Παρακολουθήστε αυτή την ταινία μικρού μήκους (12′) που γυρίστηκε το 1994 από τον Γερμανό σκηνοθέτη Pepe Danquart, με τον τίτλο «Schwarzfahrer» (Ο μαύρος επιβάτης).
Η ιστορία της ταινίας με λίγα λόγια είναι η εξής: Ένας μαύρος ανεβαίνει στο λεωφορείο και κάθεται δίπλα σε μια ηλικιωμένη κυρία. Καθ’ όλη την διάρκεια της διαδρομής, η ηλικιωμένη που δυσανασχετεί, μουρμουρίζει για να την ακούει ο μαύρος συνεπιβάτης της (χωρίς καν να τον κοιτάζει) εκφράζοντας τον ρατσισμό που έχει μέσα της, αλλά και την αγανάκτησή της για την ανεξέλεγκτη μετανάστευση. Ο μαύρος δείχνει να αδιαφορεί για τα όσα ακούει, ενώ οι άλλοι συνεπιβάτες δείχνουν να αδιαφορούν, ή να δυσανασχετούν με τον ρατσιστικό μονόλογο της ηλικιωμένης κυρίας.
Σε κάποια από τις επόμενες στάσεις μπαίνει στο λεωφορείο ένας ελεγκτής και ζητά τα εισιτήρια των επιβατών. Ο μαύρος επιβάτης βγάζει το εισιτήριό του και το κρατά στα χέρια του. Το ίδιο και η ηλικιωμένη κυρία.
Τότε ξαφνικά, ο μαύρος επιβάτης αρπάζει το εισιτήριο της ηλικιωμένης και το…τρώει!
Όταν ο ελεγκτής της ζητά το εισιτήριό της, εκείνη του λέει αμήχανη, ότι το…έφαγε ο μαύρος (που εν τω μεταξύ χαμογελά με ικανοποίηση για την εκδίκηση που πήρε, όπως και οι γύρω επιβάτες που δεν τον «προδίδουν»). Ο ελεγκτής φυσικά δεν την πιστεύει και την κατεβάζει από το λεωφορείο για τα περαιτέρω.
Κάπου εδώ αρχίζει και το «σπασμένο τηλέφωνο», η προπαγάνδα και η παραπληροφόρηση, όπως αποκάλυψε το karsilamas.blogspot.com.
Το έξυπνο σενάριο της ταινίας, το παίρνει αρχικά ο Αλβανός Γκασμέντ Καπλάνι (ένας «επαγγελματίας» μετανάστης, που είναι ταυτόχρονα και συνεργάτης δημοσιογράφος των Νέων) και το δημοσιεύει στο blog του, στις 6 Φεβρουαρίου 2008, σαν αληθινή ιστορία που συνέβη «κάπου στην Αθήνα»!
Κι εντάξει, ο Γκασμέντ Καπλάνι ανεξαρτήτως των κινήτρων του, άντε να πούμε ότι δικαιολογείται, μιας και το «πραγματικό γεγονός» έφτασε στα χέρια του από ανώνυμο e-mail (έτσι ισχυρίζεται τουλάχιστον).
Τι να πει όμως κανείς για το Βήμα και την «Πανδώρα» το κυρίου Γιάννη Πρετεντέρη που στις 17 Απριλίου 2008, παρουσιάζει εκ νέου την υπόθεση της ταινίας σαν πραγματικό γεγονός που συνέβη «στο λεωφορείο που περνά από την οδό Παπαδιαμαντοπούλου με τελικό προορισμό το Γαλάτσι»!;!;!;!
Ο κύριος Πρετεντέρης μάλιστα, δεν δημοσιεύει το όνομα της επιστολογράφου για να την προστατεύσει. Εσένα όμως και πολύ περισσότερο τους αναγνώστες, ποιος θα τους προστατεύσει από την «πατάτα» που έγραψες κύριε Πρετεντέρη μου;
Με το ζόρι δηλαδή ρατσιστές οι Έλληνες…
Να κλάψει ή να γελάσει κανείς;
Πολλοί από εμάς δε γνωρίζουμε ότι η επαναχρησιμοποίηση πλαστικού μπουκαλιού είναι αιτία δηλητηρίασης.
Από άγνοια, σίγουρα, χρησιμοποιούμε συνεχώς το ίδιο πλαστικό μπουκάλι, είτε στο αυτοκίνητο, είτε στη δουλειά μας.
Αυτό δεν ενδείκνυται καθόλου.
Μας προειδοποιεί το γεγονός του θανάτου ενός 12χρονου κοριτσιού από το Ντουμπάι, το οποίο κορίτσι, χρησιμοποιούσε καθημερινά πηγαίνοντας στο σχολείο το ίδιο μπουκάλι για 16 μήνες.
Με δυο λόγια το πλαστικό (πολυαιθυλένιο τερερφθαλάτη ή PET) εμπεριέχει εν δυνάμει καρκινογόνα στοιχεία (διθυλοδροξυλαμίνη ή DEHA). Τα πλαστικά μπουκάλια είναι ασφαλή μόνο για μία χρήση.
Αν χρειαστεί να το χρησιμοποιήσουμε περισσότερο, το διάστημα δεν πρέπει να ξεπεράσει τη μια βδομάδα, δεδομένου ότι δε θα το αφήσουμε σε μέρος με υψηλή θερμοκρασία.
Επαναλαμβανόμενο πλύσιμο ή ξέπλυμα του μπουκαλιού μπορεί να δημιουργήσει αλλοίωση της χημικής σύνθεσης του πλαστικού και τα καρκινογόνα στοιχεία να διαρρεύσουν στο νερό, το οποίο θα πιούμε.
Συνεπώς, ενδείκνυται να χρησιμοποιούμε μπουκάλια, τα οποία είναι κατασκευασμένα για πολλές χρήσεις, π.χ. γυάλινα.
ΜΗ ΞΕΧΝΑΤΕ: Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΗ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
(ΔΕΠΑ Α.Ε.Τμήμα Υγιεινής & Ασφάλειας)
Σχόλιο μας: Όταν πήρα αυτό το email πραγματικά προβληματίστηκα. Γιατί όλοι μας χρησιμοποιούμε πλαστικά μπουκάλια και για..μήνες (ειδικά του νερού – και όχι μόνο). Μπορεί κάποιος να μας ενημερώσει ΥΠΕΥΘΥΝΑ και σωστά τι ακριβώς συμβαίνει; Κι ας γράφουν ΤΟΤΕ ΟΛΑ τα πλαστικά μπουκάλια με μεγάλα μαύρα γράμματα (όπως τα πακέτα με τα τσιγάρα) ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΡΗΣΗ – Μετά την χρησιμοποίηση του ΝΑ ΠΕΤΑΤΕ τα πλαστικά μπουκάλια (ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΡΚΙΝΟΥ).
ΓΙΑΤΙ δεν το λένε και δεν το αναγράφουν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ;
Ποιο είναι το πιο ασυνήθιστο πράγμα που έκανε ένας υποψήφιος σε μια συνέντευξη για εργασία; Να αποκοιμηθεί; Να εξαφανιστεί; Να προτείνει στον συνεντευξιαστή να βγουν ραντεβού; Το Kariera.gr, το μεγαλύτερο site για την εύρεση εργασίας στην Ελλάδα, δημοσίευσε την έρευνά του σχετικά με τα πιο εξωφρενικά λάθη που κάνουν οι υποψήφιοι στις συνεντεύξεις, σύμφωνα με τους διευθυντές προσλήψεων και τους επαγγελματίες ανθρώπινου δυναμικού σε όλη την Ελλάδα. Ο κατάλογος με τα δέκα κορυφαία λάθη γι’ αυτή τη χρονιά περιλαμβάνει τα εξής:
Ο υποψήφιος ρώτησε τον συνεντευξιαστή πόσο θα διαρκούσε η συνέντευξη επειδή έπαιζε η αγαπημένη του ποδοσφαιρική ομάδα και ο αγώνας μεταδιδόταν από την τηλεόραση.
