Ηρακλείου σήμερα γινόταν το «έλα να δεις» κι εμένα μου ανέβασαν την πίεση στο 100.

Κι εδώ αναρωτιέμαι…
Εντάξει… ξυπνάει ένα πρωί, κάποιο οργισμένο νιάτο και λέει «σήμερα θα κάνω αντίσταση». Παίρνει τηλέφωνο και 2-3 κοπρίτες «συντρόφους» ή «συναγωνιστές» και τους ανακοινώνει το μανιφέστο του. Αυτοί με τη σειρά τους, με τα στήθη γεμάτα από «αγωνιστικότητα» ρίχνουν σύρμα σ’ όλους τους άπλυτους κολλητούς τους και τελικά μαζεύονται καμιά 50αριά, έτοιμοι να κάνουν «επανάσταση».

Κι συνεχίζω ο ηλίθιος να αναρωτιέμαι…
Η αντίστασή σας ρε κωλόπαιδα, προϋποθέτει την δική μου ταλαιπωρία; Κι εντάξει εγώ. Αν κάποιος είχε σοβαρό πρόβλημα και είχε εγκλωβιστεί στην ουρά σας, τι θα έκανε; Θα περίμενε να τελειώσετε τον «αγώνα» σας;
Τέτοια «αντίσταση» με την πιστωτική του μπαμπά και το χαρτζηλίκι της μαμάς, την κάνω κι εγώ βρε μάγκες.

Αλλά την πραγματική αντίσταση δεν την κάνετε εσείς. Την κάνει ο απλός κοσμάκης που υπομένει την ταλαιπωρία κάθε φορά και δεν σας στριμώχνει σε καμιά γωνιά για να σας δείξει τι εστί βερύκοκο και πόσο απίδια πιάνει ο σάκος.

Στις απαρχές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ένα γερμανο-σοβιετικό σύμφωνο, το Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, επισφράγισε μια σύντομη στρατηγική σύμπνοια μεταξύ αριστεράς και άκρας δεξιάς. Σήμερα ένα άλλο –άτυπο, αλλά εξίσου πραγματικό– πολεμικό σύμφωνο, εκείνο μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, φαίνεται ν’ αναζωογονεί την άβολη αυτή σχέση σε ιδεολογικό επίπεδο.

Στον ελληνικό χώρο συγκεκριμένα, η πρόσφατη εγκληματική επίθεση των Ισραηλινών στο Λίβανο και στη Λωρίδα της Γάζας έδωσε αφορμή για μια εντυπωσιακή σύγκλιση απόψεων που εμφανίστηκαν στον ακροδεξιό και στον αριστερό τύπο ταυτόχρονα, και που βασίστηκαν πάνω στην ανάδειξη του λεγόμενου «εβραϊκού λόμπι» στις ΗΠΑ ως κύριου υπεύθυνου για τη στρατηγική των Αμερικανών στην περιοχή. Η ανιστόρητη αυτή άποψη πασχίζει να εξηγήσει τη στενή συνεργασία μεταξύ Ισραηλινών και Αμερικανών ως απόρροια ενός μυθικού –πλην απροσδιόριστου– κύκλου εβραίων «Ρασπούτιν», οι οποίοι υποτίθεται πως κινούνται αθόρυβα σε όλες τις βαθμίδες της αμερικανικής πολιτικής ζωής καταφέρνοντας έτσι να ευθυγραμμίσουν πλήρως την εξωτερική πολιτική της υπερδύναμης με τους στρατηγικούς στόχους του «παγκόσμιου σιωνισμού».

ΑΛΛΟ ΕΒΡΑΙΟΣ ΚΙ ΑΛΛΟ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΣ
Όμως η πραγματικότητα είναι, όπως πάντοτε, πολυσύνθετη και περίπλοκη, κι έχει ελάχιστα να κάνει με τη μυθολογία περί «εβραϊκού λόμπι». Είναι καταρχάς καίριο να ξεκαθαριστεί πως δεν υπάρχει «εβραϊκό λόμπι» στις ΗΠΑ. Αντιθέτως, το κατεξοχήν δραστήριο λόμπι είναι το ισραηλινό και το φιλο-ισραηλινό. Κι αυτό διότι άλλο Ισραηλινός κι άλλο εβραίος. Ο ταυτισμός του εβραϊσμού με το Ισραήλ είναι τόσο ανιστόρητος όσο και ο ταυτισμός της ορθοδοξίας με τη Ρωσία, ή του καθολικισμού με την Ιταλία. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, το ίδιο το Ισραήλ δεν έχει ούτε επίσημη θρησκεία, ούτε επίσημη κρατική θρησκευτική προτίμηση. Σήμερα δε, πάνω από το 20 τοις εκατό του πληθυσμού της χώρας είναι πιστοί μη-εβραϊκών δογμάτων (μουσουλμάνοι, χριστιανοί ορθόδοξοι, καθολικοί, μαρωνίτες, κόπτες, δρούζοι, κλπ). Στις μέρες μας υπάρχουν Ισραηλινοί διπλωμάτες που είναι άραβες στην καταγωγή και συχνά μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, όπως επίσης και στρατιωτικοί, ανώτατοι δικαστές και βουλευτές. Ταυτόχρονα, ενώ το 65 τοις εκατό των Ισραηλινών αυτοχαρακτηρίζονται εβραίοι στο θρήσκευμα, το ποσοστό αυτό περιλαμβάνει και ένα σημαντικό αριθμό –ίσως και πάνω από το μισό– κοσμικών εβραίων, δηλαδή Ισραηλινών που είναι εβραίοι στην καταγωγή αλλά που έχουν αποστασιοποιηθεί από την οργανωμένη εβραϊκή θρησκεία και ταυτίζονται με το Ισραήλ εθνικά, όχι θρησκευτικά.

Από την άλλη πλευρά οι περισσότεροι εβραίοι στην καταγωγή δεν είναι Ισραηλινοί, καθώς ζουν εκτός των συνόρων του Ισραήλ, και στη συντριπτική τους πλειοψηφία ούτε έχουν, ούτε ενδιαφέρονται ν’ αποκτήσουν, ισραηλινή υπηκοότητα. Ταυτόχρονα υπάρχουν εκατομμύρια εβραίοι, εντός κι εκτός των συνόρων του Ισραήλ, που αντιτάσσονται όχι μόνο στο σιωνισμό (δηλαδή στον κατεξοχήν μη-θρησκευτικό εβραϊκό εθνικισμό), αλλά και στην ύπαρξη του Ισραήλ ως αυτόνομου έθνους. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στις 14 Αυγούστου 2004, στις 9 μ.μ., το τηλεοπτικό Κανάλι 10 του Ισραήλ έδειξε ένα ντοκυμαντέρ που αποκαλύπτει το πιο άσχημο μυστικό των ιδρυτών του Ισραηλινού Εργατικού κόμματος: την εσκεμμένη μαζική δηλητηρίαση με ακτινοβολία όλων σχεδόν των νεαρών Σεφαρδιτών Εβραίων μιας ολόκληρης γενιάς.

Το ντοκυμαντέρ «Τα Παιδιά με την Τριχοφυτία» (= δερματική ασθένεια*) – μεταφρασμένο στα Εβραϊκά ως «100.000 Ακτίνες» – με σκηνοθέτες τους David Belhassen και Asher Hemias, κέρδισε το βραβείο για το «καλύτερο ντοκυμαντέρ» στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών της Χάιφα, και πριν είχε κάνει το γύρο του κόσμου συμμετέχοντας σε Εβραϊκά και Ισραηλινά Φεστιβάλ Ταινιών. Αλλά δεν είχε ακόμη εμφανιστεί στις Ισραηλινές τηλεοπτικές οθόνες. Το θέμα του είναι η μαζική ακτινοβόληση εκατοντάδων χιλιάδων νεαρών Ισραηλινών μεταναστών από τις χώρες της Μέσης Ανατολής – των Σεφαρδιτών, όπως ονομάζονται σήμερα. Η ιστορία έχει ως εξής:

Το 1951, ο γενικός διευθυντής του Ισραηλινού Υπουργείου Υγείας, ο Δρ Chaim Sheba, πέταξε στην Αμερική και επέστρεψε με εφτά μηχανήματα ακτίνων-Χ, που του τα προμήθευσε ο Αμερικανικός στρατός.

Επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν σε ένα μαζικό πείραμα με μια ολόκληρη γενιά νεαρών Σεφαρδιτών Εβραίων οι οποίοι θα χρησίμευαν ως πειραματόζωα. Σε κάθε παιδί-Σεφαρδίτη θα χορηγούνταν στο κεφάλι του ακτινοβολία κατά 35.000 φορές μεγαλύτερη από την μέγιστη επιτρεπόμενη δόση για τις ακτίνες-Χ. Για να το πετύχει αυτό, η Αμερικανική κυβέρνηση πλήρωνε την Ισραηλινή κυβέρνηση 300 εκατομμύρια Ισραηλινές λίρες το χρόνο. Ολόκληρος ο προϋπολογισμός για την Υγεία στο Ισραήλ ήταν 60 εκατομμύρια λίρες. Τα χρήματα που πλήρωναν οι Αμερικάνοι ισοδυναμούν με δισεκατομμύρια δολλάρια σήμερα.

Για να εξαπατηθούν οι γονείς των θυμάτων, τα παιδιά τα έπαιρναν σε …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο Λεν Φόλεϊ (Len Foley), είναι ένας Αμερικανός, ο οποίος έχει δημιουργήσει το παρακείμενο ιδιότυπο βίντεο με τίτλο « Bionic Burger Movie», καθώς και μια ιστοσελίδα για το ίδιο θέμα.
Το βίντεο έχει σαν θέμα μια επίσης ιδιότυπη συλλογή. Αυτό που κάνει τη συλλογή του πρωτότυπη, είναι το περιεχόμενό της, που δεν είναι τίποτε άλλο από…χάμπουργκερς!
Λογικά, το πρώτο που θα σκεφτεί κάποιος, ακούγοντας για μουσείο με χάμπουργκερς, είναι «ε, εντάξει, μια ακόμη αμερικανιά».
Είναι όμως έτσι; Μάλλον όχι…
Ο Φόλεϊ είχε διαβάσει σε ένα βιβλίο για κάποιο περιστατικό που του φάνηκε αρκετά παράξενο. Φρόντισε λοιπόν να το διασταυρώσει και διαπίστωσε ότι η ιστορία είναι απολύτως αληθινή.
Ποια είναι όμως αυτή η ιστορία η οποία αναπαριστάται και στο βίντεο;
Ένας Αμερικανός συνέλαβε την ιδέα της συλλογής από χάμπουργκερς (και προσέξτε! όχι όποια κι όποια χάμπουργκερς), εξ αιτίας ενός περιστατικού που του συνέβη το 1989, όταν πήγε να αγοράσει 2 χάμπουργκερς από ένα κατάστημα Μακ Ντόναλντς (McDonald’s). Αφού έφαγε το ένα χάμπουργκερ στο κατάστημα, τύλιξε το άλλο και το έβαλε στην τσέπη του σακακιού του κι έκτοτε το είχε ξεχάσει εκεί.

Έναν χρόνο αργότερα, ψάχνοντας στην ντουλάπα του βρήκε το σακάκι του και πήγε να το φορέσει. Τότε παρατήρησε ότι υπήρχε κάτι στην τσέπη… …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »