Πάρε-Δώσε

Ξαφνικά ένιωσα μια ανυπόφορη ζέστη που ερχόταν από το κέντρο… Βγήκα αμέσως έξω, περισσότερο απορημένη παρά τρομοκρατημένη, και αντίκρισα κάτι το απίστευτο… Άντρες και γυναίκες κατάμαυρους, καψαλισμένους, μισόγυμνους, χωρίς μαλλιά. Έβλεπες πρόσωπα να λιώνουν σαν κερί. Κι ούτε μπορούσαμε να βοηθήσουμε τους δυστυχισμένους ν’ ανέβουν στα κάρα, γιατί ήταν χωρίς δέρμα. Μόνο που τους αγγίζαμε, ούρλιαζαν σαν τρελοί…».
Στόμου Καγιάμα, επιζήσασα τής Χιροσίμα

Το 1945, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος βρισκόταν ήδη στο τέλος του, με την ήττα τών Γερμανών. Η μόνη δύναμη που εξακολουθούσε να αντιστέκεται, ήταν η Ιαπωνία. Δεν έμελλε όμως για πολύ…

Οι Αμερικανοί, σε συνεργασία με τον Καναδά και την Μεγάλη Βρετανία εκπονούν το «Σχέδιο Μανχάταν». Μια ομάδα επιστημόνων, με επικεφαλής τον Αμερικανονεβραίο φυσικό Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, από το 1942 είχαν επιδοθεί σ’ έναν αγώνα δρόμου παράλληλα με τούς Γερμανούς για την κατασκευή τής ατομικής βόμβας. Οι Αμερικανοί το κατορθώνουν πρώτοι, ξοδεύοντας για τον σκοπό αυτό 2 δις δολάρια. Πραγματοποιούν την πρώτη επιτυχημένη πυρηνική δοκιμή, στις 16 Ιουλίου 1945, στην έρημο τού Νέου Μεξικού. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά: Η άμμος, εξαιτίας τής θερμότητας, μετατράπηκε σε γυαλί σε πλάτος 75 μέτρων και βάθους 2 μέτρων· η 30 τόνων ατσάλινη βάση τής βόμβας εξαϋλώθηκε· το ωστικό κύμα, εντάσεως περίπου 620 μποφόρ (ταχύτητα ανέμου, ισοδύναμη με σχεδόν 1.000 την ώρα) έγινε αντιληπτό σε απόσταση 150 χιλιομέτρων· το πυρηνικό «μανιτάρι» έφτασε σε ύψος 12 χιλιομέτρων. Η ενέργεια που απελευθερώθηκε, ήταν ισοδύναμη με 20 χιλιάδες τόνους εκρηκτικής ύλης TNT. Η ήττα όμως τών Γερμανών, τούς στερεί την ευκαιρία να διαπιστώσουν στην πράξη την καταστροφική δύναμη τού νέου υπερόπλου. Γνωρίζουν το μέγεθος τής άμεσης καταστροφής που μπορεί να προκαλέσει η ατομική βόμβα, αλλά αγνοούν τις γενικότερες συνέπειες σε πραγματικές συνθήκες.

Οι Ιάπωνες, τον δεδομένο χρόνο, αποτελούν τα ιδανικά πειραματόζωα. Παρ’ ότι βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, αρνούνται να παραδοθούν. Το πληγωμένο γόητρο τών Αμερικανών από την καταστροφή τού αμερικανικού στόλου από τούς Ιάπωνες στο Περλ Χάρμπορ το 1941, αποτελεί ένα επιπλέον κίνητρο-άλλοθι για την επιλογή τής Ιαπωνίας ως τον τελικό στόχο, που εκτός αυτού θα αποτελούσε και μια επίδειξη δύναμης στην παγκόσμια κοινότητα και κυρίως στην Σοβιετική Ένωση. Επιλέγονται τρεις πόλεις ως στόχοι: Η Χιροσίμα, η Κοκούρα και το Ναγκασάκι. Οι Αμερικανοί τις θέλουν «παρθένες» από πόλεμο, έτσι ώστε να έχουν μια όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα τών καταστροφικών αποτελεσμάτων τού όπλου τους, γι’ αυτό κι έως τότε βομβαρδίζονται από καθόλου έως ελάχιστα.

Η ιαπωνική πολιτική ηγεσία, υπό τον πρωθυπουργό Σουζούκι, δεν έβλεπε αρνητικά το ενδεχόμενο ενός έντιμου συμβιβασμού με τούς Αμερικανούς. Είχε όμως αντιρρήσεις η στρατιωτική ηγεσία που επέμενε σε πόλεμο μέχρι εσχάτων· αυτό άλλωστε επέβαλλε κι ο κώδικας τιμής τών Σαμουράι, απ’ τούς οποίους προέρχονταν πολλοί από τούς αξιωματικούς τού ιαπωνικού στρατού.

Στις 26 Ιουλίου 1945, ο πρόεδρος τών Η.Π.Α., Χάρι Τρούμαν και οι σύμμαχοί του, στην συνδιάσκεψη τού Πότσδαμ εκδίδουν τελεσίγραφο με το οποίο απαιτούν την άνευ όρων παράδοση τής Ιαπωνίας. Σε διαφορετική περίπτωση απειλούν με ολοκληρωτική καταστροφή, χωρίς ωστόσο να γίνεται αναφορά στην ατομική βόμβα. Οι Ιάπωνες θορυβούνται. Το βασικό τους όμως πρόβλημα είναι η διατήρηση τού αυτοκρατορικού θρόνου, ο οποίος απειλείται υπ’ αυτούς τούς όρους. Οι Αμερικανοί που έχουν καταφέρει να αποκωδικοποιήσουν και να υποκλέψουν τις συνομιλίες τών Ιαπώνων, το αντιλαμβάνονται αυτό κι έτσι επαναδιατυπώνουν το τελεσίγραφο, κάνοντας λόγο αυτή τη φορά για παράδοση μόνο τού ιαπωνικού στρατού, προσφέροντας έτσι ένα διέξοδο. Αυτή την επαναδιατύπωση όμως, οι Ιάπωνες την εκλαμβάνουν ως ένδειξη αδυναμίας τών Αμερικανών και απορρίπτουν το τελεσίγραφο, διά τής σιωπής των.

Η ρίψη τής ατομικής βόμβας, ήταν θέμα χρόνου πλέον …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Σε ομιλία που έδωσε το 2002, ο Βρετανός επιστήμονας και γνωστός άθεος Ρίτσαρντ Ντόκινς, εστιάζει στην διάσταση θρησκείας και επιστήμης και στην ασυλία που τυγχάνει η πρώτη, με το πρόσχημα τού σεβασμού τής θρησκευτικής πίστεως. Επικρίνει με καυστικό τρόπο και πινελιές βρετανικού χιούμορ την επιβολή τής θρησκείας στην επιστήμη.

Ο Ντόκινς θεωρεί, πως οι άθεοι, θα πρέπει να είναι πιο μάχιμοι απέναντι στο θρησκευτικό κατεστημένο που τούς έχει δαιμονοποιήσει ως το απόλυτο κακό. Οι θρησκευτικοί ταγοί, στην προσπάθειά τους να υποστηρίξουν την θεωρία τού Δημιουργισμού, αποδυναμώνοντας ταυτόχρονα την θεωρία τής Εξέλιξης, ταυτίζουν σκόπιμα την δεύτερη με τούς άθεους, στους οποίους δεν διστάζουν να καταλογίσουν τα μύρια όσα. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Ντόκινς, το να συστήνεται σήμερα κάποιος ως άθεος, «ισοδυναμεί με το να συστήνεται ως κύριος Χίτλερ ή δεσποινίς Βελζεβούλ», ενώ δεν παραλείπει να αναφέρει πως ακόμη και ο Τσαρλς Ντάργουιν (Δαρβίνος) απέφευγε να δηλώνει άθεος και προτιμούσε τον όρο «αγνωστικιστής». Όπως όμως τού επισήμανε ο Άγγλος μαρξιστής και μάχιμος άθεος Έντουαρντ Έιβλινγκ, στην πραγματικότητα «Αγνωστικιστής, είναι απλά ο άθεος γραμμένος ευπρεπώς και άθεος είναι απλά ο αγνωστικιστής γραμμένος επιθετικά».

Ενώ η επιστήμη είναι ανοιχτή στην κριτική και στις νέες ιδέες, το ίδιο μοιάζει σχεδόν αδιανόητο στην περίπτωση τής θρησκείας κι επικαλούμενος ο Ντόκινς τα λόγια τού Βρετανού συγγραφέα Ντάγκλας Άνταμς, παρατηρεί: «Η θρησκεία δεν φαίνεται να λειτουργεί έτσι. Έχει κάποιες ιδέες στον πυρήνα της, τις οποίες αποκαλούμε “ιερές”. Αυτό σημαίνει πως εδώ έχουμε μια ιδέα ή μια έννοια, για την οποία δεν έχεις δικαίωμα να πεις οτιδήποτε άσχημο. Απλά δεν μπορείς. Γιατί; Γιατί δεν μπορείς… Το να έχεις άποψη για το πώς ξεκίνησε το σύμπαν, το ποιος δημιούργησε το σύμπαν, όχι, αυτό είναι “ιερό”. Έτσι, έχουμε συνηθίσει να μην αμφισβητούμε θρησκευτικές ιδέες». …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Κατά την διάρκεια τής Γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα (1941-44), ένας πρώην αξιωματικός τού Πολεμικού Ναυτικού και μετέπειτα επιχειρηματίας, ο Άγγελος Παπαναστασίου, αποτύπωσε κάποιες εικόνες τής περιόδου εκείνης στην κινηματογραφική του μηχανή.

