Πάρε-Δώσε

Περιστατικό που συνέβη κοντά σ’ ένα σχολείο στο Σικάγο. Μια ομάδα νεαρών, ξυλοκοπεί με απίστευτη αγριότητα και χωρίς κανένα έλεος, έναν ανυπεράσπιστο Ασιάτη μαθητή, ωθούμενοι πιθανότατα από ρατσιστικά ένστικτα.

Βλέποντας αυτό το βίντεο, δεν θα πρέπει να μας παραξενεύει, πως τέτοιοι τύποι, γίνονται οι αυριανοί στρατιώτες των ΗΠΑ, που συμπεριφέρονται με τόσο ωμό τρόπο στα θύματά τους, και που οι περισσότεροι λίγο πολύ έχουμε δει τα «κατορθώματά» τους, σε διάφορες εικόνες.

Οι σκηνές είναι πολύ σκληρές, και καλό θα είναι να μην τις δουν παιδιά …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο «Χορός του Ζορμπά» ο οποίος φέρει την σφραγίδα του Μίκη Θεοδωράκη και «Τα παιδιά του Πειραιά» του Μάνου Χατζηδάκη, είναι ίσως οι πιο αναγνωρίσιμες -διεθνώς- μελωδίες της μουσικής Ελλάδος.

Αν και για το κομμάτι του Χατζηδάκη, δεν τίθεται θέμα πατρότητος, εν τούτοις δεν ισχύει το ίδιο και για το περίφημο συρτάκι που πρωτοέκανε την εμφάνισή του, το 1964, στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Ζορμπάς ο Έλληνας» (Zorba the Greek) και έφερε την υπογραφή του Μίκη Θεοδωράκη.

Στην πραγματικότητα, ένα μόνο μέρος του κομματιού, ανήκει μουσικά στον Μίκη Θεοδωράκη. Αυτή είναι η εισαγωγή, σε ρυθμό χασάπικου, η οποία βασίζεται στην μουσική του τραγουδιού του, «Στρώσε το στρώμα σου για δυο» (1963). Ο γρήγορος ρυθμός του δεύτερου μισού του κομματιού, ανήκει στον Χανιώτη λαουτιέρη Γιώργη Κουτσουρέλη (πέθανε το 1994 στην Κίσσαμο Χανίων όπου και γεννήθηκε). Ο Κουτσουρέλης, είχε παίξει αυτόν τον σκοπό με το λαούτο του, σε ηχογράφηση του 1950 με τίτλο «Αρμενοχωριανός συρτός». Κι ο Κουτσουρέλης όμως, δεν ήταν 100% ο συνθέτης αυτής της μελωδίας, καθώς βασίστηκε σε προϋπάρχουσα σύνθεση του βιολιστή Μανώλη Φαντάκη ή Φαντομανώλη από τα Κοτσιανά Κισσάμου Χανίων, την οποία και διασκεύασε. Είναι σχετικά ομιχλώδεις οι συνθήκες, κάτω από τις οποίες ο «Αρμενοχωριανός συρτός» κατέληξε να γίνει ο «Χορός του Ζορμπά». Λέγεται πως ο Κουτσουρέλης είχε δώσει την συγκατάθεσή του να χρησιμοποιηθεί η μουσική του στην ταινία του Κακογιάννη, αλλά όταν διαπίστωσε την τεράστια απήχηση που είχε, απαίτησε δικαιώματα και ήρθε σε αντιδικία με τον Θεοδωράκη. Όπως και να έχει πάντως, το όνομά του δεν εμφανίστηκε ποτέ δίπλα απ’ αυτή την μελωδία που διασκεύασε ο Θεοδωράκης …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το ακόλουθο βίντεο, προέρχεται από μια ανοιχτή συζήτηση που έλαβε χώρα το 1997 στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο αρχαιολόγος Ευάγγελος Μπεξής και ο ομότιμος -από το 2007- καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός.

Ο Ε. Μπεξής, την ώρα που βρίσκεται στο βήμα, αναφέρεται στον φυλετισμό που διακρίνει την Αγία Γραφή και ειδικά την Παλαιά Διαθήκη (περιούσιος λαός κ.τ.λ.), ενώ κάνει και μια ιδιαίτερη αναφορά και στον μισελληνισμό που διαχέει αυτό το «ιερό» βιβλίο.

Σε κάποια στιγμή, ο Ε. Μπεξής προφέρει το γνωστό (δυστυχώς, όχι σε πολλούς) χωρίο από το βιβλίο του «προφήτη» Ζαχαρία:
«Θα καθαιρέσω την υπερηφάνεια των Φιλισταίων (=Κρήτες άποικοι). Και θα αφαιρέσω το αίμα τους από το στόμα τους, και τα βδελύγματά τους από μέσα από τα δόντια τους… Θα πατήσω σαν τόξο μου τον Ιούδα. Το τόξο θα το γεμίσω με τον Εφραΐμ, και θα ξεσηκώσω τους γιους σου, Σιών, εναντίον των γιων σου, Ελλάδα…» (Ζαχαρίας, 9: 6-7 & 13).

Απαραίτητη διευκρίνιση: Τα άνωθεν «φιλελληνικά» λόγια, εκστομίζονται από το στόμα του «καλού» Θεούλη.

Ας δούμε τώρα και την αντίδραση του παπα-Μεταλληνού (δεν φαίνεται στην εικόνα, αλλά ακούγεται η φωνή του όταν παρεμβαίνει) στο άκουσμα αυτού του χωρίου …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Σε όλες σχεδόν τις θρησκείες, όπου υπάρχει το δίπολο Καλού και Κακού, αυτά προσωποποιούνται με την μορφή θεοτήτων. Η προσωποποιημένη ύπαρξη του Κακού, δεν θα μπορούσε, φυσικά, να λείπει κι απ’ την εβραϊκή θρησκεία, η οποία επικρατεί έως και τις μέρες μας, όπου ευδοκιμεί ο Ιουδαϊσμός και ο Ιουδαιοχριστιανισμός.

Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα στοιχεία της μυθολογίας-ιστορίας των Εβραίων, ο Διάβολος (Σατανάς) είναι στοιχείο μυθολογίας άλλων λαών, το οποίο οι συγγραφείς της Βίβλου, «δανείστηκαν» και το προσάρμοσαν στις δικές τους ιδεοληψίες. Από την περσική και ελληνική μυθολογία, δεν χρησιμοποίησαν μόνο την ιδέα του προσωποποιημένου Κακού, αλλά και στοιχεία που το συνοδεύουν, όπως η Κόλαση. Το βασίλειο του Άδη, ο κάτω κόσμος, η μορφή του θεού Πάνα με την οποία αποδίδεται συχνά ο Διάβολος κ.ά., αποτελούν ενδεικτικά στοιχεία της προσαρμογής (και διαστροφής) ξένων μυθολογικών στοιχείων στην ιουδαϊκή θρησκεία -και κατά συνέπεια στην χριστιανική.

Ενδεχομένως, η ύπαρξη του «έκπτωτου άγγελου» (κι εδώ γεννάται η εύλογη απορία, γιατί ο Θεός δεν εξόντωσε τον Διάβολο, αλλά απλά τον έδιωξε και τον άφησε ν’ αλωνίζει) στις θρησκείες αυτές, να ήταν σχετικά ανώδυνη, εάν δεν συνοδεύονταν στην πορεία του χρόνου με ειδεχθή εγκλήματα, τα οποία συντελέστηκαν στο όνομα του Καλού και στα πλαίσια μεθόδων όπως η Ιερά Εξέταση …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η ετυμολόγηση της λέξης «άνθρωπος», δεν είναι απολύτως βέβαιη. Υπάρχουν σήμερα, κυρίως τρεις εκδοχές, απ’ τις οποίες η μία είναι η πιο γνωστή, η άλλη η οποία είναι και η επικρατέστερη και μια λιγότερο γνωστή που αναφέρεται στον «Κρατύλο» του Πλάτωνα.

Η πρώτη και αρκετά δημοφιλής, ετυμολογεί τη λέξη «άνθρωπος» από το «άνω»+«θρώσκω» (αναπηδώ)+«όπωπα» (παρακείμενος του «ορώ», δηλ. βλέπω). Δηλαδή, αυτός που πορεύεται και κοιτάζει προς τα πάνω. Αυτή άποψη βρίσκει θερμότερη αποδοχή στους θεολογικούς και θρησκευτικούς κύκλους, καθώς υπονοεί την πορεία του ανθρώπου προς τον Θεό (όπως κι αν λέγεται αυτός).

Ωστόσο, επικρατέστερη ετυμολόγηση της λέξης, η οποία είναι αποδεκτή από την πλειονότητα της επιστημονικής γλωσσολογικής κοινότητας, είναι: «Άνδρας»+«ωψ» (γεν. ωπός). Δηλαδή, αυτός που έχει την όψη ανδρός (βλέπε και λεξικό Στ. Βασδέκη). Στην αρχαιότητα ο «άνδρας» (ανήρ) υποδήλωνε επιπλέον και τα δύο φύλα, δηλαδή τον άνθρωπο, όπως εξηγεί κι ο Δημήτρης Λιαντίνης…

Την άποψη αυτή υποστηρίζει και ο Μπαμπινιώτης…

Τέλος, ο Πλάτωνας, μέσα από τον «Κρατύλο», δίνει μια άλλη ετυμολογία, διά στόματος Σωκράτη: «Σημαίνει τούτο το όνομα ο “άνθρωπος”: Ότι τα μεν άλλα θηρία ων ορά ͅουδὲν επισκοπεί ουδὲ αναλογίζεται ουδὲ αναθρεί, ο δε άνθρωπος άμα εώρακεν -τούτο δ’ εστὶ (το) “όπωπε”- και αναθρεί και λογίζεται τούτο ο όπωπεν. Εντεύθεν δη μόνον των θηρίων ορθώς ο άνθρωπος “άνθρωπος” ωνομάσθη, αναθρών α όπωπε».

Δηλαδή, αυτός που μπορεί να σκέφτεται και να εξετάζει αυτά που βλέπει. Κι αυτό το πράττει ο άνθρωπος, σε αντίθεση με τ’ άλλα ζώα.