Ο παπα-Λάμπρος Ζέρβας ήταν εφημέριος στο χωριό Ρωμύρι της Πυλίας το 1860. Ένας συγχωριανός του, που λεγόταν Σταύρος Φιτσιάλος, σκέφτηκε να συνεργαστεί με μία συμμορία για να τον ληστέψουν. Ο Φιτσάλος συνεννοήθηκε μαζί του, προκειμένου να έρθουν στο Ρωμύρι και να κλέψουν την περιουσία του παπα-Λάμπρου.

Δύο από τους κλέφτες πήγαν στο σπίτι του με το πρόσχημα ότι ενδιαφέρονταν να αγοράσουν ένα βόδι που πουλούσε ο παπάς, ο οποίος όμως έλειπε στην Πύλο, όπου είχε πάει για να φέρει το παιδί του, που πήγαινε σχολείο εκεί. Ο παπάς γύρισε αργά στο Ρωμύρι χωρίς το παιδί, που έμεινε στην Πύλο. Έτσι οι ξένοι φιλοξενήθηκαν στο σπίτι του την νύχτα.

Το βράδυ, όταν η οικογένεια είχε κοιμηθεί, οι δύο κλέφτες ειδοποίησαν και τους υπόλοιπους, που είχαν κρυφτεί την ημέρα έξω από το χωριό, και μπήκαν όλοι αθόρυβα στο σπίτι του παπά, οπότε άρχισαν να αρπάζουν ό,τι έβρισκαν. Χρήματα όμως δεν είχαν βρει, οπότε ξεκίνησαν να βασανίζουν τον παπά, προκειμένου να τους πει πού τα είχε κρύψει. Μια από τις κόρες του παπα-Λάμπρου, η Παναγιώτα, κατάφερε να κατέβει κρυφά στο κατώι και από έναν φεγγίτη άρχισε να φωνάζει, καλώντας σε βοήθεια.

Το χωριό ξύπνησε και οι άντρες ανήσυχοι πήραν τα τουφέκια και άρχισαν να ρίχνουν, με αποτέλεσμα να φοβηθούν οι κλέφτες και να το βάλουν στα πόδια. Δύο από αυτούς, όμως, τραυματίστηκαν και, μάλιστα, ο ένας θανάσιμα. Εξαιτίας του θανάτου του κλέφτη έγινε μεγάλος ντόρος σε ολόκληρη την Πυλία και ένας χωριάτης έφτιαξε το τραγούδι, που ζει μέχρι τις ημέρες μας, με κάποιες παραλλαγές στους στίχους σε ορισμένες περιπτώσεις.

Αυτό είναι το γεγονός στο οποίο αναφέρεται η χιλιοτραγουδισμένη «Παπαλάμπραινα», ωστόσο η ιστορία έχει και συνέχεια. Το παιδί που πήγαινε σχολείο στην Πύλο, ο Νικολάκης, μετά το δραματικό περιστατικό πήγε και έμεινε στην Αθήνα, στο σπίτι του δημάρχου Μπενάκη. Εκεί έκανε τις σπουδές του και όταν τελείωσε, ζήτησε να γίνει αστυνομικός διοικητής της επαρχίας Πυλίας. Ίσως στο μυαλό του υπήρχε η σκέψη της εκδίκησης του Φιτσάλου, ο οποίος είχε πλέον γεράσει, αλλά φοβόταν μήπως οι Παπαλάμπροι κάνουν κακό στο γιο του.

Ο Φιτσάλος, αφού τον παρακίνησε και ένας Μανιάτης, αποφάσισε να πάει στον Νικολάκη Παπαλάμπρο, να του ζητήσει συγνώμη και να του φιλήσει τα πόδια. Εκείνος όμως του είπε: «Φύγε βρωμόσκυλο, πήγες να μας ξεκληρίσεις και τώρα ζητάς συγνώμη;». Μετά όμως το παιδί του Φιτσάλου απέκτησε το δικό του παιδί και κάλεσε τον Νικολάκη να το βαφτίσει. Έτσι έσβησε αυτή η βεντέτα…

Οι αυθεντικοί στίχοι του τραγουδιού:

Στις μέρες μας, οι τελευταίοι στίχοι έχουν αλλάξει («μια λυγερή παντρεύεται και παίρνει έναν λεβέντη, Παπαλάμπραινα καημένη…») και το λεβέντικο -και ίσως πιο δημοφιλές- αυτό τσάμικο έχει μετατραπεί σ’ ένα τραγούδι του γάμου. Ο λόγος που ο σκοπός του τραγουδιού είναι τσάμικος και όχι καλαματιανός, μιας και το περιστατικό συνέβη στην Πελοπόννησο, μάλλον θα πρέπει να αναζητηθεί στην ηπειρώτικη καταγωγή των Ζερβέων και των άλλων «σογιών».

Τις τελευταίες ημέρες, αποτελεί «αγαπημένο» θέμα αρκετών ιστολογίων -κυρίως πατριωτικών- η πρόθεση των Σκοπιανών να αναγείρουν ένα ακόμη άγαλμα, αυτό του αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Ιουστινιανού. Και θα ‘λεγε κανείς ότι η είδηση αυτή αναπαράγεται με αρκετή «οδύνη» και «θυμό», θεωρώντας ότι οι γείτονες αυτοαποκαλούμενοι «Μακεδόνες», μας κλέβουν ένα ακόμη κομμάτι της ιστορίας μας.

Αν παραβλέψουμε το γεγονός ότι ο Ιουστινιανός δεν ήταν Έλληνας (το όνομά του ήταν Γιουτπράδα, με καταγωγή ιλλυρική ή σλαβική -πάντως όχι ελληνική), αλλά ούτε καν φιλέλληνας, θα πρέπει να αναρωτηθούν όσοι κόπτονται για την «κλοπή» αυτής της ιστορικής μορφής, το τι καλό είχε κάνει αυτός ο άνθρωπος στον Ελληνισμό, έτσι ώστε να διεκδικείται με τόσο πάθος…

Μήπως δεν ήταν ένας απ’ τους πρώτους αυτοκράτορες που έβαλε την ταφόπλακα στον Ελληνισμό, χάριν της θρησκείας του Χριστιανισμού; Μήπως δεν ήταν αυτός που κατήργησε τις φιλοσοφικές σχολές; Μήπως δεν ήταν αυτός που θέσπισε ως υποχρεωτική την βάπτιση για όλους του υπηκόους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, με ποινή σε περίπτωση άρνησης την δήμευση της κινητής και ακίνητης περιουσίας τους; (Αυτός φυσικά ήταν ένας ικανός λόγος για την αγιοποίησή του από την Εκκλησία, παρ’ ότι κατέσφαξε 35.000 πολίτες στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης). Μήπως δεν ήταν αυτός που απαγόρευσε οποιαδήποτε άλλη θρησκεία, με ποινή θανάτου -έχοντας βέβαια ως κύριο στόχο τους Έλληνες;

Κι επειδή τα γραπτά μένουν, ας θυμηθούμε και μερικά αποσπάσματα απ’ τον «Ιουστινιάνειο Κώδικα»:
«Επιθυμούμε να σφραγισθούν όλοι οι ναοί σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους της οικουμένης, καθώς και ν’ απαγορευθεί η είσοδος σε αυτούς για να μη διαπραχθεί το κακούργημα της ειδωλολατρίας. Διατάσσουμε επίσης την πλήρη αποχή από τις θυσίες. Και αν κάποιος με κάποια δύναμη παραβεί αυτόν τον νόμο, θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό, ομοίως δε, καθώς και με κατάσχεση της περιουσίας τους, θα τιμωρηθούν όλοι οι διοικητές των επαρχιών που θ’ αμελήσουν να τιμωρήσουν αυτά τα αδικήματα».
(Ιουστινιάνειος Κώδικας, 11.5)

«Κανείς να μην έχει το δικαίωμα να κληροδοτεί με διαθήκη (περιουσίες) ή να χαρίζει με δωρεά οτιδήποτε σε πρόσωπα ή τόπους, που έχουν επισημανθεί ότι διαπράττουν την ασέβεια του Ελληνισμού. Όσα δίδονται ή κληροδοτούνται μ’ αυτόν τον τρόπο θα αφαιρούνται. Με την παρούσα ευσεβή νομοθεσία να διατηρηθούν σε ισχύ όλες οι τιμωρίες, με τις οποίες οι προηγούμενοι βασιλείς είχαν απειλήσει να τιμωρήσουν την ελληνική πλάνη, με τις οποίες προσπαθούσαν (οι προγενέστεροι χριστιανοί βασιλείς) να διασφαλίσουν την ορθόδοξη πίστη».
(Ιουστινιάνειος Κώδικας 11.9)

«Επειδή μερικοί συνελήφθησαν (αν και αξιώθηκαν το χριστιανικό βάφτισμα) διακατεχόμενοι την πλάνη των ανόσιων μυσαρών Ελλήνων, να διαπράττουν εκείνα που δικαιολογημένα εξοργίζουν τον φιλάνθρωπο Θεό μας, αυτοί θα υποβληθούν στην αντίστοιχη τιμωρία και μάλιστα με πνεύμα επιείκειας. Αν επιμείνουν στην πλάνη των Ελλήνων, θα υποβληθούν στην εσχάτη των ποινών».
(Ιουστινιάνειος κώδικας 1.11.10)

Και καλό θα ήταν επίσης να θυμηθούν ή να μάθουν, όσοι οδύρονται για την διεκδίκηση απ’ τους Σκοπιανούς του «σπουδαίου» αυτού ανδρός, και πως ακριβώς κατέληγε ο «Ιουστινιάνειος Κώδικας»: «Θεσπίζουμε αυτούς τους νόμους για τους αλιτήριους Έλληνες».

Να τον χαίρεστε λοιπόν τον Ιουστινιανό «σας»…

Oι πολιτικοί, ασχέτως κόμματος, δε θεωρούν τον εαυτό τους ένα κομμάτι της Ελλάδας, γιατί θεωρούν την Ελλάδα ένα κομμάτι του εαυτού τους!

Ανακοινώθηκε ότι οι εργαζόμενοι στις δημόσιες υπηρεσίες θα διακόψουν την οχτάωρη στάση τους για τρίωρη προειδοποιητική εργασία!

Έτσι και συνεχίσει για κανένα χρόνο ακόμα τη βιόλα της λιτότητας και της άγριας φορολόγησης ο ΓΑΠ, βλέπω να ληστεύουμε τους Αλβανούς.

Τα φτηνά χέρια δίνουν ακριβό ξύλο!

Γιωργάκης Παπανδρέου… Ανοιχτό μυαλό, σαν κονσέρβα! Δέκα χρονών είπε μπαμπά και φωταγωγήθηκε το Καστρί!

Ποιος υπαρκτός Σοσιαλισμός; Η Ελλάδα έχει την παγκόσμια πρωτοτυπία. Είναι η μοναδική χώρα στην οποία εφαρμόζεται ο ανύπαρκτος Σοσιαλισμός…

H γυναίκα μου νομίζει πως μισό κιλό φέτα ζυγίζει τριακόσια γραμμάρια!

Η μόνη φορά που πάμε μπροστά στην Ελλάδα είναι όταν βάζουμε τα ρολόγια μας μια ώρα μπροστά!

Aυτή η κυβέρνηση έχει ένα πρόβλημα για κάθε λύση.

Πρέπει να το παραδεχτούμε ο Παπανδρέου κάνει ότι μπορεί… Kι αυτό ρε παιδιά, είναι που με ανησυχεί …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Τα γεγονότα με την επίθεση ων Ισραηλινών στον διεθνή στολίσκο που μετέφερε εφόδια στη Γάζα, με αποτέλεσμα μερικούς νεκρούς και τραυματίες, είναι γνωστά.

Όλος ο κόσμος κάνει λόγο για διεθνή κατακραυγή -κι όχι άδικα φυσικά- καθώς οι Ισραηλινοί γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια, το διεθνές δίκαιο, συνθήκες κ.τ.λ.

Προς αποφυγήν κάθε παρεξηγήσεως, η φονική ενέργεια των Ισραηλινών είναι καταδικαστέα από κάθε άποψη (όπως και η εν γένει στάση τους στο Παλαιστινιακό Ζήτημα), αν και την τακτική του «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση», από άλλους την διδάχτηκαν. Από την άλλη όμως, ως κάτοικος μιας χώρας που δέχεται το ένα χαστούκι πίσω από το άλλο· που δουλικά κάνει τεμενάδες στην γείτονα Τουρκία· που έχει αναγάγει την υποχωρητικότητα και την εθνική απαξίωση σε ύπατο αξίωμα, δεν μπορώ να μην κάνω την μοιραία σύγκριση και να πω: Μπράβο στους Ισραηλινούς -κι ας μην τους «πάω» καθόλου για πολλούς και διάφορους λόγους-, γιατί ότι λένε το εννοούν. Γιατί δεν «μασάνε». Γιατί δεν παίζουν με την εθνική τους κυριαρχία. Γιατί δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. Γιατί έχουν δείξει, τουλάχιστον στους Τούρκους, πως τα νεοθωμανικά σχέδιά τους δεν περνάνε σ’ αυτούς. Μπράβο τους, γιατί έχουν «κάκαλα», αρχίδια, πως το λένε…