Ο υποψήφιος είπε στον συνεντευξιαστή ότι θα έμενε στην εταιρεία μέχρι να βρει κάτι καλύτερο.
Ο υποψήφιος συνοδευόταν από τη μητέρα του στη συνέντευξη.
Ο υποψήφιος δήλωσε ότι δεν είχε κανένα απολύτως χόμπι ή ενδιαφέρον.
Ο υποψήφιος μιλούσε στο κινητό του στη διάρκεια της συνέντευξης.
Όταν ρωτήθηκε, ο υποψήφιος δεν μπορούσε να θυμηθεί πού είχε εκπαιδευτεί.
Ο υποψήφιος προσπάθησε να θέσει κανόνες για τη συνέντευξη.
Ο υποψήφιος βωμολοχούσε στη διάρκεια της συνέντευξης.
Ο υποψήφιος γνωστοποίησε πληροφορίες από την προηγούμενη εργασία του που ήταν εμπιστευτικές.
Ο υποψήφιος ήθελε να εργαστεί τέσσερις ώρες την ημέρα αντί για οκτώ, αλλά ήθελε να λαμβάνει τον ίδιο μισθό.
Πατήρ πάντων πόλεμος. Και συνεπώς το γεγονός δεν προκαλεί έκπληξη: η προέλευση της φαρμακοδιέγερσης όπως την εννοούμε σήμερα (στην πράξη, δηλαδή, η χρήση τεχνητών ή φυσικών σκευασμάτων όχι για τη θεραπεία συγκεκριμένων συμπτωμάτων συγκεκριμένων ασθενειών, αλλά για την ενίσχυση, πέρα από το φυσιολογικό όριο, κάποιων οργανικών και διανοητικών λειτουργιών υγιών ανθρώπων –με ό,τι κόστος μπορεί να έχει κάτι τέτοιο) έχει τις ρίζες της ψηλά στον ταραγμένο αέρα του μεσοπολέμου.
Μόλις κατασκευάστηκαν τα πρώτα αεροπλάνα που μπορούσαν να πετούν για πολλή ώρα, πολύ ψηλά, δημιουργήθηκε και η ανάγκη να προστατευθούν οι πιλότοι από τις διάφορες παρενέργειες που προκαλεί στο σώμα και στο μυαλό η απότομη και σχετικώς μακρά έκθεση χαμηλότερη ατμοσφαιρική πίεση -και η συνεπακόλουθη σταδιακή μείωση της ικανότητας πρόσληψης οξυγόνου. … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Ο Guillermo Vargas Jiménez είναι ένας υποτιθέμενος «καλλιτέχνης», γεννημένος το 1975 στο Σαν Χοσέ της Κόστα Ρίκα. Έγινε περισσότερο γνωστός μέσα στο 2007 με το «καλλιτεχνικό» όνομα «Habacuc».
Τι είναι αυτό όμως που τον έκανε γνωστό; Με μια λέξη θα μπορούσε να απαντήσει κανείς, η κτηνωδία του.
Ο Vargas είχε βρει ένα αδέσποτο άρρωστο σκυλί (το έλεγαν Natividad=Γέννηση) στους δρόμους της Μανάγκουα στην Νικαράγουα.
Το εν λόγω σκυλί, ο Vargas το πήγε σε μια γκαλερί (Códice Gallery) στα πλαίσια της Bienarte 2007 στην Κόστα Ρίκα και το έδεσε σε μια γωνιά μ’ ένα κοντό σχοινί, εκθέτοντάς εκεί ως είδος τέχνης.
Την «έκθεσή» του την ονόμασε «Eres Lo Que Lees» (Είστε ότι διαβάζετε) κι έφτιαξε μια επιγραφή μ’ αυτή την φράση καμωμένη από…μπισκότα σκύλων (σκυλοτροφή). Ενώ ο ίδιος εξέθετε το «καλλιτέχνημά» με την….σκυλοτροφή του δύστυχου ζώου, το ίδιο όχι μόνο το άφησε νηστικό και χωρίς νερό για αρκετές μέρες, αλλά απαγόρευε και στους επισκέπτες (μερικούς απ’ αυτούς δηλαδή, που δεν είχαν τέτοια ζωώδη καλλιτεχνικά ένστικτα) να το ταΐσουν, ενώ αρνήθηκε και τις εκκλήσεις για απελευθέρωσαη του ζώου.
Αν και η διεύθυνση της γκαλερί δήλωσε ότι το ζώο έμεινε μόνο 3 ώρες δεμένο και μετά απέδρασε, εν τούτοις είναι πλήθος οι καταγγελίες πως το άμοιρο ζώο τελικά αφέθηκε να πεθάνει από πείνα και δίψα, στην γωνιά που το είχαν δέσει, μετά από μερικές μέρες.
Ο ίδιος ο Vargas είχε δηλώσει αρχικά ότι «το σκυλί θα πέθαινε που θα πέθαινε», ενώ προσπάθησε να δικαιολογήσει την κτηνωδία του λέγοντας, πως μ΄αυτόν τον τρόπο ήθελε να αναδείξει τα…προβλήματα των αδέσποτων σκύλων!!!
Το «ωραίο» της υπόθεσης είναι ότι ο Vargas λίγο καιρό αργότερα πήρε το πρώτο βραβείο γι’ αυτή του την «καλλιτεχνική» έκθεση.
Η περιώνυμη μάλιστα «Central American Biennial of Art» θεώρησε ότι αυτή η κτηνωδία είναι όντως «τέχνη», και έτσι ο «καλλιτέχνης» Guillermo «Habacuc» Vargas προσκλήθηκε να επαναλάβει το «έργο» του στην Biennial τον Νοέμβριο του 2008.
Η απόφαση αυτή ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από πολίτες όλου του κόσμου (κι όχι απαραιτήτως ζωόφιλους) που ξεκίνησαν έναν αγώνα δρόμου προκειμένου να μαζέψουν υπογραφές, με σκοπό να μην επιτραπεί στον Vargas να συμμετέχει στην έκθεση.
Στην φωτογραφία, ο Vargas εμφανίζεται σε μια άλλη από τις «καλλιτεχνικές» του εμπνεύσεις, με θέμα την «Ζωντανή πορνογραφία μέσω web cam».align
18/04/2008 | 
Σχολιασμός 
Πολλοί από εμάς δε γνωρίζουμε ότι η επαναχρησιμοποίηση πλαστικού μπουκαλιού είναι αιτία δηλητηρίασης.
Πατήρ πάντων πόλεμος. Και συνεπώς το γεγονός δεν προκαλεί έκπληξη: η προέλευση της φαρμακοδιέγερσης όπως την εννοούμε σήμερα (στην πράξη, δηλαδή, η χρήση τεχνητών ή φυσικών σκευασμάτων όχι για τη θεραπεία συγκεκριμένων συμπτωμάτων συγκεκριμένων ασθενειών, αλλά για την ενίσχυση, πέρα από το φυσιολογικό όριο, κάποιων οργανικών και διανοητικών λειτουργιών υγιών ανθρώπων –με ό,τι κόστος μπορεί να έχει κάτι τέτοιο) έχει τις ρίζες της ψηλά στον ταραγμένο αέρα του μεσοπολέμου.
Το «ωραίο» της υπόθεσης είναι ότι ο Vargas λίγο καιρό αργότερα πήρε το πρώτο βραβείο γι’ αυτή του την «καλλιτεχνική» έκθεση.
