Το επί Τουρκίας αρματωλίκι, έτεκε γνήσιον τέκνον το βουλευτικόν αξίωμα. Οι μόνοι αληθώς ελεύθεροι και μακάριοι πολίται της Ελλάδος, είναι οι βουλευταί.

Είναι αυτό τούτο δικτάτορες· έχουσι το δεσμείν και λύειν και πρώτος αυτών υπήκοος είναι ο βασιλεύς Γεώργιος. Η κυβέρνησις δεν περιποιείται μόνον και θωπεύει αυτούς, αλλά είναι η ευτελής θεράπαινα πάσης αυτών αθεμίτου βουλής και πράξεως. Εάν φανή δυστροπούσα, ανατρέπουσι τους λέβητας και τότε η μετ’ αυτήν καθίσταται χειροηθεστέρα.

Πόσοι ψηφίζουσι κατά συνείδησιν; Πέντε ή δέκα· οι δε λοιποί; Κατά τας δωρεάς, ας προέχει η εξουσία, ή κατά τας ελπίδας, ας η αντιπολίτευσις. Εις ουδέν χρηματιστήριον της Ευρώπης πιστεύωμεν να γίνονται τόσαι δοσοληψίαι, όσαι εν τω αχυρώνι εκείνω όστις εν Αθήναις καλείται Βουλευτήριον. Πρέπει να χορτάσωσι πάντες· οι συγγενείς πάντες, ει δυνατόν, οι ψηφοφόροι εκάστου βουλευτού. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Η περίοδος της Τουρκοκρατίας, χαρακτηρίζεται ως η χρυσή εποχή των Εβραίων στην Θεσσαλονίκη. Τόσο ο σουλτάνος Μουράτ Β’, που κυρίευσε την πόλη, όσο και οι διάδοχοί του, για να εποικίσουν την ρημαγμένη κατά την άλωσή της Θεσσαλονίκη, ευνόησαν την εγκατάσταση Εβραίων, ιδίως αυτών που έρχονταν από την Γερμανία και την Ουγγαρία, όπου εκείνα τα χρόνια οι Εβραίοι υφίσταντο άγριες διώξεις. Αυτοί είναι οι αποκαλούμενοι Ασκεναζίμ (από το Ασκενάζ=Γερμανία), οι οποίοι αυξήθηκαν σημαντικά από τα μεγάλα «πογκρόμ» της Βαυαρίας το 1470.

Το πραγματικό όμως κύμα, από Εβραίους επήλυδες, που έδωσε στη Θεσσαλονίκη εβραϊκό χρώμα, ήρθε επί Βαγιαζίτ Β’ (1481-1512) και προέρχονταν από την Ισπανία. Εκεί, οι βασιλείς Φερδινάνδος και Ισαβέλλα, εξαπέλυσαν σκληρούς διωγμούς εναντίον των Εβραίων, το 1492. Περίπου 40.000 Εβραίοι μετανάστες, κατέφυγαν τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και οι περισσότεροι απ’ αυτούς εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Η μάζα αυτή, ενισχύθηκε και από φυγάδες της Σικελίας και της Κάτω Ιταλίας το 1493, της Πορτογαλίας το 1497 και της Γαλλικής Προβηγκίας. Όλοι αυτοί οι πρόσφυγες, επονομάστηκαν γενικά, Ισπανοεβραίοι ή Σεφαρδίμ (Σεφεράντ=Ισπανία).

Οι παλαιότεροι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης, οι απόγονοι δηλαδή Εβραίων της ρωμαϊκής και βυζαντινής εποχής, ονομάζονταν Ρομανιότ οι Ρωμανοεβραίοι. Αυτοί είχαν μητρική γλώσσα τα ελληνικά, έφεραν ελληνικά ονόματα ή εξελληνισμένα και είχαν ιδιαίτερο τύπο λατρείας, τον λεγόμενο «μάτσορ ρομάνια». Οι Σεφαρδίμ και οι Ασκεναζίμ όμως, οι οποίοι ήταν πολυαριθμότεροι, πλουσιότεροι και πιο πολιτισμένοι, τους αφομοίωσαν γρήγορα και τους απορρόφησαν. Τελικά, επικράτησαν όλων, οι Σεφαρδίμ και από τα τέλη του 16ου αιώνα, η ισπανοεβραϊκή γλώσσα, ήταν αυτή που επιβλήθηκε στην κοινότητα των Εβραίων.

Οι Ισπανοεβραίοι, υπήρξαν συντελεστές αξιόλογης προόδου στη Θεσσαλονίκη. Σ’ αυτούς οφείλεται κυρίως η αναγέννηση της πόλης, μετά τον αφανισμό και την ερήμωση που προκάλεσε η άλωσή τους απ’ τους Τούρκους, καθώς μετέτρεψαν και πάλι τη Θεσσαλονίκη, σ’ ένα μεγάλο κέντρο εμπορίου, όπως ήταν και κατά την ρωμαϊκή και βυζαντινή εποχή. Οι Εβραίοι δεν κυριαρχούσαν τότε, μόνο οικονομικά, αλλά και κοινωνικά και πνευματικά. Είχαν καταστήσει την κοινότητά τους, αληθινό «κράτος εν κράτει» και είχαν αποθέσει τόσο έντονα την σφραγίδα τους, ώστε η Θεσσαλονίκη επονομαζόταν τότε ως «Μητέρα του Ισραήλ». Στις αρχές του 17ου αιώνα, η εβραϊκή κοινότητα θα φτάσει στο απόγειο της ακμής της. Την εποχή εκείνη, από τους 120 «μαχαλάδες» (συνοικίες) της Θεσσαλονίκης, οι 56 ήταν εβραϊκοί, οι 48 μουσουλμανικοί και οι 16 ελληνικοί.

Ξαφνικά όμως, το 1655, η εβραϊκή κοινότητα πέρασε μια φοβερή περιπέτεια, που την έπληξε βαριά και την αποσύνθεσε. Παρουσιάστηκε τότε, ένας μυστηριώδης «μεσσίας», που προέρχονταν από την Σμύρνη, ο Σαμπατάι Σεβί. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Ο Τζορτζ Κάρλιν (George Carlin, 1937-2008), ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς κωμικούς της λεγόμενης «όρθιας κωμωδίας» (stand up comedy). Μπροστά από το έντονα κριτικό του πνεύμα, παρέλασαν διάφοροι τομείς, όπως ο σύγχρονος τρόπος ζωής, η ανθρώπινη συμπεριφορά και υποκρισία, η θρησκευτική πίστη, η πολιτική, τα ΜΜΕ κ.ά.

Οι δυσαρεστημένοι, από την κριτική του, προσπάθησαν να τον σπιλώσουν, διαδίδοντας αστικούς μύθους, με βάση διάφορα κείμενα που κυκλοφορούσαν στο Διαδίκτυο (με την γνωστή μέθοδο του αλυσιδωτού e-mail), και τα οποία αποδίδονταν στον ίδιο, όπου υποτίθεται τον παρουσίαζαν να είναι απέναντι από τις ίδιες του τις θέσεις, εκτός του ότι τον εμφάνιζαν ως ρατσιστή, μισογύνη, κ.ά.

Ο Κάρλιν, είχε απαντήσει στους επικριτές του (ιδίως στους χριστιανούς και στους συντηρητικούς πολιτικούς), οι οποίοι ενοχλούνταν από τον κυνισμό και την σάτιρά του, με ένα αιχμηρό σχόλιο: «Δεν είναι κωμικό το γεγονός ότι οι περισσότεροι απ’ όσους διαδηλώνουν υπέρ του “δικαιώματος στη ζωή” -δηλαδή εναντίον των αμβλώσεων– είναι συγχρόνως και φανατικοί υπέρμαχοι της θανατικής ποινής; Οι ίδιοι είναι που απαγορεύουν τα ψεύτικα όπλα για τα παιδάκια και επιτρέπουν τα αληθινά».

Ο Κάρλιν, πέραν της καυστικής κριτικής, που σαφώς κινούνταν πέρα από το «πολιτικά ορθό», χαρακτηρίστηκε από την αθυροστομία μου, η οποία συνόδευε τον σατιρικό του λόγο. Το 1972, είχε συλληφθεί (αλλά αθωώθηκε) για «διατάραξη ειρήνης», όταν σε παράστασή του, είχε ξεστομίσει τις «επτά λέξεις που ποτέ δεν μπορείς να πεις στην τηλεόραση»: Shit (σκατά), piss (κατουράω), fuck (γαμήσι), cunt (μουνί), cocksucker (πουτσογλύφτης), motherfucker (καριόλης), tits (βυζιά).

Δεν δίσταζε ωστόσο, να ασκεί κριτική, ακόμα και στο κοινό του, όταν το 2005, στο Λας Βέγκας, όπου έκανε παραστάσεις, είπε κατάμουτρα στους έκπληκτους ακροατές του: «Σκεφτείτε το πνευματικό επίπεδο των ατόμων που πάνε διακοπές στο Λας Βέγκας. Να ταξιδεύουν εκατοντάδες ή και χιλιάδες μίλια, ουσιαστικά για να προσφέρουν οικειοθελώς τα λεφτά τους σ’ έναν χυδαίο και κερδοσκοπικό οργανισμό. Και ο λόγος που βρίσκομαι εδώ, είναι για να υποδεχθώ αυτό το γαμημένο είδος ανθρώπων με την νοητική καθυστέρηση». Το αποτέλεσμα, ήταν η άμεση απόλυση του Κάρλιν.

Στα ακόλουθα βίντεο, από το «λεπίδι» του Κάρλιν (ο οποίος μεγάλωσε ως καθολικός, έως ότου έφτασε στην «ηλικία της λογικής», όπως έλεγε), περνάει ο Θεός και η θρησκεία, αγγίζοντας και την ίδια του τη χώρα και τον «παράξενο πολιτισμό» της, στην οποία ουδέποτε χαρίστηκε …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Χωρίς σχόλια…

Πηγή: istorikathemata.com

Ως Κρητικός κι εγώ, Ρεθυμνιώτης, θα σας αφηγηθώ μια ιστορία από και μετά τον πόλεμο, όπως την αφηγήθηκαν και σ’ εμένα -μόνο που δεν είναι μια ιστορία φρίκης. Για την ακρίβεια, είναι μια από τις πιο τρυφερές ιστορίες που έχω ακούσει…

Κατά τη δεκαετία του 1980, σ’ ένα μικρό χωριό της Κρήτης, ένας ηλικιωμένος Γερμανός πήγαινε κάθε βράδυ σε μια ταβέρνα, καθόταν μόνος του απόμερα, παράγγελνε ένα μπουκάλι ρετσίνα, ξεροσφύρι, και την έπινε αργά-αργά, ώσπου ν’ αδειάσει όλο το μπουκάλι. Αυτό το έκανε κάθε βράδυ, επί μήνες. Σε κανέναν δεν μιλούσε και κανένας δεν του μιλούσε.

Μια βραδιά, ένας νεαρός Κρητικός πήρε το θάρρος να καθήσει στο τραπέζι του Γερμανού και να πιάσει μαζί του κουβέντα με σπασμένα αγγλικά και παντομίμα -δισταχτικά στην αρχή, πιο ανοιχτά στη συνέχεια. Κάποια στιγμή ρώτησε τον Γερμανό γιατί κάθε βράδυ έκανε την ίδια τελετουργία με τη ρετσίνα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…