Περιστατικό που συνέβη κοντά σ’ ένα σχολείο στο Σικάγο. Μια ομάδα νεαρών, ξυλοκοπεί με απίστευτη αγριότητα και χωρίς κανένα έλεος, έναν ανυπεράσπιστο Ασιάτη μαθητή, ωθούμενοι πιθανότατα από ρατσιστικά ένστικτα.

Βλέποντας αυτό το βίντεο, δεν θα πρέπει να μας παραξενεύει, πως τέτοιοι τύποι, γίνονται οι αυριανοί στρατιώτες των ΗΠΑ, που συμπεριφέρονται με τόσο ωμό τρόπο στα θύματά τους, και που οι περισσότεροι λίγο πολύ έχουμε δει τα «κατορθώματά» τους, σε διάφορες εικόνες.

Οι σκηνές είναι πολύ σκληρές, και καλό θα είναι να μην τις δουν παιδιά …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Καθώς, ίσως, πολλοί να βρίσκονται σε κάποια σύγχυση, όταν με βάση αναφορές που γίνονται σε διάφορα χωρία της Αγίας Γραφής -βασικά, της Παλαιάς Διαθήκης- γίνεται λόγος για διάφορες μεταφράσεις αυτών των κειμένων, οι οποίες πολλές φορές δεν συμφωνούν μεταξύ τους, κρίνεται σκόπιμο να γίνουν, εν συντομία, μερικές διευκρινίσεις.

Πρώτα απ’ όλα, θα αναρωτηθεί κάποιος, γιατί υπάρχουν κείμενα, που αναλόγως την μετάφραση, μπορεί να αποδίδουν εντελώς διαφορετικό νόημα;

Η σύντομη απάντηση είναι, ότι από πίσω υπάρχει κίνητρο. Κι εξηγούμεθα…

Σήμερα υπάρχουν πάμπολλες μεταφράσεις της Παλαιάς Διαθήκης. Ωστόσο, οι βασικές, θα λέγαμε ότι είναι δύο: Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο’) και το Μασοριτικό Κείμενο.

Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα (που στην πραγματικότητα, όπως λέγεται, ήταν εβδομήντα δύο) προηγείται χρονολογικά του Μασοριτικού Κειμένου και γράφτηκε περίπου το 280 π.Χ. Το Μασοριτικό Κείμενο δημιουργήθηκε και ολοκληρώθηκε στο διάστημα από τον 6ο αιώνα μ.Χ. μέχρι τον 10ο αιώνα μ.Χ.

Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα, αποτελεί την πρώτη μετάφραση των «ιερών» εβραϊκών κειμένων σε άλλη γλώσσα και συγκεκριμένα στην ελληνική. Έγινε δε, με πρωτοβουλία του Έλληνα βασιλιά της Αιγύπτου, Πτολεμαίου Β’ του Φιλάδελφου, ο οποίος ήθελε να εμπλουτίσει την περίφημη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Την μετάφραση ανέλαβαν Εβραίοι ελληνόφωνοι λόγιοι της Αλεξάνδρειας, οι οποίοι, θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν ήταν ραβίνοι. Όπως λέγεται, ο Πτολεμαίος, θέλοντας να έχει μια όσο το δυνατόν ακριβή και πιστή μετάφραση των εβραϊκών κειμένων, τοποθέτησε και απομόνωσε τους μεταφραστές σε διαφορετικούς χώρους, έτσι ώστε να μην επικοινωνούν μεταξύ τους και επομένως να μην έχουν την δυνατότητα να συνεννοούνται ως προς την απόδοση και ερμηνεία των κειμένων. Για τους λόγους αυτούς, η Μετάφραση των Εβδομήκοντα, εκλαμβάνεται και ως η πιο αξιόλογη και πιο ακριβής, αν και κάποιοι όροι δεν θεωρείται ότι αποδόθηκαν στην ελληνική με σωστό τρόπο, όπως για παράδειγμα η λέξη «συναγωγή», που στα ελληνικά αποδόθηκε ως «εκκλησία» -που είναι διαφορετικά πράγματα.

Η μετάφραση αυτή όμως, έφερε τον τρόμο στο ιουδαϊκό ιερατείο, καθώς οι Εβδομήκοντα, όντας μη ραβίνοι, εξέθεταν στους «αλλόφυλους» και σε όλο τους το μεγαλείο, τις βλέψεις του «περιούσιου» λαού των Εβραίων, την αισχρότητα και την ανηθικότητα που διέπνεε αυτά τα «ιερά» εβραϊκά κείμενα. Η μέρα, μάλιστα, που η Μετάφραση των Εβδομήκοντα, έγινε προσβάσιμη και αναγνώσιμη στους μη Εβραίους, χαρακτηρίστηκε απ’ τους ραβίνους ως «αποφράδα». …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

«Αν ένας άντρας και μια γυναίκα πνίγονται σ’ ένα ποτάμι, πρώτα θα σώσουν τον άντρα, “ο οποίος είναι υποχρεωμένος να εκτελεί περισσότερες εντολές”, ενώ “η σοφία μιας γυναίκας βρίσκεται μόνο στη βελόνα”».

Κάθε αδαής γνωρίζει ότι «οι τρόποι της Τορά είναι τρόποι ευχαρίστησης», ότι «η τιμή της κόρης ενός βασιλιά είναι μέσα της» και ότι «η σωστή συμπεριφορά έρχεται πριν από την Τορά» αλλά αξίζει να μάθουμε περισσότερα. Αξίζει να μάθουμε ότι μια γυναίκα είναι ακατάλληλη για δικαστής και ακατάλληλη να καταθέσει. Είναι επίσης ακατάλληλη για οποιαδήποτε δημόσια θέση με εξουσία. «Θα διορίσεις έναν βασιλιά πάνω από εσένα» -έναν βασιλιά και όχι μια βασίλισσα.

Μια κόρη -διατάζουν οι σοφοί- δεν πρέπει να διδάσκεται την Τορά καθώς «το μυαλό της γυναίκας δεν είναι κατάλληλο να διδαχθεί τίποτ’ άλλο εκτός από ανοησίες». Οι γυναίκες είναι ελαφρόμυαλες κι έχουν λίγη γνώση. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Ο «Χορός του Ζορμπά» ο οποίος φέρει την σφραγίδα του Μίκη Θεοδωράκη και «Τα παιδιά του Πειραιά» του Μάνου Χατζηδάκη, είναι ίσως οι πιο αναγνωρίσιμες -διεθνώς- μελωδίες της μουσικής Ελλάδος.

Αν και για το κομμάτι του Χατζηδάκη, δεν τίθεται θέμα πατρότητος, εν τούτοις δεν ισχύει το ίδιο και για το περίφημο συρτάκι που πρωτοέκανε την εμφάνισή του, το 1964, στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Ζορμπάς ο Έλληνας» (Zorba the Greek) και έφερε την υπογραφή του Μίκη Θεοδωράκη.

Στην πραγματικότητα, ένα μόνο μέρος του κομματιού, ανήκει μουσικά στον Μίκη Θεοδωράκη. Αυτή είναι η εισαγωγή, σε ρυθμό χασάπικου, η οποία βασίζεται στην μουσική του τραγουδιού του, «Στρώσε το στρώμα σου για δυο» (1963). Ο γρήγορος ρυθμός του δεύτερου μισού του κομματιού, ανήκει στον Χανιώτη λαουτιέρη Γιώργη Κουτσουρέλη (πέθανε το 1994 στην Κίσσαμο Χανίων όπου και γεννήθηκε). Ο Κουτσουρέλης, είχε παίξει αυτόν τον σκοπό με το λαούτο του, σε ηχογράφηση του 1950 με τίτλο «Αρμενοχωριανός συρτός». Κι ο Κουτσουρέλης όμως, δεν ήταν 100% ο συνθέτης αυτής της μελωδίας, καθώς βασίστηκε σε προϋπάρχουσα σύνθεση του βιολιστή Μανώλη Φαντάκη ή Φαντομανώλη από τα Κοτσιανά Κισσάμου Χανίων, την οποία και διασκεύασε. Είναι σχετικά ομιχλώδεις οι συνθήκες, κάτω από τις οποίες ο «Αρμενοχωριανός συρτός» κατέληξε να γίνει ο «Χορός του Ζορμπά». Λέγεται πως ο Κουτσουρέλης είχε δώσει την συγκατάθεσή του να χρησιμοποιηθεί η μουσική του στην ταινία του Κακογιάννη, αλλά όταν διαπίστωσε την τεράστια απήχηση που είχε, απαίτησε δικαιώματα και ήρθε σε αντιδικία με τον Θεοδωράκη. Όπως και να έχει πάντως, το όνομά του δεν εμφανίστηκε ποτέ δίπλα απ’ αυτή την μελωδία που διασκεύασε ο Θεοδωράκης …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…

Το ακόλουθο βίντεο, προέρχεται από μια ανοιχτή συζήτηση που έλαβε χώρα το 1997 στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο αρχαιολόγος Ευάγγελος Μπεξής και ο ομότιμος -από το 2007- καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός.

Ο Ε. Μπεξής, την ώρα που βρίσκεται στο βήμα, αναφέρεται στον φυλετισμό που διακρίνει την Αγία Γραφή και ειδικά την Παλαιά Διαθήκη (περιούσιος λαός κ.τ.λ.), ενώ κάνει και μια ιδιαίτερη αναφορά και στον μισελληνισμό που διαχέει αυτό το «ιερό» βιβλίο.

Σε κάποια στιγμή, ο Ε. Μπεξής προφέρει το γνωστό (δυστυχώς, όχι σε πολλούς) χωρίο από το βιβλίο του «προφήτη» Ζαχαρία:
«Θα καθαιρέσω την υπερηφάνεια των Φιλισταίων (=Κρήτες άποικοι). Και θα αφαιρέσω το αίμα τους από το στόμα τους, και τα βδελύγματά τους από μέσα από τα δόντια τους… Θα πατήσω σαν τόξο μου τον Ιούδα. Το τόξο θα το γεμίσω με τον Εφραΐμ, και θα ξεσηκώσω τους γιους σου, Σιών, εναντίον των γιων σου, Ελλάδα…» (Ζαχαρίας, 9: 6-7 & 13).

Απαραίτητη διευκρίνιση: Τα άνωθεν «φιλελληνικά» λόγια, εκστομίζονται από το στόμα του «καλού» Θεούλη.

Ας δούμε τώρα και την αντίδραση του παπα-Μεταλληνού (δεν φαίνεται στην εικόνα, αλλά ακούγεται η φωνή του όταν παρεμβαίνει) στο άκουσμα αυτού του χωρίου …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος…