Η Ίμβρος και η Τένεδος, τα δύο νησιά που βρίσκονται στην είσοδο των Δαρδανελίων (Ελλήσποντος), το 1922 αριθμούσαν περίπου 12.000 κατοίκους, όλοι τους Έλληνες. Με την Συνθήκη της Λοζάνης, τα νησιά πέρασαν στην κυριαρχία της Τουρκίας, με ένα ειδικό καθεστώς, που προέβλεπε τοπική αυτοδιοίκηση και ειδική μεταχείριση του πληθυσμού.

Και όντως… Οι Τούρκοι επιφύλαξαν για τους Έλληνες των δυο αυτών νησιών, μια πολύ «ειδική» μεταχείριση, έτσι ώστε σήμερα, να έχουν απομείνει εκεί περί τους 200 ηλικιωμένους Έλληνες, ενώ ο συνολικός πληθυσμός «τονώθηκε» με Τούρκους και Κούρδους έποικους.

Μια τακτική, που έρχεται σε πλήρη «αρμονία» κι «αμοιβαιότητα», με την ελληνική πολιτική του «μη στάξει και μη βρέξει» του μουσουλμανικού πληθυσμού της Θράκης, που η Τουρκία έχει πάρει υπό την «προστασία της», παρ’ ότι δεν πρόκειται για εθνική μειονότητα, αλλά για θρησκευτική, κι ως εκ τούτου δεν της πέφτει κανένας λόγος.

Δείτε το βίντεο, στο οποίο παρουσιάζεται το χρονικό του αφελληνισμού των δύο αυτών νησιών κι αποφασίστε μετά, ποιος θα πρέπει να είναι υποψήφιος για το βραβείο ελληνοτουρκικής «φιλίας», «Αμπντί Ιπεκτσί»…

«Όταν άρχισα τώρα στα γεράματα να γράφω τον “Καπετάν Μιχάλη”, ο κρυφός μου σκοπός ήταν τούτος: Να σώσω, ντύνοντας το με λέξεις, το όραμα του κόσμου όπως τον δημιούργησαν τα παιδικά μου μάτια. Κι όταν λεω τ’ όραμα του κόσμου, θέλω να πω το όραμα της Κρήτης. Δεν ξέρω τι γίνουνταν, την εποχή εκείνη στα άλλα παιδιά της λευτερωμένης Ελλάδας, μα τα παιδιά της Κρήτης ανάπνεαν έναν αέρα τραγικό στα ηρωικά και μαρτυρικά χρόνια του Καπετάν Μιχάλη, όταν οι Τούρκοι πατούσαν ακόμα τα χώματα μας και συνάμα άρχιζαν ν’ ακούγονται να ζυγώνουν τα αιματωμένα φτερά της Ελευτερίας. Στην κρίσιμη αυτή μεταβατική στιγμή, τη γεμάτη πυρετό κι ελπίδες, τα παιδιά της Κρήτης γίνουνταν γρήγορα άντρες. Οι ανύπνωτες έγνοιες των μεγάλων γύρα τους για την πατρίδα, για τη λευτεριά, για το Θεό που προστατεύει τους χριστιανούς, για το Θεό που σηκώνει το σπαθί του να διώξει τους Τούρκους, κατασκέπαζαν τις συνηθισμένες χαρές και στεναχώριες του παιδιού.

Από πολύ νωρίς, ζώντας την έτοιμη κάθε στιγμή να ξεσπάσει σύγκρουση, είχαμε ψυχανεμιστεί πως στον κόσμο τούτον δυο μεγάλες δυνάμες παλεύουν: ο Χριστιανός κι ο Τούρκος, το Καλό και το Κακό, η Ελευτερία κι η Τυραννία και πως η ζωή δεν είναι παιχνίδι, είναι αγώνας. Κι ακόμα τούτο: πως θα έρθει μέρα που θα Πρέπει να μπούμε κι εμείς στον αγώνα. Το ‘χαμε πάρει απόφαση από πολύ μικροί πως ήταν γραφτό μας, αφού γεννηθήκαμε Κρητικοί, το Πρέπει αυτό να κυβερνάει τη ζωή μας».
Νίκος Καζαντζάκης (απόσπασμα απ’ τον πρόλογο του βιβλίου)

Η δράση της υπόθεσης του βιβλίου, που γράφτηκε στα 1949-50 στην γαλλική πόλη Αντίπ, τοποθετείται στην τουρκοκρατούμενη Κρήτη και στην επανάσταση του 1889. Ο τόπος βράζει, τα πάθη ανάμεσα σε Τούρκους και Κρητικούς οξύνονται. Μεγάλη αναταραχή παντού. Έχουν προηγηθεί οι επαναστάσεις του 1854, του 1866, με το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, και του 1878.

Το αίμα που έχει χυθεί γυρεύει κι άλλο αίμα. Κάποιοι υποστηρίζουν πως η Κρήτη θα ελευθερωθεί με τα γράμματα και το μυαλό κι άλλοι, ανάμεσά τους κι ο καπετάν Μιχάλης με την καρδιά, τη λεβεντιά και το ντουφέκι. Ο κεντρικός ήρωας, ο καπετάν Μιχάλης, ένας άγριος και ανυπότακτος πολεμιστής, έχει ορκιστεί να είναι μαυροντυμένος, αξύριστος και αγέλαστος μέχρι να ελευθερωθεί η Κρήτη. Όταν όμως συναντά την Εμινέ, τη γυναίκα του αδελφοποιητού του, του Νουρήμπεη, τον κυριεύει «ένας δαίμονας»· παρά τις προσπάθειές του δεν καταφέρνει να τη βγάλει από το μυαλό του…

Ο Νίκος Καζαντζάκης, με βάση αποσπάσματα του «Kαπετάν Mιχάλη», κατηγορήθηκε και καταράστηκε από την Εκκλησία ως ιερόσυλος, καθώς σύμφωνα με την Ιερά Σύνοδο «διασύρει και διαπομπεύει τους θεσμούς της Εκκλησίας και το τριαδικόν της θεότητος το οποίο καθυβρίζει».

Καημένε πιτσιρικά.

Έφυγες τζάμπα. Άδικα.

Μόνο που κανένας δεν θα σε κλάψει ολοφυρώμενος, εκτός από τη μάνα σου.

Δεν θα γίνουν “αυθόρμητες” εκδηλώσεις για σένα.

Δεν θα γίνουν οργανωθούν διαμαρτυρίες με SMS.

Δεν θα γίνουν πορείες για σένα.

Δεν θα κλάψουν κοριτσάκια των ΒΠ την ώρα που θα σε θάβουν.

Δεν θα αναρτηθούν πανό με τεράστια “ΓΙΑΤΙ”.

Η κηδεία σου δεν θα γίνει τηλεοπτικό σόου. Δεν τους κάνεις. Είσαι λίγο προϊόν.

Τι κι αν ήσουν 15 ετών και εσύ. Βλέπεις μάγκα, στάθηκες άτυχος. Πολύ άτυχος.

Δεν σε λέγανε “Αλέξη” αλλά “Αμιντούλα”. Ούτε έμενες στο Ψυχικό, το προπύργιο της σύγχρονης ελληνικής επανάστασης.

Εσένα δεν σε έφαγε “κακός μπάτσος” αλλά “καλοί τρομοκράτες”.

Δεν ξέρω αν το γνωρίζατε εκεί στο Αφγανιστάν, αλλά στην Ελλάδα θάνατος από θάνατο έχει διαφορά: Άλλο προοδευτική δολοφονία και άλλο συντηρητική δολοφονία.

Εσένα μικρέ σε φάγανε προοδευτικά. Καταδικάστηκες αιώνια στη λήθη.

Θα στο εξηγήσει ο Θάνος Αξαρλιάν και η Βιργινία Κωνσταντίνου που θα συναντήσεις εκεί που θα πας.

Και αυτοί είχαν τον ίδιο άτυχο θάνατο με σένα. Προοδευτικό. Επαναστατικό.

Ατυχία.

Άσε που οι οι δολοφόνοι σου θα παραμείνουν άγνωστοι. Βλέπεις, όχι μόνο ο θάνατος αλλά και οι “επαναστάτες” στην Ελλάδα είναι διαφορετικοί από αλλού.

Κότες. Λυράτες.

Σε φάγανε και δεν έχουν το θάρρος να το παραδεχτούνε.

Φούστες κλαρωτές σε φάγανε κακομοίρη.

Καλό ταξίδι μικρέ…

Πηγή: amantomatimou.wordpress.com

Ξενοφοβία: Ο φόβος, η εχθρότητα προς τους ξένους ως φορείς πολιτιστικών επιδράσεων, που αντιμετωπίζονται από τους ντόπιους ως επικίνδυνες.

Το παραπάνω λήμμα προέρχεται από το λεξικό Τριανταφυλλίδη. Χωρίς να είμαι γλωσσολόγος, το θεωρώ όμως ελλιπές. Σύμφωνα και με τα σημερινά δεδομένα, δεν είναι μόνο οι πολιτιστικές επιδράσεις των μεταναστών (νομίμων και μη), που προκαλούν τον φόβο στους Έλληνες, αλλά πολύ περισσότερο η ανασφάλεια που νιώθουν, συνέπεια της έκρηξης της εγκληματικότητας, για την οποία έχουν τεράστια μερίδιο ευθύνης οι -κάθε καρυδιάς καρύδι- αλλοδαποί που έχουν κατακλύσει την Ελλάδα.

Θα πει κανείς, μα πριν το 1990 που άρχισαν να συρρέουν κατά κύματα οι αλλοδαποί στη χώρα, δεν είχαμε εγκληματικότητα; Φυσικά και είχαμε, αλλά το σημερινό χάλι και τέτοια συχνότητα των παράνομων πράξεων δεν υπήρχε. Ο Έλληνας δεν έβαζε κάγκελα στα παράθυρά του για να κοιμηθεί ήσυχος. Απεναντίας, κοιμόταν με ανοιχτό παράθυρο. Δεν τον έλουζε κρύος ιδρώτας, όταν κυκλοφορούσε μετά το βράδυ στους δρόμους, αγωνιώντας για το αν θα ξεφυτρώσει μπροστά του, στο επόμενο στενό, κάποιος κακοποιός.

Αυτό που τρομάζει όμως περισσότερο τον κόσμο, είναι η έλλειψη οποιασδήποτε αναστολής ως προς την αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής. Σκοτώνουν για 10 ευρώ, κι όποιος το αρνείται αυτό, απλά ζει σε άλλη χώρα. Πρόσφατα ανακοινώθηκε από την Αστυνομία, ο αριθμός των ενόπλων ληστειών και των διαρρήξεων, που έλαβαν χώρα κατά το 2009. Δεν θυμάμαι τον αριθμό, αλλά μου χαράχτηκε στο μυαλό, ο μέσος όρος της συχνότητας: Μία ληστεία, ανά επτά λεπτά…

Τα καθοδηγούμενα ΜΜΕ, που στην συγκεκριμένη περίπτωση, από ένα σημείο και μετά αναγκάζονται να ακολουθούν τις θλιβερές εξελίξεις, σχολιάζουν την έκρηξη τις εγκληματικότητας, αλλά αποφεύγουν επιμελώς να εστιάσουν στο πραγματικό αίτιο, το οποίο έχει όνομα.

Βγαίνει ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη (ποιας προστασίας και ποιου πολίτη, θα αναρωτηθείτε τώρα…), Σπύρος Βούγιας, και προκαλεί ευθέως το κοινό λαϊκό αίσθημα και την νοημοσύνη του κόσμου, εκστομίζοντας την μεγαλοπρεπή κοτσάνα «Είναι θέμα χρόνου να συνηθίσουμε τα ήθη και έθιμα τους, την μουσική τους και τις μυρωδιές τους». Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς εδώ; Να αναρωτηθεί, από που προκύπτει η υποχρέωση να τα συνηθίσουμε όλα αυτά, ή, γιατί θα πρέπει να είναι είναι οι ημεδαποί που θα πρέπει να αφομοιώσουν τις συνήθειες των αλλοδαπών κι όχι το αντίστροφο που είναι και το λογικό;

Διάβασα, ότι με κρατικές επιδοτήσεις αρκετών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ (ποιος μίλησε για οικονομική κρίση;), διοργανώνονται «επιμορφωτικά» σεμινάρια, στα οποία οι «ινστρούχτουρες» (μεταξύ των οποίων και δημοσιογράφοι) καλούνται να «διαφωτίσουν» τους Έλληνες για να διώξουν από πάνω τους τον «ρατσισμό» και την «ξενοφοβία». Και καλά, όσον αφορά τον ρατσισμό, το έχουμε εμπεδώσει ότι είμαστε ρατσιστές του κερατά. Αλλά αυτή η ξενοφοβία που διακατέχει τους Έλληνες, τους διακατέχει χωρίς κανέναν λόγο; Και ποιο είναι το «γιατρικό» δηλαδή; Να λέει ο κόσμος κι ευχαριστώ από πάνω όταν τον κλέβουν και τον σκοτώνουν, μην τυχόν και τον πούνε ρατσιστή και ξενοφοβικό;

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι εδώ και να βάλουμε έναν αστερίσκο. Οι Έλληνες δεν φοβούνται και δεν κρατούν επιφυλακτική στάση σε οποιονδήποτε ξένο. Δεν φοβούνται τον Γερμανό, τον Ιταλό ή τον Ισπανό. Φοβούνται τους τριτοκοσμικούς αλλοδαπούς που έχουν πλημμυρίσει την Ελλάδα και τους φοβούνται για τους λόγους που προαναφέρθηκαν. Εδώ βέβαια, προκύπτει ένα ερώτημα: Γιατί δεν αντιδρά η Ευρωπαϊκή Ένωση, απ’ την στιγμή που τα σύνορα είναι κοινά, με την παράλογη (και ύποπτη) θέση και πολιτική της Ελλάδος απέναντι στο μεταναστευτικό, όταν σύντομα όλοι αυτοί θα έχουν την δυνατότητα, νομίμως και ελευθέρως, να διακινούνται εντός των ορίων της;

Θα κλείσω, με ένα βίντεο κι ένα ερώτημα: Όλοι αυτοί που επικρίνουν την -δικαιολογημένη- ξενοφοβία των Ελλήνων, θα έστελναν την γυναίκα τους ή τα παιδιά τους να διασχίσουν χωρίς συνοδεία ένα από τα γκέτο που έχουν δημιουργήσει οι αλλοδαποί; Και προσέξτε… Δεν μιλάμε για νύχτα, αλλά για μέρα μεσημέρι. Εκεί καταντήσαμε, δυστυχώς…