Βρισκόμαστε στην εποχή που οι ρωμαϊκές αρένες βρίσκονται στα «πάνω» τους. Τα λιοντάρια έχουν γίνει τετράπαχα, καθώς έχουν εξασφαλισμένο το καθημερινό τους φαγητό, το οποίο αποτελείται επί το πλείστον από «καθαγιασμένο» κρέας χριστιανών «μαρτύρων».

Το φιλοθεάμον κοινό της Ρώμης, προσέρχεται στην αρένα για να παρακολουθήσει έναν ακόμα άνισο αγώνα επιβίωσης μεταξύ λιονταριού και «μαρτύρων». Τα υποψήφια γεύματα βρίσκονται έντρομα στο κέντρο της αρένας. Οι θεατές περιμένουν με ανυπομονησία να σκάσει μύτη και το λιοντάρι για ν’ αρχίσει το θέαμα. Και σκάει…

Οι χριστιανοί μαζεύονται φοβισμένοι γύρω από τον μεγαλύτερο απ’ αυτούς, που είναι ο ποιμένας τους κι αρχίζουν να προσεύχονται. Κι ίδιος όμως δεν είναι περισσότερο ψύχραιμος. Το λιοντάρι αρχίζει να κόβει βόλτες γύρω γύρω και τους περιεργάζεται, κάνοντας αναγνωριστικές κινήσεις. Κάποια στιγμή, αρχίζει να πλησιάζει απειλητικά πλέον, έτοιμο να χυμήξει κατά πάνω τους.

Ο χριστιανός ποιμένας τότε, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει το μόνο όπλο που διαθέτει: Την προσευχή και την πίστη του στον Θεό. Ενώνει λοιπόν τις παλάμες του και κοιτάζοντας ευλαβικά προς τον ουρανό ψιθυρίζει μέσα απ’ τα δόντια του: «Θεέ μου, κάνε ετούτο το θηρίο να σκεφτεί σαν άνθρωπος και ενέπνευσέ το με χριστιανικά συναισθήματα».

Και τότε συμβαίνει κάτι απίστευτο… Ένα «θαύμα»… Το άγριο λιοντάρι, εκεί που είχε πάρει φόρα για να ορμήξει στους χριστιανούς, κόβει απότομα ταχύτητα, σαν μια αόρατη δύναμη να το συγκρατεί. Πλησιάζει ήρεμο τον χριστιανό, κάθεται στα πίσω πόδια του, ενώνει τα δυο μπροστινά του και κοιτάζοντας προς τον ουρανό, προσεύχεται με ανθρώπινη φωνή και λέει: «Κύριε, ευλόγησε το πλούσιο ετούτο γεύμα μου. Αμήν…».

Γνωρίζατε ότι υπάρχει ψωμί που φέρνει τύχη;
Καλά, αυτό δεν είναι τίποτε, θα πείτε, υπάρχουν ένα σωρό πράγματα στα οποία αποδίδουμε τύχη (γούρια).
Γνωρίζετε όμως ότι το συγκεκριμένο ψωμί είναι αγιασμένο και συνοδεύεται κι από…οδηγίες χρήσεως;

Είναι κάμποσα χρόνια τώρα, που κάποιοι πυροβολημένοι (δεν θα μπορούσα να τους αποκαλέσω απατεώνες, γιατί δεν αποκομίζουν, απ’ όσο γνωρίζω, οικονομικά οφέλη, τουλάχιστον άμεσα) χρησιμοποιούν την τακτική του αλυσιδωτού e-mail επί το εκκλησιαστικότερον. Με μια μικρή παραλλαγή: Δεν στέλνουν e-mails, αλλά μοιράζουν…προζύμι. Το προζύμι υποτίθεται ότι προέρχεται από ψωμί που το έφτιαξε με τα χεράκια του ο γέροντας Παΐσιος (κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης). Σε μια άλλη εκδοχή, το «ιερό» προζύμι προέρχεται από τα Ιεροσόλυμα (αγνώστου αρτοποιού δημιούργημα).

Όπως είπαμε όμως, αυτό το προζύμι, δεν είναι ένα…τυχαίο προζύμι. Έχει και οδηγίες χρήσεως, ή όπως θα λέγαμε στην γλώσσα της τεχνολογίας, συνοδεύεται κι από έγγραφο τεκμηρίωσης (documentation). Για να φέρει τύχη το ψωμί, θα πρέπει αφού ζυμωθεί, να χωριστεί σε τέσσερα (4) τεμάχια. Απ’ αυτά τα τεμάχια, ο ευσεβής πιστός, θα πρέπει να ψήσει μόνο το ένα και τα υπόλοιπα τρία «ιερά» ζυμάρια θα πρέπει να τα προωθήσει σε άλλους τρεις ευσεβείς χριστιανούς, οι οποίοι με την σειρά τους θα πρέπει να επαναλάβουν την ίδια διαδικασία κ.ο.κ.

Υπάρχει και μια λεπτομέρεια, πολύ σημαντική, στην οποία το χριστεπώνυμο πλήθος, θα πρέπει να δείξει ιδιαίτερη προσοχή. Το εγχειρίδιο παρασκευής τυχερού άρτου, διευκρινίζει ότι για την ζύμη του ψωμιού, θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί «όχι αλεύρι ότι κι ότι, αλλά μόνο φαρίνα Γιώτης» (προσοχή λοιπόν εδώ μην γίνει κανέναν λάθος κι αντί για τύχη πλακώσει η γκαντεμιά).

Ίσως αρκετοί μειδιάσετε διαβάζοντας τα παραπάνω. Δεν είναι για γέλια όμως. Με κάτι τέτοιες δεισιδαιμονίες και προλήψεις, βουτήχτηκε ο κόσμος στο σκοτάδι και γεννήθηκε ο Μεσαίωνας και πόσο μάλλον, ο Μεσαίωνας του Βυζαντίου για το οποίο αρκετοί «Ρωμιοί» νιώθουν ιδιαίτερα υπερήφανοι.

Ήταν Αποκριές, ξημερώματα της 25ης Φεβρουαρίου του 1973, όταν στο νυχτερινό κέντρο διασκεδάσεως των Αθηνών, «Νεράιδα», η κραυγή «Παραγγελιά ρεεε!» έσχιζε το μουσικό άκουσμα και με την συνοδεία ενός μαχαιριού η νύχτα εκείνη ποτίστηκε με αίμα.

Λίγες ώρες πριν, ο 35χρονος Νίκος Κοεμτζής, μαζί με τον μικρότερο 27χρονο αδερφό του Δημοσθένη, έναν φίλο τους, τον 31χρονο Θωμά Καραμάνη και με την συνοδεία δύο γυναικών, τις Σοφία Χαρατζή και Γιάννα Χρηστάκη, επισκέπτονται το κέντρο όπου τραγουδούσε ο Κώστας Καρουσάκης, αφού προηγουμένως είχαν διασκεδάσει στην ντισκοτέκ «2001». Στον ίδιο χώρο παραβρίσκεται και μια παρέα 15 περίπου αστυνομικών με πολιτικά, εκτός υπηρεσίας, που γιόρταζε τον επικείμενο αρραβώνα ενός εκ των μετέπειτα θυμάτων, του Μανώλη Χριστοδουλάκη. Ο Κοεμτζής δεν θεώρησε συμπτωματική αυτή την παρουσία, καθώς είχε προηγούμενα με την αστυνομία. Άλλωστε ο ίδιος, είχε πρόσφατα αποφυλακιστεί, εκτείοντας ποινή τριών ετών φυλάκισης επειδή έκλεψε τον εργοδότη του (ο Κοεμτζής ισχυρίστηκε ότι τον έκλεψε επειδή σταμάτησε να τον πληρώνει), ενώ στο παρελθόν είχε καταδικαστεί μαζί με τον αδελφό του και δύο ακόμη άτομα, για 18 διαρρήξεις (ανάλογο παρελθόν είχε και ο τρίτος της παρέας, Θωμάς Καραμάνης). Πίστευε ότι τον παρακολουθούσαν. Ο πατέρας του είχε αντιμετωπίσει διώξεις ως κομμουνιστής και αντάρτης του Εμφυλίου. Στην γενέτειρά του, αντιμετωπίζονταν με κάποια επιφύλαξη, καθώς κουβαλούσε κι αυτός το οικογενειακό «στίγμα», κάτι που τον οδήγησε αρχικά στην Θεσσαλονίκη και στην συνέχεια στην Αθήνα, όπου αφού έκανε διάφορες δουλειές, έμπλεξε και με την παρανομία. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι λόγω των οικογενειακών πολιτικών φρονημάτων κι επειδή δεν δεχόταν να γίνει πληροφοριοδότης, η αστυνομία τού δημιουργούσε προβλήματα, που έφταναν μέχρι και την διάλυση του αρραβώνα του, μετά από πιέσεις που ασκήθηκαν στην μνηστή του και την οικογένειά της. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο Κοεμτζής, εκβιαζόμενος, ήταν ήδη «χαφιές» (πληροφοριοδότης) και ήθελε να ξεκόψει (γι’ αυτόν τον λόγο εικάζεται πως παρακολουθούνταν και από ομοφρονούντες του).

Στην παρέα του Κοεμτζή, υπήρχε ήδη κάποια ένταση, καθώς είχε προηγηθεί καβγάς, μεταξύ του Νίκου Κοεμτζή και της φίλης του Σοφίας Χαρατζή, όταν αυτή βγήκε επίτηδες ημίγυμνη στο μπαλκόνι του σπιτιού τους, για να προκαλέσει τους γείτονες που την έβλεπαν από την απέναντι πολυκατοικία. Το θερμόμετρο ανέβηκε ακόμη περισσότερο, στο νυχτερινό κέντρο όπου μετέβησαν για να διασκεδάσουν και να εκτονώσουν την ένταση, όταν η Σοφία Χαρατζή αρνήθηκε στον Κοεμτζή να την συνοδέψει μέχρι την τουαλέτα (χωρίς πονηρό σκοπό όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος), κάτι που ο αυτός θεώρησε προσβλητικό. Εκνευρισμένος ο Κοεμτζής, τις διώχνει και τις δυο κι έτσι απομένουν στην παρέα, οι τρεις άντρες.

Το σκηνικό του θανάτου στήθηκε, περίπου στις 4 το πρωί, όταν …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στις 30 Μαΐου 1942 το γερμανικό Φρουραρχείο Ηρακλείου Κρήτης εξέδιδε την ακόλουθη ανακοίνωση:

«Επειδή κατά τη νύκτα της 28ης προς την 29ην Μαΐου 1942 άγνωστοι επυρπόλησαν αυτοκίνητον της Γερμανικής Υπηρεσίας εις την πόλιν του Ηρακλείου, τιμωρείται, κατόπιν διαταγής του κ. Διοικητού του Φρουρίου Κρήτης, ολόκληρος ο Νομός».

Λίγες μέρες αργότερα, Έλληνες και Άγγλοι καταδρομείς υποστηριζόμενοι από τις ανταρτικές ομάδες της Κρήτης, έφθασαν από την Μέση Ανατολή και ανατίναξαν επί του εδάφους 13 γερμανικά πολεμικά αεροπλάνα. Στις 14 Ιουνίου 1942, δεκάδες όμηροι, έφεδροι αξιωματικοί, δημοσιογράφοι, εργάτες, δικηγόροι, αγρότες, έμποροι, μικροεπαγγελματίες εκτελούνταν σε αντίποινα στα Χανιά.

Ανάμεσά τους ήταν και ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Αριστείδης Όθων Ραγκαβής 23 ετών, που είχε αποκλειστεί στο νησί. Ήταν γιος του αντιστρατήγου Νικόλαου Ραγκαβή και ανηψιός του πρέσβη Αλέξανδρου Ραγκαβή. Η μητέρα του ήταν Γερμανίδα, κόρη ενός εκ των στρατηγών τού Κάιζερ.

Ο Αριστείδης Ραγκαβής αρνήθηκε να επικαλεστεί την συγγένειά του με τον Γερμανό παππού του, στρατηγό της Βέρμαχτ, για να σώσει τη ζωή του και έπεσε υπό τα πυρά της. Ο στρατάρχης φον Λιστ, όταν πληροφορήθηκε το γεγονός, μετέβη να συλλυπηθεί την οικογένειά του. Ο αντιστράτηγος Ραγκαβής δεν τον δέχθηκε. Η Γερμανίδα μητέρα του, είπε στον Γερμανό στρατάρχη: «Δεν καταλαβαίνω γιατί εκφράζετε την λύπη σας. Ο γιος μου ήταν Έλληνας και πέθανε σαν Έλληνας».

Πηγή: «Τα 10 θανάσιμα αμαρτήματα του ΚΚΕ» (Νικόλαος Μέρτζος)