Το 1862 εμφανίστηκε μια ομάδα πολιτών που ονομάστηκαν «τραμπούκοι».
Καθαρό δημιούργημα των πολιτικάντηδων αυτοί οι περιθωριακοί τύποι ήταν πολύ χρήσιμοι κατά τον προεκλογικό αγώνα διαφόρων υποψηφίων.
Σε περίπτωση που ο πολιτικός, που τους είχε κάτω από την προστασία του, ερχόταν στην εξουσία, οι τραμπούκοι αναλάμβαναν σπουδαίες δουλειές. Ασκούσαν εκβιασμούς,απειλές και τρομοκρατία σε βάρος των πολιτικών αντιπάλων. Επειδή τα καφενεία στου Ψυρρή έσφυζαν από αυτούς τους περιθωριακούς τύπους, οι πολιτικοί άρχοντες αναζητούσαν ανάμεσά τους τους συνεργάτες που θα τους στήριζαν στις δημόσιες συγκεντρώσεις.
Έτσι, από αυτούς, όσοι προσλαμβάνονταν εκτός από την χρηματική αμοιβή που εισέπρατταν, απολάμβαναν δωρεάν τον καφέ (κερασμένο από τον πολιτικό άρχοντα) αλλά και τα πούρα της γνωστής τότε Κουβανέζικης εταιρίας απο την Αβάνα «Trabucos», που μοίραζαν οι πολιτικοί άρχοντες προκειμένου να κερδίσουν την υποστήριξη εκείνων των περιθωριακών που είχαν βροντερή φωνή (καλή ώρα όπως βλέπουμε στα τηλεοπτικά παράθυρα).
Απ’ αυτή τη συνήθεια, έμεινε και ο χαρακτηρισμός «τραμπούκος».

Φυσικά, μόλις τελείωναν οι εκλογές, αυτοί οι μόρτηδες ή κουτσαβάκηδες ή τραμπούκοι, εάν ο «προστάτης πολιτικός» δεν κατάφερνε να εκλεγεί, επανέρχονταν στην πρότερη κατάστασή τους, δηλαδή εκείνη της ανεργίας και της καθημερινής απόλαυσης του καφέ στα καφενεδάκια του Ψυρρή.

Αφού είχαν προηγηθεί αλλεπάλληλοι κλυδωνισμοί λόγω οικονομικών σκανδάλων (βλ.το 1867 το ριφιφί στο Κεντρικό Ταμείο του Κράτους που βρισκόταν στην οδό Σταδίου από μια πενταμελή σπείρα ευϋπόληπτων πολιτών), εν μέσω έντονων πολιτικών αναταραχών που μάστιζαν την Αθήνα και με 2 κόμματα να αντιπαρατίθενται μέχρι τελικής πτώσεως, η εγκληματικότητα τελικά πατάχθηκε από τον Μπαϊρακτάρη, ο οποίος έμεινε ξακουστός για το έργο του.

Πηγή: sxeseis.gr

Τις διαβάζω εδώ και λίγες μέρες. Άρχισαν από 1-2 ιστολόγια κι αρχίζουν σιγά σιγά να αναπαράγονται σε όλο και περισσότερα.
Μιλάω για τις αναφορές που γίνονται σε διάφορες «προφητείες» του γέροντα Παΐσιου και μιλούν για αφανισμό των Τούρκων, ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης και διάφορα άλλα…ανεδαφικά και ουτοπικά.

Επειδή δεν θέλω να αναφερθώ συγκεκριμένα σε κανένα ιστολόγιο, καθώς δεν έχω σκοπό να θίξω κανέναν, κι επειδή τα περισσότερα απ’ αυτά τα εκτιμώ, νιώθω την ανάγκη να κάνω μια έκκληση:
Παιδιά, και ειδικά εσείς που ασχολείστε επί τα πλείστα με εθνικά θέματα, μην το ευτελίζετε το θέμα και μην καταφεύγετε σε αστεία επιχειρήματα κάποιων εμπόρων της ιστορίας (ονόματα δε λέμε, ο νοών νοείτω).

Ο γέρων Παΐσιος, όντως μπορεί να ήταν ένας χαμηλών τόνων, ενάρετος και τίμιος ιερωμένος που αφιέρωσε τη ζωή του σ’ αυτό που βαθιά πίστευε, αλλά πάνω απ’ όλα ήταν ένας ακόμα θρησκόληπτος μοναχός (αρκεί μόνο να διαβάσει κάποιος τα περί 666 των ταυτοτήτων, την «σατανική» ενωμένη Ευρώπη κλπ).

Ο ίδιος άλλωστε, αρνιόταν ότι έχει κάνει τέτοιες «προφητείες» και στενοχωριόταν που κάποιοι παραποίησαν ή παρερμήνευσαν σκόπιμα τα λεγόμενά του για ιδιοτελείς σκοπούς, εκμεταλλευόμενοι την ανυπόστατη φήμη περί «προφητικού χαρίσματος» του Παΐσιου.

Και για να κλείσω μ’ ένα ρητορικό ερώτημα, πως είναι δυνατόν να τιμώρησε ο Θεός αυτόν τον ενάρετο άνθρωπο, που αφιέρωσε όλη του τη ζωή και το είναι του σ’ Αυτόν, στέλνοντάς του τον καρκίνο; και πολύ περισσότερο, πως απέτυχε να τον προφητεύσει;
Και μην πει κανείς ότι το έκανε ο Θεός για να «δοκιμάσει την πίστη του», γιατί μ’ αυτό το σκεπτικό, σ’ όλη του τη ζωή ο Παΐσιος «δοκιμαζόταν», καθώς υπέφερε από διάφορες βαρύτατες ασθένειες. Πολύ επιφυλακτικός δεν είναι τότε ο Θεός; Κι αν κρατούσε «πισινή» μ’ αυτόν τον, καθ’ ομολογουμένως ενάρετο και ευσεβή Παΐσιο, τότε με τους υπόλοιπους τι θα πρέπει να κάνει (και ειδικά της Εκκλησίας);

Γι’ αυτό σας λέω φίλοι μου, να είστε λίγο πιο εγκρατείς και μην υιοθετείτε και αναπαράγετε αβίαστα τέτοιες «στρακαστρούκες», με τις οποίες το μόνο που καταφέρνετε είναι να χάνετε σε αξιοπιστία (ειδικά τα ενημερωτικά και πατριωτικά blogs).
Η αξιοπιστία και ο σεβασμός, δύσκολα κερδίζονται κι εύκολα χάνονται.

Φιλικά και συγνώμη αν ένιωσαν κάποιοι ότι τους «φωτογραφίζω».
Τα κίνητρα είναι πραγματικά ανιδιοτελή.

Η Ρω ή Ρώγη ή Ροπή, όπως την αναφέρουν διάφοροι χάρτες ή παλιά βιβλία, βρίσκεται 4 μίλια δυτικά από το Καστελλόριζο και σε απόσταση 12 μιλίων από τις τoυρκικές ακτές.
Είναι το πρώτο νησάκι που βλέπει ο επισκέπτης από το πλοίο λίγο πριν φτάσει στο νησί προερχόμενος από τη Ρόδο, με την ελληνική σημαία να ανεμίζει και το Κάστρο να δεσπόζει στη μέση και ψηλά, σαν μάρτυρας μιας μακράς Ιστορίας πολυκύμαντης αλλά όχι ξεχασμένης.

Όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν το Καστελλόριζο, την ονόμασαν «Καρά αντά», από το μελανωπό χρώμα των βουνών της.
Η ονομασία «Άι Γιώργης» δόθηκε από το μικρό εκκλησάκι με τη λιτή αιγαιοπελαγίτικη, μοναστηριακού ρυθμού, αρχιτεκτονική που μέχρι σήμερα σώζεται ιερό και αμόλυντο στο μικρό και πεταλοειδές λιμανάκι της Ρω.
Κοντά του υπάρχει μια μικρή αγροτική έκταση, που καλλιεργεί ο εκάστοτε διαμένων κτηνοτρόφος.
Η Pω ανήκει «κατά κυριότητα» στο Δήμο Μεγίστης, ο οποίος κάθε τέσσερα χρόνια την εκμισθώνει σε κτηνοτρόφο κάτοικο Καστελλορίζου με τη διαδικασία πλειοδοτικού διαγωνισμού.

Σ΄ αυτό το άγονο νησί, έζησε μια Ελληνίδα νησιώτισσα. Η Δέσποινα Αχλαδιώτη …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Είναι εκπληκτικό, πώς μέσα σε λίγα χρόνια μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους η Εκκλησία κατόρθωσε να πείσει για τον δικό της πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιδέα του έθνους και να τον επιβάλει στη διδασκαλία της ιστορίας στην εκπαίδευση. Ταυτίστηκε μάλιστα τόσο με την ιδέα αυτή ώστε να κατακεραυνώνει όσους της αμφισβητούσαν την πρωτοκαθεδρία στους εθνικούς αγώνες. Βέβαια αυτός ο εναγκαλισμός Ορθοδοξίας και εθνικισμού μετά από τον 19ο αι. και εξής συνέβη με όλες τις βαλκανικές χώρες, και δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να απορούμε. Αν η Εκκλησία δεν είχε την τεχνογνωσία της προσαρμογής σε διαδοχικές εξουσίες και καταστάσεις, δεν θα είχε επιβιώσει επί δύο χιλιετίες. Και από την άποψη ενός θεσμού με δισχιλιετή ιστορία, ένα κράτος όπως το ελληνικό, που δεν συμπλήρωσε ακόμη ούτε 200 χρόνια ύπαρξης, δεν είναι παρά επεισόδιο στη ζωή του».
Αντώνης Λιάκος, καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Είναι πραγματικά παράξενος αυτός ο σφιχτός εναγκαλισμός Εκκλησίας και εθνικισμού, όπου η μία πλευρά υποστηρίζει και τροφοδοτεί την άλλη. Παράξενος, γιατί η ιστορία διδάσκει πως στα καθ’ ημάς τουλάχιστον η Εκκλησία όχι μόνο δεν «συμπλήρωσε» τον ελληνισμό, όχι μόνο δεν βοήθησε στην εθνική αφύπνιση και απελευθέρωση του ελληνικού λαού από την τυρρανία του σουλτάνου, αλλά και πολέμησε με όλες της τις δυνάμεις αυτή την αφύπνιση και απελευθέρωση, και, μετά τη δημιουργία ελληνικού κράτους, καπηλεύτηκε πρόστυχα τους αγώνες του ελληνικού λαού …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Μπαίνει μια κυρία σ’ ένα σούπερ μάρκετ και ζητάει… μισό πεπόνι!
-Κυρία μου, της λέει ο υπάλληλος, δεν μπορώ να σας δώσω μισό πεπόνι. Το άλλο μισό πεπόνι τι θα το κάνω;
-Όχι, επιμένει αυτή, θέλω μισό πεπόνι!
-Μα δεν γίνεται αυτό, απαντά και πάλι ο υπάλληλος.
-Γίνεται, πώς δεν γίνεται! Να με πας αμέσως στον διευθυντή σου. Θέλω να του μιλήσω.

Μπαίνει ο υπάλληλος φουριόζος στο γραφείο του διευθυντή και αρχίζει:
-Κύριε διευθυντά είναι μια καριόλα έξω και μου ζητάει μισό πεπόνι…
Πριν όμως προλάβει να τελειώσει τη φράση του βλέπει με την άκρη του ματιού του την κυρία ακριβώς από πίσω του, οπότε συνεχίζει:
-….και είναι η εξαιρετική πελάτισσά μας από δω, που θέλει να αγοράσει το άλλο μισό!
Σώζεται η κατάσταση, παίρνει η κυρία το μισό πεπόνι της και αμέσως μετά ο διευθυντής καλεί τον υπάλληλο στο γραφείο του.
-Παιδί μου, σε θαύμασα προηγουμένως. Τι ικανότητα, πόσο ετοιμόλογος ήσουν! Μπράβο, μπράβο! Πες μου σε ποιο υποκατάστημα θέλεις να σε πάω ως υποδιευθυντή; Αποφάσισα να σου δώσω προαγωγή… Απλά πες μου που θες να πας.
-Δεν ξέρω κύριε διευθυντά, όπου θέλετε εσείς!
-Μα πες μου, που σου αρέσει;
-Όπου να’ ναι, δεν έχω πρόβλημα!
-Καλά λοιπόν, θα πας στο Αιγάλεω!
-Στο Αιγάλεω;
-Ναι, στο Αιγάλεω!
-Ε, όχι να πάω και στο Αιγάλεω!
-Γιατί, τι έχει το Αιγάλεω;
-Ελάτε τώρα! Το Αιγάλεω, ποδοσφαιριστές βγάζει, και πουτάνες!
-Μα τι λες παιδί μου! Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ είναι από το Αιγάλεω!
-Σοβαρά;… Εεε…και σε ποια ομάδα παίζει;