Πρωτοσέλιδη είχε γίνει η είδηση ότι δεν υπάρχει ξεκάθαρη, επιστημονική βάση για την προτροπή ότι το μέσο υγιές άτομο πρέπει να πίνει ημερησίως πολύ νερό, αντιθέτως μάλιστα, ίσως αυτή η συνήθεια να είναι και βλαβερή. Αυτό ανακοίνωσαν δύο ειδικοί νεφρολόγοι προκαλώντας πολλά ερωτήματα. Πολλοί ισχυρίζονται ότι το να πίνουμε πολύ νερό βοηθάει σε όλα, από την απομάκρυνση των τοξινών και τη διατήρηση των ζωτικών οργάνων μας σε πολύ καλή κατάσταση μέχρι στο να διατηρούμε χαμηλό το βάρος μας και να βελτιώνουμε τον κατάσταση του δέρματός μας. Ωστόσο, τα αποδεικτικά στοιχεία για την υποστήριξη αυτών των ισχυρισμών είναι ανεπαρκή, σύμφωνα με νέα επιστημονική ανασκόπηση που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of the American Society of Nephrology.

«Υπάρχει αυτό που ονομάζω αστικό μύθο, ότι δηλαδή το να πίνουμε πολύ νερό είναι υγιής συνήθεια. Ετσι, παρατηρούμε γύρω μας άτομα να κυκλοφορούν ολημερίς με πλαστικά μπουκάλια πίνοντας συνέχεια νερό», είπε στο Reuters Health ο δρ Stanley Goldfarb, του Πανεπιστημίου της Πενσυλβανίας στη Φιλαδέλφεια.

Σαν ειδικός νεφρολόγος, ο Goldfarb ενδιαφέρεται για το πώς τα νεφρά «διαχειρίζονται» τα υγρά, και αυτό παρακίνησε τον ίδιο και τον συνεργάτη του δρα Dan Negoianu να ανασκοπήσουν την επιστημονική βιβλιογραφία σχετικά με τα οφέλη της κατανάλωσης νερού. Οι ερευνητές ισχυρίζονται ότι απομυθοποίησαν τέσσερις επικρατούσες απόψεις, και ειδικότερα:

Η κατανάλωση μεγάλης ποσότητας νερού ελαττώνει την όρεξη
«Πολλά άτομα πίνουν νερό πριν και κατά τη διάρκεια του φαγητού για να προσπαθήσουν να περιορίσουν την όρεξή τους» εξήγησε ο Goldfarb, ωστόσο δεν υπάρχουν «επαρκή αποδεικτικά στοιχεία» για κάτι τέτοιο. Επειδή το νερό απορροφάται γρήγορα και κινείται μέσω του γαστρεντερικού συστήματος επίσης γρήγορα, δεν δημιουργεί αίσθημα πληρότητας ούτε οδηγεί στην έκκριση ορμονών που αμβλύνουν το αίσθημα της πείνας, σύμφωνα με όσα ξέρουμε» είπε ο ερευνητής. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το «The Moment of Truth» είναι ένα παιχνίδι που έκανε την εμφάνισή του στην Αμερική τον Ιανουάριο του 2008 στο κανάλι Fox, ενώ προηγουμένως πρωτοπαίχτηκε στην Κολομβία με τον τίτλο «Nothing But the Truth». Η πλοκή του παιχνιδιού δεν ξεφεύγει από τα συνηθισμένα στερεότυπα ενός τηλεοπτικού παιχνιδιού. Γίνονται ερωτήσεις από τον παρουσιαστή κι ο παίχτης αναλόγως την απάντηση, κερδίζει μεγάλα ποσά ή τα χάνει όλα.
Η ιδιαιτερότητα του παιχνιδιού όμως, βρίσκεται στο ύφος και το περιεχόμενο των ερωτήσεων, οι οποίες δεν είναι απλώς προσωπικές, μα…πολύ προσωπικές (πιο προσωπικές δεν γίνεται). Οι πανούργοι παραγωγοί της εκπομπής προσαρμόζουν τις ερωτήσεις στον κάθε παίκτη και δημιουργούν τρομερή ίντριγκα.
Έτσι, έχει βρεθεί μάνα να λέει ποιο απ’ τα παιδιά της αγαπάει περισσότερο, ή γυναίκα να λέει ότι απάτησε τον σύζυγό της ή ότι κακώς δεν παντρεύτηκε τον πρώην της. Ένας παίκτης που ήταν ξυλουργός παραδέχτηκε ότι κοροϊδεύει τους πελάτες και τους παίρνει περισσότερα χρήματα. Ένας άλλος (που είχε πάει στο παιχνίδι με τη γυναίκα του και με μια οικογενειακή φίλη) ρωτήθηκε αν έχει απατήσει τη γυναίκα του με τη φίλη τους. Μόλις η σύζυγος άκουσε τον αντρούλη της να απαντάει θετικά, άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Όλα τα επεισόδια είναι γεμάτα από τέτοια…«νόστιμα».

Θα αναρωτηθεί κάποιος, γιατί ο παίχτης θα πρέπει ντε και καλά να απαντήσει ειλικρινά σ’ αυτού του είδους τις ερωτήσεις. Η απάντηση είναι μάλλον απλή…
Στο παιχνίδι «συμμετέχει» κι ένας…ανιχνευτής ψεύδους! …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Με αφορμή του Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, γίναμε μάρτυρες μιας ευρύτατης διεθνούς κινητοποίησης υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Θιβετιανών, που καταπατούνται ανηλεώς από το αυταρχικό καθεστώς της Κίνας, η οποία υποτίθεται ότι κατέχει μια χώρα (το Θιβέτ) που δεν της ανήκει. Μάλιστα, πολλοί φτάνουν να υποστηρίζουν ότι στο Θιβέτ η Κίνα προβαίνει σε πραγματική γενοκτονία.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Επειδή τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει λίγο δύσπιστοι όταν ακούμε για «ανθρώπινα δικαιώματα», στο όνομα των οποίων έχει καταστρατηγηθεί με τον πιο άτσαλο τρόπο κάθε έννοια διεθνούς νομιμότητας και έχει επιβληθεί ο νόμος της ζούγκλας, με εκατόμβες θυμάτων, θα προσπαθήσουμε να δούμε τι συμβαίνει πραγματικά στο Θιβέτ, πέρα από μυθοποιήσεις.

Σκοπός μας δεν είναι να απολογηθούμε για το κινέζικο καθεστώς, ούτε έχουμε αυταπάτες ότι η Κίνα είναι κάποιο ειδυλλιακά δημοκρατικό κράτος. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε με κάποιον σκεπτικισμό, τουλάχιστον, την προπαγάνδα των Αμερικανών, που, με πρόσχημα τα «ανθρώπινα δικαιώματα», εκμεταλλεύονται την υπόθεση του Θιβέτ για να διεισδύσουν ακόμα περισσότερο στην περιοχή, να ολοκληρώσουν την περικύκλωση της Κίνας και όλων των χωρών που ανήκουν στον «άξονα του Κακού» (Ιράν, Ρωσία κ.λπ.) και να εδραιώσουν τη μονοκρατορία τους.

Για να μπορέσουμε όμως να ξεδιαλύνουμε αυτό το κουβάρι οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων, θα πρέπει να ερευνούμε τα ζητήματα όσο γίνεται πιο αντικειμενικά και τεκμηριωμένα, και να μην πέφτουμε θύματα μανιχαϊστικών αντιλήψεων. Το «ιππικό» δεν είναι πάντα τόσο αγνών προθέσεων, όσο μας έχουν συνηθίσει τα γουέστερν.

Τα γεγονότα του Μαρτίου
Ας ξεκινήσουμε όμως από τα γεγονότα του Μαρτίου. Στις 10 Μαρτίου 2008, επέτειο της αποτυχημένης εξέγερσης του 1959, Θιβετιανοί που ζουν εξόριστοι στην Ινδία ξεκίνησαν μια πορεία προς το Θιβέτ, με σκοπό να φτάσουν στην Κίνα τις ημέρες των Ολυμπιακών Αγώνων και να διαμαρτυρηθούν για την καταπιεστική πολιτική της κινεζικής κυβέρνησης απέναντι στο Θιβέτ.

Παράλληλα, στις 14 του μήνα, ξεκίνησαν και διαδηλώσεις στη Λάσα, πρωτεύουσα του Θιβέτ, οι οποίες, όπως όλοι μάθαμε (από τα λεγόμενα των εξόριστων Θιβετιανών και των δυτικών ΜΜΕ), κατεστάλησαν αγρίως από τις κινεζικές Αρχές, με εκατοντάδες νεκρούς. Ψάχνοντας λίγο πιο προσεκτικά, όμως, ανακαλύψαμε ότι πολλοί αυτόπτες μάρτυρες, όπως τουρίστες, αλλά και δημοσιογράφοι από τη Δύση, που δεν μπορούν να κατηγορηθούν για ιδιαίτερη συμπάθεια προς το κινεζικό καθεστώς, περιέγραφαν τα γεγονότα εντελώς διαφορετικά.

Δημοσιογράφος του Economist (Τζέιμς Μάιλς), που ήταν παρών σε όλα τα γεγονότα, αναφέρει ότι …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Όταν στις αρχές του 20ού αιώνα η Αγγλίδα περιηγήτρια Edith Durham ταξίδευε στη μουσουλμανική Βόρειο Αλβανία, συνάντησε κάτι που μέχρι τότε αγνοούσε ολόκληρη η Δυτική Ευρώπη και κατ’ επέκταση ο κόσμος. Στα χωριά των Γκέκηδων συναντούσε -σπάνια είναι η αλήθεια- μερικούς ασυνήθιστους άνδρες. Πιο λεπτοφτιαγμένους, με πιο ψιλή φωνή, χωρίς γένια και, εντελώς περίεργα, με στήθος!

Ωστόσο, δεν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία πως ήταν άντρες, αφού ήταν ντυμένοι με ανδρικά ρούχα, είχαν ανδρικές συνήθειες, ανδρικούς τρόπους και πάνω απ’ όλα ανδρικό κοινωνικό ρόλο. Σε μια κοινωνία όπου οι γυναίκες έμεναν κλεισμένες μέσα στα σπίτια, «αυτοί» κυκλοφορούσαν ελεύθεροι, πήγαιναν στα καφενεία, υποδέχονταν τους ξένους στο σπίτι (υποχρέωση αλλά και αποκλειστικό προνόμιο των αντρών, αφού στις γυναίκες επιτρεπόταν μόνον να σερβίρουν και μετά να εξαφανιστούν στα ενδότερα του σπιτιού). Κανόνιζαν τις γεωργικές δουλειές, οργάνωναν τις αγοραπωλησίες, αποφάσιζαν το χτίσιμο των σπιτιών, συμφωνούσαν τους γάμους, ρύθμιζαν τα χρέη της οικογένειας. Όλοι αναφέρονταν σε αυτούς χρησιμοποιώντας καταλήξεις αρσενικού γένους, όλοι τους σέβονταν ως αρχηγούς των οικογενειών τους.

Ζητώντας πληροφορίες, η Durham έμαθε ότι αυτοί οι άνδρες ήταν κάτι το μοναδικό. Δεν επρόκειτο για άτομα με γενετική ή ορμονική διαταραχή. Δεν επρόκειτο για κάποια «ανωμαλία της φύσεως» ή για κάποια παράξενη, κοινωνικά αποκλεισμένη μειονότητα. Κανείς δεν έκανε νύξη για ένα «τρίτο φύλο». Αυτοί οι ασυνήθιστοι άντρες ήταν στην πραγματικότητα γυναίκες, οι οποίες κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και προϋποθέσεις είχαν αλλάξει το κοινωνικό τους φύλο και είχαν γίνει «άντρες», κατάσταση απολύτως αποδεκτή από την τοπική κοινωνία! Επρόκειτο για τις verginesha, τις «ορκισμένες παρθένες» των Βαλκανίων.

Αρκετά αργότερα, ο ανθρωπολόγος Rene Gremaux εντόπισε εκατόν είκοσι τέτοιες περιπτώσεις και ανατρέχοντας στη βιβλιογραφία παρουσίασε μιαν εμπεριστατωμένη μελέτη του φαινομένου. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Λεωφόρος Ζαν Ντ’ Αρκ, στο κέντρο των Τιράνων. Κατά μήκος της, μετά την κατάρρευση του καθεστώτος και την καταστροφή του υπέροχου πάρκου, χτίστηκε παράνομα μια ολόκληρη πολιτεία αυθαιρέτων τα οποία ο σημερινός δήμαρχος Εντι Ράμα κατεδάφισε όλα, 1.800 τον αριθμό, πλην ενός!

Είναι ένα σπίτι στην όχθη του ποταμού Λάνα, το οποίο αποτελεί αισθητική παραφωνία στον πανέμορφα διαμορφωμένο χώρο, κρύβει όμως πίσω από τους τοίχους του το μεγάλο δράμα της σύγχρονης Αλβανίας, αυτό της «Τζακμάρια», του νόμου του αίματος δηλαδή, στο όνομα του οποίου εξακολουθούν να δολοφονούνται εν ψυχρώ εκατοντάδες άνθρωποι κάθε χρόνο. Στο εσωτερικό του έχει καταφύγει μια οικογένεια από τη βόρεια Αλβανία για να γλιτώσει την εκδίκηση μιας άλλης οικογένειας με την οποία τις «χωρίζει αίμα» και ίσως γι’ αυτό ο τολμηρός δήμαρχος δεν επέτρεψε στις μπουλντόζες να το γκρεμίσουν μολονότι τραυματίζει την καλή εικόνα της περιοχής.

Οι ένοικοί του δεν ανοίγουν σε κανέναν εάν δεν βεβαιωθούν ότι ο επισκέπτης δεν τους χτυπάει την πόρτα για να σκοτώσει κάποιον από αυτούς.

Η οικογένεια του 73χρονου Ραμαντάν Εμορλάι, από την κωμόπολη Μαμούρας του αλβανικού βορρά, είναι μία από τις 1.300 οικογένειες στην Αλβανία που είναι καταδικασμένες να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους εγκλωβισμένες στα σπίτια τους, για να αποφύγουν την εκδίκηση που επιτάσσει το «Κανούν», το προαιώνιο εθιμικό δίκαιο με τους κανόνες του οποίου πολλοί άνθρωποι στη γειτονική χώρα εξακολουθούν να επιλύουν τις διαφορές τους. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »