Στα εκκλησιαστικά βιβλία, υπάρχουν πολλές υβριστικές, προσβλητικές φράσεις, καθώς και αναθεματισμοί, κατά των Ελλήνων και κυρίως κατά του πνεύματος και του ιδεώδους του έθνους μας. Και δεν χρειάζεται να γνωρίζει κάποιος αρχαία ελληνικά για να καταλάβει τι σημαίνουν και που αναφέρονται όροι, όπως: μωρία, ψεύδος, σκαιότητα, πλάνη (=απάτη) κ.α.

Δυστυχώς ψάλλονται σε κάθε χριστιανικό ναό στη χώρα μας και όχι μόνο.

Τι νόημα έχει να υπάρχουν ακόμη αυτές οι αναφορές;
Σε τι εξυπηρετούν και ποιούς;
Είναι αλήθεια ότι στο επίσημο βιβλίο οδηγιών, προς τους ιερείς, μεταξύ άλλων υπάρχει και η προτροπή «κάθε ελληνικό να μισείται»;
Υφίστανται ακόμη, οι Έλληνες και οι Ρωμιοί για την ελληνική Εκκλησία;

Από τα «Μηναία» της Εκκλησίας…
«Θεολόγω σου στόματι, θεολόγε Γρηγόριε… εξήρανας την μωρίαν Ελλήνων και το ψεύδος» (Μικρός Εσπερινός, σελ. 203, διαβάζεται 25 Ιανουρίου, του Αγίου Γρηγορίου). …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Με αφορμή το εξώδικο που εστάλη πρόσφατα στο ιστολόγιο «Τρωκτικό» από την Nova, ακούστηκαν πολλές απόψεις.
Οι περισσότερες (αν όχι όλες) ήταν επικριτικές για την Nova.
Κάποιοι έκαναν και παραλληλισμό με την περίπτωση του blogme.gr.
Κάποιοι άλλοι είπαν λίγο ή πολύ «κάτω τα χέρια απ’ τα blogs».

Θα κάνω κάποια προσωπικά σχόλια, χωρίς να θέλω να επικεντρωθώ ειδικά στο συγκεκριμένο ιστολόγιο, για το οποίο έτσι κι αλλιώς δεν έχω πλέον την καλύτερη γνώμη. Το γιατί, το έχω διατυπώσει σε παλαιότερα θέματα και δεν είναι της στιγμής να το αναλύσω εκ νέου.

Θα ήθελα να ξεκινήσω απ’ το τελευταίο.
Τι πάει να πει «κάτω τα χέρια απ’ τα blogs»; Έχουν κάποιο είδος άτυπου ή θεσμοθετημένου ασύλου; Είναι οι «ιερές αγελάδες» του διαδικτύου;
Έχει καμία σχέση η ενέργεια του «Τρωκτικού» με την ελευθερία του λόγου και την διακίνηση ιδεών;
Και δράττομαι εδώ της ευκαιρίας να κάνω το ρητορικό ερώτημα που αφορά γενικώς τα ιστολόγια: Πως γίνεται αντιληπτή από αρκετούς αυτή η ελευθερία του λόγου; Σαν ασυδοσία του λόγου, συνοδευόμενη πολλές φορές κι από ακατάσχετο υβρεολόγιο; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Αυτή τη φράση την παίρνουμε από μια Κεφαλλονίτικη ιστορία.
Κάποιος παπάς σε ένα χωριουδάκι της Κεφαλλονιάς, αγράμματος, πήγε να λειτουργήσει σ’ένα άλλο χωριό, γιατί ο παπάς του χωριού είχε αρρωστήσει για πολύν καιρό.
Ο παπάς όμως, στο δικό του ευαγγέλιο, μια και ήταν αγράμματος, είχε βάλει δικά του σημάδια κι έτσι κατάφερνε να το λέει.
Εδώ όμως, στο ξένο ευαγγέλιο, δεν υπήρχαν τα σημάδια, γιατί ο παπάς αυτού του χωριού δεν τα είχε ανάγκη, μια και ήταν μορφωμένος.
Άρχισε, λοιπόν, ο καλός μας να λέει το ευαγγέλιο που λέγεται την Κυριακή του Ασώτου.
Τότε κάποιος από το εκκλησίασμα του φώναξε, «Τί μας ψέλνεις εκεί παπά; Αυτό δεν είναι το σημερινό ευαγγέλιο!…».

«Εμ, τι να κάνω;», απάντησε αυτός, που κατάλαβε το λάθος του και προσπάθησε να το «μπαλώσει» όπως όπως.
«Αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο…».

Από τότε έμεινε αυτή η παροιμιώδης φράση, με την οποία εννοούμε ότι κάτι είναι άσχετο με κάτι άλλο, ή ότι κάποιος είναι αναρμόδιος για κάποιο θέμα.

Ήταν ο Τοτός στην 4η Δημοτικού, μέσα στο μάθημα της αριθμητικής.
Κάποια στιγμή η δασκάλα ρωτάει τους μαθητές:
– Αν κάθονται τρία πουλάκια πάνω σε ένα δέντρο και ένας κακός κυνηγός σκοτώσει το ένα, πόσα θα μείνουν πάνω στο δέντρο;

Με, όπως πάντα, υπερβολικό ζήλο σηκώνει το χέρι της η μικρή Ελενίτσα φωνάζοντας:
– Κυρία, κυρία, κυρία!
Δίνει λοιπόν, η δασκάλα, τον λόγο στην Ελενίτσα η οποία με θάρρος απάντα πως θα μείνουν δύο πουλάκια πάνω στο δέντρο.
– Μπράβο, λέει η δασκάλα στην Ελενίτσα, πολύ σωστή σκέψη!

Ο Τοτός όμως, που είχε τσαντιστεί με όλη αυτή την σκηνή επίδειξης γνώσεων της Ελενίτσας, σηκώνει το χέρι του και λέει στην δασκάλα:
– Εγώ κυρία νομίζω πως δεν θα μείνει κανένα πουλάκι πάνω στο δέντρο, αφού και τα υπόλοιπα δύο θα τρομάξουν και θα φύγουν.
Η δασκάλα απαντά:
– Τοτέ, εδώ κάνουμε απλή αριθμητική αλλά μου αρέσει ο τρόπος που σκέπτεσαι.

Κάθεται λοιπόν ο Τοτός για λίγη ώρα σκεπτικός και φανερά προσβεβλημένος, μέχρι που ξανασηκώνει το χέρι του:
– Κυρία, να σας κάνω μία ερώτηση;
– Και βέβαια Τοτέ, απαντά η δασκάλα.

– Κάθονται τρεις γυναίκες σε ένα πάρκο και τρώνε παγωτό χωνάκι. Η πρώτη το γλύφει, η δεύτερη το δαγκώνει και η τρίτη το χώνει όλο βαθιά μέσα στο στόμα.
Ποιά από τις τρεις είναι παντρεμένη;

Μετά απο λίγη σκέψη, απαντά η δασκάλα:
– Υποθέτω αυτή που το χώνει όλο μέσα στο στόμα της.
– Λάθος, απαντάει ο Τοτός, είναι αυτή που φοράει βέρα, αλλά μου αρέσει ο τρόπος που σκέπτεστε!!!