Ενώ τις μέρες που διανύουμε το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων (Π.Γ.Δ.Μ.) είναι κυρίαρχο, μόλις τα τελευταία χρόνια άρχισε να γίνεται γνωστό στην ελληνική κοινή γνώμη, ότι στο νότιο τμήμα των Σκοπίων υπάρχει ελληνική μειονότητα. Η μειονότητα αυτή στα μέσα του 19ου αιώνα ήταν όμως πλειονότητα σε μία εδαφική λωρίδα βόρεια των ελληνικών συνόρων, στην περιοχή που περιλαμβάνει την Αχρίδα, το Μοναστήρι, την Γευγελή και την Στρώμνιτσα και με όρια προς Βορρά το Κρούσοβο και τον Πρίλαπο. Εκεί ακριβώς βρίσκονται και τα όρια της ιστορικής και γεωγραφικής Μακεδονίας, διότι γεωγραφική Μακεδονία, ως όρος ανεξάρτητος και διαφορετικός από την ιστορική, δεν υφίσταται.

Τη διαφοροποίηση των όρων “γεωγραφική” και “ιστορική” Μακεδονία επέβαλαν οι Βούλγαροι εθνικιστές μετά το βουλγαρικό εκκλησιαστικό σχίσμα του 1870 βάζοντας τη Μακεδονία στην κλίνη του Προκρούστη, προεκτείνοντας τα όριά της βόρεια των Σκοπίων για να εξυπηρετήσουν τις επιδιώξεις τους και προετοίμασαν έτσι το έδαφος για την επινόηση από τον Τίτο του “μακεδονικού” έθνους το 1944. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 – 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες του αιώνα μας.
Τον Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου, ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη. Γιατί η ήττα του 1922, η «νέα τάξη πραγμάτων» που επικράτησε τότε, με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά. Ο περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη ελλειματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων.

Τι εννοούμε όμως με τον όρο «γενοκτονία»;
Πριν από τον όρο «Γενοκτονία» υπήρχε ο όρος «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας». Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου. Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας.
Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις.
Ο γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι. Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι (γκουτζαράτι:મોહનદાસ કરમચંદ ગાંધી, ντεβαναγκάρι: मोहनदास करमचन्‍द गान्‍धी) ήταν Ινδός πολιτικός, στοχαστής και επαναστάτης. Υπήρξε η κεντρική μορφή του εθνικού κινήματος για την ινδική ανεξαρτησία και εμπνευστής της μεθόδου παθητικής αντίστασης χωρίς τη χρήση βίας έναντι των καταπιεστών. Έγινε ευρύτερα γνωστός με την προσωνυμία Μαχάτμα, που φέρεται να του απέδωσε στα 1915 ο Ινδός νομπελίστας ποιητής και φιλόσοφος Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και στα σανσκριτικά σημαίνει το «Μέγα Εγώ» ή «Μεγάλη Ψυχή» και ειδικά στην ινδική φιλοσοφία την «κοσμική ψυχή». Ο ιδιαίτερος αυτός τίτλος απονεμόταν μόνο σε εξέχουσες προσωπικότητες.

Ο Μαχάτμα Γκάντι γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1869, στο Πορμπαντάρ, μια μικρή πόλη στη δυτική ακτή της Ινδίας στην επαρχία Γκουτζάρατ. Η οικογένειά του ανήκε στην κάστα Βανισίγια, σύμφωνα με την ινδουιστική παράδοση του κοινωνικού διαχωρισμού σε κάστες. Ο παππούς του ήταν τοπικός κυβερνήτης του Πορμπαντάρ θέση στην οποία τον διαδέχτηκε ο γιος του και πατέρας του Μαχάτμα, Καραμτσάντ. Η μητέρα του, Πουτλιμπάι, που ήταν η τέταρτη σύζυγος του Καραμτσάντ (οι τρεις προηγούμενες είχαν πεθάνει κατά τη διάρκεια της γέννας) επηρέασε καταλυτικά το χαρακτήρα του με την αγιότητα του βίου της, την ευγένειά της και τη θρησκευτική της πίστη.

Μεγάλωσε σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, το οποίο ασπαζόταν τις απόψεις του τοπικού θρησκευτικού κινήματος της Γκουτζαράτ, Τζαΐν, που πρέσβευε τις αρχές του μη-τραυματισμού οποιουδήποτε ζωντανού πλάσματος, τη χορτοφαγία, τη νηστεία ως μέθοδο αυτοκάθαρσης και την αμοιβαία ανοχή μεταξύ των μελών των διάφορων καστών και θρησκευτικών κινημάτων. Αυτά δεν τον εμπόδισαν όμως από το να επαναστατήσει εναντίον τους όταν ήταν έφηβος: πέρασε μια περίοδο κατά την οποία δήλωνε άθεος, επιδιδόταν σε μικροκλοπές, κάπνιζε κρυφά και ­ το χειρότερο ­ έτρωγε κρέας. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Για την Δυτική νοοτροπία, ίσως το πιο ενοχλητικό στοιχείο που υπάρχει στο Ισλάμ να είναι η σεξουαλική σχέση που είχε ο ιδρυτής αυτής της θρησκείας με ένα 9χρονο κοριτσάκι.

Εξ αιτίας αυτού του γεγονότος, έχει γίνει όλο και πιο σύνηθες σε ορισμένους κύκλους να αναφέρονται στον… Προφήτη του Ισλάμ ως «παιδεραστή». Φυσικά, αυτόν τον χαρακτηρισμό οι Μουσουλμάνοι τον βρίσκουν αβάσταχτα προσβλητικό, αφού θεωρούν τον Μωάμεθ τον ιδανικό δούλο του Θεού, και το πιο τέλειο παράδειγμα του πώς πρέπει να επιδιώκει να γίνει ένας άνθρωπος. Εν πάση περιπτώσει, η σχέση αυτή του Μωάμεθ με ένα ανήλικο παιδί δημιουργεί πρόβλημα στους Μουσουλμάνους, ειδικά σε εκείνους που θέλουν να μεταδώσουν την πίστη τους σε άλλους.

Δεδομένου ότι το μεγαλύτερο μέρος των πληροφοριών που ακολουθούν θα προκαλέσει σοκ σε εκείνους που δεν γνωρίζουν τίποτε για το ζήτημα αυτό, πρέπει να προσέξουμε να μην σπεύσουμε σε πρόωρα συμπεράσματα για τον Μωάμεθ. Η παιδεραστία είναι μια από τις πιο βαρειές κατηγορίες που θα μπορούσε να υποστεί ένας άνθρωπος, έτσι ο όρος «παιδεραστής» πρέπει να χρησιμοποιηθεί με πολλή προσοχή. Επίσης πρέπει να θυμόμαστε πως, αν ένας άνδρας έχει σεξουαλικές σχέσεις με ένα νεαρό κορίτσι μέσα στα πλαίσια μιας κουλτούρας που επιτρέπεται μια τέτοια ένωση, αυτό δεν σημαίνει υποχρεωτικά πως ο άνδρας αυτός είναι ένας «σάτυρος» όπως ο όρος «παιδεραστής» αφήνει να εννοηθεί. Ειδικά οι Χριστιανοί θα πρέπει να μην κάνουν χαρακτηρισμούς αβασάνιστα.

Έχοντας λοιπόν κάνει αυτές τις διευκρινίσεις, και έχοντας κατά νουν την Δυτική αρχή, πως ένας άνθρωπος θεωρείται αθώος μέχρι να αποδειχθεί ένοχος, ας εξετάσουμε τώρα προσεκτικά την σχέση του Μωάμεθ με την Aisha.

Ευρισκόμενος αντιμέτωπος με τις κριτικές των Δυτικών, κάποιος Μουσουλμάνος απολογητής συγκέντρωσε πληροφορίες από διάφορες αφηγήσεις, σε μια προσπάθεια να αποκρούσει τους ισχυρισμούς πως η Aisha ήταν τόσο μικρή, όσο διατείνονται οι διάφοροι κριτικοί: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η αλήθεια έχει πάντα πολλές όψεις. Αλλά η πιο αποκαλυπτική αλήθεια, κάθε φορά, είναι εκείνη που αποκρύβεται, η αλήθεια που όλοι χαμηλοφώνως παραδέχονται, αλλά ουδείς τολμά να τη διατυπώσει δημόσια.
Στις δημοκρατίες ο δημόσιος λόγος διαμορφώνει κοινή γνώμη και καθορίζει μακροχρόνια τις εξελίξεις – ή τα αδιέξοδά τους. Κι όταν υπάρχει αντίφαση ανάμεσα σε αυτά που λέγονται δημόσια κι εκείνα που συνειδητοποιούν οι άνθρωποι μόνοι τους και παραδέχονται χαμηλοφώνως μεταξύ τους, τότε αργά ή γρήγορα δημιουργούνται πολιτικά αδιέξοδα.
Κι όταν αυτή η αντίφαση οξύνεται απότομα, όταν το χάσμα ανάμεσα στο δημόσιο λόγο και την πραγματικότητα που βιώνεται κατ’ ιδίαν μεγαλώνει, τότε τα πολιτικά αδιέξοδα που κυοφορούνται γίνονται πιο οδυνηρά για τους πολίτες και πιο επικίνδυνα για την χώρα…
Σε μια τέτοια συγκυρία ζούμε Καιρός, λοιπόν, να αρχίσουμε να λέμε μερικές «απαγορευμένες αλήθειες» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »