Πάρε-Δώσε

Σύμφωνα με την Εβραία ιστορικό και συγγραφέα, Ρένα Μόλχο, ο ελληνικός Αντισημιτισμός και οι Έλληνες δωσίλογοι της Θεσσαλονίκης, ήταν η κύρια αιτία αφανισμού τού εβραϊκού στοιχείου της πόλης. Πιο συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι:

«Όχι μόνο δεν υπήρξε καμία αντίδραση αλλά πολύ μεγάλη μερίδα του ελληνικού πληθυσμού συνεργάστηκε με τον κατακτητή. Έχουμε περιπτώσεις όπως στη Ζάκυνθο που δεν χάθηκε ούτε ένας Εβραίος επειδή και ο μητροπολίτης Ζακύνθου και ο πρόεδρος αρνήθηκαν να δώσουν τις καταστάσεις και να καταδώσουν Εβραίους. Το ίδιο και στην Χαλκίδα. Και έχουμε περιπτώσεις σαν τα Γιάννινα και τη Θεσσαλονίκη με ποσοστό απώλειας, 98% και 96% αντίστοιχα. Όλα αυτά με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι χριστιανοί κάτοικοι εκεί που ήθελαν διέσωσαν τους Εβραίους κι εκεί που δεν ήθελαν τους κατέδωσαν, ασχέτως αν δεν γνώριζαν ακριβώς τι τους περίμενε. Στη Θεσσαλονίκη οι χριστιανοί περίμεναν από πριν, από τον μεσοπόλεμο, από τη μεγάλη πυρκαγιά του ’17, πώς και πώς να φύγουν οι Εβραίοι. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Θεσσαλονίκη μετατράπηκε σε πρωτεύουσα προσφύγων. Αυτοί μεταξύ άλλων ζούσαν σε συναγωγές, πήγαιναν και σε εβραϊκά σχολεία που επιτάχθηκαν γι’ αυτόν τον σκοπό… Ο Λευτέρης Σταυριανός, που ήταν καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Κολούμπια, έγραψε ένα άρθρο για τους Εβραίους το ’48, όπου υποστηρίζει ότι 12.000 χριστιανοί στη Θεσσαλονίκη εκμεταλλεύθηκαν τις περιουσίες των Εβραίων, αμειβόμενοι για τη συνεργασία τους με τους Γερμανούς. Όταν υπάρχει ένα νούμερο 12.000 άνδρες, πολλαπλασιάζεται δημογραφικά επί 5, για να δείτε πόσα άτομα στην πόλη επωφελήθηκαν. Άρα, 60.000 χριστιανοί. Οι Εβραίοι ήταν 50.000, άρα μας μένουν και 100.000 χριστιανοί αθώοι… Τόσους κατοίκους είχε η Θεσσαλονίκη τότε. Το 1/3 των χριστιανών συνεργάστηκε… Οι Εβραίοι, αυτοί που επέζησαν, γνωρίζουν ποιοι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς, ξέρουν πώς έγιναν οι περιουσίες εν μια νυκτί μέσα στην κατοχή… Στη Θεσσαλονίκη το νούμερο απώλειας των Εβραίων είναι 96%, που είναι 4 μονάδες υψηλότερο και από το Βερολίνο! Δηλαδή μέσα στη “φωλιά του λύκου” ήταν μικρότερο το ποσοστό απώλειας απ’ ότι εδώ… Πώς μεταφράζεται αυτό το πράγμα;… Η Θεσσαλονίκη δεν θα πρέπει να είναι υπερήφανη γι’ αυτό το κομμάτι της Ιστορίας της… Γι’ αυτό και δεν διδάσκεται τίποτε στη Θεσσαλονίκη περί Εβραίων. Ενώ πριν από τον πόλεμο υπήρχε μάθημα Εβραιολογίας. Τώρα γιατί δεν υπάρχει;… Υπάρχει Αντισημιτισμός στην Ελλάδα του 21ου αιώνα και είναι εντονότατος!».

Στο επισυναπτόμενο βίντεο όμως, έχουμε πολύ σκληρές αναφορές από την επίσης Εβραία και πανεπιστημιακό Οντέτ Βαρόν-Βασάρ που αποκαλύπτει για πρώτη φορά ότι υπεύθυνοι για την εξολόθρευση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί ήσαν και οι ίδιοι οι δωσίλογοι Εβραίοι, τα συνεργασθέντα με τους Γερμανούς εβραϊκά συμβούλια και ιδίως ο αρχιραβίνος της Θεσσαλονίκης, Κόρετς, που έδωσε τις λίστες με τους Εβραίους στους χιτλερικούς…

Ο Ραμπί Κόρετς μιλούσε άπταιστα Γερμανικά και η κοινότητα πίστεψε ότι είχε τις ικανότητες να διαπραγματευτεί με το καθεστώς των Ναζί. Ο Κόρετς παρασύρθηκε στις τακτικές του διαπραγμάτευσης. Σταθερά κατεύναζε τους Ναζί πιστεύοντας ότι αν υπάκουε στις εντολές τους, η Θεσσαλονίκη θα γλίτωνε. Τον Μάρτιο του 1943, στην πραγματικότητα ο Κόρετς συγκέντρωσε έναν αριθμό Εβραίων στη Θεσσαλονίκη και τους έστειλε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Πολωνία.

Ο θρυλούμενος ελληνικός Αντισημιτισμός δεν έπαιξε κανέναν ρόλο, λέει η Βασάρ, ενώ τονίζει πως ο τότε πρόεδρος της εβραϊκής κοινότητος τη Θεσσαλονίκης, Σαλτιέλ, ήταν συνεργάτης των Γερμανών, όπως και ο διαβόητος Εβραίος δωσίλογος Ρεκανάτ, που δικάστηκε ως φιλοχιτλερικός μετά τον πόλεμο.

Τραπεζικό σύστημα
Τί είναι η τράπεζα και πώς λειτουργεί; Πώς δημιουργείται το κέρδος; Πώς δημιουργούνται κεφάλαια από αέρα κοπανιστό και τί είναι το «τσάμπα χρήμα»; Γιατί η αξία τού χρήματος δεν είναι σταθερή; Τί είναι ο πληθωρισμός; Πώς είναι δυνατόν, όλα τα κράτη να έχουν εθνικά χρέη; Πού χρωστάνε; Γιατί δεν αρέσει στις τράπεζες να εξοφλούμε νωρίτερα το δάνειό μας και μάς χρεώνουν πρόστιμα; Ποιά είναι η διαφορά της τράπεζας και του τοκογλύφου;

Οι απαντήσεις και πολλές ακόμη αναφορές σε δεδομένα, άγνωστα στον πολύ κόσμο, στα ακόλουθα τρία βίντεο, τα οποία αν και έχουν σαν σημείο αναφοράς την Αμερική (δηλαδή τις Η.Π.Α.), οι επιδράσεις βρίσκουν εφαρμογή και στον υπόλοιπο κόσμο και την παγκόσμια οικονομία.

Στο πρώτο βίντεο, επιχειρείται μια σχετικά σύντομη εκλαϊκευμένη και απλουστευμένη ανάλυση τού τραπεζικού συστήματος, μέσω κινουμένων σχεδίων, που μάλλον θα το διασκεδάσετε και λίγο …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο Αμερικανός συγγραφέας, σκεπτικιστής και επικριτής τής θρησκείας, Σαμ Χάρις, δευτερολογεί στο πλαίσιο θεολογικού διαλόγου, στο πανεπιστήμιο Νοτρ Νταμ τών ΗΠΑ (7 Ιουλίου 2011), που έχει ως θέμα συζήτησης την ηθική στη θρησκεία («Is Good Frοm God?»).

Όπως επισημαίνει, μεταξύ άλλων, ο Χάρις: «Αν συμβεί κάτι καλό σε κάποιον χριστιανό, αμέσως μάς λένε ότι “ο Θεός είναι καλός”. Αλλά όταν μικρά παιδιά, κατά δεκάδες χιλιάδες, πνίγονται, τότε μάς λένε ότι “ο Θεός είναι μυστηριώδης”. Και δεν είναι απλά κουραστικό να ακούς έξυπνους -κατά τ’ άλλα- ανθρώπους να μιλάνε έτσι. Είναι και ηθικά μεμπτό… Κι εφόσον, “ο Θεός είναι καλός, στοργικός κι ευγενικός”, και θέλησε να μάς καθοδηγήσει ηθικά μ’ ένα βιβλίο, γιατί μάς έδωσε ένα βιβλίο που υποστηρίζει τη δουλεία;».

Και συνεχίζει σε άλλο σημείο: «Η αληθινή φρίκη τής θρησκείας, είναι το ότι επιτρέπει σε εντελώς αξιοπρεπείς και λογικούς ανθρώπους, να πιστεύουν κατά δισεκατομμύρια, σε κάτι που μόνο τρελοί θα πίστευαν από μόνοι τους. Αν ξυπνήσεις ένα πρωί, πιστεύοντας ότι λέγοντας μερικά λατινικά λόγια στις τηγανίτες σου, αυτές μπορούν να μετατραπούν σε σώμα τού Έλβις Πρίσλεϊ, τότε έχεις χάσει το μυαλό σου. Αλλά αν νομίζεις, λίγο πολύ, το ίδιο πράγμα για ένα κράκερ και το σώμα τού Ιησού, τότε είσαι απλά καθολικός»…

Μερικά «δάκρυα», ως ελάχιστος φόρος τιμής για τον «πολυαγαπημένο» ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ιλ… Προϊόντα πλύσης εγκεφάλου, ή φόβου για την ζωή τους; Οι ίδιοι οι Βορειοκορεάτες το γνωρίζουν καλύτερα…

Σόι πάει ο Κομμουνισμός…

Με πόσα εκατομμύρια δολοφονίες γίνεται κάποιος καλός κομμουνιστής; Ξέρουμε ότι για να γίνει κανείς «πατερούλης» του νέου οράματος της ανθρωπότητας, απαιτούνται περί τα 20 εκατομμύρια χαμένες ψυχές. Τόσες χρειάστηκε ο Ιωσήφ Στάλιν για να εγκαθιδρύσει τη σοβιετική δικτατορία, αλλά και για να αποκατασταθεί από το ΚΚΕ. «Εγιναν ακρότητες; Εγώ σου λέω ότι μπορεί και να έγιναν. Αυτό θα μας μείνει από εκείνη την περίοδο;», αναρωτήθηκε η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, όταν το 2008 δέχθηκε κριτική για την αποκατάσταση του αιμοσταγούς δικτάτορα.

Αλλά και με δύο εκατομμύρια νεκρούς από λιμό μπορεί κάποιος να έχει έναν καλό λόγο από το ΚΚΕ και τη γνήσια θλίψη του κόμματος μόλις αποδημήσει. Ετσι, μόλις πέθανε ο δικτάτωρ της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ιλ (ο οποίος ήταν γιος του προηγούμενου δικτάτορα Κιμ Ιλ Σουνγκ και τον οποίο θα διαδεχθεί ο εγγονός Κιμ Γιονγκ Ουν), το ΚΚΕ έσπευσε να συλλυπηθεί: «Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην Κ.Ε. του Κόμματος Εργατών Κορέας, στην ηγεσία της Λ.Δ. Κορέας και στον λαό της για τον θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ, γενικού γραμματέα του Κόμματος Εργατών Κορέας. Ο λαός της Λ.Δ. Κορέας έχει δικαίωμα να προχωρήσει στον δρόμο ανάπτυξης που έχει επιλέξει ενάντια στις κάθε λογής ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εσωτερικό της χώρας. Η υπεράσπιση του δικαιώματος αυτού έχει ιδιαίτερη σημασία σήμερα, που καιροφυλακτούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εντείνουν την επιθετικότητα και πληθαίνουν τους τυχοδιωκτισμούς τους κατά της Λ.Δ. Κορέας. Το ΚΚΕ αντιτάσσεται στα σχέδια αυτά. Στέκεται αλληλέγγυο με τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του Κόμματος Εργατών Κορέας και του κορεατικού λαού».

Να συμφωνήσουμε λοιπόν με το ΚΚΕ, ότι «ο λαός της Λ.Δ. Κορέας έχει δικαίωμα να προχωρήσει στον δρόμο ανάπτυξης που έχει επιλέξει». Αρκεί να μπορέσει να το επιλέξει. Διότι εκλογές και σ’ αυτή τη «Λαϊκή» «Δημοκρατία» δεν γίνονται. Εκεί αναπτύχθηκε η κληρονομική δικτατορία. Μεταξύ μιας μόνο οικογένειας γίνονται οι δουλειές. Πεθαίνει ο πατέρας, αναλαμβάνει ο γιος. Πεθαίνει ο γιος, αναλαμβάνει ο αδελφός μέχρι να ωριμάσει για να αναλάβει ο εγγονός. Σόι πάει ο Kομμουνισμός και το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρουμε καν πόσο μεγάλο είναι το συγγενολόι των Κιμ. Το κυριότερο είναι ότι δεν το ξέρουν ούτε οι δυστυχείς Βορειοκορεάτες, οι οποίοι το μόνο δικαίωμα που έχουν είναι να πεθαίνουν (κυριολεκτικά, όμως) της πείνας.

Πάσχος Μανδραβέλης

Σύμφωνα με την λογική τού οσφυοκάμπτη, δουλοπρεπή, γραικύλου, κωλοτούμπα και χαμαιλέοντα προέδρου τού ΛΑΟΣ, όπως αυτή εκφράστηκε σε πρωινή εκπομπή, απέναντι στις απαιτήσεις τών Ευρωπαίων, όσο παράλογες κι αν είναι αυτές, οι Έλληνες δεν θα πρέπει να λένε «ΟΧΙ».

Κατά την καρατζαφέρεια λογική, οι Έλληνες θα πρέπει να είναι έτοιμοι να δεχτούν αδιαμαρτύρητα, να τούς πηδήξουν μάνες, γυναίκες και παιδιά, ως γνήσιοι ραγιάδες. Για το καλό τής πατρίδας βέβαια…

Όταν άκουσα αυτή τα γελοία λόγια (μεταφορικά υποθέτω, αν και μ’ αυτόν ποτέ δεν ξέρεις…), αίφνης ήρθε στο μυαλό μου, ένα περιστατικό από τον θάνατο τού Κύπριου ήρωα, Γρηγόρη Αυξεντίου:

Όταν ο πατέρας τού Αυξεντίου, πήγε στο νεκροτομείο να αναγνωρίσει το καμμένο σώμα τού γιου του, δεν είπε τίποτα. Χαμογέλασε και βγήκε έξω. Όταν απομακρύνθηκε από το κτήριο, ξέσπασε σε κλάματα… Όταν ρωτήθηκε γιατί το έκανε αυτό, απάντησε: «Ο Γρηγόρης είναι, αλλά να μην μας δούνε αυτά τα σκυλιά να κλαίμε…».

Η μάνα τού Γρηγόρη Αυξεντίου, όταν έμαθε τα θλιβερά νέα, είπε με όσο σθένος τής είχε απομείνει: «Είμαι περήφανη για τον γιο μου. Κάλλιο μια χούφτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου. Χαλάλι για την πατρίδα». Κι αφού κάθησε σε μια καρέκλα, συνέχισε: «Και τώρα θα κάνω το καθήκον μου…» κι άρχισε να κλαίει τον γιο της…

Ευτυχώς, υπάρχουν άνθρωποι «μεγάλοι» και δυστυχώς, υπάρχουν κι άνθρωποι «μικροί»… Ο καθένας διαλέγει το μέγεθος που τού ταιριάζει…