Θυμάστε το παλιό σχολικό τραγουδάκι;

«Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι;
Μην είναι τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά;».

Τι είναι στ’ αλήθεια λοιπόν η πατρίδα μας;

Μήπως είναι η χώρα που περήφανα κατάργησε την βασιλεία αλλά απέκτησε τρεις δυναστείες που την διοικούν τα τελευταία 40 χρόνια ενώ οι περισσότεροι πολιτικοί της δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους ως γνήσιοι αριστοκράτες;

Μήπως είναι η χώρα που ποτέ κανένας υπουργός οικονομικών δεν είχε την στοιχειώδη νοημοσύνη να καταλάβει ότι χωρίς ανάπτυξη η οικονομία θα καταρρεύσει;

Μήπως είναι η χώρα που της χαριστήκαν δισεκατομμύρια από την Ευρώπη για να αναπτυχθεί αλλά τα γύρισε πίσω γιατί ελάχιστοι μπορούσαν να δώσουν τις μίζες που απαιτούσαν οι παρατρεχάμενοι των υπουργών για να τους επιτρέψουν την αίτηση σε μια επιδότηση;

Μήπως είναι η χώρα που ο πολίτης πάει φυλακή γιατί χρωστάει 1.000 ευρώ ενώ ο υπουργός μπορεί να κλέβει δεκάδες εκατομμύρια και να μην τον ακουμπήσει ποτέ κανένας τον προστατεύει ο νόμος;

Μήπως είναι η χώρα που ο υπάλληλος θα πληρώνει πάντα όλα τα σπασμένα ενώ οι “κατέχοντες” θα καλύπτονται πίσω από λογιστικές αλχημείες αποδίδοντας ψίχουλα στην εφορία;

Μήπως είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο και τους περισσότερους εφοπλιστές αλλά με τα πλοία της να έχουν άλλες σημαίες ώστε οι εφοπλιστές της να μην πληρώνουν φόρους εδώ;

Μήπως είναι η χώρα που οι επιχειρηματίες πρώτα ψαλιδίζουν μισθούς και μετά παραπονιούνται ότι το . .. “αγοραστικό κοινό” δεν έχει την δυνατότητα να προμηθευτεί τις υπηρεσίες και προϊόντα τους;

Μήπως είναι η χώρα που η πιο επιτυχημένη της επιχείρηση είναι μια κρατική εταιρία τζόγου που εκμεταλλεύεται επί χρόνια την αγάπη του Έλληνα για το ποδόσφαιρο και την ελπίδα για εύκολα κέρδη;

Μήπως είναι η χώρα που οι πολίτες της είχαν φάει επί χρόνια το κουτόχορτο ότι ζουν στο πιο όμορφο μέρος του κόσμου ώστε να μην ζητάνε τίποτα ενώ αυτοί που πλάσαραν το κουτόχορτο έχτιζαν βίλες στην Ελβετία;

Τώρα θέλουν να μας πείσουν ότι για όλα φταίμε εμείς που δεν “δουλεύαμε” αρκετά.

Τώρα θέλουν να μας πείσουν ότι για όλα φταίμε εμείς που “αποδεχτήκαμε” ένα διεφθαρμένο σύστημα που μας επιβλήθηκε και δεν “αντισταθήκαμε” στη κατάσταση που οι ίδιοι είχαν μελετημένα δημιουργήσει.

Τώρα μας θεωρούν όλους φοροφυγάδες και ανακοινώνουν πως θα μας αδειάσουν τις ήδη άδειες τσέπες μας.

Τώρα θα βάλουν παντού φρουτάκια και κουλοχέρηδες για να αρπάξουν όσα δεν προλάβει η εφορία.

Τώρα θα ανοίξουν επίσημα καζίνο στο Internet ώστε να αποτελειώσουν τον απελπισμένο που δεν θέλει να βγει από το σπίτι.

Ανάπτυξη; Σχέδιο; Άγνωστες λέξεις. Εσείς πολίτες φταίτε για όλα και εσείς θα την πληρώσετε. Και αν φταίνε λιγουλάκι και κάποιοι πολιτικοί θα υποστούν πολιτικές συνέπειες.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ. Θα την πληρώσουμε για ακόμα μια φορά ακριβά ώστε να έχουμε την τιμή να ακούμε τους πολιτικούς άρχοντες πρώτα να μαλώνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα και μετά να μας υπενθυμίζουν τις ευθύνες μας και την ανάγκη να προσφέρουμε ότι μπορούμε αυτή τη δύσκολη ώρα, πριν πάνε να χαλαρώσουν στα “φτωχικά” τους σπιτάκια πίνοντας το φθηνό ουισκάκι τους.

Γ.Μ.

Πηγή: antinews.gr

Όσοι παρακολουθείτε την επικαιρότητα, λογικά θα έχουν υποπέσει στην αντίληψή σας οι «αγωνιστικές» ενέργειες των στελεχών του ΠΑΜΕ, τα οποία τα έχουν βάλει τον τελευταίο καιρό με τα κρουαζερόπλοια (και όχι μόνο), δυσχεραίνοντας (ή και απαγορεύοντας) την αποβίβαση/επιβίβαση των επιβατών-τουριστών, τους οποίους περιμένουν πως και πως οι κατά τόπους καταστηματάρχες κι όσοι έχουν σχέση με τον τουρισμό και ζουν κι απ’ αυτόν, ή και αποκλειστικά απ’ αυτόν.

Τα καλόπαιδα του ΠΑΜΕ, τα φτύνει όλος ο κόσμος γι’ αυτή την δυσφήμηση που έχει καταφέρει κατά του ελληνικού τουρισμού (με την ανοχή του κράτους βεβαίως) κι αυτοί νομίζουν ότι ψιχαλίζει. Κόσμος χάνει το ψωμί του, επειδή οι «αγωνιστές» του ΠΑΜΕ απαιτούν ετσιθελικά προσλήψεις Ελλήνων εργατών σε ξένα πλοία. Για να είμαι ειλικρινής, δεν γνωρίζω πόση βάση έχουν οι απαιτήσεις τους. Θα δεχτώ όμως, χάριν ευκολίας της συζήτησης, ότι το δίκιο είναι με το μέρος τους.

Αλλά ρε μάγκες, εδώ το κλίμα είναι στραβό, να το τρώει και γάιδαρος από πάνω; Με ποιο δικαίωμα, στερείτε με τις «ταρζανιές» σας το μεροκάματο χιλιάδων ανθρώπων που ζουν απ’ τον τουρισμό, χάριν μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων, ακόμη κι αν, όπως προανέφερα, μπορεί τα αιτήματά σας να είναι δίκαια; Γιατί δεν γίνεστε ρεαλιστές; Το θέμα τη σήμερον ημέρα είναι οι προσλήψεις, ή οι απολύσεις; Γιατί δεν είστε τόσο «μαχητικοί» σ’ αυτή την περίπτωση;

Τσαμπουκαλεύεστε τους τουρίστες και τις εταιρείες που τους φέρνουν στην Ελλάδα για ν’ αφήσουν τα λεφτουδάκια τους, να κινηθεί λίγο η έρμη η αγορά και κλείνετε τα μάτια στο φαινόμενο των εισαγόμενων «μαθητών» των 300 ευρώ στις ξενοδοχειακές μονάδες, που έχουν στείλει στο σπίτι τους έναν σωρό Έλληνες εποχιακούς εργαζόμενους κι έχουν πετσοκόψει το εισόδημα όσων «τυχερών» εξακολουθούν να εργάζονται …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Όπως ίσως είναι γνωστό, με πρωτοβουλία και προσπάθειες του οικουμενικού πατριάρχη Βαρθολομαίου, μετά από συμφωνία με την τουρκική κυβέρνηση, εξασφαλίστηκε το δικαίωμα απόκτησης της τουρκικής υπηκοότητας από τους Κρήτες ιεράρχες, έτσι ώστε να έχουν δικαίωμα διεκδίκησης του πατριαρχικού θρόνου (η Εκκλησία της Κρήτης υπάγεται απ’ ευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο).

Η -αναμενόμενη- καταφατική απάντηση των Κρητών παπάδων (κάποιοι εκ των Δωδεκανήσιων, που υπάγονται κι αυτοί στο Φανάρι κι επομένως αφορά κι αυτούς η «ευνοϊκή» συμφωνία, φαίνεται να «κώλωσαν»), δικαιολόγησε με τον καλύτερο τρόπο τον όρο «τουρκόπαπας» που έχει αποδοθεί στους «ποιμένες» (με πρώτους πρώτους, τους πατριάρχες και τους μητροπολίτες) που έδρασαν στα όρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εβρισκόμενοι σε απόλυτη σύμπνοια με τον εκάστοτε σουλτάνο, καταπιέζοντας από κοινού τους υπόδουλους ραγιάδες (οι προνομιούχοι παπάδες βεβαίως, δεν λογίζονται ως υπόδουλοι, γιατί πολύ απλά, ουσιαστικά δεν ήταν).

Τα συναισθήματα ποικίλα. Οι ευσεβείς χριστιανοί και πατριώτες, που γνωρίζουν δυο δράμια ιστορίας, αναρωτιούνται: «Μα είναι δυνατόν; Οι Τούρκοι μας ξεκλήρισαν και οι παπάδες μας οικειοθελώς να γίνονται “Τούρκοι”;». Απ’ την άλλη όμως, όσοι γνωρίζουν κάτι παραπάνω από δυο δράμια ιστορίας, ούτε απορούν, ούτε εξίστανται. Μπορούν να διαχωρίσουν τις έννοιες «Έθνος» και «Εκκλησία», που η τελευταία έχει καταβάλει «φιλότιμες» προσπάθειες να τις καταστήσει ταυτόσημες, ενίοτε παραχαράσσοντας την ίδια την ιστορία (την πραγματική ιστορία), που την έχει κατατάξει στις μαύρες σελίδες της.

Για τους απορούντες, ας ξεκαθαριστεί -για μια ακόμη φορά- πως Εκκλησία και -ελληνικό- έθνος, ουδεμία σχέση έχουν (ή μάλλον έχουν: Θύτη και θύματος…). Ουδέποτε οι Εκκλησία και οι παπάδες έβαλαν το έθνος, πάνω από την Ορθοδοξία και «του Χριστού την πίστη την αγία», καθώς και τα συμφέροντά της. Ως γνήσιοι χαμαιλέοντες, προσαρμόζονταν άνετα, στις συνθήκες που θεωρούσαν καλύτερες και ευδόκιμες. Και μιας κι αναφερόμαστε στους Κρήτες ιεράρχες, ας (ξανα)θυμηθούμε τον «πατριωτικό» τους ρόλο στον ξεσηκωμό των Κρητικών, κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, όταν γύριζαν την Κρήτη και έκαναν ότι μπορούσαν για να κάμψουν το ηθικό των επαναστατών, με κεντρικό σύνθημα: «Χριστιανοί! Ρίψατε το όπλα!».

Αφού λοιπόν, οι Κρήτες ιεράρχες θέλουν να συνεχίσουν την τουρκόδουλη παράδοση των προκατόχων τους, με γεια τους με χαρά τους. Δεν έχασε η Βενετιά βελόνι.

Ποιος ξέρει… Τώρα που ο Βαρθολομαίος έλυσε αυτό το «καυτό» πρόβλημα, ίσως ασχοληθεί και λίγο με τα εναπομείναντα γεροντάκια της Ίμβρου (απ’ όπου κατάγεται) και της Τενέδου.

Και για να ευχηθούμε στους νέους «συμπολίτες» του, και στην «νέα» (ή «μητρική») τους γλώσσα: Άι σιχτίρ…

Σ’ έναν διαγωνισμό για τον πιο έξυπνο σκύλο, συμμετέχουν ένας Γερμανός, ένας Άγγλος και ένας Έλληνας -εννοείται με τα σκυλιά τους.

Ο Γερμανός βγαίνει με ένα λύκοσκυλο. Βγάζει 10 ευρώ, του τα βάζει στο στόμα και του λέει:
– Άντε, αγόρι μου. Κάνε αυτό που ξέρεις…

Φσσστ, βολίδα ο σκύλος, εξαφανίζεται. Ύστερα από…δύο λεπτά γυρίζει με τσιγάρα, εφημερίδα, καραμέλες και τα ρέστα.

Ο Άγγλος βγαίνει με ένα υπέροχο μπουλντόγκ. Του δίνει 30 λίρες και του λέει κι αυτός:
– Άντε, αγόρι μου, κάνε αυτό που ξέρεις…

Ο σκύλος γυρίζει ύστερα από 10 λεπτά με τσιγάρα, εφημερίδα, δύο σακούλες σούπερ μάρκετ γεμάτες αλλαντικά, τα ρέστα και την απόδειξη.

Βγαίνει κι ο Έλληνας τελευταίος μ’ έναν «κοπρίτη». Του δίνει πενήντα ευρώ και του λέει κι αυτός με την σειρά του:
– Άντε, αγόρι μου, κάνε αυτό που ξέρεις…

Περνάει μισή ώρα, μία, δύο… Άφαντος ο σκύλος. Βγαίνουν κάποια στιγμή να τον ψάξουν και τι να δουν;
Μαζί με μια σκύλα ο μούργος, κάνει αμέριμνος τη «δουλειά» του. Οπότε λέει απογοητευμένος ο Έλληνας:
– Γι’ αυτό, ρε γαμώτο, δεν θέλω να του δίνω χρήματα. Όλα οι πουτάνες τού τα τρώνε…

Στα χνάρια του «προοδευτικού» πατέρα του ο Τζέφρι…

Πηγή: panosz.wordpress.com