Ένα εγχείρημα, ιδιαιτέρως δύσκολο και επικίνδυνο, δεδομένου ότι η φωτογράφιση ή κινηματογράφιση άνευ άδειας από τον εχθρό, τιμωρούνταν διά τής θανατικής ποινής. Ο Παπαναστασίου, με κίνδυνο τής ζωής του, έκρυβε την μηχανή του σε μια καραβάνα συσσιτίου για να μην κινήσει υποψίες και κατέγραφε κρυφά εικόνες, τόσο από την καθημερινότητα, αλλά και -κυρίως- σκληρές εικόνες από τα δεινά που επέφερε η Κατοχή.

Το κινηματογραφικό υλικό τού Παπαναστασίου, χρησιμοποιήθηκε στην Δίκη τής Νυρεμβέργης, ως αποδεικτικό στοιχείο τών εγκλημάτων που διέπραξαν οι Γερμανοί στην Ελλάδα.

Το 1978, οι υπεύθυνοι τού Πολεμικού Μουσείου, δανείστηκαν την ταινία από την κόρη τού Παπαναστασίου, Λουκία, για μία και μόνη προβολή. Πριν την επιστρέψουν όμως, αφαίρεσαν σημαντικό τμήμα τού υλικού (18′ από τα περίπου 45′), χωρίς να δώσουν πειστική εξήγηση. Όπως λέγεται, ο κύριος λόγος που «εξαφανίστηκαν» σκηνές από το υλικό, οφείλεται στο ότι σε κάποιες απ’ αυτές εμφανίζονται δωσίλογοι εν ώρα δράσης.

Ακολουθεί ένα βίντεο με τα κυριότερα αποσπάσματα και στην συνέχεια ολόκληρο το ντοκουμέντο …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο· ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα».
Νιλ Άρμστρονγκ

Με αυτά τα λόγια καταγράφηκε η πρώτη επίσκεψη τού ανθρώπου στη Σελήνη, το 1969, όταν οι αστροναύτες Νιλ Άρμστρονγκ και Μπαζ Όλντριν με το διαστημικό σκάφος «Απόλλων 11» (Apollo 11) ταξίδεψαν στο Φεγγάρι και πάτησαν στο έδαφός του.

Ωστόσο, την προσελήνωση τού ανθρώπου, κάποιοι την αντιμετώπισαν με αρκετή δυσπιστία, ή την αμφισβήτησαν ευθέως.

Υποστηρίζεται, πως στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος δεν πάτησε ποτέ στην επιφάνεια τής Σελήνης, αλλά οι εικόνες που έκαναν τον γύρω τού κόσμου, προέρχονται από γυρίσματα που πραγματοποιήθηκαν σε…κινηματογραφικά στούντιο και στην έρημο τής Νεβάδα, όπου βρίσκεται η στρατιωτική βάση, πιο γνωστή ως «Περιοχή 51» (Area 51), όπου οι Αμερικανοί πραγματοποιούν τα πειράματά τους και είναι μια περιοχή με αυστηρή απαγόρευση προσέγγισης.

Κάποια από τα δεδομένα που επικαλούνται οι αμφισβητίες είναι τα εξής: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο Τζέιμς Ράντι (James Randi), είναι ένας Αμερικανο-καναδός σκεπτικιστής, γνωστός για τον «πόλεμό» του ενάντια στις ψευδοεπιστήμες και τούς τσαρλατάνους που εκμεταλλεύονται την αφέλεια τού κόσμου.

Όπως και ο Χάρι Χουντίνι, ο οποίος αρκετές δεκαετίες πριν είχε ξεσκεπάσει τις απάτες τών λεγόμενων «πνευματιστών», γνωρίζοντας καλά τα μέσα που χρησιμοποιούσαν για να εξαπατούν τον κόσμο, καθ’ ότι ήταν και ο ίδιος «μάγος», έτσι κι ο Ράντι ως πρώην «μάγος» έχει κάθε λόγο να είναι ιδιαίτερα δύσπιστος στις υπερφυσικές ιδιότητες που επικαλούνται οι κάθε λογής πνευματιστές, μελλοντολόγοι κ.ά και τις «υπηρεσίες» που προσφέρουν -φυσικά με το αζημίωτο.

Όπως σημειώνει ο Ράντι, «Σε μεγάλο βαθμό, είναι τα μέσα ενημέρωσης που ευθύνονται γι’ αυτό το πράγμα. Προωθούν αδιάντροπα κάθε είδος ανοησίας αυτού του είδους, επειδή ευχαριστεί τους χορηγούς. Είναι το κατώτερο επίπεδο, το επίπεδο του χρήματος. Αυτό είναι που τους ενδιαφέρει».

Ο Ράντι, πέρα από τα βέλη που εξαπολύει εναντίων όλων αυτών τών απατεώνων -συνήθως «ποτισμένα» με καυστικό αστεϊσμό-, τούς «πετάει και το γάντι», δίνοντας ως αμοιβή 1 εκατομμύριο δολάρια σε όποιον πνευματιστή αποδείξει, με αδιάσειστα στοιχεία, το αληθές τών ισχυρισμών του. Όμως, όπως κι ο ίδιος λέει στην ακόλουθη ομιλία που έδωσε το 2007, κανένας «ενδιαφερόμενος» δεν εκδήλωσε ενδιαφέρον …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »