«Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος» ή «Έγινε του Κουτρούλη το πανηγύρι» λέμε οι νεότεροι Έλληνες όταν πρόκειται για θορυβώδη συνάθροιση ή μεγάλη ακαταστασία. Ποιος είναι όμως αυτός ο Κουτρούλης και γιατί ο γάμος του να γίνει παροιμιώδης;

Ο καβαλλάριος (ιππότης) Ιωάννης ο Κουτρούλης, που πιθανώς ζούσε στη Μεθώνη, συγκατοίκησε με γυναίκα που είχε φύγει από το συζυγικό σπίτι μετά από σκάνδαλο, όπως φαίνεται. Η μη νόμιμη αυτή συγκατοίκηση τράβηξε την προσοχή της εκκλησίας, η οποία αφόρισε τη γυναίκα.
Πέρασαν εν τω μεταξύ δεκαεφτά χρόνια, και ο Κουτρούλης, μη εννοώντας να απομακρυνθεί από τη γυναίκα, πάντοτε προσπαθούσε να του επιτραπεί να την παντρευτεί νόμιμα. Πόσο μεγάλο θα ήταν το σκάνδαλο, και επομένως πόσο γνωστό στη μικρή κοινωνία της Μεθώνης, ο καθένας το φαντάζεται.

Ο νόμιμος και πρώτος σύζυγος που αντιδρούσε, για δεκαεφτά χρόνια βασάνιζε τον Κουτρούλη.
Τα πράγματα όμως μεταβλήθηκαν το Μάιο του 1394. Ο Πατριάρχης Αντώνιος ο Δ’, στον οποίο η αφορισθείσα παρουσίασε διαζύγιο που είχε γίνει επί του εν τω μεταξύ αποθανόντος επισκόπου Μεθώνης Καλογεννήτου, με το οποίο ο γάμος θεωρούνταν νομίμως διαλελυμένος, αναγνώρισε το δίκιο της και με γράμματά του και προς τον μητροπολίτη Μονεμβασίας και τον επίσκοπο Μεθώνης επίτρεψε την με τις ευχές της εκκλησίας τέλεση του γάμου, εάν όμως αποδεικνυόταν ότι ο Κουτρούλης δεν είχε καμιά ιδιαίτερη σχέση με τη γυναίκα, με την οποία συγκατοικούσε, για όσο αυτή ζούσε με τον πρώτο σύζυγό της.

Τι αποδείχτηκε δεν ξέρουμε· φαίνεται όμως ότι η ανάκριση των ιεραρχών …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Τη θυμόσασθε τη ρήση του Σοπενχάουερ;
«Γιατί οι θρησκείες μοιάζουν με κωλοφωτιές;»

«Μοιάζουν με κωλοφωτιές γιατί λάμπουν μόνο στο σκοτάδι», είχε πει ο μεγάλος φιλόσοφος πριν από δυόμισι αιώνες!

Να είναι συμβολικό, άραγε, όπως αποφαίνονται οι επιστήμονες σήμερα, που οι πυγολαμπίδες δηλητηριάζουν και παράλληλα, τώρα τελευταία, τείνουν να εξαφανιστούν;…

Ας παίξουμε λοιπόν τώρα ένα παιχνίδι με ερωτήσεις «κρίσεως».
Χωρίς περιστροφές απαντήστε με ένα ΝΑΙ ή ΟΧΙ:
Α) Έχετε αυνανιστεί έστω και μια φορά στη ζωή σας;
Β) Θα το κάνατε ποτέ, αν ξέρατε ότι σας βλέπει η μάνα σας;
Μόνο τέσσερις δυνατές απαντήσεις υπάρχουν:
1. ΝΑΙ – ΟΧΙ
2. ΝΑΙ – ΝΑΙ
3. ΟΧΙ – ΝΑΙ
4. ΟΧΙ – ΟΧΙ

Θα αντιλαμβάνεστε βέβαια ότι μόνο η 1η απάντηση ευσταθεί, γιατί ένα φυσιολογικό άτομο δεν μπορεί να δώσει διαφορετική απάντηση. Η 2η και η 3η κρίνονται εξαιρετικά απίθανες απαντήσεις για προφανείς λόγους και η 4η πάλι απίθανη για διαφορετικούς λόγους που κάθε φυσιολογικός άνθρωπος αντιλαμβάνεται!

Το παιχνίδι όμως δεν τελειώνει εδώ!
Πρέπει να δώσετε ακόμα μια απάντηση, όμως τώρα απαιτείται ειλικρίνεια και κυρίως απ’ αυτούς που πιστεύουν στον Θεό: Αν δεν μπορείτε να αυνανιστείτε, γνωρίζοντας ότι σας βλέπει η μάνα σας, πώς μπορείτε να το κάνετε γνωρίζοντας ότι σας βλέπει ο Θεός;

Το ερώτημα βέβαια είναι ρητορικό. Εσείς όμως, μπορείτε, προσωπικά, να δώσετε την απάντηση στον εαυτό σας;

Κατά καιρούς πολλά έχουν λεχθεί για τον αυνανισμό. Από αστεία, όπως …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Σε ένα πρόσφατο ταξίδι που έκανα στην Αγγλία, προς μεγάλη μου έκπληξη, είδα να κυματίζει από ένα κτίριο μέσα στο κεντρικό Λονδίνο (Russell Square) το πανί που βλέπετε στη φωτογραφία.
Αφού μου πήρε κάνα 5λεπτο να ξεπεράσω το σοκ της στιγμής και να φωτογραφίσω το τι έβλεπα, πλησίασα να διαβάσω τι έγραφε στην πόρτα.
Η πινακίδα μπροστά έγραφε “Turkish Republic of Northen Cyprus Ltd”.

Έμαθα ότι ίδρυσαν αυτή την εταιρία, έτσι ώστε να μπορούν να συμμετέχουν νόμιμα σε διάφορες εκδηλώσεις και να μπορούν να προωθούν τα κατεχόμενα για τουρισμό και ουσιαστικά για αναγνώριση.

Η παρακείμενη αφίσα (την οποία έστειλε ένας φίλος και τον ευχαριστώ), είναι αναρτημένη σε πολυσύχναστο σταθμό του υπόγειου (Hammersmith) και δείχνει πόσο καλή είναι η δουλειά και η προπαγάνδα που κάνουν.
Το ερώτημα είναι εμφανές.
Τι στα σκατά κάνουν οι δικοί μας εκεί πέρα; Για πιο λόγο έχουμε πρεσβείες και ξέρω γω τι άλλο;

Αλλά ξέχασα. Εμείς είμαστε πάντα τα μικρά άσπρα αρνάκια που πρέπει να είμαστε φρόνιμα γιατί θα κακοφανίσουμε τα “αδέλφια” των πολιτικών μας ηγετών.
Φτάσαμε σε σημείο να λέμε στους ξένους ότι είμαστε από Κύπρο και, με καμιά υπερβολή, να μας περνάνε για Τούρκους.

Σαν πρώτης διαλογής πολίτες έρχονται από τα σπίτια που πήραν μετά την εισβολή, με τα αυτοκίνητα που αγόρασαν αφού πούλησαν τις περιουσίες των προσφύγων, να απαιτούν προτεραιότητα στις διάφορες κρατικές υπηρεσίες, να κάνουν ό,τι θέλουν μέσα στους δρόμους πάντα με τις ευλογίες των τουρκόφιλων πολιτικών μας (ουδενός εξαιρουμένου).
Ο φορολογούμενος Ελληνοκύπριος πολίτης περνάει πάντα σε δεύτερη μοίρα, για χάρη της “αδελφοποίησης”.

Πηγή: cosgr.wordpress.com

Σε προηγούμενο θέμα, σχετικό με τα ΜΜΕ και την προπαγάνδα τους, έγραψα ότι Έλληνες έχουν ασθενή μνήμη.
Παρατηρώ το τελευταίο διάστημα, να γίνεται ένα απίστευτο «αβαντάρισμα» και διαφήμιση, από αρκετά ελληνικά ιστολόγια, σε δυο δημοσιογράφους, που την δεκαετία του 80, είχαν αφήσει εποχή με την «αντικειμενικότητα» και την «αμεροληψία» τους, εργαζόμενοι στην κρατική ΕΡΤ.
Μιλάω για τους Μάκη Γιομπαζολιά και Σπύρο Χατζάρα.
Ρε παιδιά, εντάξει είπαμε… Δημοκρατία έχουμε, κανένας δεν φιμώνεται, αλλά το να παρουσιάζονται ως «βαρυσήμαντες» κάποιες δημοσιεύσεις και «άρθρα» τους και να αναδημοσιεύονται σαν μανιτάρια (πολλοί αναδημοσιεύουν καθαρά μηχανικά), είναι και κάπως τραγελαφικό.
Πιτσιρικάς ήμουν, όταν έβλεπα στην ΕΡΤ τον Γιομπαζολιά να αφαιρεί ΣΤΗΝ ΨΥΧΡΑ ΚΑΙ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΑ τον λόγο από κάποιον συνδικαλιστή της ΟΛΜΕ (του ΚΚΕ ήταν, αλλά δεν θυμάμαι όνομα), σε κάποια τηλεοπτική συζήτηση για την Παιδεία, όταν είχε αρχίσει πολύ «ενοχλητικός» μ’ αυτά που έλεγε για την κυβέρνηση (του Ανδρέα Παπανδρέου).
Λίγο μεγαλύτερος ήμουν, όταν ο Χατζάρας είχε γίνει στην ουσία, γραφείο Τύπου του μετά-Χέρφιλντ Ανδρέα Παπανδρέου και «κατσάδιαζε» μέσα από το δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ, εφημερίδα (τον Ελεύθερο Τύπο συγκεκριμένα), που τόλμησε να γράψει κάτι, που κατά τον «αντικειμενικό» δημοσιογράφο Χατζάρα, ήταν ανακριβές. Θυμάμαι αυτολεξεί την φράση που εκστόμισε (με ύφος φανερά υποτιμητικό): «Δημοσιογραφία, δεν είναι ασφαλώς η παραποίηση της αλήθειας».
Και προσέξτε, δεν μιλάμε για τα ιδιωτικά ΜΜΕ του σήμερα, που κάτι τέτοιο ακούγεται φυσικό.
Μιλάμε για δεκαετία 80 και κρατική τηλεόραση, που πέραν του γεγονότος ότι πάντα ήταν και κυβερνητική τηλεόραση, υποτίθεται όμως ότι υπήρχαν και κάποια όρια όσον αφορά τις προσωπικές πολιτικές θέσεις του εκάστοτε δημοσιογράφου, που σίγουρα δεν ήταν αποδεκτό και ηθικοπολιτικά επιτρεπτό να χρησιμοποιεί το κρατικό «γυαλί» για να δηλώσει την πολιτική του προτίμηση και συμπάθεια.
Τώρα αν λάβει υπ’ όψιν του κι αυτό εδώ (κοιτάξτε τον αριθμό 486), τι άλλο να πει κανείς;

Μήπως τους θυμηθήκατε κάποιοι τώρα;