Στις 9 Οκτωβρίου 1944 ο Τσόρτσιλ συναντιόταν με τον Στάλιν στην Μόσχα, όπου μοιράσανε τα Βαλκάνια σε ένα κομμάτι χαρτί. Η Ελλάδα έπεσε στο «μερτικό» της Αγγλίας. Περιγράφοντας ωμά την συνάντηση εκείνη ο Ουίνστον Τσόρτσιλ αποκαλύπτει τα ακόλουθα («Απομνημονεύματα», τόμος 6ος, βιβλίο 1, σελίδες 202‐203. Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας!):
«Δήλωσα: Ας τακτοποιήσουμε τις υποθέσεις μας στα Βαλκάνια. Τα στρατεύματά σας βρίσκονται στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία. Έχουμε στις χώρες αυτές συμφέροντα, αποστολές, πράκτορες. Ας αποφύγουμε να συγκρουσθούμε επί θεμάτων που δεν αξίζουν τον κόπο. Ως προς ό,τι αφορά τη Μεγάλη Βρετανία και τη Ρωσία, τι θα λέγατε για μια υπεροχή κατά 90% υπέρ ημών στην Ελλάδα και για μια ισοτιμία 50% στη Γιουγκοσλαβία;

Τελικώς είπα:
– Δεν θα βρουν λίγο κυνικό να φαινόμαστε ότι ρυθμίζουμε κατά τρόπο τόσο πρόχειρο αυτά τα προβλήματα, από τα οποία εξαρτάται η τύχη πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων; Ας το κάψουμε αυτό το χαρτί.
– Όχι, κρατήστε το, είπε ο Στάλιν».
Πηγή: «Τα 10 θανάσιμα αμαρτήματα του ΚΚΕ», Νικόλαος Μέρτζος

Με αυτόν τον απλό και μπακαλίστικο τρόπο, τα Βαλκάνια διανεμήθηκαν σε σφαίρες επιρροής, χωρίς φυσικά να ερωτηθεί κανείς απ’ τους «διαμοιραζόμενους». Κι όμως, κάποιοι χαχόλοι εξακολουθούν να μνημονεύουν τους περίφημους επαίνους αυτών των δύο (Τσόρτσιλ: «Η λέξη ηρωισμός φοβάμαι ότι δεν αποδίδει το ελάχιστο εκείνων των πράξεων αυτοθυσίας των Ελλήνων, πού ήταν καθοριστικός παράγων τής νικηφόρου εκβάσεως τού κοινού αγώνα των εθνών, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διά την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπειαν. Αν έλειπε η ελληνική ανδρεία κανείς δεν ξέρει ποια θα μπορούσε να ήτανε η έκβαση του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου», «Στο εξής πρέπει να λέμε όχι ότι οι Έλληνες πολεμούν σας ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες» και Στάλιν: «Όταν νικήσουμε, θα μπούμε στη Βουλγαρία ως τιμωροί, στη Γιουγκοσλαβία ως ελευθερωτές και στην Ελλάδα ως προσκυνητές», «Λυπάμαι διότι γηράσκω και δεν θα ζήσω επί μακρόν διά να ευγνωμονώ τον ελληνικόν λαόν, τού οποίου ή αντίστασις έκρινε τον 2ον Παγκόσμιον Πόλεμον»). Βεβαίως, αυτοί οι δύο, έχουν πει κι άλλα πράγματα στα οποία δίνουμε ελάχιστη σημασία (Τσόρτσιλ: «Αν οι Έλληνες αποκτήσουν μόρφωση και ενότητα, αλίμονό μας» και Στάλιν: «Οι Έλληνες δεν έχουν συνηθίσει να συζητούν, γι’ αυτό αλληλοσφάζονται»).

Υπάρχει η γενική αίσθηση, πως η εμφάνιση του ομφαλού του ανθρώπου, εξαρτάται εν πολλοίς από το πόσο καλό…κόμπο κάνει ο γιατρός όταν τον αποκόπτει κατά τον τοκετό. Κάτι τέτοιο δεν είναι αληθές. Όπως και να τον δέσει τον ομφαλό ο γιατρός, ακολουθείται μια φυσική διαδικασία στο τέλος της οποίας ο λώρος στεγνώνει, ξεραίνεται και πέφτει μόνος του από την ρίζα του. Ο λόγος που ο ομφαλός (αφαλός) ορισμένων είναι διογκωμένος προς τα έξω, οφείλεται σε κάποιου είδους κοίλης που εντοπίζεται στο σημείο εκείνο και αναγκάζει τον ομφαλό να «πεταχτεί» προς τα έξω.

Η διαφορά ανάμεσα σ’ έναν «πεταχτό» ομφαλό και σε έναν «φυσιολογικό» εντοπίζεται μόνο στην αισθητική άποψη, καθώς ιατρικά δεν δημιουργεί κανενός είδους πρόβλημα.

«Είπε ο Διδάσκαλος: Μεταδίδω, δεν δημιουργώ κι αγαπώ τους Παλαιούς…».

«Μόνο οι πιο σοφοί και οι πιο ηλίθιοι δεν αλλάζουν γνώμη».

«Ό,τι αναζητεί ο άριστος στον εαυτό του, ο μικρός άνθρωπος το αναζητεί στους άλλους».
Κομφούκιος, «Ανάλεκτα»

Τα «Ανάλεκτα» είναι μία συλλογή ρήσεων και διαλόγων του Κινέζου στοχαστή και φιλοσόφου Κομφούκιου με τους μαθητές του. Συνιστά ένα από τα πλέον αντιπροσωπευτικά γραπτά κείμενα για τη ζωή, τις ιδέες και τη διδασκαλία του, το οποίο άσκησε σημαντική επίδραση στην κινεζική σκέψη. Η καταγραφή του πραγματοποιήθηκε από τους μαθητές τού Κομφούκιου, μετά το θάνατο του, και ολοκληρώθηκε πιθανώς κατά την Περίοδο των Μαχομένων Βασιλείων (5ος αιώνας π.Χ. – 221 π.Χ.) της Κίνας. Ο τίτλος του έργου συγκροτείται από τα δύο ιδεογράμματα «lun» (論) και «yu» (語), τα οποία σημαίνουν εξετάζω, κρίνω ή συζητώ και ομιλία, λέξη ή γλώσσα αντίστοιχα.

Μετά το θάνατο του Κομφούκιου, οι μαθητές του άρχισαν να καταγράφουν στοιχεία από τις διδασκαλίες του δασκάλου τους, παράδοση που συνεχίστηκε επίσης από τις επόμενες γενιές μαθητών του. Περίπου δύο αιώνες μετά το θάνατό του υπήρχαν δεκάδες κείμενα, τα οποία τελικά συγκεντρώθηκαν και συγκρότησαν, με παραλλαγές, το έργο που είναι σήμερα γνωστό ως τα «Ανάλεκτα».

Τα «Ανάλεκτα» μεταφράστηκαν για πρώτη φορά σε δυτική γλώσσα, στα τέλη του 16ου αιώνα, όταν ο Ιταλός ιησουίτης Matteo Ricci, με τη βοήθεια πολυάριθμων συνεργατών, μετέφρασε το κείμενο στα λατινικά, εργασία που ωστόσο δεν δημοσιεύτηκε. Ακολούθησε η μετάφραση των Prosper Intercetta (1625-96) και Ignatius da Casta (1599-1666), η οποία εκδόθηκε το 1697 στο Παρίσι από τον μοναχό Philippus Couplet (1624-92) και έφερε τον τίτλο Confucius Sinarum Philosophus.

Ο τίτλος «Ανάλεκτα» (Analects) χρησιμοποιήθηκε, για πρώτη φορά, από τον Σκώτο ιεραπόστολο James Legge (1815-97) στη μετάφραση που δημοσιεύτηκε το 1861 στα πλαίσια μίας δίγλωσσης έκδοσης, και αποτέλεσε το πρότυπο για τις μεταγενέστερες εκδόσεις. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η μετάφραση του Arthur David Waley (1889-1996), η οποία χαρακτηρίζεται ως λιγότερο επηρεασμένη από τη νεοκομφουκιανική ερμηνεία του κειμένου.
Κείμενο: el.wikipedia.org

Παλαιότερα, όταν τα παιδιά μάθαιναν τα υποκοριστικά, ο δάσκαλος τούς έλεγε ότι η αρχική τους κατάληξη ήταν σε -ιo και ότι στα μεσαιωνικό χρόνια ήταν σε -ιον και -ιν, για να καταλήξει στο τέλος στο απλό -ι. Π.χ. παιδίον, παιδίν, παιδί. Επίσης, τους δίδασκε ότι ο τύπος των θηλυκών τριτόκλιτων ήταν σε -ις και κατέληξε να φύγει το τελικό -ς. Π.χ. πόλις, πόλι.

Όταν στους τελευταίους αιώνες άρχισαν να γράφουν το χέρι, το πόδι, χωρίς το -ν και η πίστι, η πόλι χωρίς το -ς, οι τύποι που είχαν το νι και σίγμα θεωρούνταν οι πιο σωστοί και οι κομψότεροι. Γι’ αυτό, όποιος μιλούσε με το νι και με το σίγμα, μιλούσε σωστό και τέλεια. Απ’ αυτό, λοιπόν, βγήκε η φράση: «Του τα είπα με το νι και με το σίγμα», που σήμερα σημαίνει επακριβώς, αυτολεξεί, με κάθε λεπτομέρεια.

Η ταινία «Agora» (Αγορά) τού Ισπανοχιλιανού σκηνοθέτη, Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, εξιστορεί την ζωή της Ελληνίδας φιλοσόφου και επιστήμονος Υπατίας και τον φρικτό της θάνατο από τούς φανατικούς χριστιανούς τού πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύριλλου.

Η Υπατία, που έζησε και δίδαξε τον 4ο αιώνα μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια τής Αιγύπτου, ως μια μορφωμένη και χειραφετημένη γυναίκα, όπως ήταν, ήταν εξαιρετικά δύσκολο να έχει θέση μέσα σε μια θεοκρατική και σκοταδιστική κοινωνία, η οποία άρχισε να οικοδομείται σε πιο σταθερά θεμέλια εκείνη την εποχή.

Δυστυχώς, ακόμη και στις μέρες μας, πολλοί έχουν ακουστά τον «άγιο» Κύριλλο, τού οποίου η μνήμη τιμάται από την Εκκλησία στις 18 Ιανουαρίου (το έργο του μάλιστα, είναι τόσο «θεάρεστο», ώστε τιμάται και δεύτερη φορά στις 9 Ιουνίου), αλλά λιγότεροι την μοναδική φιλόσοφο τής ύστερης αρχαιότητας, που ο θάνατός της ωφείλεται στις επιθυμίες κι επιταγές τού εν λόγω «αγίου».

Στο πρόσωπο τής Υπατίας (την υποδύεται η Ρέιτσελ Βάις), δολοφονείται η γνώση και η πρόοδος και σηματοδοτείται το τέλος μιας εποχής μέσα σ’ ένα κλίμα θρησκευτικού φανατισμού, κάτι το οποίο, απεικονίζεται αρκετά παραστατικά στην ταινία αυτή.

Προειδοποίηση: Η ταινία είναι «ακατάλληλη» για Ιουδαιοχριστιανούς και δη «Ρωμιούς»…