Όλα ξεκίνησαν το 1979, όταν ο τότε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων Ιωάννης Βαρβιτσιώτης έλαβε στο γραφείο του μια φωτογραφία και μια ηχογραφημένη τηλεφωνική συνομιλία. Στη φωτογραφία απεικονίζονταν ο μητροπολίτης Πρεβέζης Στυλιανός Κορνάρος, στο κρεβάτι με μια γυμνή γυναίκα να κάθεται πάνω του…ιππαστί, ενώ η μαγνητοταινία ήταν ακόμα πιο αποκαλυπτική. Ούτε λίγο ούτε πολύ ο «ιππαστί δεσπότης» (όπως έμεινε γνωστός έκτοτε) έκανε τηλεφωνικό σεξ με την παντρεμένη ερωμένη του και μετά από ένα πλήθος βρομόλογων…αυτοϊκανοποιούνταν με δυνατές κραυγές. Αφού εξετάστηκαν με τα μέσα της εποχής η φωτογραφία και η μαγνητοταινία για τυχόν πλαστογραφία, απεστάλησαν στον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ για να διεξάγει έρευνα επί του θέματος. Οι έρευνες κράτησαν πολλά χρόνια και επιχειρήθηκε συγκάλυψη του θέματος, «για να μη θιχτεί το κύρος της Εκκλησίας»… Αξίζει να σημειωθεί ότι με αυτό το σκάνδαλο έγινε ευρύτερα γνωστός ο αμφιλεγόμενος δημοσιογράφος Σπύρος Καρατζαφέρης.

Σύμφωνα με μαρτυρίες ιερέων στο Σπύρο Καρατζαφέρη, ο συγκεκριμένος μητροπολίτης είχε πολύ πλούσια ερωτική ζωή, τις περισσότερες φορές με παντρεμένες γυναίκες. Συγκεκριμένα, ο οδηγός του και μεταφορέας των γυναικών του πατήρ Σταύρος Κασκάνης δήλωσε ότι σε ένα χρόνο πέρασαν από το μέγαρο του μητροπολίτη πάνω από…50 γυναίκες. Ανέφερε ακόμα περίεργες ιστορίες με ομαδικά όργια και φωτογραφήσεις των ερωμένων του σε ερωτικές πόζες, ακόμα και μέσα στην εκκλησία! Εκτός από χρέη οδηγού και μεταφορέα γυναικών, ο π. Κασκάνης ήταν και ο προσωπικός φωτογράφος του «αγίου» Πρεβέζης. Αυτός αποθανάτιζε τις ερωμένες του δεσπότη σε διάφορες στάσεις, ικανοποιώντας (και αυτό) το βίτσιο του Στυλιανού.

Το ποτήρι όμως ξεχείλισε όταν ο…αχόρταγος δεσπότης έστρεψε τις ορμές του στην ίδια τη γυναίκα του οδηγού και φωτογράφου του, π. Κασκάνη! Μετά από όλες τις «εξυπηρετήσεις» που του είχε κάνει, ο ιερέας έβλεπε τον αχόρταγο ρασοφόρο σάτυρο να του κλέβει και την παπαδιά! Μάλιστα, η συγκεκριμένη παπαδιά δήλωσε στο δημοσιογράφο ότι συνευρέθηκε με τον Στυλιανό μετά από επανειλημμένες απειλές κατά της ίδιας και του άντρα της, ότι θα «τους καταστρέψει».

Στην ηχογραφημένη συνομιλία διαρκείας μιας ώρας περίπου, το λεξιλόγιο ήταν τόσο «σκληρό», ώστε σύμφωνα με δηλώσεις του, ο μητροπολίτης Μυτιλήνης Ιάκωβος που ανέλαβε την ανάκριση λιποθύμησε μόλις την άκουσε (αν και οι «κακές γλώσσες» λένε ότι λιποθύμησε λόγω έντονης ερωτικής εξάψεως η οποία προκλήθηκε απ’ όσα «γαργαλιστικά» άκουγε)! Ένα ενδεικτικό απόσπασμα είναι το ακόλουθο:
– Θα είσαι η γλυκιά και φλογερή πουτάνα μου. Πες μου τι θα είσαι;
– Θα είμαι η πουτάνα σας δέσποτα!
(σ.σ.: ως φαίνεται, ο Στέφανος Κορκολής, ήρθε δεύτερος, ως προς την χρήση αυτής της «ιστορικής» φράσεως)

Στις εφημερίδες δημοσιεύονται φωτογραφίες του Μητροπολίτη. Επί ημέρες οι εφημερίδες δημοσιεύουν αναλυτικές αναφορές για την υπόθεση μαζί με τους σκανδαλιστικούς διαλόγους. H υπόθεση φθάνει να γίνει ακόμη και θεατρικό έργο και κινηματογραφική ταινία («Ο άγιος Πρεβέζης», του Δημήτρη Κολλάτου). Ο μητροπολίτης Πρεβέζης υποχρεώνεται σε παραίτηση για «λόγους υγείας». Στη διάρκεια της εκκλησιαστικής ανάκρισης, μετά από πολύμηνες και κουραστικές ανακρίσεις, ο βασικός κατήγορος ιερέας δηλώνει ότι δεν μπορεί να προσκομίσει το «αρνητικό» της φωτογραφίας και ύστερα από αυτό ο Στυλιανός Κορνάρος απαλλάσσεται. Δεν του δίδεται όμως η δυνατότητα να επιστρέψει στη μητρόπολη. Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του τα πέρασε σε ένα μικρό διαμέρισμα της οδού Κεφαλληνίας στην Κυψέλη μαζί με τη μητέρα του και την αδελφή του.

Ο Στυλιανός Κορνάρος, είχε διατελέσει στρατιωτικός ιερέας και εξομολόγος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μακρονήσου μετά τον εμφύλιο, ενώ σύμφωνα με καταγγελίες απειλούσε τους κρατούμενους ακόμα και με…πιστόλι, ενώ συμμετείχε ενεργά σε βασανιστήρια. Επιπλέον, «κάρφωνε» τυχόν πληροφορίες που αποσπούσε μέσω του ιερού μυστηρίου της εξομολόγησης στους διοικητές του στρατοπέδου, με ολέθρια αποτελέσματα για τους κρατούμενους που νόμιζαν πως όσα έλεγαν ήταν εμπιστευτικά. Λόγω μάλιστα αυτής της τακτικής του, του αποδόθηκε το προσωνύμιο «παπα-Καρφής».

Ο Στυλιανός Κορνάρος απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 1999 και κηδεύθηκε στην Τήνο.

Ο όρος «Νενέκος», είναι συνώνυμος της εθνικής προδοσίας και μάλιστα του χειρίστου είδους, καθώς ο προδότης δεν περιορίζεται απλά στην επαίσχυντη πράξη της προδοσίας, αλλά παίρνει εμφανώς το μέρος του εχθρού, τασσόμενος εμπράκτως εναντίων των συμπατριωτών του.

Η απαξιωτική και μειωτική αυτή έκφραση, οφείλεται στον Νενέκο, έναν οπλαρχηγό της Επανάστασης του 1821. Ο Δημήτριος Νενέκος καταγόταν από το χωριό Ζουμπάτα των Πατρών κι έγινε οπλαρχηγός του προκρίτου της Πάτρας Βενιζέλου Ρούφου (ο Ρούφος αργότερα, διετέλεσε πρωθυπουργός), αφού προηγουμένως δολοφόνησε τους πολεμιστές Σπανοκυριάκο και Σαγιά που διεκδικούσαν το ίδιο αξίωμα.

Αρχικά διακρίθηκε στις πολιορκίες της Πάτρας και του Μεσολογγίου, αλλά μετά την άλωση του, συνεργάστηκε με τον αλβανικής καταγωγής, Αιγύπτιο στρατηγό Ιμπραήμ, ο οποίος του προσέφερε ορισμένα προνόμια. Το 1826 προσκύνησε και συμπαρέσυρε μαζί του και πολλούς άλλους. Το 1827, επικεφαλής των Τουρκοπροσκυνημένων πολέμησε εναντίον των Ελλήνων και τους νίκησε. Για αυτά τα «κατορθώματα» του και με τη μεσολάβηση του Ιμπραήμ, έγινε με διαταγή του Σουλτάνου, «μπέης».

Οι «προσκυνημένοι», σε συνάρτηση και με την επέλαση του Ιμπραήμ, αποτέλεσαν εκείνη την εποχή, μεγάλο πρόβλημα για την έκβαση της Επανάστασης και την έθεταν σε άμεσο κίνδυνο. Ήταν τότε, που ο Γέρος του Μοριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, βλέποντας τις θυσίες και τους αγώνες των Ελλήνων, να πηγαίνουν χαμένοι, από την μάστιγα των «προσκυνημένων» (στα απομνημονεύματά του ο Κολοκοτρώνης μάλιστα σημειώνει χαρακτηριστικά: «Μόνον εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα διά την πατρίδα μου»), αντέτεινε το ιστορικό «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!» και «ξαναζωντάνεψε» την ετοιμοθάνατη Επανάσταση. Απάντησε με μια χωρίς προηγούμενο τρομοκρατία στην τρομοκρατία του Ιμπραήμ. Όσα χωριά αρνούντο να επανέλθουν στο ελληνικό στρατόπεδο, δέχονταν αιφνιδιαστικές επιθέσεις από τους άνδρες του Γέρου. Σε όλο τον Μοριά οι πρωτεργάτες του προσκυνήματος συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν. Στις πλατείες των χωριών οι απαγχονισμένοι συνεργάτες του εχθρού έκαναν τους διστακτικούς κατοίκους να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη τους τις απειλητικές προειδοποιήσεις του Έλληνα στρατηγού.

Όταν ο Ιμπραήμ από την Πάτρα ξεκινούσε για τα Καλάβρυτα με τον στρατό του και το Νενέκο με 2.000 δικούς του(!) στο χάνι του Βερβένικου ο Ιμπραήμ παραδρόμησε και περαπλανήθηκε μέσα στο δάσος ώσπου έπεσε πάνω στο Νενέκο και τους Αρβανιτάδες του. Στου Δεσπότη τη Βρύση καθώς προχωρούσε αυτός με τη νέα του συνοδεία κοιμήθηκε. Στην διάρκεια του ύπνου του όμως τον φύλαγαν καλά οι Νενεκαίοι γι’ αυτό σαν έφτασε στο στρατόπεδό του «επήνεσε τον Νενέκον δια την πίστην του,και παρρήσια μάλιστα τον εχάιδευσε με τα χέρια του ενώπιον των επισήμων Τούρκων». Ο Κολοκοτρώνης μαθαίνοντας ότι ο Νενέκος είχε τον Ιμπραήμ στα χέρια του και δεν τον «έφαγε», σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του υπασπιστή του Φωτάκου, αγανάχτησε που «…ωρκίσθει παρρησία ημών εις τον Μεγάλον Θεόν των Ελλήνων και είπεν, ότι επιθυμεί τον φόνον του Νενέκου, και αν τον εύρισκε πουθενά με τα ίδια του τα χέρια τον εφόνευεν, πράγμα πολύ παράξενον και πρωτάκουστον απο το στόμα του Κολοκοτρώνη να ομιλή περί φόνου, και ότι μόνος του θέλει να τον κάμη».

Η εκτέλεση του Νενέκου, έγινε τελικά το 1828, κατ’ εντολήν του Κολοκοτρώνη, από τον αδελφό του δολοφονημένου Σαγιά.

Έκτοτε, το όνομα του Νενέκου ταυτίστηκε με τον προσκυνημένο, το δουλοπρεπή άνθρωπο, το μίασμα, τον προδότη, τον άνθρωπο που δεν έχει σε τίποτα να ξεπουλήσει τις ιδέες του, την αξιοπρέπεια του, την εθνική, την αγωνιστική του ταυτότητα, πουλώντας τους παλιούς συναγωνιστές του και συμπράττοντας με παλιούς αντιπάλους του προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συγκυριακά του συμφέροντα.

Συνέβη σε ελληνικό γήπεδο και σε επίσημο αγώνα του πρωταθλήματος βόλεϊ γυναικών, μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού.
Οι αθλήτριες του Παναθηναϊκού, αφού κέρδισαν τον αγώνα και το πρωτάθλημα, εμφανίστηκαν στο γήπεδο για να πανηγυρίσουν, φορώντας μπλουζάκια, δώρο των οργανωμένων οπαδών της Θύρας 13, τα οποία είχαν τυπωμένο στην πλάτη, το σεξιστικό σύνθημα της εξέδρας «ΤΣΟ ΚΑΙ ΛΟ», το οποίο μεταφράζεται σε «ΠΟΥΤΣΟ ΚΑΙ ΞΥΛΟ» (το «ποίημα» συνεχίζει «ΣΤΟΝ ΠΟΥΣΤΑΡΑ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ»). Δηλαδή, ένα χυδαίο σύνθημα των φανατικών οπαδών, η διοίκηση του Παναθηναϊκού, ουσιαστικά το νομιμοποίησε και το επισημοποίησε (αφού επέτρεψε να γίνει κάτι τέτοιο), βάζοντάς το μέσα στο γήπεδο, με τον πιο πανηγυρικό τρόπο.

Το τραγικό, είναι ότι αυτοί οι κύριοι, πραγματοποιούν συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, για την δήθεν πάταξη της βίας, όταν οι ίδιοι την βάζουν στα γήπεδα από την πίσω πόρτα και έχουν το θράσος μάλιστα να απαιτούν και την κρατική προστασία (=αστυνομία, που την πληρώνουμε για να προστατεύει τα παραγοντικά και οπαδικά παιχνιδάκια, του κάθε ματσωμένου προέδρου).

Δεν θα σχολιάσουμε, ότι αυτό το χυδαίο σύνθημα, καταδέχτηκαν να το βάλουν στην πλάτη τους γυναίκες, ούτε θα γίνει συμψηφισμός, της συγκεκριμένης ηλιθιότητας, με εμετικά συνθήματα ή ανάλογες ενέργειες, οπαδών άλλων συλλόγων. Τα ίδια σκατά είναι κι αυτοί, αλλά τουλάχιστον μέχρι τώρα, δεν υπήρχε και η, έστω και άτυπη, κάλυψη του συλλόγου που τους συντηρεί. Ούτε τα προσχήματα δεν κρατήθηκαν (έστω μια χλιαρή «καταδίκη» του συμβάντος).

Και για όλα αυτά, δεν κουνήθηκε φύλλο (πλην της εύλογης διαμαρτυρίας του Ολυμπιακού). Σαν να ήταν κάτι το απολύτως λογικό, υγιές και φυσιολογικό.

Να τους χαιρόμαστε…

Κατά μία εκδοχή που φαίνεται, πως είναι και η επικρατέστερη, τη φράση «Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένον αχυρώνα», την είπε ο Γέρος του Μοριά, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όταν βρισκόταν στη Ζάκυνθο (πριν αρχίσει η επανάσταση).

Τότε άκουσε, πως ο Ναπολέων Βοναπάρτης -αυτοκράτορας της Γαλλίας- μάλωνε με τον τσάρο της Ρωσίας, για το ποιος από τους δυο θα έπαιρνε την Πολωνία.
– Τι είναι αυτή η Πολωνία; ρώτησε ο Κολοκοτρώνης.
Του εξήγησαν τότε, πως ήταν ένα κράτος, μία χώρα, που δεν ήταν ούτε γαλλική ούτε ρωσική και πως τσακωνόντουσαν οι δυο Μεγάλοι, ποιος θα την πάρει.

– Δυο ψυχικοί (γάιδαροι) μαλώνουνε σε ξένο αχυρώνα, είπε τότε ο Κολοκοτρώνης.

Αν κι ο πρώτος που είπε αυτή τη φράση, μάλλον δεν είναι ο Κολοκοτρώνης, αυτός, τουλάχιστον, μας την έκανε γνωστή.

Παραπλανητική η πρόσφατη αναπαράσταση του παλαιότερου δήθεν Ευρωπαίου 35.000 ετών από τα Καρπάθια

Η αρχική είδηση (4 και 5 Μαΐου 2009) που πέρασε στα ΜΜΕ (Daily Mail Online και στη συνέχεια σε ελληνικές κ.ά. εφημερίδες, όπως το Έθνος), είναι ότι επιστήμονες ανάπλασαν το πρόσωπο, με βάση οστά από σπήλαιο των Καρπαθίων (Peştera cu Oase), του αρχαιότερου Ευρωπαίου 35.000 ετών, ο οποίος δείχνει στενή συγγένεια με Αφρικανούς κ.ά. προγόνους, μολονότι οι ίδιοι επιστήμονες παραδέχονται ότι δεν γνωρίζουν το φύλο (αν πρόκειται για άνδρα ή γυναίκα) ή το χρώμα του δέρματός του. Σημειωτέον ότι στον τίτλο της Daily Mail αναφέρεται: «Ο πρώτος Ευρωπαίος» (The first European), ενώ παραμέσα στο άρθρο αναγράφεται: «Η αναπαράσταση βασίζεται σε ένα από τα αρχαιότερα γνωστά κατάλοιπα σύγχρονων Ευρωπαίων» (The head is based on remains of one of the earliest known anatomically modern Europeans).

Σχετικά με τα παραπάνω, γίνονται οι εξής παρατηρήσεις:

1. Πρώτα από όλα ο παλαιότερος μέχρι στιγμής ευρωπαιοειδής, είναι ο 700.000 ετών μακεδονικός Αρχάνθρωπος (= archaic Homo sapiens) των Πετραλώνων Χαλκιδικής, με πιο κοντινούς μορφολογικά απογόνους στην Ευρώπη τους πανάρχαιους (τουλάχιστον 35.000 ετών) Σαρακατσάνους, οι οποίοι ανήκουν στον ηπειρωτικό ανθρωπολογικό τύπο. Σε γενικές γραμμές «τάδε έφη», αρχής γενομένης από τη διδακτορική του διατριβή (Μόσχα 1962), ο αειθαλής καθηγητής ανθρωπολογίας Άρης N. Πουλιανός. Δυστυχώς για ελληνικά και ξένα Παν/μια ή κρατικές (αρχαιολογικές βασικά) υπηρεσίες, αυτή η επιστημονική γνώση έχει «επισήμως κολλήσει», χωρίς όμως ουσιαστικά να απορρίπτεται, αλλά και δεν προωθείται παραπέρα, καταφανέστατα αδικώντας την επιστήμη ή την αντίστοιχη ελληνική προσφορά.

2. Τα θραύσματα κρανίων που βρέθηκαν στη Ρουμανία δείχνουν να είναι πράγματι ~35.000 ετών, αλλά δεν είναι και τα μόνα στην Ευρώπη αυτής της εποχής, όπως ίσως για μεγαλύτερη εντύπωση τιτλοφορείται στην αντίστοιχη αρθρογραφία. Π.χ. είναι και ο άνθρωπος του Κρο Μανιόν, με καταφανή ευρωπαιοειδή χαρακτηριστικά. Επίσης, στην Ελλάδα, ανάμεσα σε άλλα μέρη, ευρήματα βασισμένα σε παλαιολιθικά εργαλεία 45.000, από το σπήλαιο της Θεόπετρας απέναντι (προς νότο) από τα Μετέωρα της Δρ Νίνας Κυπαρίσση (ΥΠ.ΠΟ.) ή τα ακόμα παλαιότερα τέχνεργα από τα υψίπεδα του Σμόλικα του καθηγητή Νίκου Ευστρατίου (Α.Π.Θ.) και Π. Μπιάτζι, φανερώνουν ότι είναι θέμα χρόνου να ευρεθούν και οι κατασκευαστές τους.

3. Με βάση τα συγκεκριμένα οστέινα τμήματα από τα Καρπάθια, σημειωτέον τριών διαφορετικών ανθρώπινων κρανίων, είναι ουσιαστικά αδύνατη η επίτευξη μιας πραγματιστικής αναπαράστασης προσώπου. Επιπλέον, υποκειμενικοί παράγοντες μπορεί επίσης να επιφέρουν πολύ διαφορετικά αποτελέσματα, π.χ. άλλα για γυναίκες, άλλα για άνδρες κλπ. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »