Τα παρακάτω αποσπάσματα, «αλίευσα» στο πολύ καλό ιστολόγιο «Ανούσια Πίστη» και έμεινα αρχικά με ανοιχτό το στόμα. Στην συνέχεια δεν ήξερα αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω.

Αποτελούν αποσπάσματα διαλόγων μεταξύ των δημιουργών της «περίφημης» Ο.Ο.Δ.Ε. (Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Έρευνας), η οποία ως γνωστόν, «ξεσκεπάζει τις νεοπαγανιστικές απάτες».

Οι συζητήσεις αυτές έλαβαν χώρα πριν μερικά χρόνια, σε μια ομάδα χρηστών του Yahoo, με όνομα «Απολογητές», που δεν υπάρχει πλέον, καθώς όπως προαναφέρθηκε, οι χρήστες αυτοί δημιούργησαν κατόπιν την σελίδα της Ο.Ο.Δ.Ε., υπό τις ευλογίες τού Γεώργιου Μεταλληνού.

Ας σημειωθεί εδώ, ότι μέλη αυτής της ομάδας, συγγράφουν και σε θρησκευτικά άρθρα στην ελληνική Βικιπαίδεια, με ότι συνεπάγεται αυτό για την αξιοπιστία των άρθρων θρησκευτικού περιεχομένου, της συγκεκριμένης διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας.

Πως συνδέεται όμως ο Μεταλληνός με τα μέλη της Ο.Ο.Δ.Ε.;
Γίνεται επίκληση του ονόματός του στις μεταξύ τους συζητήσεις και είναι ολοφάνερο ότι γνωρίζονται.
Εξ άλλου, αυτό το επιβεβαιώνει και η επιστολή που φέρεται να έστειλε ο ίδιος ο Μεταλληνός προς αυτούς, με την οποία, αφού τους συγχαίρει, στην συνέχεια τους διαβεβαιώνει ότι «…τα μελετώ με προσοχή (σ.σ.: τα δημοσιεύματα της ΟΟΔΕ), διότι θίγετε καίρια θέματα της σύγχρονης πραγματικότητας, αναιρείτε μυθώδεις αναφορές σ’ αυτά, και κυρίως σε όσα αφορούν την σχέση Χριστιανισμού-Ελληνισμού, και φέρνετε στην επιφάνεια σπουδαία στοιχεία από την ελληνορθόδοξη παράδοσή μας, προβάλλοντας τις πηγές και ερμηνεύοντάς τες με βαθειά γνώση και ορθότητα. Η προσφορά σας, συνεπώς, είναι σημαντική για τον ενδιαφερόμενο να γνωρίσει την αλήθεια στο χώρο της παράδοσης και του πολιτισμού μας…»

Το ερώτημα που προκύπτει εδώ, είναι αν ο Μεταλληνός γνωρίζει τα παρακάτω τραγελαφικά κι αν ναι, πως τα σχολιάζει;

Κι επειδή ίσως κάποιοι διαφωνήσουν με τον όρο «προπαγάνδα», πως αλλιώς ονομάζεται η πρακτική (γκεμπελισμός ίσως;), όταν δεν συμφωνείς με τις θεωρίες και τα παραμύθια της θρησκείας και δη της χριστιανικής, να σε βαφτίζουν αυτόματα και εντελώς αυθαίρετα, «ειδωλολάτρη» και (νεο)«παγανιστή»;

Πάμε στο «ψητό» λοιπόν και θαυμάστε τα νεοχριστιανικά «ήθη» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την περίφημη ελληνοαραβική φιλία και τις παραδοσιακά καλές σχέσεις της Ελλάδας με τα αραβικά κράτη. Μάλιστα, με φόντο τις σφαγές στις οποίες επιδίδονται οι Ισραηλινοί κατά των Παλαιστινίων, ο Γενικός Γραμματέας του Αραβικού Συνδέσμου Amr Mousa, επικαλούμενος αυτή την φιλία, κατά κάποιον τρόπο μας μέμφθηκε, επειδή η Ελλάδα θα γινόταν ενδιάμεσος σταθμός μεταφοράς οπλισμού, από τις ΗΠΑ στο Ισραήλ (κάτι τέτοιο δεν συνέβη).

Η μομφή αυτή όμως, θα είχε ίσως κάποια αξία και βαρύτητα και θα ήταν δικαιολογημένη, αν ο ίδιος ο αραβικός κόσμος έδειχνε έμπρακτα την συμπαράστασή του στους Παλαιστίνιους. Στην πρόσφατη ιστορία όμως, αυτό που έχουμε διδαχτεί, είναι ότι ο αραβικός περιορίζεται στον να τηρεί μια πολιτικά και ουσιαστικά, «ουδέτερη» στάση απέναντι στο δράμα των Παλαιστινίων. Πως λοιπόν οι Άραβες μπορούν κατηγορούν της Ελλάδα για την όποια στάση της, όταν οι ίδιοι είναι ουσιαστικά αμέτοχοι κι ανενεργοί στο όλο θέμα; Οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι, πότε θα συνειδητοποιήσουν, ότι κρατώντας μόνο στα χέρια τους τα νεκρά παιδιά τους και αλλαλάζοντας «Αλλάχ ου άκμπαρ» (ο Θεός είναι μεγάλος), ή κάνοντας κλεφτοπόλεμο, προσφέρουν ελάχιστα στην προσπάθεια της δημιουργίας του πολυπόθητου Παλαιστινιακού κράτους;

Θυμίζουν κάπως τους Εβραίους (τον «εκλεχτό» αυτό λαό), που ενώ τους αφάνιζε ο Χίτλερ, όχι μόνο δεν αντιστάθηκαν (γνωρίζετε κάποιον Εβραίο «ήρωα» μήπως; ο μεγαλύτερος γνωστός «ήρωάς» τους είναι ο …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Αναζητώντας κάποιες πληροφορίες για κάποιο άλλο θέμα, έπεσα τυχαία πάνω στο άρθρο της ελληνικής Βικιπαίδεια που αφορά την κατεχόμενη Κύπρο.
Με έκπληξη, αλλά και λύπη, διαπίστωσα ότι αναφερόμενη στο θέμα αυτό, χρησιμοποιεί ως τίτλο του λήμματος το «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου».
Έναν τίτλο δηλαδή, που επίσημα μόνο το ψευδοκράτος και η Τουρκία χρησιμοποιούν (είναι η μόνη χώρα που το έχει αναγνωρίσει επίσημα).
Φυσικά και στο άρθρο θα πρέπει να αναφερθεί σημειολογικά ο όρος. Υπάρχει όμως κάποια απόσταση απ’ το ένα στο άλλο. Δεν γινόμαστε βασιλικότεροι του βασιλέος στον βωμό ενός υπερβάλλοντα ζήλου να επιδείξουμε αντικειμενικότητα. Άλλο ουδετερότητα κι άλλο η υιοθέτηση ή επίκληση ενός τέτοιου όρου, παγκοσμίως μη αποδεκτού (τουλάχιστον επισήμως).
Σημειώστε εδώ, ότι ακόμη και η «μαμά» αγγλική Βικιπαίδεια αποφεύγει να χρησιμοποιήσει αυτόν τον τίτλο στο αντίστοιχο λήμμα της, το οποίο ονομάζει «Βόρεια Κύπρος» (Northern Cyprus).
Αν διαβάσετε την συζήτηση (συνήθως εκεί υπάρχει όλη η ουσία) του άρθρου αυτού, θα διαπιστώσετε ότι υπάρχουν ενστάσεις κι έχουν γίνει ανάλογες συστάσεις, οι οποίες, ως φαίνεται εκ του αποτελέσματος, δεν γίνονται αποδεκτές απ’ τους συγγραφείς του λήμματος.

Περαστικά μας και πάλι…

Όταν πριν λίγα χρόνια, που ήμουν «στραβάδι» στον χώρο του διαδικτύου, άκουγα κι έβλεπα τον κύριο Βασιλάκο, να μιλάει ως πρόεδρος των Ελλήνων χρηστών του ίντερνετ, δεν πολυέδωσα σημασία, κυρίως λόγω της άγνοιάς μου. Σκέφτηκα (αφελώς ίσως), πως θα υπάρχει κάποιο επίσημο θεσμοθετημένο όργανο (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων), το οποίο συνιστά αυτή την ένωση των χρηστών του διαδικτύου.
Χρόνια αργότερα (βασικά, τους τελευταίους μήνες), έβλεπα σε διάφορες ιστοσελίδες, διάφορα μπανεράκια με σύνηθες μήνυμα «Δεν με εκπροσωπεί καμία ΕΕΧΙ». Και πάλι, για να είμαι ειλικρινής δεν έδωσα σημασία.
Πρόσφατα όμως έπεσα και πάλι πάνω σε κάποια δημοσιεύματα του διαδικτύου, που αφορούν τον κύριο Βασιλάκο και την Ε.Ε.Χ.Ι. (Ένωση Ελλήνων Χρηστών Ίντερνετ). Αποφάσισα (επιτέλους) να τα διαβάσω κι αυτό που κατάφερα, ήταν να νευριάσω στο τέλος.

Δεν θα μπω στην διαδικασία να κάνω ενδελεχή ανάλυση του θέματος, αλλά θα μπω κατευθείαν στο «ψητό» και στα «χτυπητά» σημεία (περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να βρείτε εδώ κι εδώ).

Με λίγα λόγια λοιπόν, η Ε.Ε.Χ.Ι. αποτελεί μια Μ.Κ.Ο. που ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 90 από μερικές δεκάδες πολιτών και λειτούργησε αρχικά σαν παροχέας internet. Πρόκειται δηλαδή για μια καθαρά ιδιωτική πρωτοβουλία. Η δε, ονομασία της είναι νομικά κατοχυρωμένη κι ως εκ τούτου είναι νομότυπη (ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται). Σήμερα η Ε.Ε.Χ.Ι. είναι ουσιαστικά ανενεργή και περιορίζεται σε δευτερευούσης σημασίας δραστηριότητες.

Το θέμα όμως που προκύπτει σήμερα με την Ε.Ε.Χ.Ι. δεν είναι νομικό, αλλά ηθικό.
Ο κύριος Βασιλάκος με όχημα αυτή οργάνωση και την ιδιότητα του προέδρου της, ουσιαστικά μιλάει (σε διάφορες δημόσιες συζητήσεις ή συνεντεύξεις), ούτε λίγο ούτε πολύ, εξ ονόματος όλων των Ελλήνων χρηστών του ίντερνετ (κι εξ ονόματός σου φυσικά αγαπητέ αναγνώστη, που διαβάζεις αυτό το κείμενο), χρησιμοποιώντας τον επίτηδες ασαφή και θολό όρο «εμείς», αποφεύγοντας επιδέξια να αποσαφηνήσει ποιους ακριβώς εννοεί με το «εμείς», αφήνοντας έτσι να πλανάται η ιδέα στον κάθε αδαή (όπως εμένα πριν μερικά χρόνια), ότι όντως αυτός ο κύριος εκπροσωπεί το σύνολο των Ελλήνων χρηστών του διαδικτύου κι όχι τα μέλη (και μόνο αυτά) της οργάνωσής του.
Κι αν το καλοσκεφτεί κανείς, ο κύριος αυτός, καπηλευόμενος την ιδιότητα αυτή που επικαλείται, κάτω απ’ αυτόν τον ασαφή όρο «εμείς», έχει de facto αναγνωρισθεί από τα ΜΜΕ (κι όχι μόνο) ως πραγματικός εκπρόσωπος των Ελλήνων χρηστών του διαδικτύου, αποκομίζοντας φυσικά την προσωπική αναγνωρισιμότητα, με ότι συνεπάγεται αυτή…

Επειδή λοιπόν, το που εντάσσεται ή δεν εντάσσεται ο κάθε ανώνυμος κι επώνυμος χρήστης του διαδικτύου, δεν αποτελεί εργολαβία του κάθε κυρίου Βασιλάκου, αλλά δικαίωμα κι επιλογή που απορρέει από την ανεξάρτητη υπόσταση του καθενός από εμάς, νιώθω την ανάγκη (και υποχρέωση συνάμα) να αναρτήσω κι εγώ ανάλογη σημείωση και διευκρίνιση, πως ο παρών ιστοχώρος δεν εκπροσωπείται από κανέναν αυτόκλητο πρόεδρο Ελλήνων χρηστών του διαδικτύου, όπως κι αν λέγεται αυτός.

Αλλά ακόμη και να είχα την διάθεση και πρόθεση να ενταχτώ στην οργάνωσή του, πως θα μπορούσα να δεχτώ να με εκπροσωπεί κάποιος, που απ’ την μια πλευρά «μάχεται» υπέρ της ανωνυμίας στο διαδίκτυο κι απ’ την άλλη μας κλείνει πονηρά το μάτι, φροντίζοντας να μας υπενθυμίσει-προειδοποιήσει, λέγοντας πάνω-κάτω, «Κοιτάξτε μάγκες, καλές οι θεωρίες περί ανωνυμίας, αλλά να το έχετε υπ’ όψιν, πως κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα δεν ισχύει στην Ελλάδα και η ΔΗΕ του κυρίου Σφακιανάκη, άμα θέλει θα μπουκάρει στο σπίτι σας, στην πρώτη δυσάρεστη μαλακία που θα γράψετε» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ως γνωστόν, σύμφωνα με την επίσημη κρατική τοποθέτηση, μειονότητες στην Ελλάδα δεν υπάρχουν, εκτός από μία: την μουσουλμανική.

Πάντως άλλες μειονότητες –εθνοτικές, γλωσσικές, θρησκευτικές– δεν υπάρχουν: ούτε Εβραίοι, ούτε Ρομά, ούτε Βλάχοι, ούτε Αρβανίτες, ούτε Καθολικοί, Προτεστάντες ή Χιλιαστές.

Αλλά εκείνη η μειονότητα που ΔΕΝ υπάρχει ακόμα περισσότερο, είναι η ακατονόμαστη (ψιθυριστά…): μακεδονική, σλαβο-μακεδονική, ή σλαβόφωνη.

Κι όμως…
Το ελληνικό κράτος, που επί δεκαετίες αρνείται την ύπαρξη αυτής της μειονότητας, είχε τυπώσει το 1925 ένα αναγνωστικό στην (ανύπαρκτη) γλώσσα της, για να την διδάσκει στα σλαβόφωνα παιδιά της Βόρειας Ελλάδας.
Ήταν μία φωτεινή στιγμή, η συμμόρφωση προς τα άρθρα 7, 8 και 9 της «Συνθήκης των Σεβρών» που υπογράφτηκε το 1920 με την εποπτεία της «Κοινωνίας των Εθνών» (προδρόμου του ΟΗΕ).
Ειδικά το άρθρο 9 γράφει: «Σχετικά με την εκπαίδευση, η ελληνική κυβέρνηση στις πόλεις και περιοχές που κατοικεί μεγάλος αριθμός πολιτών οι οποίοι δεν ομιλούν την ελληνική, θα τους παραχωρήσει τις κατάλληλες διευκολύνσεις, ώστε να μπορούν τα παιδιά αυτών των Ελλήνων πολιτών στα δημοτικά σχολεία να μαθαίνουν την μητρική τους γλώσσα».

Το βιβλίο αυτό ήταν το Αμπετσένταρ (Abecedar/Абецедар), ένα αναγνωστικό -ο Θεός να το κάνει- προχειρογραμμένο, με ανύπαρκτο φιλολογικό και γραμματικό υπόβαθρο, το οποίο υπήρξε προϊόν συμφωνίας μεταξύ δυο κρατών, της Ελλάδας και της Βουλγαρίας.

Ποιες ήταν όμως οι συνθήκες, κάτω απ’ τις οποίες δημιουργήθηκε αυτό το αναγνωστικό; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »