Niko Ago: Ο έτερος Καππαδόκης – Ένας ακόμη επαγγελματίας «αντιρατσιστής» μετανάστης
09/02/2010 | 
Σχολιασμός
Ο Niko Ago είναι ένας Αλβανός δημοσιογράφος, που αρθογραφεί στην «Αυγή» και 1-2 ακόμη εφημερίδες μικρής κυκλοφορίας. Διατηρεί επίσης το ιστολόγιο «Ανταποκριτής | Correspondent». Ο Ago ήρθε στην Ελλάδα με τον γνωστό παραδοσιακό τρόπο: Λαθραία από τα βουνά της Αλβανίας. Σήμερα όμως ως νόμιμος πλέον, υπεραμύνεται στην ουσία αυτής της πρακτικής, η οποία έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε Καμπούλ.
Το ιστολόγιο αυτό, το παρακολουθώ αρκετό καιρό, καθώς μου έκανε εντύπωση η μετριοπάθεια που διατηρούσε αρχικά. Μια μετριοπάθεια όμως που φάνηκε εν τέλει επίπλαστη. Ενώ συχνά πυκνά γράφει «μετριοπαθή» άρθρα και στις δύο γλώσσες (ελληνικά και αλβανικά), τον τελευταίο καιρό που έχει προκύψει το μεγάλο ζήτημα των μεταναστών (νομίμων και μη) και της απόδοσης ιθαγένειας, έχει εγκαταλείψει το προσωπείο της μετριοπάθειας και απλά αναδημοσιεύει οτιδήποτε ανθελληνικό και «μεταναστολαγνικό» κυκλοφορεί στην «πιάτσα».
Ο τύπος αυτός, που φαινομενικά συνομιλεί δημοκρατικότητα με τους αναγνώστες του μέσα από το ιστολόγιό του, δεν είναι παρά ένα πιστό αντίγραφο του άλλου Αλβανού «φιλέλληνα», του Γκασμέντ Καπλάνι. Λέμε φαινομενικά, γιατί στην πραγματικότητα, είναι blogger του φαίνεσθαι, που υποτίθεται ότι σέβεται την γνώμη των άλλων, δεν λογοκρίνει κ.τ.λ. κ.τ.λ., αλλά στην πραγματικότητα, αυτό που τον ενδιαφέρει, είναι να κάνει την προπαγάνδα του, συνεπικουρούμενος από μερικούς χειροκροτητές-σχολιαστές, που συνειδητά ή μη, παίζουν το παιχνίδι του.
Το πόσο δημοκράτης είναι, είχε την ευκαιρία να το διαπιστώσει και ο γράφων, όταν επιχείρησε να αφήσει σχόλιο σε ένα αναδημοσιευμένο άρθρο του, με τίτλο «Γιατί όχι και δήμαρχος αλλοδαπός;». Ο τίτλος του άρθρου νομίζω ότι τα λέει όλα. Το κείμενο βέβαια, που μπουσουλώντας έσπευσε να αναδημοσιεύσει, δεν είναι δικό του, αλλά του δημάρχου Σαγιάδας Θεσπρωτίας, Βαγγέλη Μάστορα. Ως πηγή, ο Ago αναφέρει τα «Νέα». Τί έκπληξη όμως! Ο σύνδεσμος οδηγεί στον πάντα «πρόθυμο», Γκασμέντ Καπλάνι.
Αν και όλο το άρθρο είναι «άξιο» σχολιασμού, προτίμησα να περιοριστώ μόνο στην τελευταία παράγραφο, όπου για πολλοστή φορά αναπαράγεται η γνωστή μπούρδα που βάζουν στο στόμα του Ισοκράτη: «Έλληνες εισίν οι της ελληνικής παιδείας μετέχοντες». Προτίμησα ν’ ασχοληθώ μόνο μ’ αυτήν την παράγραφο, γιατί καθώς έβλεπα μόνο κολακευτικά και συγκαταβατικά σχόλια στις αναρτήσεις του Ago, υποψιάστηκα ότι θα έχει ενεργοποιημένη την λογοκρισία και θα το φάει η μαρμάγκα το κατεβατό μου. Και δεν έπεσα έξω. Το σχόλιο μπήκε στην αναμονή για έγκριση δημοσίευσης. Τελικά, μετά από λίγη ώρα, ο Ago έστειλε το σχόλιό μου, στον κάλαθο των αχρήστων, γιατί απλά του χάλαγε τη «σούπα». Για την ιστορία πάντως, φρόντισα να πάρω ένα στιγμιότυπο του σχολίου μου, καθ’ όσον βρισκόταν στην αναμονή. Όχι τίποτε άλλο, απλά για να μην διανοηθεί ο Ago και πει ότι δεν έστειλα ποτέ σχόλιο.
Βέβαια, ο Ago έχει δώσει κατά το παρελθόν δείγματα για την άποψη που έχει για την ελευθεροτυπία και ελευθερογνωμία. Για να μην σας κουράζω, σας παραπέμπω στις ακόλουθες σελίδες:
1. Niko Ago και Αθηναίος: Όταν η λογοκρισία μας βολεύει, είναι καλή.
2. Σε καταγγέλλω από σήμερα στην Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.
3. Εγώ αποφασίζω ποιος είναι ο φασίστας: Εσύ!
Κλείνω, με δύο απορίες μόνο:
1. Οι «δημοκράτες» αυλοκόλακες του Ago, τι γνώμη έχουν για την πρακτική του;
2. Έχει ρωτήσει τους Αλβανούς συμπατριώτες του, για να του πουν τη γνώμη τους για όλους τους τριτοκοσμικούς λαθρομετανάστες, με τους οποίους πλέον είναι αναγκασμένοι να συγκατοικούν κι αυτοί, κι επιπλέον να μοιράζονται την ήδη περιορισμένη αγορά εργασίας;
Είναι άγνωστο αν η παρακάτω «επιστολή» είναι πραγματική ή ένα ευφάνταστο δημιούργημα. Όπως και να έχει όμως, είναι αρκετά έξυπνη κι αστεία.
Ο Τζόνι είχε βάλει τον πήχη πολύ ψηλά και ήθελε γρήγορα να σκαρφαλώσει στην κορυφή. Τώρα πια, λίγο μετά τη στροφή των τριάντα χρόνων, η θέση του στην πολυεθνική Εταιρεία δικαιολογούσε απόλυτα τις προσδοκίες του. Η απεριόριστη εμπιστοσύνη των προϊσταμένων προς εκείνον τον γέμιζε ευθύνες αλλά και όνειρα. Βρισκόταν στο Λονδίνο, στην έδρα της πολυεθνικής, με σκοπό να παρακολουθήσει ένα υψηλού επιπέδου σεμινάριο. Απ’ όλα τα πολυάριθμα στελέχη είχαν επιλέξει να στείλουν εκείνον, γεγονός που τον έκανε κάτι παραπάνω από ευτυχή. Τα τελευταία εφτά χρόνια που είχε ριχτεί με πάθος στον αγώνα της επαγγελματικής καταξίωσης, μονάχα μια φορά είχε δειλιάσει κι είχε νιώσει αδύναμος να τα καταφέρει. Ήταν η μέρα που έπρεπε να παρατήσει τα πάντα στη μέση και να γυρίσει στη μικρή του πόλη, για να κηδέψει τους γονείς του.
